(23kB)
strona główna


 

 

SIOSTRZYCZKI Z ELURII

STEPHEN KING

 

[Nota odautorska: Księgi “Mrocznej Wieży" podejmują wątek w chwili, gdy Roland z Gilead, ostatni rewolwerowiec w gasnącym świecie, rusza w pościg za magikiem w czarnej szacie. Roland długo szukał Waltera i chociaż dopadł go ostatecznie w pierwszej księdze, niniejsza opowieść rozgrywa się w chwili, kiedy nasz bohater szuka dopiero tropów przeciwnika. Można się więc zabrać do lektury - i znaleźć w tym przyjemność, mam nadzieję - również wtedy, gdy nie zna się samego cyklu. S. K.]

 

I. Pełnoziemie. Puste miasto. Dzwonki. Martwy chłopak. Przewrócony wóz. Zielony lud.

 

Pewnego dnia pełnoziemia, tak upalnego, że gorące powietrze prawie dech odbierało, Roland z Gilead dotarł do bram miasteczka położonego w górach Desatoya. Podróżował już wówczas sam, a w dodatku wszystko wskazywało na to, że lada dzień przyjdzie mu polegać wyłącznie na własnych nogach. Przez cały poprzedni tydzień wypatrywał wszędzie lekarza od koni, teraz jednak zapewne i on nie na wiele by się zdał, nawet gdyby mieli tu takowego. Wierzchowiec Rolanda, deresz dwulatek, był już naprawdę w paskudnym stanie.

Przystrojona kwiatami niby na jakieś święto brama miasteczka stała zapraszająco otworem, lecz panująca za nią cisza nie wróżyła niczego dobrego. Rewolwerowiec nie słyszał ani stukotu końskich kopyt, ani skrzypienia kół wozów, ani pokrzykiwania straganiarzy na rynku. Dokoła rozlegało się jedynie granie świerszczy - czy jakichś innych owadów, które odzywały się po prawdzie nieco bardziej melodyjnie niż świerszcze - dziwne, przypominające uderzenia w drewno postukiwanie i słaby, trochę nierealny dźwięk małych dzwonków.

Ponadto kwiaty wplecione w żelazne pręty zdobnej bramy już dawno uschły.

Topsy kichnął potężnie dwa razy i zatoczył się nieco. Roland zsiadł czym prędzej - po części ze względu na zdrowie konia, po części w trosce o własne - nie chciał bowiem ryzykować złamania nogi, gdyby Topsy przewrócił się z nim w siodle, wybierając ten właśnie moment, by osiągnąć wolność na krańcu swej drogi.

Stanął w zakurzonych butach i brudnych dżinsach pod palącym słońcem i pogłaskał zmatowiały kark deresza. Przeczesał palcami splątaną grzywę i usunął muszki gromadzące się w kącikach oczu Topsy'ego. Niech sobie składają jaja i hodują larwy po śmierci rumaka, ale jeszcze nie teraz.

Robił dla Topsy'ego ile tylko mógł w tych warunkach, nasłuchując jednocześnie pobrzękiwania odległych dzwonków i tego osobliwego stuku, jakby dwóch uderzających o siebie kawałków drewna. Po chwili przerwał odruchowe bardziej niż świadome oporządzanie wierzchowca i spojrzał w zamyśleniu na otwartą bramę.

Krzyż nad wejściem był trochę niezwykły, jednak sama brama niczym specjalnym się nie wyróżniała. Na całym Zachodzie spotykało się takie; były może mało funkcjonalne, lecz zgodne ze zwyczajem - wszystkie małe miasteczka, które odwiedził przez ostatnie dziesięć miesięcy, miały zwykle jedną taką, którą się wchodziło (bez problemów), i jedną przeznaczoną dla wychodzących (to już bywało problematyczne). Żadnej nie zbudowano po to, by powstrzymać gości, a już na pewno nie tę. Tkwiła w murze z różowej, suszonej cegły, który ciągnął się w obie strony na jakieś dwadzieścia stóp i po prostu urywał. Gdyby zamknąć ją na klucz i kłódki, starczyłoby obejść całą konstrukcję z lewa czy z prawa.

Za bramą ciągnęła się ulica, która pod każdym względem przypominała Rolandowi typową Ulicę Główną: gospoda, dwa saloony (jeden nazywał się Zagoniona Świnia, szyld nad drugim wyblakł zbyt mocno, by można było coś odczytać), sklep, kuźnia i Sala Zebrań. Był jeszcze mały, lecz całkiem zgrabny drewniany budynek ze skromną dzwonnicą na szczycie, podmurówką z polnego kamienia i pomalowanym na złoty kolor krzyżem na podwójnych drzwiach. Krzyż nie

różnił się niczym od tego nad bramą i oznaczał miejsce kultu Jezusa, religii niezbyt powszechnej w Sródświecie, znanej wszelako i obecnej podobnie jak inne wyznania owych czasów, choćby kult Baala czy Asmodeusza. Wiara, jak wszystko inne w tych czasach, też uległa przemianom. O ile Roland się orientował, religia krzyża jako kolejna nauczała, że miłość i morderstwo są nierozerwalnie związane, a Bóg koniec końców i tak zawsze spija krew.

Dokoła wciąż grały owady udające świerszcze, odzywały się dzwonki jak z bajki. I coś dziwnie łomotało w drewno, teraz jakby ktoś bił pięścią w drzwi. Albo w wieko trumny.

Coś tu jest cholernie nie w porządku, pomyślał rewolwerowiec. Uważaj, Rolandzie, okolica cuchnie na czerwono.

Przeprowadził Topsy'ego przez przybraną martwymi kwiatami bramę i powiódł Ulicą Główną. Na ganku przed sklepem, gdzie staruszkowie winni się zbierać na rozmowy o uprawie ziemi, polityce i szaleństwach młodzieży, stał tylko rząd pustych krzeseł na biegunach. Pod jednym z nich leżała poczerniała piszczałka z kaczana, ciśnięta tam chyba niedbale i na pewno już bardzo dawno. Belka dla koni przed Zagonioną Świnią świeciła pustkami, w oknach lokalu było ciemno. Jedno ze skrzydeł drzwi wahadłowych zostało wyłamane i stało oparte o ścianę, drugie sterczało otwarte ze spłowiałymi, zielonymi deszczułkami pochlapanymi czymś kasztanowym. Mogła to być farba, ale najpewniej nie była.

Fronton budynku firmy wynajmującej konie stał nietknięty i wyglądał niczym oblicze steranej życiem kobiety, która ma dostęp do dobrych kosmetyków, jednak z podwójnej stajni na tyłach został tylko poczerniały szkielet. Pożar musiał wybuchnąć w deszczowy dzień, pomyślał Roland, bo inaczej całe to cholerne miasto poszłoby z dymem, radując widowiskiem oczy wszystkich w bliższej i nieco dalszej okolicy.

Kościół wznosił się po prawej, w połowie odległości do rynku. Z obu stron okalały go pasy trawy, jeden oddzielający od Sali Zebrań, drugi od domku kaznodziei i jego rodziny (oczywiście, o ile była to jedna z tych sekt jezusowych, które pozwalały swoim szamanom mieć kobiety i dzieci, niektóre bowiem, bez wątpienia wiedzione szaleństwem, żądały zachowywania chociaż pozorów celibatu). Pośród trawy rosły kwiaty, trochę przywiędłe, lecz w większości żywe. Cokolwiek

się tu zdarzyło, nie mogło się zdarzyć dawno. Może tydzień, góra dwa temu, zważywszy na upał.

Topsy znów prychnął i ciężko opuścił łeb.

Roland dojrzał wreszcie, co tak dzwoni. Nad drzwiami i krzyżem umocowano wygięty w łagodny łuk sznur, na nim zaś wisiały ze dwa tuziny małych, srebrnych dzwonków. Wiatru wprawdzie jakby nie było, ale widać takie dzwoneczki nigdy nie siedzą cicho... a gdy naprawdę zaczyna dmuchać, pomyślał Roland, dają pewnie do wiwatu gorzej niż plotkarskie języki.

- Hej! - zawołał, spoglądając przez ulicę na mało sugestywny, choć ogromny szyld obwieszczający, że naprzeciwko mieści się Good Beds Hotel. - Hej, jest tu kto?

Żadnej odpowiedzi, tylko dzwonienie, granie owadów i to nieustanne postukiwanie. Poza tym cisza i martwota... chociaż ktoś tu był. Ktoś albo i coś. Roland czuł, że jest obserwowany, i aż mu się włoski na karku zjeżyły.

Ruszył przed siebie, prowadząc Topsy'ego do centrum, a każdy jego krok wzbijał tumany pyłu. Czterdzieści takich kroków dalej zatrzymał się przed niskim budynkiem oznaczonym jednym tylko słowem: PRAWO. Biuro szeryfa (o ile mieli tu, tak daleko od Okręgów Wewnętrznych, prawdziwego szeryfa) przypominało zastanawiające kościół - drewniane panele wymazane nader podejrzanym odcieniem czerwieni i kamienna podmurówka.

Dzwonki z tyłu szemrały i pobrzękiwały.

Zostawił deresza na środku ulicy i wszedł po schodkach do siedziby prawa. Wciąż doskonale słyszał dzwonki, czuł słońce palące mu kark i strumyki potu spływające po bokach. Drzwi były zatrzaśnięte, ale nie zamknięte. Otworzył je i aż cofnął się, podnosząc przy tym rękę, gdy uwięzione w środku gorące powietrze uderzyło go bezgłośnie w twarz. Jeśli we wszystkich budynkach jest tu taki żar, to niebawem spłonie coś więcej niż ta jedna stajnia, pomyślał. A jeśli zabraknie deszczu (bo ochotniczej straży pożarnej zabrakło już wcześniej), wkrótce po miasteczku nie zostanie nawet ślad.

Oddychając możliwie jak najpłycej, wszedł do środka i natychmiast usłyszał basowe brzęczenie much.

Była tu tylko jedna cela, obszerna całkiem i pusta, a jej okratowane drzwi stały otworem. Pod zabrudzoną jak drzwi saloonu pryczą leżała para skórzanych butów, jeden nie wiedzieć czemu rozpruty.

Tu tutaj zlatywały się muchy. Krążyły nad plamą i co rusz na niej przysiadały.

Na biurku leżał rejestr. Roland obrócił go do siebie i spojrzał na czerwoną okładkę:

REJESTR WYSTĘPKÓW I ZADOŚĆUCZYNIEŃ

W LATACH PANA NASZEGO

ELURIA

Wreszcie wiedział, jak nazywa się to miasteczko: Eluria. Pięknie, ale też jakoś tak złowieszczo. Chociaż w tych okolicznościach każda nazwa byłaby raczej złowieszcza. Chciał już wyjść, gdy dojrzał drzwi zabezpieczone drewnianym skoblem.

Podszedł bliżej, zatrzymał się na chwilę i wyciągnął jeden z wielkich rewolwerów, które nosił zawieszone nisko na biodrach. Postał jeszcze chwilę ze zwieszoną głową, rozmyślając (Cuthbert, jego stary przyjaciel, zwykł mawiać, że trybiki w głowie Rolanda obracają się wprawdzie bardzo powoli, ale nader efektywnie), a potem wyciągnął skobel. Otworzył drzwi i natychmiast się cofnął, unosząc broń w oczekiwaniu ciała (na przykład tutejszego szeryfa), które runie do pokoju z podciętym gardłem i wytrzeszczonymi oczami. Ofiara WYSTĘPKU domagająca się ZADOŚĆUCZYNIENIA...

I nic.

Cóż, w środku leżało z pół tuzina brudnych wdzianek dla więźniów, dwa łuki, kołczan ze strzałami, stary zakurzony motor, strzelba, która wypaliła ostatni raz chyba ze sto lat temu, i jeszcze miotła... to jednak akurat Rolanda nie obchodziło. Dla niego pakamera była pusta.

Wrócił do biurka, otworzył rejestr i przerzucił kartki. Nawet papier był nagrzany, jakby ktoś próbował upiec księgę. Poniekąd tak właśnie było, pomyślał. Gdyby Ulica Główna wyglądała nieco inaczej, mógłby oczekiwać mnóstwa doniesień o obrazie uczuć religijnych, ale nie trafił na żadne i wcale się" tym nie zdziwił - ostatecznie skoro kościół mógł tu sąsiadować z dwoma saloonami, miejscowi wyznawcy Jezusa musieli należeć do tych rozsądniejszych.

Znalazł za to sporo drobnych spraw i kilka grubszych: jedno morderstwo, jedną kradzież konia i obrazę damy (co zapewne oznaczało gwałt). Mordercę przewieziono do miejscowości zwanej Lexingworth,

gdzie mieli go powiesić. Roland nigdy nie słyszał o tym mieście. Następna notatka głosiła: “Zielony lud przybył skutkiem tego". Roland nie wiedział, o co może chodzić. Ostatni zapisek donosił:

 

12/P/99. Chas. Freeborn, złodziej bydła, do osądzenia

 

Oznaczenie daty brzmiało mu dość obco, skoro jednak październik minął już dawno, uznał, że musi chodzić o pełnoziemie. Tak czy owak atrament wyglądał na równie świeży jak krwawa plama na pryczy, z czego można było wnosić, że niejaki Chas. Freeborn, złodziej bydła, osiągnął już wolność na krańcu swej drogi.

Wrócił do spiekoty i koronkowego brzęczenia dzwoneczków. Topsy spojrzał na niego półprzytomnie i znów opuścił łeb, jakby na tej pełnej pyłu ulicy było coś do szczypania. Jakby w ogóle myślał o tym, by poszczypać jeszcze kiedyś soczystą trawę.

Rewolwerowiec zebrał wodze, otrzepał je z kurzu o wyblakłe, bezbarwne dżinsy i ruszył dalej. Stukanie było coraz głośniejsze (kiedy wychodził z biura szeryfa, nie schował broni i nie widział powodu, by robić to teraz), a gdy zbliżył się do centralnego placu miasteczka, w dobrych czasach Elurii bez wątpienia targowiska, dojrzał wreszcie coś bardziej ruchomego niż dzwonki.

Po drugiej stronie placu ciągnęło się długie koryto na wodę, zrobione na oko z drzewa żelaznego (zwanego tutaj “sekwoją"), które w szczęśliwszych czasach napełniano z przerdzewiałej rury sterczącej obecnie jałowo po jego południowej stronie. Przez krawędź tej municypalnej oazy, może w połowie jej długości, zwieszała się noga w wyszarzałych do szczętu spodniach i dobrze przeżutym kowbojskim bucie.

Przeżuwaniem zajmował się wielki pies o sierści ze dwa tony ciemniejszej od sztruksowych spodni powyżej. W innych okolicznościach kundel zapewne dawno zdarłby już but z nogi nieboszczyka, teraz jednak spuchnięta stopa i łydka musiały wejść mu w paradę, postanowił więc po prostu przegryźć się przez przeszkodę. Chwytał but w paszczękę i szarpał nim w tę i z powrotem, aż obcas uderzał w drewniany bok koryta. Roland uznał, że nie pomylił się aż tak bardzo z tym stukaniem w wieko trumny.

Ale czemu on nie odejdzie po prostu trochę i nie wskoczy do koryta, żeby dobrać się do gościa od góry? - zastanawiał się. Przecież woda nie leci, nie musi się bać, że utonie.

Topsy znów ni to prychnął, ni to kaszlnął ciężko, a gdy pies natychmiast się odwrócił, Roland pojął, dlaczego zwierzak upiera się przy tej mordędze. Jedna z jego przednich łap była kiedyś złamana i zrosła się tak krzywo, że chodzenie było pewnie mordęgą, a o skokach mógł zapomnieć. Na piersi miał łatę brudnobiałej sierści, pośród której rosły czarne włosy tworzące w zarysie kształt krzyża. Może to pies Jezusa szukający kęsa popołudniowej komunii...

Jednak w warkocie, który dobył mu się z krtani, nie było nic z treści religijnych. Zatoczył jeszcze przekrwionymi ślepiami i uniósł górną wargę, ukazując całkiem dobrze utrzymane zębiska.

- Zmiataj stąd - powiedział Roland. - Dopóki możesz.

Pies cofał się, aż trafił zadem na pogryziony but. Wyraźnie bał się przybysza, lecz nie zamierzał ustąpić mu pola. Na rewolwer w dłoni Rolanda nie zwrócił uwagi, co nie było bynajmniej tak dziwne - pewnie nigdy dotąd żadnego nie widział i sądził, że to najwyżej jakiś rodzaj pałki, a pałką można cisnąć tylko raz i kwita.

- Dalej, wynoś się! - rzucił Roland, jednak pies ani drgnął.

Właściwie powinien go zastrzelić, oszczędzając podłego żywota. Na dodatek pies, który raz posmakował ludzkiego mięsa, mógł być zwyczajnie groźny. Roland jednak jakoś nie palił się, by zabić zwierzaka - zabij jedyne żywe jeszcze w tym mieście stworzenie (nie licząc cykaczy, oczywiście), a jakbyś zaprosił złe, żeby się tobą zajęło.

Pocisk uderzył w ziemię blisko zdrowej przedniej łapy psa. Huknęło w gorącym powietrzu i nawet owady na chwilę ucichły. Okazało się, iż pies potrafi może biegać, ale tak przy tym kulał, że aż przykro było patrzeć. Rolandowi nawet serce się lekko ścisnęło. Zwierzak stanął po drugiej stronie placu, tuż obok przewróconej platformy (z kozłem spryskanych chyba zaschniętą krwią). Obejrzał się i zawył krótko, a Rolandowi włosy nie tyle się najeżyły, ile teraz już naprawdę stanęły dęba. Potem odwrócił się, okrążył przewrócony wóz i pokuśtykał uliczką otwierającą się między dwoma straganami. Rewolwerowiec pomyślał, że to zapewne droga do tylnej bramy miasteczka.

Prowadząc wciąż umierającego konia, przeciął plac i zajrzał do koryta z drzewa żelaznego.

Właściciel nadżutego buta nie był mężczyzną, lecz chłopcem, który zaczął dopiero nabierać słusznych rozmiarów, a miały to być rozmiary naprawdę słuszne, ocenił Roland, pomijając nawet zaawansowane wzdęcie zwłok będące skutkiem trudnego do określenia, nazbyt wszelako długiego pobytu ciała w głębokiej na dziewięć cali wodzie, wprost pod palącym letnim słońcem.

Oczy chłopca, obecnie mleczne kulki, wpatrywały się w rewolwerowca niczym oczy posągu. Jego włosy były białe jak u starca, to jednak akurat sprawiła woda; wcześniej był zapewne blondynem. Nosił strój kowboja, chociaż nie mógł mieć więcej niż czternaście lub szesnaście lat. Na jego szyi, lśniąc niewyraźnie w wodzie, która zmieniała się powoli w mocno nieświeży rosół, wisiał medalion.

Roland wcale nie miał ochoty zanurzać dłoni w brei, ale czuł się w obowiązku wydobyć medalion. Chwycił go i pociągnął. Łańcuszek puścił, on zaś uniósł ociekający kawałek złota.

Oczekiwał, że będzie to sigul jezusowców, coś, co oni sami zwali krucyfiksem lub krzyżykiem, na łańcuszku wisiał jednak mały prostokąt, chyba z czystego złota, z wyrytym napisem:

James Miły rodzinie. Miły BOGU

Roland, którego obrzydzenie omal nie powstrzymało od zanurzenia dłoni w brudnej wodzie (w młodości nigdy by się do tego nie zmusił), uznał, że słusznie się przemógł. Szansa spotkania kogokolwiek z bliskich chłopaka mogła być nikła, dość wszelako wiedział o ka, by uznać, że to możliwe. Tak czy owak, dobrze zrobił. Dobrze byłoby też, gdyby zajął się pochówkiem... zakładając oczywiście, że uda mu się wyciągnąć ciało z koryta w jednym kawałku.

Zastanawiał się właśnie nad tym, próbując rozważyć, czy to ważniejsze niż coraz bardziej nagląca chęć opuszczenia miasteczka, gdy Topsy ostatecznie padł martwy.

Deresz zaskrzypiał stawami, jęknął po raz ostatni i zwalił się na ziemię. Roland obrócił się i ujrzał osiem postaci idących ulicą. Zbliżały się tyralierą jak naganiacze mający wypłoszyć ptaki czy inną drobną zwierzynę. Miały woskowozieloną skórę; w ciemności mogły świecić niczym duchy. Trudno było orzec coś o ich płci, ale czy miało to jakiekolwiek znaczenie? A jeśli już, to dla kogo? Dla nich samych? Dla innych? Byli niemrawymi mutantami, które poruszały się powoli, przygarbione, niczym trupy ożywione dzięki arkanom magii.

Kurz tłumił odgłosy ich kroków jak dywan. Po zniknięciu psa mieli wszelkie szansę podejść do Rolanda na odległość ataku i uczyniliby

to niechybnie, gdyby Topsy nie wyświadczył swemu panu tej ostatniej przysługi i nie umarł we właściwej chwili. Rewolwerowiec nie dostrzegł, żeby mieli broń palną, nieśli tylko rozmaite pałki - głównie nogi wyłamane ze stołów i krzeseł - chociaż jeden dźwigał coś chyba specjalnie zmajstrowanego, z głowicą najeżoną zardzewiałymi gwoździami, niegdyś zapewne własność wykidajły z saloonu, może nawet tego, który pilnował porządku w Zagonionej Świni.

Roland uniósł rewolwer i wymierzył w gościa w środku tyraliery. Teraz już słyszał człapanie ich stóp i wilgotny poświst oddechów. Zupełnie jakby wszyscy byli porządnie przeziębieni.

Tacy jak oni wychodzą najpewniej z kopalń, pomyślał Roland. Z kopalń radu na przykład, widać muszą być jakieś w okolicy. Stąd ta skóra. Ciekawe, czemu słońce ich nie zabija?

Gdy na nich patrzył, jeden z idących na skraju, istota z twarzą jak stopiona świeca, umarł właśnie czy w każdym razie upadł. Nie wiedzieć czemu Roland był pewien, że to mężczyzna. Najpierw jęknął nisko a przenikliwie, osuwając się na kolana, potem próbował złapać rękę istoty idącej obok - niekształtnego łysonia z czerwonymi wrzodami na karku. Ręki nie złapał, a sam kompan nie zwrócił nawet na niego uwagi, tylko gapił się tępo na Rolanda, zbliżając doń małymi kroczkami wraz z resztą kolegów.

- Zostańcie, gdzie jesteście! - krzyknął Roland. - Posłuchajcie mnie, jeśli chcecie dożyć wieczoru! Dobrze wam radzę!

Przemawiał głównie do tego pośrodku, który nosił przedpotopowe zupełnie, czerwone szelki naciągnięte na strzępy koszuli, a na głowie brudny melonik. Miał tylko jedno dobre oko i mierzył nim rewolwerowca tak jednoznacznie łakomym wzrokiem, że tego aż ciarki przechodziły. Istota człapiąca obok Melonika (według wszelkich znaków kobieta z zaschniętymi szczątkami piersi kołyszącymi się pod stanikiem) cisnęła w Rolanda nogą krzesła, ale chociaż rzut był mocny, pocisk upadł dobre dziesięć jardów przed celem.

Roland odwiódł kciukiem kurek rewolweru i wystrzelił. Tym razem nie kulawemu psu przed nos, lecz pod obute w resztki cholewek stopy Melonika.

Zielony lud nie uciekł, jak wcześniej pies, przynajmniej jednak przystanął. Wciąż wpatrywali się w niego chciwie. Czyżby zaginieni mieszkańcy Elurii skończyli w żołądkach tych stworzeń? Rewolwerowiec nie bardzo mógł w to uwierzyć, chociaż wiedział doskonale, że podobne kreatury nie zawahają się przed kanibalizmem. (O ile w ich wydaniu miałoby to cokolwiek wspólnego z ludożerstwem, ludźmi wszak nie byli już od dawna.) Byli jednak zbyt powolni i zbyt głupi. Gdyby odważyli się wrócić po tym, jak szeryf raz ich wygonił, to przy kolejnej próbie spalono by ich lub ukamienowano.

Wobec nierozsądnej postawy zielonych Rolandowi zaczęło zależeć na wyciągnięciu drugiego rewolweru, odruchowo wsunął więc zdjęty chłopcu medalion do kieszeni, a w ślad za nim upchnął też rozerwany łańcuszek.

Stali, gapiąc się na niego, ich pokręcone cienie zaś malowały się za nimi na ulicy. I co teraz? Kazać im wracać, skąd przyszli? Roland nie wiedział, czy posłuchają. Uznał, że tak czy owak najlepiej będzie mieć ich na oku. Jedno dobre, że rozwiązali sprawę pochówku chłopca o imieniu James: rewolwerowiec na pewno nie zostanie w miasteczku, by się nim zająć.

- Stójcie spokojnie - powiedział, szykując się do odwrotu. - Pierwszy, który się ruszy...

Nim skończył, jeden z nich - troll o beczkowatej piersi, gębie jak u ropuchy i czymś na kształt skrzeli po obu stronach pokrytego naroślami karku - rzucił się naprzód, odzywając przy tym piskliwie i nijako zarazem. Możliwe, że miał to być śmiech. Wywijał zamaszyście nogą od fortepianu.

Roland wypalił. Klatka piersiowa Ropucha zapadła się niczym przegniła połać dachu. Cofnął się chwiejnie kilka kroków, próbując odzyskać równowagę, i przycisnął wolną rękę do piersi. Potem stopy w czerwonych, welwetowych pantoflach z zadartymi noskami splątały się i gość padł, popiskując bulgotliwie i tak jakoś żałośnie. Wtedy dopiero puścił swą pałkę. Przetoczył się na bok i spróbował wstać, ale runął w pył. Ostre słońce zajrzało mu w oczy. Smugi pary zaczęły dobywać się z porów skóry, która traciła raptownie zielonkawy odcień. Słychać też było syk, taki jak ten, który powstaje, gdy splunie się na rozgrzaną płytę pieca.

To przynajmniej oszczędza rozwlekłych wyjaśnień, pomyślał Roland i powiódł spojrzeniem po pozostałych.

- Dobra, on był pierwszy. Kto drugi w kolejce?

Na razie jakby zabrakło chętnych. Stali, patrzyli i nie próbowali się zbliżać... ale też nie cofali. Roland pomyślał, że powinien zastrzelić ich wszystkich (tak jak i tego krzyżowego psa) - wyciągnąć po

prostu drugi rewolwer i posłać towarzystwo do piachu. Dla wprawnych dłoni robota na kilka sekund, zupełna dziecinada, nawet gdyby któryś próbował uciekać. Jednak nie dało się. Nie mógł. Nie tak na zimno, przecież nie był zabójcą... przynajmniej jeszcze nie.

Bardzo powoli zaczął się cofać, tak obchodząc koryto, by znalazło się między nim a napastnikami. Gdy Melonik postąpił o krok, Roland nie czekał, aż reszta pójdzie w jego ślady, tylko posłał kulę cal od nogi stwora.

- To ostatnie ostrzeżenie - powiedział. Nie miał pojęcia, czy go rozumieją, choć mówił pospolitym językiem, ale też mało go to obchodziło. Zasadniczy przekaz winni pojąć bez trudu. - Następna kula wejdzie komuś w serce. To ma być tak: wy zostajecie, ja odchodzę. Daję wam tylko jedną szansę. Spróbujecie poleźć za mną, a zabiję. Wszystkich. Jest za gorąco na zabawy, a ja straciłem już dużo...

- Buuu! - ryknęło bulgotliwie tuż za jego plecami. Ton był jakby znajomy. Roland ujrzał kształt wyłaniający się z cienia za przewróconym wozem, do którego niemal już doszedł, i zdążył sobie tylko uświadomić, że skrył się za nim jeszcze jeden zielony.

Kiedy próbował się odwrócić, pałka spadła na jego ramię i prawa ręka zdrętwiała mu aż do nadgarstka. Zdołał utrzymać broń, wystrzelił nawet, lecz pocisk trafił w jedno z kół wozu, odłupując drzazgi i obracając je z piskiem. Usłyszał też, że zieloni na ulicy krzyknęli chrapliwie, rzucając się do ataku.

Za wozem kryło się monstrum z dwiema głowami na karku. Jedna miała szczątkowe, obwisłe oblicze trupa, druga zaś, choć także zielona, była nieco bardziej żywotna. Szerokie wargi rozciągnęły się w radosnym uśmiechu, gdy bydlątko uniosło pałkę, by raz jeszcze uderzyć.

Roland uniósł sprawną lewą rękę i wystrzelił, pakując kulę prosto w ten wyszczerzony uśmiech, aż krew i zęby rozprysnęły się dokoła, a narzędzie wypadło z dłoni monstrum. Reszta jednak była już przy nim i pracowała zawzięcie pałkami.

Zdołał odbić tylko kilka pierwszych ciosów. Był nawet moment, gdy pomyślał, że uda mu się skoczyć za przewrócony wóz, obrócić się na pięcie i uruchomić całą artylerię. Z pewnością mógłby to zrobić. Z pewnością jego droga nie dobiegnie kresu na zalanej słońcem uliczce Elurii, małego miasteczka na dalekim Zachodzie, nie zginie z rąk bandy niezdarnych zielonoskórych mutantów. Z pewnością ka nie może być aż tak okrutne.

Niestety, Melonik przyłożył mu tak mocno, że miast okrążyć platformę, Roland wpadł na obracające się wciąż wolno tylne koło wozu. Opadł na czworaki. Próbując się obrócić i odparować choć część z gradu spadających nań ciosów, ujrzał, że napastników jest już znacznie więcej niż pół tuzina. Ulicą nadchodziło ku rynkowi przynajmniej trzydzieścioro zielonych mężczyzn i kobiet. To nie klan, ale całe cholerne plemię! I to na otwartym terenie, w pełnym słońcu! Roland wiedział z doświadczenia, że zdegenerowani mutanci trzymali się ciemności i najbardziej przypominali purchawki obdarzone przypadkiem czymś na kształt mózgu. Takich bydląt jak ci tutaj nigdy jeszcze nie widział. Przecież oni...

Istota w czerwonym naprawdę była kobietą. Pod brudną materią kołysały się piersi. Była to ostatnia rzecz, jaką ujrzał, kiedy go już otoczyli, uderzając raz za razem. Pałka z gwoździami rozorała mu prawą łydkę. Raz jeszcze spróbował unieść jeden z wielkich rewolwerów. (Widział jak przez mgłę, lecz zdawał sobie sprawę, że w skutecznym prowadzeniu ognia to aż tak nie przeszkadza. Nie jemu. Zawsze miał do sprawy najlepszy dryg ze wszystkich, a Jamie De-Curry stwierdził raz nawet, że Roland mógłby strzelać równie dobrze z zawiązanym oczami, bo i tak widzi palcami.) Kopniakiem wytrącili mu broń z ręki. Drugi rewolwer wciąż jeszcze tkwił w dłoni. Roland czuł rękojeść z drewna sandałowego, ale pojął, że i tak nie zdoła go użyć.

Czuł ich odór: dławiącą woń gnijącego mięsa. A może to tylko zapach jego dłoni uniesionych bezskutecznie dla osłonięcia głowy? Zanurzył je przecież w tej wodzie, brei z kawałkami skóry i ciała martwego chłopaka...

Pałki trafiały wszędzie, jakby zieloni nie tyle chcieli go zabić, ile przerobić na bitkę. Może woleli skruszałe mięso... Zapadając się w mrok, niechybny w tej sytuacji zwiastun śmierci, usłyszał jeszcze granie owadów, szczekanie psa i dzwonki brzęczące nad drzwiami kościoła. Wszystkie te dźwięki zlały się w jedną, dziwnie słodką muzykę, lecz w końcu i ona umilkła, pochłonięta przez ciemność.

 

II. Wynurzenie. Zawieszony. Piękno bieli. Dwóch innych. Medalion.

 

Powrót między żywych nie przypominał odzyskiwania przytomności po ogłuszeniu, co zdarzyło się Rolandowi już kilka razy. Nie miał też nic wspólnego z budzeniem się ze snu. Najbardziej przypominał wynurzanie.

Umarłem, pomyślał w jakiejś chwili... gdy wróciła mu już częściowo zdolność kojarzenia. Umarłem i wzlatuję ku tym obszarom, które nawiedza się w pośmiertnym bytowaniu. Nie może być inaczej. Śpiew, który słyszę, to pieśń dusz umarłych.

Całkowita ciemność ustąpiła miejsca głębokiej szarości ciężkich, deszczowych chmur. Rozpełzały się, aż pojaśniały niczym mgła, która już wkrótce podda się słońcu. Przez cały czas rewolwerowcowi zdawało się, że unosi się, jakby spoczywał na łagodnym, lecz potężnym prądzie wstępującym.

Poczucie ruchu osłabło, a jasność pod powiekami wzrosła, więc Roland zaczai w końcu podejrzewać, że chyba jednak nie umarł. Najbardziej przekonujący był ten śpiew. Nie dusz umarłych, nie zastępów anielskich opisywanych przez kaznodziei jezusowców - raczej owadów. Świerszczy lub cykad, tyle że bardziej melodyjny. Takich owadów, jakie słyszał w Elurii.

Po tej właśnie myśli otworzył oczy.

Jego przeświadczenie o przynależności do świata żywych zostało natychmiast wystawione na ciężką próbę. Trwał zawieszony pośrodku wielkiego obszaru nieskalanej bieli. Najpierw pomyślał, zdumiony, że to niebo, że płynie przez chmurę. Wkoło rozlegało się granie owadów. Teraz słyszał i dzwonki.

Spróbował odwrócić głowę i zakołysał się. Wisiał na czymś w rodzaju uprzęży. Słyszał jej skrzypienie. Muzykowanie owadów, przypominających zresztą te, które brzmiały niegdyś w trawach Gilead, zgubiło rytm. Jednocześnie Roland poczuł ból pleców. Nie wiedział, jak z żebrami, ale kręgosłup dawał jasno do zrozumienia, że jest na miejscu. O wiele bardziej dokuczała mu jedna z łydek, lecz ku swojemu zakłopotaniu rewolwerowiec nie potrafił orzec, która właściwie. To tam dosięgła mnie pałka z gwoździami, pomyślał. Głowa też łupała niczym nadtłuczone mocno jajko. Roland krzyknął, lecz zabrzmiało to jak ryk przeziębionej krowy. Prawie nie poznał swego głosu.

Wydawało mu się, że słyszy też ciche szczekanie krzyżowego psa, musiała to być jednak gra wyobraźni.

Umieram? Ocknąłem się raz jeszcze pod sam koniec? - zastanawiał się.

Czyjaś dłoń pogłaskała go po czole. Czuł ją, ale nie widział. Palce przesunęły się po skórze, tu i ówdzie rozmasowując zmarszczki. Odczucie było cudowne, jak łyk zimnej wody w upalny dzień. Chciał zamknąć oczy, lecz nagle pomyślał z przerażeniem, że może to któryś z zielonych. Na przykład właścicielka czerwonego łachmana na resztkach cycków.

A co, jeśli tak właśnie jest? Co zrobisz? - pytał sam siebie.

- Spokojnie, człowieku - odparł głos nie tyle kobiecy, ile raczej dziewczęcy. W pierwszej chwili Roland pomyślał o Susan, dziewczynie z Mejis, która zwracała się do niego per “waść".

- Gdzie... gdzie...

- Cicho, nie ruszaj się. Jeszcze nie.

Ból pleców złagodniał, ale obraz obolałego drzewa z konarami żeber pozostał. Skóra zdawała się falować niczym liście na wietrze. Jak to możliwe?

Odsunął to pytanie, podobnie jak wszystkie inne zresztą, i skoncentrował się na małej, chłodnej dłoni, która wciąż go głaskała.

- Spokojnie, piękny. Bóg cię kocha. Ale jesteś poważnie ranny. Nie ruszaj się. Zdrowiej.

Pies jakoś przycichł (o ile w ogóle gdzieś tu był), a Roland znów usłyszał lekkie skrzypienie. Kojarzyło mu się z końskim rzędem lub czymś

(stryczek),

o czym wolałby nie myśleć. Teraz zaczynał wyczuwać coś pod swoimi udami, pośladkami i... tak... pod ramionami.

Nie jestem wcale w łóżku. Już prędzej nad łóżkiem. Czy to możliwe? - dumał.

Pomyślał, że może wisieć na pasach. Pamiętał, że raz, jeszcze jako chłopiec, widział jednego gościa zawieszonego tak w domu końskiego doktora za Wielką Salą. Stajenny poparzył się naftą tak bardzo, że nie mógł leżeć normalnie w łóżku. Zmarł potem, ale trochę to trwało - przez dwie noce jego jęki płynęły w słodką, letnią noc nad Błoniami Zebrań.

Jestem poparzony? Czarna skorupa z nogami wisząca na pasach? -zastanawiał się.

Palce musnęły środek jego czoła, rozmasowały tworzącą się tam zmarszczkę. Głos jakby odczytał jego myśli, przenikając je bystrymi, kojącymi palcami.

- Z bożą wolą wszystko będzie dobrze - powiedział. - Ale to Bóg mierzy czas, nie ty.

Nie, powiedziałby, gdyby mógł. Czas jest sprawą Wieży.

Po czym zanurzył się - równie łagodnie, jak niedawno wypływał -oddalając jednocześnie od dłoni i nierealnych dźwięków muzykujących owadów i brzęczących dzwonków. Na jakiś czas stracił przytomność albo zapadł w sen, lecz nie było to już tak głębokie jak wcześniej.

W pewnej chwili zdawało mu się, że słyszy głos dziewczyny, chociaż pewności nie miał, tym razem bowiem pobrzmiewał gniewem lub strachem. Albo jednym i drugim.

- Nie! - zawołała. - Nie możecie mu tego zabrać i dobrze o tym wiecie! Róbcie swoje i przestańcie w ogóle o tym mówić, dalej!

Gdy ponownie odzyskał przytomność, nie był ani trochę silniejszy, ale w głowie jakby mu pojaśniało. Oczu nie otoczyła mu jednorodna biel obłoku, i tak jednak widok był uroczy. Piękno bieli, pomyślał, bo rzeczywiście nigdy w życiu nie widział jeszcze miejsca tak cudownego... Cudownego po części dlatego, że zjawił się tu wciąż jeszcze żywy, przede wszystkim jednak ze względu na panujący w nim nieziemski spokój.

Pomieszczenie było wielkie, wysokie i długie. Kiedy Roland obrócił wreszcie ostrożnie, bardzo ostrożnie głowę, by oszacować jego rozmiary, uznał, że od krańca do krańca musi mieć co najmniej dwieście jardów. Było wąskie, ale wysokie, przez co wydawało się niezwykle przestronne.

Nie było tu ścian czy sufitu, do jakich był przyzwyczajony - całość przypominała raczej rozległy namiot. Nad nim słońce, rozpraszając promienie, przenikało sfalowane połacie cienkiego, białego jedwabiu, którego biel wziął w pierwszej chwili za chmury. Pod tym jedwabnym sklepieniem panował wieczorny półmrok. Ściany, także jedwabne, łopotały niczym żagle wydymane bryzą. Na każdej wisiał sznur z małymi dzwoneczkami uderzającymi o materię i odzywającymi się unisono przy najlżejszym jej ruchu.

Po obu stronach przejścia stały dziesiątki łóżek, wszystkie zasłane białymi prześcieradłami i równie nieskalanymi poduszkami. Ze czterdzieści z jednej strony, a wszystkie puste, drugie tyle po stronie Rolanda, z czego dwa zajęte. Ten gość...

To ten chłopak. Ten, który był w korycie, pomyślał.

Roland wzdrygnął się odruchowo z obrzydzenia i zdumienia. Gusła i zabobony... Przyjrzał się uważniej śpiącemu młodzieńcowi.

Niemożliwe. Przywidziało ci się. Nie może być, upewniał się bezgłośnie.

Jednak nawet staranne zlustrowanie postaci nie rozproszyło wątpliwości. Chłopak wyglądał tak samo jak trup z koryta i prawdopodobnie był chory (czemuż by inaczej tu leżał?), lecz z pewnością daleki od śmierci. Roland dostrzegał powolne podnoszenie się i opadanie jego piersi i drgnienia palców zwisającej z łóżka ręki.

Nie przyjrzałeś mu się dość uważnie, by być pewnym czegokolwiek, a po kilku dniach w tym korycie nawet własna matka by go nie poznała, stwierdził w myślach.

Ale Roland, który pamiętał, jak to z jego matką bywało, wiedział swoje. Widział też, że chłopak ma na szyi złoty medalion. Ten sam, który zerwał z trupa i schował do kieszeni przed atakiem zielonych. A teraz ktoś - pewnie gospodarze tego miejsca, którzy przywrócili chłopaka imieniem James do życia - odebrał Rolandowi medalion i na powrót zawiesił na szyi właściciela.

Kto to zrobił? Ta dziewczyna ze wspaniale chłodnymi palcami? Czy uznała w konsekwencji Rolanda za ghoula, który okrada zmarłych? Chyba nie. O wiele bardziej niepokojące byłoby, gdyby naprawdę zrekonstruowali napuchłe zwłoki młodego kowboja, by ostatecznie go ożywić.

Jakiś tuzin łóżek dalej od chłopaka i Rolanda Deschaina leżał trzeci pacjent tego osobliwego polowego szpitala. Wyglądał na cztery razy starszego niż dzieciak, a dwakroć doroślejszego niż rewolwerowiec. Miał długą, siwą raczej niż czarną brodę; rozdwojona, sięgała mu do połowy piersi. Twarz nad zarostem była opalona i pomarszczona, z workami pod oczyma. Przez lewy policzek i dalej, poza nasadę nosa biegło grube, ciemne znamię, które Roland uznał za szramę. Brodacz był albo nieprzytomny, albo spał - Roland słyszał jego chrapanie -i wisiał trzy stopy nad łóżkiem w plątaninie białych, lśniących w półmroku pasów. Krzyżowały się, oplatając ciało mężczyzny ósemkami, przez co kojarzył się z żukiem złapanym w sieć egzotycznego pająka. Był w przejrzystej białej koszuli nocnej. Jeden z pasów przebiegał mu pod pośladkami, unosząc lędźwie tak, jakby chodziło o szczególne wyeksponowanie genitaliów. Przez strój widać było ciemne zarysy nóg, pokręconych chyba jak wiekowe drzewa. Roland wolał się nie zastanawiać, w ilu miejscach musiały zostać złamane, żeby tak właśnie wyglądać. A jednak zdawało się, że się ruszają. Jakim cudem, skoro brodacz jest nieprzytomny? Pewnie to tylko gra świateł albo sprawa cienia... lub wiatru kołyszącego koszulą albo...

Rewolwerowiec popatrzył na jedwabny sufit, starając się opanować oszalałe nagle serce. To nie wiatr ani cienie, ani nic innego. Nogi mężczyzny rzeczywiście ruszały się, pozostając w miejscu... tak jak Roland czuł swój grzbiet: ten też się poruszał w bezruchu. Rewolwerowiec nie miał pojęcia, skąd to zjawisko, ale nie chciał wiedzieć-przynajmniej jeszcze nie teraz.

- Nie jestem gotów - wyszeptał. Wargi miał bardzo suche. Znów zamknął oczy, żeby trochę jeszcze pospać. Nie chciał myśleć o związku między wyglądem nóg brodacza a swoim stanem. A jednak...

A jednak lepiej się na to przygotuj.

Ten głos rozbrzmiewał zawsze, gdy Roland próbował sobie odpuścić, odwalić robotę czy pójść na łatwiznę. Należał do Corta, jego dawnego nauczyciela. Jako chłopcy bali się jego kija, jeszcze większy lęk budziły jednak jego słowa, szczególnie gdy żartował z ich słabości i cieszył się, słysząc narzekania na chłopięcy los.

Jesteś rewolwerowcem, Rolandzie? Jeśli tak, to przygotuj się na najgorsze.

Roland otworzył oczy i ponownie spojrzał w lewo. Kiedy obracał głowę, poczuł, że coś przesuwa mu się na piersi.

Bardzo powoli uniósł prawą rękę z podtrzymującego ją pasa. Ból odezwał się w plecach i Roland zamarł. W końcu uznał, że bardziej już boleć nie będzie (przynajmniej jeśli zachowa minimum ostrożności), więc położył dłoń na mostku. Wyczuł ciasno utkaną materię. Bawełna. Podniósł głowę, aż dotknął brodą mostka, i ujrzał, że ma na sobie taką samą koszulę nocną jak brodacz.

Sięgnął pod obrąbek i odszukał palcami łańcuszek. Nieco dalej trafił na prostokątny kawałek metalu. Domyślał się, co to, ale musiał mieć pewność. Pociągnął bardzo ostrożnie, nie chcąc ruszyć żadnym z mięśni grzbietu. Złoty medalion. Uniósł go wyżej, ryzykując kolejny przypływ bólu, i przeczytał, co na nim wygrawerowano:

James Miły rodzinie. Miły BOGU

Wsunął medalion za koszulę i spojrzał na chłopca śpiącego na sąsiednim łóżku... a raczej nad nim. Prześcieradło naciągnięto mu na klatkę piersiową, na koszuli złocił się medalion. Taki sam, jaki nosił Roland, tyle że...

Rewolwerowiec pomyślał, że chyba rozumie. To była spora ulga.

Zerknął znów na brodacza i zdumiał się: czarna szrama widoczna jeszcze przed chwilą na policzku i nosie mężczyzny zniknęła. Pozostał tylko różowy ślad po zagojonej ranie... zapewne ciętej.

Wydawało mi się, pomyślał.

Nie, rewolwerowcu, odezwał się głos Corta. Takim jak ty nic się nie wydaje. Dobrze wiesz.

Ta odrobina ruchu znów go zmęczyła... a może było to myślenie. Granie owadów i brzmienie dzwoneczków splotło się w aż nadto sugestywną kołysankę. Tym razem Roland naprawdę zamknął oczy i zasnął.

III. Pięć sióstr. Jenna. Doktorzy Elurii. Medalion. Obietnica milczenia.

 

Kiedy ponownie się obudził, w pierwszej chwili wydało mu się, że wciąż śpi. Że ma senny koszmar.

Kiedyś, w tym samym czasie, gdy spotkał Susan Delgado i zakochał się w niej, znał też wiedźmę imieniem Rhea - pierwszą i jedną dotąd prawdziwą wiedźmę Śródświata, którą spotkał. To ona przywiodła Susan do śmierci, chociaż i Roland się do tego przyczynił. Kiedy więc teraz otworzył oczy i ujrzał Rheę nie w jednej, lecz w pięciu osobach, pomyślał: Oto, do czego prowadzi wspominanie przeszłości. Przywołując Susan, przywołałem też Rheę z Coos. Wraz z jej siostrami.

Cała piątka nosiła powiewne habity z materii tak śnieżnej jak ściany i sufit szpitala. Stare twarze okalały równie białe kornety, skóra była poszarzała i pomarszczona niczym nagi stok wzgórza po deszczu. Ze zwojów jedwabiu otulających ich włosy (o ile miały jakieś włosy) sterczały niby filakterie pasy z małymi dzwoneczkami, które

odzywały się przy każdym poruszeniu czy słowie. Na śnieżnobiałych przodach habitów widniały wyszyte krwistoczerwone róże... sigule Mrocznej Wieży. Zobaczywszy to, Roland pomyślał: Nie, ja nie śnię. Te wiedźmy są prawdziwe.

- Budzi się! - krzyknęła jedna z nich dziwnie kokieteryjnym głosem.

- Oooo!

- Ooooch!

- Ach!

Załopotały habitami niczym stadko ptaków. Stojąca pośrodku wystąpiła o krok, a oblicza wszystkich zafalowały jak jedwabne ściany namiotu. Roland przekonał się, że nie były tak stare - raczej w średnim wieku.

Ale naprawdę są bardzo stare. Odmieniły się teraz, pomyślał.

Ta, która im przewodziła, była nieco wyższa od pozostałych i miała szerokie, nieco wypukłe czoło. Pochyliła się nad Rolandem i dzwoneczki zaśpiewały wkoło jej twarzy. Nie wiedzieć czemu rewolwerowcowi zrobiło się niedobrze od tego dźwięku i poczuł się słabszy niż przed chwilą. Piwne oczy spojrzały uważnie, a może i chciwie. Dotknęła przelotnie policzka chorego i natychmiast zaczęło się z tego miejsca rozpełzać odrętwienie. Spojrzała w dół, a cień niepokoju przemknął jej po twarzy. Cofnęła rękę.

- Obudziłeś się, piękny panie. Udało ci się. To dobrze.

- Kim jesteście? Gdzie ja jestem?

- Jesteśmy siostrzyczkami z Elurii - odparła. - Ja jestem siostra Mary, to jest siostra Louise, siostra Michela, siostra Coauina...

- I siostra Tamra - odezwała się ostatnia. - Piękne dziewczę lat dwudziestu jeden. - Zachichotała, a jej twarz zafalowała i przez chwilę znów była równie stara jak ten świat: miała haczykowaty nos i szarą skórę. Roland znów pomyślał o Rhei.

Podeszły bliżej, otaczając wianuszkiem uprząż, na której wisiał. Gdy spróbował się od nich odsunąć, grzbiet zabolał jak nigdy, odezwała się też ranna noga. Jęknął. Pasy zaskrzypiały.

- Ooooo!

- To boli!

- Boli go!

- Tak bardzo boli!

Przysunęły się jeszcze bliżej, jakby fascynowało je jego cierpienie.

Czuł teraz ich woń: woń wyschłej ziemi. Istota zwana siostrą Michelą wyciągnęła dłoń...

- Odejdźcie! Zostawcie go! Czyż nie mówiłam wam już?

Podskoczyły, zaskoczone tym głosem. Siostra Mary wyglądała wręcz na zirytowaną, ale i ona się odsunęła, zgromiwszy pierwej wzrokiem (Roland mógłby to przysiąc) medalion zawieszony na szyi pacjenta. Wsunięty wcześniej pod koszulę, teraz znów był na wierzchu.

Między Mary a Tamrą przepchnęła się bezceremonialnie szósta siostra, tym razem chyba naprawdę dwudziestojednoletnia. Miała rumiane policzki, gładką skórę i ciemne oczy. Jej biały habit falował niczym kształt ze snu. Czerwona róża na piersi dziewczęcia pałała oskarżycielsko.

- Idźcie sobie! Zostawcie go!

- Ooo, moja kochana! - zawołała siostra Louise głosem, w którym pobrzmiewały zarazem szyderstwo i złość. - To Jenna, dzieciak. Zakochała się w nim?

- Jasne! - zaśmiała się Tamra. - Dzieciak ma serce na sprzedaż!

- Och, to właśnie to, dokładnie! - zgodziła się siostra Coauina. Mary spojrzała na przybyłą z zaciśniętymi z wściekłości ustami.

- Nie masz tu czego szukać, zuchwała dziewucho.

- Jeśli przyszłam, znaczy, że mam - odpaliła Jenna. Zachowywała się jak ktoś bardzo ważny. Kędzior czarnych włosów wymknął się jej spod kornetu i zawisł nad czołem niczym przecinek. - Wynoście się. Nie będzie się z niego naśmiewać i żartować.

- Nie rozkazuj nam - powiedziała siostra Mary - bo my nigdy nie żartujemy. Sama dobrze wiesz, siostro Jenno.

Rysy dziewczyny złagodniały nieco. Roland pojął, że Jenna zaczyna się bać, i sam też zaczął się o nią lękać. O nią i o siebie.

- Idźcie - powtórzyła. - To nie pora. Nie macie jeszcze innych pod opieką?

Siostra Mary zaczęła się chyba zastanawiać. Pozostałe obserwowały ją, aż w końcu przytaknęła i uśmiechnęła się do rewolwerowca. Jej twarz znów zafalowała jak obraz w rozgrzanym powietrzu i Roland ujrzał (lub zdało mu się, że ujrzał) to, co kryło się pod zasłoną i co wydało mu się straszne i czujne zarazem.

- Bywaj, piękny panie - powiedziała do rannego. - Zostań z nami trochę, a uleczymy cię.

A mam jakiś wybór? - pomyślał Roland.

Pozostałe roześmiały się. Ich ptasie chichoty wypełniły wnętrze namiotu. Siostra Michela posłała rewolwerowcowi całusa.

- Chodźmy, panie! - zawołała siostra Mary. - Zostawmy z nim Jennę przez pamięć jej matki, którą tak kochałyśmy!

Powiedziawszy to, odprowadziła gromadkę - pięć zamiatających sukniami białych ptaków, które odlatywały przejściem między łóżkami.

- Dziękuję - szepnął Roland, spoglądając na właścicielkę chłodnej dłoni... bo wiedział już, że to ona niosła mu ukojenie.

Ujęła jego palce, jakby chciała potwierdzić domysły swego pacjenta, i pogłaskała je.

- Nie chciały cię skrzywdzić - powiedziała. Roland widział jednak, że sama w to nie wierzy. On też nie dowierzał. Wyraźnie szykowały się kłopoty. Takie, w których grzęźnie się po uszy.

- Co to za miejsce?

- Nasze. Dom siostrzyczek z Elurii. Nasz klasztor, jeśli wolisz -odparła.

- To nie jest klasztor - stwierdził Roland, popatrując obok siostry na puste łóżka. - To lecznica, prawda?

- Szpital - poprawiła rewolwerowca, wciąż gładząc jego palce. -Służymy doktorom... a oni służą nam.

Czarny lok na kremowym czole fascynował go coraz bardziej -gdyby mógł i miał dość odwagi, chętnie by go dotknął. Tylko po to, żeby sprawdzić, jakie są te włosy: sztywne czy miękkie... Roland uważał, że jest śliczny, gdyż był jedynym ciemnym obiektem pośród całej tej bieli, bieli, która zdążyła mu już obrzydnąć.

- Jesteśmy szpitalniczkami... lub byłyśmy... zanim świat się odmienił.

- Jesteście z jezusowców?

Spojrzała na niego zdumiona, niemal wstrząśnięta, i roześmiała się wesoło.

- Nie, nie my!

- Skoro wy jesteście szpitalniczkami... pielęgniarkami... to gdzie są doktorzy?

Przygryzła wargę, jakby zastanawiała się, co powiedzieć. Rolandowi to wahanie dziwnie się spodobało i pojął, że chociaż chory, patrzy na siostrę jak na kobietę i że zdarza mu się to po raz pierwszy od

czasu śmierci Susan Delgado, czyli od bardzo dawna. Cały świat zmienił się od tamtych dni, i to wcale nie na lepsze.

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

- Tak, oczywiście - odparł lekko zdziwiony i zaniepokojony zarazem. Patrzył na jej twarz, czekając, aż zacznie falować i zmieniać się jak oblicza tamtych, ale nic takiego się nie działo. Nie czuł też niemiłej woni cmentarnej ziemi.

Poczekaj, przestrzegł się w myślach. Nie wierz w nic, co jest tutaj, a już zwłaszcza nie ufaj swoim zmysłom. Jeszcze nie teraz.

- Pewnie musisz wiedzieć - powiedziała z westchnieniem, aż zadzwoniły dzwoneczki na jej czole. Były nieco ciemniejsze od tych, które nosiły pozostałe siostry, nie czarne, raczej wiśniowe, jakby wisiały czas jakiś w dymie nad ogniskiem. Brzmiały wszakże najczystszym srebrem. - Ale obiecaj mi, że nie zaczniesz krzyczeć i nie obudzisz tego niedorostka z sąsiedniego łóżka.

- Niedorostka?

- Tego chłopca. Obiecujesz?

- Tak jest! - odparł tonem pasującym raczej do napuszonego słownictwa Zewnętrznego Łuku. Zupełnie odruchowo przypomniał sobie dialekt Susan. - Już dość dawno nie krzyczałem, piękna pani.

Spłoniła się szkarłatem intensywniejszym niż czerwień róży wyszytej na jej piersi.

- Nie zwij pięknym tego, czego nie możesz dojrzeć należycie.

- No to zdejmij kornet.

Wprawdzie twarzy dziewczyny nic mu nie zasłaniało, lecz chciałby ujrzeć jeszcze jej włosy. Widoku tychże był niemal głodny. Kaskady czerni wśród sennej bieli. Oczywiście, mogło być i tak, że strzygła je krótko zgodnie z nakazami zakonu, ale wydawało mu się to jakoś nieprawdopodobne.

- Tego mi nie wolno.

- Kto ci zakazuje?

- Wielka Siostra.

- Ta, która zwie się Mary?

- Tak jest, ona.

Odeszła kilka kroków, zatrzymała się i obejrzała przez ramię. U innej, równie pięknej dziewczyny w jej wieku gest ten byłby zaproszeniem do flirtu. Jenna była jednak poważna.

- Pamiętaj, obiecałeś.

- Tak jest, żadnych krzyków.

Kołysząc suknią, podeszła do brodacza. W półmroku rzucała na mijane łóżka jedynie rozmyty zarys cienia. Stanąwszy przy mężczyźnie (nieprzytomnym raczej niż śpiącym, pomyślał Roland), spojrzała raz jeszcze na Rolanda. Przytaknął.

Przysunęła się z boku do zawieszonego, kryjąc po części za plątaniną jedwabnych pasów. Złożyła delikatnie dłonie na lewej stronie piersi mężczyzny, pochyliła się nad nim i pokręciła głową, jakby chciała czemuś zdecydowanie zaprzeczyć. Dzwoneczki odezwały się melodyjnie i Roland znów poczuł dziwne poruszenie na grzbiecie połączone z lekką falą bólu. Zupełnie jakby się wzdrygnął, chociaż wcale tego nie zrobił. Albo tylko śniło mu się, że to zrobił.

To, co stało się potem, o mało nie wyrwało mu jednak krzyku z gardła - musiał aż zagryźć wargi. Nogi nieprzytomnego raz jeszcze ożyły, mimo iż żadna nawet nie drgnęła... niemniej jednak to, co na nich było, i owszem, ruszało się żwawo. Jego owłosione golenie, kostki i stopy wystające spod koszuli. Teraz pokryły się robactwem, które spływało czarną falą coraz niżej i niżej, śpiewając przy tym w marszu niczym kolumna wojska.

Roland przypomniał sobie czarną szramę na twarzy mężczyzny, szramę która zniknęła. To musiało być coś takiego. Na nim też siedziały, stąd to drżenie bez dreszczy. Miał je na plecach. Łatały go.

Nie, powstrzymanie krzyku wcale nie było takie łatwe, jak się tego spodziewał.

Insekty dotarły do palców mężczyzny i zaczęły opadać z nich falami niczym spływająca woda. Szybko i sprawnie ustawiły się na białym prześcieradle w szeroką na stopę kolumnę, po czym karnie pomaszerowały na podłogę. Było za daleko i zbyt ciemno, aby Roland mógł się im lepiej przyjrzeć, lecz wydawało mu się, że stworzenia są dwukrotnie większe niż mrówki i prawie tak duże jak miodne pszczoły, które widywał w domu nad pełnymi kwiatów łąkami.

Śpiewały w marszu.

Brodacz nie śpiewał. Gdy rój żuczków na jego nogach zaczął się kurczyć, zadrżał i jęknął. Dziewczyna położyła mu dłoń na czole i uspokoiła, a Roland poczuł ukłucie zazdrości, i to pomimo całego obrzydzenia, które poza tym odczuwał.

Ale czy to, co widział, naprawdę było aż tak paskudne? W Gilead przy niektórych chorobach przykładano pijawki. Zwłaszcza w wypadku

puchlin mózgu lub pachwin. Kiedy chodziło o mózg, każdy przyznawał, że woli najszpetniejszą nawet pijawkę od trepanacji czaszki.

Było w nich jednak coś obrzydliwego, chociaż może wyłącznie dlatego, że nie mógł dokładnie tych żuczków obejrzeć i musiał - z lekką zgrozą - wyobrażać je sobie, zawieszony i bezradny, na swoich plecach. Tyle że jego robaczki nie śpiewały. Dlaczego? Bo się pożywiały? Spały? Jedno i drugie?

Jęki brodacza przycichły. Żuczki maszerowały po podłodze w kierunku jednej z łopoczących jedwabnych ścian. Po chwili zniknęły w cieniu.

Jenna wróciła do Rolanda lekko niespokojna.

- Dobrze się spisałeś. Ale po twojej twarzy widzę, co czujesz.

- Doktorzy - powiedział.

- Tak, mają wielką moc, ale... - przyciszyła głos - ale obawiam się, że nie zdołają pomóc poganiaczowi. Z nogami jest już lepiej, rany na twarzy się zabliźniły, lecz ma też takie obrażenia, do których doktorzy nie dojdą. - Przesunęła dłonią po brzuchu, sugerując ich lokalizację, o ile nie rodzaj.

- A ja? - spytał rewolwerowiec.

- Porwał cię zielony lud - wyjaśniła. - Musiałeś potężnie ich rozjuszyć, skoro od razu cię nie zabili, tylko związali i pociągnęli ze sobą. Tamra, Michela i Louise zbierały akurat zioła i zobaczyły, jak się z tobą zabawiają. Kazały im przestać, ale...

- Czy mutanci zawsze was słuchają, siostro Jenno? Uśmiechnęła, może zadowolona, że zapamiętał jej imię.

- Nie zawsze, ale zazwyczaj tak. Tym razem usłuchali, bo inaczej wisiałbyś teraz w jakiejś przecince.

- Pewnie tak.

- Zdarli ci skórę prawie z całego grzbietu, był czerwony od szyi aż po pas. Blizny zostaną na zawsze, ale doktorzy prawie cię już wyleczyli. Śpiewają coraz pogodniej, prawda?

- Tak - mruknął Roland, chociaż myśl o tych czarnych robaczkach usadowionych na całych plecach, na jego żywym ciele, wciąż budziła obrzydzenie. - Winien ci jestem podziękowanie i składam je ochoczo. Jeśli mogę cokolwiek dla ciebie zrobić...

- Powiedz mi, jak się nazywasz. To właśnie.

- Jestem Roland z Gilead. Rewolwerowiec. Miałem broń, siostro Jenno. Widziałaś ją?

- Nie widziałam żadnej broni palnej - powiedziała i odwróciła wzrok. Jej policzki znów okryły się rumieńcem. Mogła być doskonałą i prawą pielęgniarką, jednak kłamać nie potrafiła. To go ucieszyło. O biegłych łgarzy zawsze łatwo, o ludzi uczciwych wprost przeciwnie.

Darujmy sobie na razie tę nieścisłość, powiedział w duchu. To chyba ze strachu.

- Jenno! - dobiegło z cienia na drugim końcu szpitala, a rewolwerowcowi zdało się, że to bardzo daleko. Siostra Jenna podskoczyła, jakby przyłapano ją na czymś niestosownym. - Wychodź! Dość się już nagadałaś. Na cały pluton by starczyło. Daj mu spać!

- Tak jest! - odkrzyknęła i spojrzała na Rolanda. - Nie zdradź mnie, że pokazałam ci doktorów.

- Słowo, będę milczał, Jenno.

Zawahała się, zagryzła wargę i nagle zsunęła kornet. Z cichym głosem dzwoneczków zatrzymał się jej na szyi. Uwolnione włosy opadły miłym cieniem na policzki.

- Jestem piękna? Jestem? Powiedz prawdę, Rolandzie z Gilead, nie oszukuj mnie. Takie oszustwo nie starcza na dłużej niż świeca.

- Jesteś piękna jak letnia noc.

Jednak to wyraz twarzy Rolanda musiał uradować ją najbardziej, bo spojrzała na niego i uśmiechnęła się promiennie. Nałożyła ponownie kornet i upchnęła pod nim luźne kosmyki.

- Wyglądam już obyczajnie? - spytała.

- Obyczajnie, jak trza - odparł, unosząc ostrożnie rękę i wskazując na jej czoło. - Jeszcze tylko jeden kosmyk... tutaj.

- Zawsze mi się po czarciemu wymyka. - Skrzywiła się komicznie i zrobiła z nim porządek. Rewolwerowiec nade wszystko pragnąłby pocałować te rumiane policzki... a do kompletu może i różane usteczka.

- Teraz już wszystko w porządku - powiedział.

- Jenno! - rozległo się mocno już niecierpliwe wołanie. - Medytacje!

- Już idę! - odezwała się dziewczyna i zebrała suknie, by ruszyć truchtem. Odwróciła się jednak i spojrzała poważnie na Rolanda.

- Jeszcze jedno - szepnęła prawie i rozejrzała się szybko. - Ten złoty medalion, który nosisz... nosisz go, bo jest twój. Rozumiesz, Jamesie?

- Tak. - Roland przekręcił nieco głowę, żeby spojrzeć na śpiącego chłopca. - A to jest mój brat.

- Gdyby pytali, to tak. Jeśli powiesz co innego, Jenna wpadnie w tarapaty.

Nie spytał, jak poważne mogą być te kłopoty, ona zaś odpłynęła między rzędami pustych łóżek, podtrzymując jedną ręką suknię. Rumieniec zniknął z jej poszarzałych policzków. Roland przypomniał sobie chciwe spojrzenia pozostałych sióstr, gdy otoczyły go ciasnym wianuszkiem... i to, jak falowały im twarze.

Sześć kobiet. Pięć starych i jedna młoda.

Doktorzy, którzy śpiewają i odmaszerowują zwartą formacją po podłodze przepłoszeni dzwonieniem dzwonków.

I ta niesamowita sala szpitalna na jakieś sto miejsc. Sala z jedwabnym dachem i takimiż ścianami...

...i tylko trzema zajętymi łóżkami.

Roland nie pojmował, dlaczego Jenna wyjęła mu medalion umarlaka z kieszeni i zawiesiła na szyi, kojarzył jednak, że gdyby sprawa się wydała, siostrzyczki z Elurii mogłyby ją zabić.

Zamknął oczy, a łagodne śpiewy owadzich doktorów znów ukołysały go do snu.

 

IV. Miska zupy. Chłopiec na sąsiednim łóżku. Nocna zmiana.

 

Śniło mu się, że bardzo wielki żuk - pewnie doktor - latał mu dokoła głowy i uderzał nieustannie w nos, co było nie tyle bolesne, ile irytujące. Roland odganiał go nieustannie, lecz brakowało mu normalnej zwinności i wciąż chybiał. Za każdym razem żuk chichotał.

To dlatego, że zachorowałem, pomyślał.

Nie, to nie choroba, tylko zasadzka. Powalili go zdegenerowani mutanci, a uratowały siostrzyczki z Elurii.

Roland ujrzał nagle ludzki cień wyrastający z mroku za przewróconym wozem. Usłyszał chrapliwe, chciwe i mrożące krew w żyłach “Buu!"

Obudził się nagle i szarpnął w uprzęży, aż pasy jęknęły, a stojąca obok kobieta, która chichotała i stukała się po nosie drewnianą łyżką, odsunęła się tak gwałtownie, że upuściła trzymaną w drugiej ręce miskę.

Roland błyskawicznie wyciągnął dłonie. Refleks miał nie gorszy

niż zwykle - frustrujące go nieudolne próby pochwycenia żuczka to był tylko sen. Złapał miskę, nim zdążyło się wylać więcej niż kilka kropel. Kobieta - siostra Coquina - spojrzała na niego okrągłymi oczami.

Całe plecy zabolały go od gwałtownego poruszenia, ale z pewnością nie był to ból tak ostry jak wcześniej, nie poczuł też, by coś ruszało mu się na skórze. Może “doktorzy" tylko spali, najpewniej jednak już sobie poszli.

Wyciągnął rękę po łyżkę, którą Coquina musiała go chyba drażnić (jakoś nie był zdumiony faktem, że jedna z sióstr dokucza choremu i śpiącemu; co innego, gdyby była to Jenna), ta zaś podała ją mu, wciąż ogromnie zdumiona.

- Ależ ty jesteś szybki! - powiedziała. - To jak sztuczka magika! A ty dopiero się rozbudzasz!

- I lepiej to sobie zapamiętaj, sai - oznajmił, po czym spróbował zupy. Pływały w niej drobne kawałeczki kurzego mięsa. W innych okolicznościach uznałby, że jest nazbyt wodnista, teraz jednak smakowała jak ambrozja. Zaczął jeść łapczywie.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytała. Przez pomarańczoworóżowe płaty materii sączyło się słabe światło zachodzącego słońca. W tak nikłym blasku Coquina wydawała się nawet młoda i ładna... ale to był tylko pozór. Roland był pewien, że patrzy na czarodziejski rodzaj makijażu.

- Nic szczególnego. - Rewolwerowiec odłożył łyżkę, bo jakoś za wolno mu się nią jadło, i uniósł miskę do ust. Starczyły cztery tęgie łyki. - Byłyście dla mnie miłe...

- Jasne, że tak! - rzuciła z oburzeniem.

- ...i mam nadzieję, że nic się za tym nie kryje. Bo jeśli chodzi wam coś po głowach, to pamiętaj, siostro, że naprawdę jestem szybki. I w razie potrzeby potrafię być też niemiły.

Nie odpowiedziała, tylko odebrała pustą miskę. Uczyniła to ostrożnie, zapewne, żeby nie dotknąć jego palców. Spojrzała przy tym na miejsce, gdzie pod koszulą krył się medalion. Roland nie dodał już nic więcej, by nie osłabiać efektu groźby przypomnieniem, że obecnie jest przecież całkiem bezbronny, nagi i na dodatek wisi na pasach, gdyż jego grzbiet nie może jeszcze znieść nacisku ciała.

- Gdzie jest siostra Jenna? - spytał.

- Oooo! - zawołała siostra Coquina, unosząc brwi. - Lubimy ją,

co? Nastrój nam się od niej poprawia... - Przycisnęła dłoń do wyszytej na habicie róży i potarła ją gwałtownie.

- Nie, to nie tak- powiedział Roland. - Ale ona była dla mnie naprawdę miła. A już na pewno nie zamierzała drażnić mnie łyżką, jak niektórzy.

Uśmiech siostry Coquiny gdzieś zniknął, spojrzała na Rolanda zarazem ze złością i niepokojem.

- Nie mów o tym siostrze Mary, gdyby jeszcze przyszła. Mogłabym mieć kłopoty.

- A co mnie to obchodzi?

- Gdybyś narobił mi kłopotów, mogłabym ci się odwdzięczyć, dokuczając Jennie - oznajmiła. - Zresztą, Wielka Siostra i tak ma ją na czarnej liście. Siostry Mary nie obchodzi, co Jenna ci o niej opowiada... ale nie podoba się jej, że Jenna wróciła do nas, nosząc Ciemne Dzwonki.

Więcej nie usłyszał, bo siostra Coquina przyłożyła dłoń do nazbyt prędkich ust, jakby zdała sobie sprawę, że wypaplała za dużo.

Zaintrygowany Roland wolał nie okazywać na razie zbytniej ciekawości.

- Dobrze, nic nie powiem, jeśli i ty nie zaczniesz oczerniać Jenny przed siostrą Mary.

Coquinie wyraźnie ulżyło.

- Tak jest, możemy się tak umówić. - Pochyliła się ku niemu konspiracyjnie. - Jest w Świątyni Dumania. To taka mała jaskinia w zboczu wzgórza, do której chodzimy medytować, gdy Wielka Siostra uzna, że byłyśmy niegrzeczne. Będzie tak siedzieć i rozważać niestosowność swego zachowania, aż siostra Mary pozwoli jej wyjść. -Urwała na chwilę, po czym dodała pospiesznie: - A nie wiesz przypadkiem, kto tu leży obok ciebie?

Roland obrócił głowę i zobaczył, że młodzieniec obudził się i słucha. Miał oczy równie ciemne jak Jenna.

- Czy nie wiem? - powtórzył Roland możliwie najbardziej urażonym tonem. - Naprawdę sądzisz, że mógłbym nie poznać własnego brata?

- Jeśli tak, to dlaczego on jest o tyle młodszy od ciebie? - spytała inna siostra, która wynurzyła się nagle z ciemności. Była to Tamra, ta, która nazwała się dwudziestojednolatką. Nim doszła do legowiska Rolanda, jej oblicze przypominało twarz wiedźmy, która zapomniała już, jak to jest mieć osiemdziesiąt lat... a może i dziewięćdziesiąt. Potem jej twarz zafalowała i rewolwerowiec ujrzał pulchne, zdrowe lico trzydziestoletniej matrony. Tylko oczy pozostały takie same -z żółtawymi rogówkami, matowe w kącikach i przerażająco czujne.

- On jest najmłodszy, ja najstarszy - wyjaśnił Roland. - Pomiędzy nami jest jeszcze siedmioro rodzeństwa i dwadzieścia lat życia naszych rodziców.

- Jak miło! Ale jeśli jest twoim bratem, to musisz pamiętać jego imię, prawda? Musisz pamiętać je bardzo dobrze.

Nim rewolwerowiec zdołał cokolwiek wymyślić, młodzieniec sam się odezwał.

- One chyba sądzą, że można zapomnieć tak proste imię jak John Norman. Ale z nich dziwadła, co, Jimmy?

Coquina i Tamra spojrzały na bladego chłopaka z nie skrywaną wściekłością... i bezradnością. Na jakiś czas zostały chyba bez atutów.

- Już go nakarmiłyście - powiedział chłopak (którego medalion głosił niewątpliwie, że jest to John. Mity rodzinie. Mity BOGU). - Czemu nie pójdziecie teraz, żebyśmy mogli sobie pogadać?

- Proszę!- warknęła siostra Coquina.- Skoro tak staniała tu wdzięczność, to chętnie się wyniosę!

- Jestem wdzięczny za wszystko, co otrzymałem - odparł Norman, patrząc na nią spokojnie - ale nie za to, co mi się zabiera.

Tamra sapnęła przez nos, obróciła się gwałtownie, tak zamiatając spódnicami, że aż wiatr powstał od tego, i odeszła. Coquina zaczekała jeszcze chwilę.

- Zachowaj dyskrecję, a może ta, którą lubisz bardziej niż mnie, wyjdzie z jaskini już jutro, nie zaś za tydzień.

Nie czekając na odpowiedź, odwróciła się i podążyła za siostrą Tamra.

Roland i Norman poczekali, aż obie znikną, i dopiero wtedy chłopak odezwał się półgłosem.

- Mój brat nie żyje? Roland przytaknął.

- Wziąłem jego medalion na wypadek, gdybym spotkał kogoś, kto go znał. Po prawie należy do ciebie. Przykro mi.

- Dzięki, sai. - Przez chwilę broda mu drżała, ale opanował się. -Wiedziałem, że zieloni go ścigali, ale te stare wiedźmy nie chciały powiedzieć nic więcej. Choć ciągle gadają, niewiele z tego wynika.

- Może nie były pewne.

- Były. Wiedziały, że nie ma wątpliwości. Mało mówią, ale wiedzą naprawdę dużo. Tylko Jenna jest inna. To o niej ta stara siekiera mówiła jako o twojej przyjaciółce, zgadza się?

Roland znów przytaknął.

- Powiedziała też coś o Ciemnych Dzwonkach. Chętnie dowiedziałbym się, o co tu właściwie chodzi.

- Ona jest szczególna, znaczy Jenna to raczej księżniczka - ktoś, komu urodzenie zapewnia pozycję i kogo z tej racji nie można jej pozbawić - niż siostra. Gdy leżałem tutaj, udając na wszelki wypadek, że śpię, słyszałem, jak rozmawiały. Jenna niedawno do nich wróciła, a te Ciemne Dzwonki jakoś ją wyróżniają... chociaż to Mary ciągle wszystkim rządzi. Myślę, że Ciemne Dzwonki to część obrządku, jak te pierścienie, które dawni baronowie przekazywali z ojca na syna. To ona zawiesiła ci na szyi medalik Jimmy'ego?

- Tak.

- Nie zdejmuj go pod żadnym pozorem. - Skrzywił się smutno. -Nie wiem, czy chodzi o złoto, czy o Boga, ale wyraźnie wolą się za bardzo do niego nie zbliżać. Pewnie tylko dlatego jeszcze tu jestem. -Ściszył głos do szeptu. - One nie są ludźmi.

- Cóż, być może posługują się magią i czarami, ale...

- Nie! - krzyknął chłopak i z widocznym wysiłkiem uniósł się na łokciu. Spojrzał uważnie na Rolanda. - Myślisz o czarownicach lub Hubberach, ale one nie są ani jednym, ani drugim. W ogóle nie mają nic wspólnego z ludźmi!

- No to kim są?



dalej


strona główna
(23kB)