(23kB)
strona główna

RYSZARD ROMAN ULMAN
BIOENERGOTERAPIA PRAKTYCZNA

(wyd orygin.: 1991)


 

Mojej Żonie Annie, która pomogła mi napisać tę książkę, okazując dużo cierpliwości, wspierając mój zamiar sercem i myślą.

 

Autor składa podziękowanie: Mieczyslawowi Fudali, Jerzemu Horodeckiemu, Markowi Kalwodzie Elżbiecie Kędzierskiej, Jerzemu Lewandowskiemu, Andrzejowi Lisiakowi, Wojciechowi Petce, Barbarze Rudzińskiej, Mieczysławowi Swaczynie, dr n. med. Stefanii Szantyr-Powolnej, lek. med. Annie Ulman, Mieczytiawowi Wirkusowi – za działalność charytatywną w Pracowni Bioenergoterapii i wKład w rozwóJ humanitarnych idei bioenergoterapeutów.


SPIS TREŚCI:

KOMUNIKAT
ZAMIAST WSTĘPU

Z HISTORII MEDYCYNY NIE TYLKO OFICJALNEJ
KAPŁANI I KRÓLOWIE – UZDRAWIACZAMI Z PRZESZŁOŚCI
UZDRAWIACZE I ICH TECHNIKI UZDRAWIANIA
WSPÓŁCZEŚNI UZDRAWIACZE POLSCY

Znane postacie w bioenergoterapii polskiej
Działalność bioenergoterapeutów z Pracowni Bioenergoterapii

ABC BIOENERGOTERAPII

Wpływ relaksu na zmniejszenie napięć
Relaks – ćwiczenia przykładowe
Mantra
"Spotkanie z sobą"
Wyprawa w głąb siebie
Ćwiczenia eutonii
Ćwiczenie czucia w rękach
Kula energetyczna (biopole rąk)
Ćwiczenie z kolorami
Pierwszy kontakt z patologią organizmu człowieka
Pierwsze zabiegi i uzdrawiania
Dotknięcie tzw. gorącej dłoni
Ćwiczenie siły wzroku. Koncentracja
Aura, biopole i "trzy ciała"
Ćwiczenie do obserwacji biopola (aury)
Obserwacja wzrokowa miejsc zaburzeń energetycznych
Telebioenergoterapia
Diagnoza na odległość
Widzenie na odległość
Diagnoza ze zdjęcia
Diagnoza chorego na podstawie wyobrażenia bliskich mu osób
Jasnowidzenie, widzenie wyprzedzające i przepowiadanie

NIEKTÓRE PRZYKŁADY DZIAŁALNOŚCI BIOENERGOTERAPEUTYCZNEJ

Czym jest zdrowie a czym choroba?
Bioenergoterapia w przypadku choroby wrzodowej żołądka
Bioenergoterapia w przypadku niedosłuchu u dzieci
Inne przykłady działalności bioenergoterapeutycznej

ROZWÓJ I BHP BIOENERGOTERAPEUTY

Dwie ścieżki bioenergoterapii
BHP bioenergoterapeuty

BIOENERGOTERAPIA Z PACJENTEM I GRUPĄ
ODBIÓR ZJAWISK PARANORMALNYCH

Zjawisko bioemanacji istot żywych
Reakcje organizmu po zabiegu bioenergoterapeutycznym
O wrażliwości radiestezyjnej i bioenergoterapeutycznej
Metody określania oddziaływania bioenergoterapeutycznego

TECHNIKI WSPOMAGAJĄCE BIOENERGOTERAPIĘ

Akupresura (refleksoterapia), czyli masaż punktowy
Bańki, czyli terapia próżniowa
Termopunktura (moxa, przypieczki, przygrzewanie)
Kręgarstwo (techniki manualne)
Irydoterapia
Sugestoterapia
Hipnoterapia
Masaż segmentarny (elementy)

BIOENERGOTERAPIA – ZJAWISKO SPOŁECZNE CZY ODDZIAŁYWANIE FIZYCZNE
MEDYCYNA I UZDRAWIACZE

Zdrowy duch w zdrowym ciele
Czy sojusz medycyny klasycznej z medycyną alternatywną?

ZAKOŃCZENIE
ANEKS. Krótkie charakterystyki bioenergoterapeutów z Pracowni Bioenergoterapii (do 1985 r)
BIBLIOGRAFIA

KOMUNIKAT

Ostatnio wzrosło w różnych kręgach społeczeństwa zainteresowanie sposobami postępowania leczniczego, nie wchodzącymi dotychczas w zakres działania medycyny jako nauki o zdrowiu i chorobach człowieka, a którym przypisuje się znaczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób (jak np. radiestezja, bioenergoterapia i inne). Zainteresowanie to znajduje między innymi wyraz w środowiskach masowego przekazu. Docierają informacje o przypadkach niekorzystania przez ludzi chorych z metod diagnostycznych i leczniczych o sprawdzonej wartości, działających w przekonaniu, że wspomniane sposoby postępowania "paramedycznego" zastępują z większą skutecznością działania medycyny klinicznej i ochrony zdrowia, co budzi niepokój.

Zdrowie każdego człowieka jest jego własnością, ale także przedmiotem zainteresowania społeczeństwa i państwa. Podstawowe znaczenie dla zachowania dobrostanu fizycznego i psychicznego ma sposób życia i rozumienie przez każdego człowieka związanych z nim zagrożeń zdrowia oraz zasad zapobiegania chorobom lub zmniejszania ryzyka zapadnięcia na nie. Skuteczność działalności służby zdrowia zależy przede wszystkim od wiedzy, umiejętności zawodowych oraz mądrości i etyki lekarzy, pielęgniarek i pozostałego personelu medycznego, od technicznych warunków ich postępowania profilaktycznego, diagnostycznego, leczniczego, rehabilitacyjnego oraz od organizacji ochrony zdrowia. Działania te są oparte na wiedzy medycznej. Mimo nieustannego rozwoju i postępu wiedzy, jest ona nadal ograniczona i nadal ograniczona jest skuteczność zwalczania wielu chorób. Do walki tej stale wprowadzane są nowe metody rozpoznawania i leczenia, zwiększające szansę wczesnego wykrywania chorób i skutecznego ich leczenia.

Skuteczność każdej nowej metody postępowania musi być jednak zawsze sprawdzona zgodnie z zasadami rozumowania naukowego, w kompetentnej placówce badawczej, przed wprowadzeniem jej do praktyki. Wymaga to nieraz długotrwałych, żmudnych i często kosztownych badań. Jest to jednak nieuniknione, między innymi ze względu na stale aktualną zasadę "przede wszystkim nie szkodzić".

Wszystkie nowe informacje o nie znanych dotychczas zjawiskach i mechanizmach funkcjonowania organizmu zdrowego lub chorego człowieka sprawdzane są zawsze w pracowniach naukowych i klinikach, przed ich upowszechnieniem w medycynie praktycznej. Jest to zasada, od której nie może być odstępstw. Wyniki tych badań publikowane są w czasopismach naukowych i są dostępne osobom zainteresowanym. Prowadzone są również badania dotyczące, między innymi, radiestezji, bioenergoterapii i innych zjawisk.

Każdy obywatel ma pełne i nienaruszalne prawo swobodnego wyboru sposobów i troski o własne zdrowie. Jest zadaniem oświaty zdrowotnej przedstawienie, które sposoby oparte są na ugruntowanej wiedzy medycznej. Na tej wiedzy oparta jest powszechnie działalność służby zdrowia w Polsce i na świecie.

Z tych względów Sekretariat Naukowy Wydziału VI PAN oraz Prezydium Rady Naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej uważają za swój obowiązek przestrzec społeczeństwo przed groźnymi dla zdrowia i życia skutkami, jakie może przynosić zastępowanie sposobów działania medycyny sprawdzonych metodami naukowymi przez inne metody, którym przypisuje się znaczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób w popularnej opinii publicznej.

Sekretariat Naukowy Wydziału VI
Nauk Medycznych Polskiej Akademii Nauk
oraz
Prezydium Rady Narodowej
przy ministrze zdrowia i opieki społecznej

25 luty 1985 r.



dalej


strona główna
(23kB)