(23kB)
strona główna


 

 

Stephen King

 

Dola Jeruzalem

 

 

Przełożył: Michał Wroczyński

 

2 października 1850 r.

 

DROGI BONESIE!

Jak to dobrze znaleźć się wreszcie w chłodnym, pełnym przeciągów hallu w Chapelwaite z nadzieją, że wreszcie ulżę pełnemu pęcherzowi. Po podróży tym przerażającym dyliżansem bolą mnie wszystkie gnaty. Ale największą radość sprawił mi widok zaadresowanego Twoimi niepowtarzalnymi bazgrołami listu, który leży na tym okropnym stoliku z wiśniowego drzewa stojącym obok drzwi! Zapewniam Cię, że zabiorę się do jego odcyfrowywania jak tylko zaspokoję potrzeby mego ciała (w ozdobnej łazience na parterze, gdzie panuje taki ziąb, że aż para leci z ust).

Rad jestem, że wyleczyłeś się już z tej miazmy, która tak długo męczyła Ci płuca, jakkolwiek bardzo Ci współczuję moralnego dylematu, jaki miałeś w związku z podjęciem decyzji o rozpoczęciu kuracji. Chory abolicjonista leczący się na słonecznej, skażonej niewolnictwem Florydzie. Niemniej, Bonesie, proszę Cię jako przyjaciel, który również był już w tej dolinie cienia, myśl przede wszystkim o sobie i nie wracaj do Massachusetts, dopóki ciało nie będzie zupełnie zdrowe. Jeśli umrzesz, Twój subtelny umysł i cięte pióro będą dla nas stracone, czyż nie ma jakiejś poetyckiej sprawiedliwości w tym, że Południe ma cię wyleczyć?

Owszem, dom jest tak spokojny i piękny, jak zapewniali mnie wykonawcy ostatniej woli mego kuzyna, ale w pewien sposób złowieszczy. Stoi na wysokim, wielkim, sterczącym wzniesieniu jakieś pięć kilometrów na północ od Falmouth, a dziewięć od Portland. Za domem rozciąga się ponad hektar ziemi, dochodzący aż do strasznej, przechodzącej wszelkie wyobrażenia dziczy - jałowce, zbite gąszcza winorośli, krzaki i dzikie pnącza porastające malownicze skały, które oddzielają moją posiadłość od terenów należących do miasta. Okropne imitacje greckich rzeźb spoglądają ślepo ze szczytów pagórków, jakby w każdej chwili miały się rzucić na przechodnia. Odnoszę wrażenie, że gust mego kuzyna Stephena wyrażał całą gamę upodobań, od predylekcji do rzeczy nie do zaakceptowania po zamiłowanie do przedmiotów krańcowo odrażających. Jest tu dziwaczny letni domek, prawie całkowicie pogrzebany pod zwałami szkarłatnego sumaka, i groteskowy zegar słoneczny w środku czegoś, co niegdyś musiało być ogrodem. On właśnie dopełnia miary szaleństwa, jakie tkwi w tym dziwacznym krajobrazie.

Ale widok rozciągający się z okien salonu rekompensuje wszystko; przyprawiająca o zawrót głowy panorama skał u podnóża Chapelwaite Head i samego Atlantyku. Olbrzymie, wysunięte okno wykuszowe, obok którego stoi wielka, przypominająca kształtem ropuchę sekretera, wychodzi właśnie na tę stronę. Wszystko to stwarza doskonałe warunki i wspaniały nastrój, żebym zaczął w końcu pisać powieść, o której tyle Ci opowiadałem [i niewątpliwie okropnie Cię tym zanudzałem].

Dzisiejszy dzień był pochmurny, co chwila padał deszcz. Świat za oknem jest bury - stare i zwietrzałe jak sam Czas skały, niebo i naturalnie ocean, który biję w granitowe zręby u podnóża góry, powodując nie tyle huk, co jakieś wibracje... Kiedy piszę te słowa, cały czas wyczuwam stopami każde uderzenie fal. Ogólnie wrażenie nie jest nieprzyjemne.

Zdaję sobie sprawę, drogi Bonesie, że nie pochwalasz moich samotniczych ciągot, ale śpieszę Cię zapewnić, że czuję się świetnie i jestem szczęśliwy. Jest ze mną Calvin, jak zwykle praktyczny, małomówny i niezawodny; już po kilku dniach zadzierzgnęła się między nami nić sympatii. Zorganizowaliśmy sobie w miasteczku regularne dostawy prowiantu oraz cały zastęp kobiet, które mają doprowadzić ten dom do porządku!

Będę kończył - tyle tu jeszcze mam rzeczy do obejrzenia, tyle pokoi do zwiedzenia i niewątpliwie tysiące sztuk obrzydliwych mebli, które czekają, żebym rzucił na nie czułym okiem. Jeszcze raz dziękuję Ci za serdeczny list i za Twoją nieustającą przyjaźń.

Przekaż wyrazy sympatii Swojej Żonie i przyjmij moje.

CHARLES

 

 

6 października 1850 r.

 

DROGI BONESIE!

Cóż to za miejsce!

Nieustannie wprawia mnie w zdumienie - podobnie jak zdumiewa mnie reakcja mieszkańców pobliskiej wioski na wieść o tym, że objąłem je w posiadanie. Jest to dziwaczna maleńka osada o malowniczej nazwie Preacher's Corners. To stamtąd właśnie Calvin zorganizował cotygodniowe dostawy zaopatrzenia; tam również postanowił zamówić odpowiednią ilość drewna na zimę. Ale z miasteczka wrócił z pochmurną twarzą, a kiedy spytałem, co go dręczy, odparł posępnie:

"Panie Boone, oni uważają, że pan zwariował!" Roześmiałem się i odparłem, że zapewne dotarła już do nich wieść, że po śmierci Sary przeszedłem zapalenie opon mózgowych... Plotłem wtedy niestworzone rzeczy, o czym sam możesz zaświadczyć.

Ale Cal zaprotestował twierdząc, że nikt tam o mnie nic nie wie poza tym, że jestem kuzynkiem Stephena, który również zaopatrywał się we wszystko w miasteczku. "Powiedziano mi, proszę pana, że każdy, kto mieszka w Chapelwaite, albo jest już wariatem, albo nim zostanie".

Jak zapewne sobie wyobrażasz, byłem bardzo zakłopotany i zapytałem, skąd ma te zdumiewające informacje. Wyjaśnił, że powiedział mu o tym ponury i raczej zamroczony alkoholem bałwan nazwiskiem Thompson, właściciel czterystu akrów ziemi porośniętej sosnami, brzozami i świerkami, z których drewno obrabia wraz z pięcioma synami i sprzedaje je częściowo do tartaków w Portland, a częściowo gospodarzom z przyległych terenów.

Kiedy Cal, nieświadom jego dziwacznych uprzedzeń, wyjaśnił, gdzie ma dostarczyć drewno, Thompson gapił się na niego z otwartą gębą jak sroka w gnat. Oświadczył, że drewno mogą dostarczyć jego synowie, ale tylko za dnia i to wyłącznie drogą biegnącą wzdłuż brzegu morza.

Cal zapewne źle odczytał moje osłupienie i szybko dodał, że facet upił się tanią whisky i wygadywał jakieś bzdury o wymarłym miasteczku, z którym Stephen miał powiązania... i o glistach! Calvin dobił w końcu interesu z jednym z chłopaków Thompsona. Ten, jak wywnioskowałem z opowieści, zachowywał się raczej gburowato i sądząc po bijącym z ust zapachu, daleko mu było do trzeźwości. Zrozumiałem też, że i w samym Preacher's Corners moje przybycie spotkało się z podobną reakcją. Cal dowiedział się o tym w sklepie kolonialnym od sprzedawcy, ale wywnioskowałem, że to raczej typ plotkarza, który lubi obmawiać wszystkich poza ich plecami.

Nie przejąłem się zbytnio tym wszystkim, ponieważ wiem, że wieśniacy lubią tworzyć mity oraz ubarwiać sobie życie plotkami, a podejrzewam, że nieszczęsny Stephen i jego rodzina stanowili bardzo wdzięczny temat. Uświadomiłem Calowi, że człowiek, który padł trupem przed werandą własnego domu, z całą pewnością musiał stać się tutaj naczelnym tematem rozmów i plotek.

Sam dom wprawia mnie w nieustanne zdumienie. Bonesie, ma dwadzieścia trzy pokoje! Ściany na piętrach wyłożone są boazerią, a galeria portretów, choć nosi wyraźne ślady pleśni, trzyma się jeszcze całkiem dzielnie. Kiedy przebywałem na piętrze w sypialni, którą ostatnio zajmował mój kuzyn, słyszałem buszujące w ścianach szczury; sądząc po hałasie, jaki robiły, musiały to być wyjątkowo dorodne sztuki - chrobot był tak donośny, jakby tam grasowali ludzie. Zapewniam Cię, że nie chciałbym spotkać się w nocy z takim stworzeniem, zresztą w dzień też nie. Jak dotąd nie natknąłem się jednak ani na ich odchody, ani na żadne nory. Dziwne.

Galeria na piętrze składa się z kiepskich obrazów, za to ramy warte są zapewne fortunę. Niektóre postacie z portretów przypominają Stephena takiego, jakim go zapamiętałem. Sądzę też, że zidentyfikowałem mego wuja, Henry'ego Boone'a i jego żonę Judith; pozostałe twarze nic mi nie mówią. Podejrzewam, że któraś może należeć do mego znanego wszem i wobec dziadka Roberta. Ale rodziny ze strony Stephena zupełnie nie znam, czego ze szczerego serca żałuję. Ten sam dobry humor, który przebijał z listów Stephena do mnie i do Sary, dostrzec można w twarzach osób na portretach, mimo że same obrazy są w opłakanym stanie. W jakiż głupi sposób rozpadają się rodziny. Karabinowe escritoire, ostre słowa między braćmi, którzy nie żyją już od trzech pokoleń, i Bogu ducha winni potomkowie niepotrzebnie patrzą na siebie wilkiem. Nie potrafię powstrzymać się od refleksji, że niebywale szczęśliwie się złożyło, iż Tobie i Johnowi Petty'emu udało się skontaktować ze Stephenem, kiedy wydawało się, że ja też podążę śladem Sary i przekroczę Bramę... zwłaszcza że złośliwy los nie pozwolił mi się osobiście spotkać z kuzynem. Tak chciałbym posłuchać na własne uszy, jak występuje w obronie rodowych rzeźb i mebli!

Ale nie pozwól mi tak bezlitośnie obmawiać tego miejsca. Stephen wprawdzie hołdował innym gustom niż moje, ale oprócz nowinek wprowadzonych przez niego znaleźć tu można prawdziwe perły sztuki meblarskiej [większość z nich spoczywa na górze przykryta płóciennymi pokrowcami]. Są tam łoża, stoły i ciężkie, mroczne woluty wykonane z drzewa tekowego i z mahoniu, a wyposażenie licznych sypialni i pokoi gościnnych, górnego gabinetu i małego salonu posiada jakiś posępny urok. Podłogi wyłożone sosnową klepką lśnią jakimś tajemniczym, wewnętrznym blaskiem. Panuje tutaj aura dostojeństwa; dostojeństwa i przytłaczającego wszystko ciężaru minionych lat. Nie powiem, żebym to lubił, ale darzę szacunkiem. Bardzo jestem ciekaw, czy uda mi się przystosować do tego tak zmiennego, północnego klimatu.

Boże, ale się rozgadałem! Odpisz mi, Bonesie, jak najszybciej. Informuj mnie o postępach twej kuracji, a także o wiadomościach, jakie dostajesz od Petty'ego i reszty. I zaklinam cię na wszystkie świętości, nie próbuj zbyt nachalnie nawracać swych nowych znajomych z Południa. Obaj doskonale wiemy, że nie wszyscy, jak nasz dawno już nieżyjący przyjaciel, pan Calhoun, zadowolą się jedynie utarczkami słownymi.

Oddany Ci przyjaciel

CHARLES

 

 

16 października 1850 r.

 

DROGI RICHARDZIE!

Cześć, jak Ci leci? Po przybyciu do rezydencji w Chapelwaite często o Tobie myślałem i po trosze spodziewałem się jakichś wieści od Ciebie... a teraz właśnie otrzymałem list od Bonesa, który pisze, że przecież zapomniałem zostawić w klubie swego nowego adresu! Bądź pewien, że i tak bym napisał, ponieważ czasami wydaje mi się, że moi prawdziwi i wierni przyjaciele są wszystkim, co zostawiłem w zupełnie normalnym i pewnym świecie. Wielki Boże, ależ los nas rozrzucił! Ty jesteś w Bostonie i wiernie piszesz do The Liberator [tak na marginesie, tam również przesłałem mój aktualny adres], Hanson przebywa w Anglii na tych swoich kolejnych przeklętych wycieczkach, a biedaczysko Bones leczy płuca w samej jaskini lwa.

Dicku, sytuację tutaj zastałem taką, jak się spodziewałem, i bądź pewien, że złożę Ci o wszystkim pełne sprawozdanie, kiedy już uporam się z pewnymi sprawami, z jakimi się zetknąłem w tym miejscu... Myślę, iż pewne wydarzenia, jakie zdarzają się w samym Chapelwaite i w okolicy, bardzo zaintrygują Twój prawniczy umysł.

Na razie pragnę tylko zapytać, czy nadal interesują Cię te sprawy. Czy pamiętasz historyka, którego przedstawiłeś mi na obiedzie u pana Clary'ego? Nazywał się chyba Bigelow. Tak czy owak wspominał, że jego hobby polega na zbieraniu wszelkich strzępów wiadomości historycznych odnoszących się dokładnie do terenów, na których obecnie mieszkam. Moja prośba zatem brzmi: Czy byłbyś łaskaw skontaktować się z nim ponownie i poprosić o informacje dotyczące folkloru, a nawet plotki odnoszące się do małego, opuszczonego miasteczka zwanego DOLA JERUZALEM w parafii Preacher's Corners nad Królewską Rzeką, która wpada do odległej od Chapelwaite o jakieś osiemnaście kilometrów rzeki Androscoggin. Jest to dla mnie sprawa niebywale istotna i byłbym Ci bardzo zobowiązany, gdybyś zechciał mi pomóc.

Drogi Dicku, przejrzałem właśnie ten list i widzę, że potraktowałem Cię dosyć skrótowo, za co z całego serca przepraszam. Ale zapewniam Cię, że w stosownym czasie wytłumaczę tę lakoniczność, a teraz przesyłam najgorętsze pozdrowienia Twojej żonie, Twoim dwóm wspaniałym synom i, naturalnie, Tobie.

Oddany Ci przyjaciel

CHARLES

 

 

16 października 1850 r.

 

DROGI BONESIE!

Pragnę opowiedzieć Ci o tym, co mnie i Calowi wydaje się nieco dziwne [a nawet niepokojące] - ciekaw jestem, co Ty na ten temat powiesz. Jeśli Cię to nie zainteresuje, potraktuj wszystko jako żart, który uprzyjemni Ci chwilę walk z komarami.

W dwa dni po tym, jak wysłałem do Ciebie list, z Corners przybyły do nas cztery młode damy w towarzystwie pani Cloris, matrony o przerażająco dystyngowanym wyrazie twarzy, żeby doprowadzić dom do porządku i wszystko dokładnie odkurzyć; w wyniku ich działań już do końca dnia nieustannie kichałem. Wszystkie kobiety wykonując swoją pracę, wydawały się spięte i mocno zdenerwowane; jedna nawet cicho pisnęła ze strachu, kiedy nieoczekiwanie wszedłem do salonu na piętrze, który akurat sprzątała.

Zapytałem o to panią Cloris. (Zdumiałbyś się, bo odkurzała hall na parterze z taką zawziętością, że spod starej, spłowiałej opaski wysypywały się jej kosmyki włosów]. Odwróciła się w moją stronę i powiedziała z dziwnym napięciem w głosie:

"Ludzie nie lubią tego domu, proszę pana, i ja również go nie lubię. Ten dom zawsze był zły".

Na tak nieoczekiwane oświadczenie straciłem na chwilę mowę, a wyraźnie podekscytowana pani Cloris ciągnęła dalej:.

"Nie chcę przez to powiedzieć, że Stephen Boone był człowiekiem niegodziwym, ponieważ skłamałabym; sprzątałam u niego co drugi wtorek przez cały czas, jak tutaj mieszkał, podobnie jak sprzątałam u jego ojca, pana Randolpha Boone'a aż do chwili, kiedy on i jego żona zniknęli w roku tysiąc osiemset szesnastym. Pan Stephen był dobrym i sympatycznym człowiekiem i pan również sprawia takie wrażenie (proszę wybaczyć mi moją szczerość, ale ja nie potrafię inaczej mówić); lecz sam dom jest zły, taki zresztą zawsze był i żaden z Boone'ów nie zaznał w nim szczęścia. Tak jest od czasów, kiedy pański dziadek Robert i jego brat Phillip w roku tysiąc siedemset osiemdziesiątym dziewiątym poróżnili się o jakieś [tutaj umilkła, jakby nagle poczuła się winna] skradzione przedmioty".

Sam popatrz, Bones, jaką ta miejscowa ludność ma pamięć!

"Dom zbudowano nieszczęśliwie" - powiedziała jeszcze pani Cloris. - "Ludzi w nim mieszkających prześladowały nieszczęścia, na jego podłogach rozlano krew [nie wiem, czy wiesz, Bones, że mój wuj Randolph zamieszany był w wypadek, jaki wydarzył się na schodach prowadzących do piwnicy, w którym to straciła życie jego córka Marcella; on sam dręczony wyrzutami sumienia, odebrał sobie życie. Opisał mi to wszystko Stephen w liście, jaki przysłał ze smutnej okazji dnia urodzin swojej nieżyjącej siostry], zdarzały się tu również tajemnicze zniknięcia i wypadki.

Pracowałam w tym domu od dawna, panie Boone, a przecież nie jestem ani ślepa, ani głucha. Słyszałam w ścianach paskudne dźwięki, proszę pana, paskudne dźwięki - straszliwe łomoty i trzaski, a raz nawet dziwne ni to zawodzenie, ni to śmiech. Aż zmroziło mi krew w żyłach. Proszę pana, to mroczne miejsce..."

Urwała, najwyraźniej w obawie, że powie za dużo.

Jeśli o mnie chodzi, sam dobrze nie wiedziałem, czy mam wybuchnąć śmiechem, czy wyrazić oburzenie, być zaintrygowany, czy podejść do tych rewelacji racjonalnie. Obawiam się, że wtedy byłem tylko rozbawiony.

"A czego się pani spodziewała, pani Cloris?" - zapytałem. - "Pobrzękujących łańcuchami duchów?"

Ona tylko obrzuciła mnie osobliwym spojrzeniem.

"Może i duchów. Ale to nie duchy gnieżdżą się w ścianach. To nie duchy zawodzą i płaczą jak potępieńcy, to nie duchy rozbijają się i włóczą w ciemnościach. To..."

"Śmiało, pani Cloris" - zachęciłem. - "Skoro już pani opowiedziała tyle, to należy skończyć to, co się zaczęło".

Na jej twarzy pojawił się wyraz najwyższego przerażenia i - mógłbym dać głowę - jakiejś religijnej zgrozy.

"Niektórzy nie umierają" - szepnęła. - "Niektórzy żyją w półmroku zalegającym dziedzinę Pomiędzy, żeby służyć... Jemu!"

I to wszystko. Przez kilka minut próbowałem z kobieciny jeszcze coś wyciągnąć, ale ona zacięła się w uporze i nic więcej nie powiedziała. W końcu dałem spokój w obawie, że porzuci pracę.

Na tym zakończył się ten epizod, ale kolejny nastąpił następnego wieczoru. Calvin napalił w kominku na parterze, więc zasiadłem w salonie i kołysząc się sennie nad egzemplarzem The Intelligencer słuchałem łoskotu nawiewanego wiatrem deszczu bijącego w duże wykuszowe okno. Wpadłem w błogi nastrój, jaki ogarnąłby każdego, kto wieczorem w taką pogodę siedzi pod dachem w cieple i w wygodnym fotelu. W pewnej chwili w progu stanął Calvin. Był podekscytowany i wyraźnie wystraszony.

"Pan nie śpi, sir?" - zapytał.

"Właśnie prawie zasnąłem" - odrzekłem. - "Co się stało?"

"Odkryłem coś na piętrze. Myślę, że powinien pan to zobaczyć osobiście" - odparł, z trudem kryjąc podniecenie.

Wstałem i ruszyłem za nim. Wspinając się po szerokich schodach, Calvin powiedział:

"Czytałem książkę w gabinecie na piętrze... jedną z tych dziwnych... kiedy usłyszałem w ścianie hałas".

"Szczury" - oświadczyłem. - "I to wszystko?" Przystanął na górze schodów i popatrzył na mnie bardzo poważnie. Lampa, którą trzymał w ręku, rzucała tajemnicze, tańczące cienie na ciemne draperie i majaczące w mroku portrety. Twarze raczej łypały na nas z ukosa, niż się uśmiechały. Nagle za oknem zaczął wyć wiatr, ale po chwili, jakby niechętnie, ucichł.

"To nie były szczury" - powiedział Cal. - "To był taki dudniący dźwięk, jakby coś szamotało się za szafką z książkami, a później rozległ się okropny gulgoczący rechot... okropny, sir. I drapanie, jakby coś chciało się wydostać... dostać mnie!"

Czy potrafisz sobie wyobrazić moje zdumienie, Bonesie? Calvin nie jest człowiekiem, który daje się ponosić odruchom histerycznej wyobraźni. Zacząłem podejrzewać, że tkwi w tym jakaś tajemnica; i to tajemnica bardzo ponura.

"I co się stało dalej?" - spytałem. Ruszyliśmy korytarzem i w końcu ujrzałem padające z gabinetu na podłogę światło. Z drżeniem serca popatrzyłem w tamtą stronę; opuścił mnie cały błogi nastrój.

"Drapanie ustało, ale po chwili znów rozległo się to dudnienie i szamotanie; tym razem coraz dalej. Na chwilę to coś się zatrzymało i przysięgam, że słyszałem dziwny, prawie nieuchwytny dla ucha śmiech! Podszedłem do szafki i przesunąłem ją w nadziei, że znajdę za nią jakąś przegrodę albo sekretne drzwi".

"I co? Natknąłeś się na coś interesującego?"

Cal przystanął przed drzwiami do gabinetu.

"Nie... ale znalazłem to!"

Weszliśmy do środka i zobaczyłem w półce stojącej po lewej stronie czarną wnękę. Książki w tym miejscu były tylko atrapą. Cal odnalazł skrytkę. Poświeciłem do środka lampą, ale dostrzegłem jedynie grubą warstwę kurzu, który musiał się tam gromadzić od dziesięcioleci.

"W środku było tylko to" - wyjaśnił cicho Cal, wręczając mi pożółkłą kartkę papieru. .

Przed oczyma miałem mapę z delikatnymi, cienkimi jak pajęcza przędza liniami wyrysowanymi czarnym atramentem... mapę jakiegoś miasteczka lub wioski. Na planie umieszczono może z siedem budynków. Pod jednym, zaznaczonym wieżyczką, widniał podpis: Zepsuła go glista.

W górnym lewym rogu - wedle mapy punkt ów leżał na północny zachód od małej osady - narysowana była strzałka. Pod nią czerniał napis: Chapelwaite.

"W Corners ktoś wspominał z lękiem o opuszczonym miasteczku zwanym Dola Jeruzalem" - powiedział Calvin. - "Wszyscy trzymają się od tamtego miejsca z daleka".

"Ale co to znaczy?" - zapytałem, wskazując dziwaczny podpis pod wieżyczką.

"Nie wiem" - odparł.

Przypomniałem sobie wystraszoną, ale stanowczą panią Cloris.

"Glista..." - mruknąłem.

"Czy pan coś wie, panie Boone?"

"Zapewne... będzie zabawnie odwiedzić jutro to miasteczko. Co o tym myślisz, Cal?"

Oczy mu rozbłysły i skinął głową. Strawiliśmy blisko godzinę, opukując i przeszukując ścianę za znalezioną przez Cala skrytką, ale bez rezultatu. Nie powtórzyły się również odgłosy, które mi opisał.

Daliśmy sobie wreszcie spokój.

Następnego dnia rano ruszyliśmy na piechotę przez las. Padający w nocy deszcz ustał, ale niebo ciągle było szare i nad ziemią nisko płynęły chmury. Kiedy poczułem na sobie zaniepokojony wzrok Cala, śpiesznie zapewniłem go, że jeśli poczuję się zmęczony lub droga okaże się zbyt długa, natychmiast go o tym powiadomię i zrezygnujemy z całego przedsięwzięcia. Zabraliśmy ze sobą potężną wałówkę, wyśmienity kompas Buckwhite'a i oczywiście tajemniczą, starą mapę Doli Jeruzalem.

Dzień był dziwny i posępny; kiedy posuwaliśmy się przez mroczny, sosnowy las, najpierw na południe, a później na wschód, nie słyszeliśmy ani jednego ptaka, a w zaroślach nie poruszyło się żadne zwierzę. Głuchą ciszę mącił jedynie dźwięk naszych stóp i odległy łoskot bijącego w skały przylądka oceanu. Towarzyszył nam cały czas prawie nadprzyrodzenie ciężki zapach morza.

Po niecałych trzech kilometrach natknęliśmy się na zarośniętą, niegdyś wyłożoną palami drogę, która ciągnęła się mniej więcej w tym samym kierunku, gdzie zdążaliśmy. Ruszyliśmy nią, co pozwoliło zaoszczędzić sporo czasu. Rozmawialiśmy niewiele. Pochmurny, ponury dzień opadał ciężką płachtą, gasząc w nas całego ducha.

Około jedenastej usłyszeliśmy szum płynącej wody. Zarośnięta droga, którą szliśmy, gwałtownie odbijała w lewo, a po drugiej stronie spienionego, ciemnoszarego potoku, niczym jakieś widziadło, rozsiadło się miasteczko Dola Jeruzalem!

Potok miał około dwóch i pół metra szerokości; jego brzegi łączyła obrośnięta mchem kładka. Po drugiej stronie, Bonesie, znajdowało się przepiękne miasteczko. Naturalnie nieubłagane działanie czasu wywarło na nim swoje piętno, ale i tak zachowało się w zadziwiająco dobrym stanie. Kilkanaście domów, z jakich znani byli purytanie - surowych w swoim kształcie, ale mimo to imponujących - stało nad stromym brzegiem rzeki. Dalej, wzdłuż zarośniętej chwastami ulicy widniały trzy lub cztery budynki. Od biedy mogły stanowić prymitywne centrum handlowe. Jeszcze dalej sterczała iglica zaznaczonego na mapie kościoła; kłuła ołowiane niebo i sprawiała nieprawdopodobnie posępne wrażenie z powodu łuszczącej się farby i zmatowiałego, przekrzywionego krzyża.

"Nazwa pasuje do miasteczka jak ulał" - odezwał się cicho stojący za mymi plecami Cal.

Przeszliśmy mostek, ruszyliśmy w stronę wioski... i w tym miejscu moja opowieść stanie się nieco dziwaczna, więc przygotuj się, Bonesie!

W miarę jak posuwaliśmy się między domami, powietrze zdawało się przybierać konsystencję ołowiu; jeśli wolisz, było ciężkie. Budynki znajdowały się w stanie kompletnego rozkładu - pozrywane okiennice, pozapadane pod ciężarem śniegów dachy, pokryte kurzem okna łypiące na nas zezem. Cienie rzucane przez dziwaczne załomy ścian i kanciaste przybudówki zdawały się zamieniać w jakieś złowrogie jeziora.

Najpierw wkroczyliśmy do starej, zmurszałej karczmy - odnosiłem osobliwe wrażenie, że nie powinniśmy swoją obecnością zakłócać spokoju domów, w których zmęczeni ludzie szukali chwili wytchnienia i samotności. Zwietrzała tablica wisząca nad połupanymi drzwiami głosiła, że był tu ongiś ZAJAZD I KARCZMA POD ŚWIŃSKIM ŁBEM. Wiszące na jednym zawiasie drzwi zaskrzypiały potępieńczo, a my weszliśmy do pogrążonego w głębokim cieniu wnętrza. Smród pleśni i rozkładu zwalał po prostu z nóg. Wydawało mi się, że pod tym zapachem kryje się inny jeszcze fetor, zawiesisty, morowy odór, zapach wieków i zgnilizny. Taką woń wydzielać mogą jedynie zniszczone trumny lub zbezczeszczone grobowce. Jednocześnie przyłożyliśmy do nosów chusteczki. Obrzuciliśmy pomieszczenie bystrym spojrzeniem.

"Boże drogi, sir..." - zaczął słabym głosem Cal.

"...nie powinniśmy byli tu wchodzić" - zakończyłem za niego. I tak rzeczywiście było.

Stoły i krzesła stały niczym upiorni strażnicy; zakurzone, z niezatartym piętnem, jakie wywarły na nich gwałtowne zmiany temperatur, z których znany jest klimat Nowej Anglii, a jednocześnie w jakiś sposób w stanie nienaruszonym - jakby czekały poprzez milczące, napęczniałe echem dziesięciolecia, aż wróci ów miniony, dawny czas i ktoś wejdzie, zawoła, żeby podano mu kufel piwa albo szklankę gorzałki, rozda karty, po czym zaciągnie się wykonaną z gliny fajką. Wiszące na ścianie obok tablicy z regulaminem kwadratowe, małe lustro było całe. Rozumiesz, Bonesie? Mali chłopcy znani są z tego, że wszędzie się dostaną i wszystko zniszczą. Nie istnieje dla nich żaden "nawiedzony" dom, który po ich wizycie ostałby się z całymi szybami bez względu na to, jak niesamowici i przerażający byliby jego rzekomi mieszkańcy; dla takich łobuziaków nie ma świętości pogrążonego w posępnym cieniu cmentarza, nie ma grobowca, gdzie by się nie wdarli. A z całą pewnością w odległym od Doli Jeruzalem o niecałe trzy kilometry Preacher's Corners urwisów takich jest bardzo wielu. A na dodatek wszelkie szklane naczynia i cała masa innych kruchych i delikatnych przedmiotów, na które natknęliśmy się podczas naszych poszukiwań [warte są z pewnością okrągłą sumkę], również pozostały nietknięte. Jedyne zniszczenia, jakich dopatrzyliśmy się w Doli Jeruzalem, dokonane zostały przez bezosobową Naturę. Wniosek jest jasny: Dola Jeruzalem to nawiedzone miasto. Ale dlaczego? Mam pewną teorię, lecz zanim odważę się bliżej ją wyjaśnić, najpierw opowiem o dziwnym i niepokojącym zakończeniu naszej wizyty w tym upiornym miejscu.

Przeszliśmy na górę do części sypialnej zajazdu. Łóżka były starannie posłane, przy każdym stał cynowy dzban na wodę. Podobnie kuchnia nie nosiła najmniejszych śladów zniszczenia, z wyjątkiem zalegających wszędzie grubych warstw kurzu i przenikającego wszystko zapachu zgnilizny i rozkładu. Karczma z całą pewnością dla miłośnika starożytności byłaby ziemią obiecaną. Wspaniały kuchenny piec stanowiłby ozdobę każdej aukcji w Bostonie i niechybnie osiągnąłby zawrotną cenę.

"I co o tym myślisz, Cal?" - zapytałem, kiedy znów znaleźliśmy się w mętnym świetle pochmurnego dnia.

"Myślę, że to paskudny interes, panie Boone" - odparł płaczliwie.

Pobieżnie zbadaliśmy inne budynki: stajnię przy karczmie, gdzie na płaskich, zardzewiałych hakach wisiały spleśniałe uprzęże, sklep z artykułami gospodarstwa domowego, magazyn z drewnem, gdzie ciągle jeszcze piętrzyły się stosy sosnowych i dębowych belek i desek, oraz kuźnię.

W drodze do stojącego pośrodku miasteczka kościoła wstąpiliśmy do dwóch domów mieszkalnych. Oba były zabudowane w typowym, purytańskim stylu, a w środku natknęliśmy się na masę przedmiotów i sprzętów, na których każdy kolekcjoner staroci natychmiast położyłby chciwie swoją rękę. Oba domy zostały opuszczone i przenikał je zapach zgnilizny.

Z wyjątkiem nas dwóch wszystko tam było martwe i pogrążone w bezruchu. Nie dostrzegliśmy owadów, ptaków ani nawet pajęczyn w rogach okien. Tylko kurz.

W końcu dotarliśmy do kościoła. Piętrzył się nad nami, posępny, niegościnny, zimny. Okna były ciemne od panującego w środku mroku; wszelka pobożność i świętość opuściły to miejsce bardzo dawno. O tym byłem absolutnie przekonany. Weszliśmy po schodach i położyłem dłoń na wielkiej, żelaznej klamce. Wymieniliśmy z Calvinem posępne spojrzenia. Pchnąłem drzwi. Od jak dawna tej klamki nie dotknęła ludzka ręka? Byłem pewien, że moja jest pierwsza od pięćdziesięciu lat; zapewne dłużej. Zardzewiałe zawiasy przeraźliwie zaskrzypiały. Smród pleśni, zgnilizny i rozkładu był prawie namacalny. Cal wydał zdławiony okrzyk i odruchowo odwrócił twarz, pragnąc zaczerpnąć w płuca świeżego powietrza.

"Proszę pana" - sapnął. - "Czy jest pan pewien, że pan wytrzyma..."

"Czuję się doskonale" - odparłem spokojnie.

Bones, wcale nie byłem spokojny; podobnie jak i teraz. Podobnie jak Mojżesz, Jereboam, Increase Mather czy nasz Hanson [kiedy jest, naturalnie, w tym swoim filozoficznym nastroju] wierzę, że istnieją szkodliwe duchowo miejsca, budowle, w których kosmiczne dobro kwaśnieje i psuje się. Przysięgam Ci, że ten kościół jest właśnie takim miejscem.

Wkroczyliśmy do długiego westybulu zastawionego zakurzony- mi wieszakami i pulpitami ze zbiorami hymnów. W westybulu nie było okien. W specjalnych niszach stały lampy oliwne. Nieszczególnie godne uwagi pomieszczenie, pomyślałem, ale w tej samej chwili usłyszałem, że Calvin ze świstem wciąga w płuca powietrze i dopiero wtedy ujrzałem to, co on dostrzegł wcześniej.

To było odrażające. Nie śmiem opisać dokładniej tego wspaniale oprawionego malowidła. Musi wystarczyć Ci tylko tyle: namalowane było w zmysłowym stylu obrazów Rubensa, przedstawiało groteskową trawestację Madonny z Dzieciątkiem, a w tle pełzły i paradowały dziwne, ukryte w półcieniu stworzenia.

"Boże" - szepnąłem.

"Tu nie ma żadnego Boga" - odparł Calvin.

Jego słowa długo jeszcze wisiały w powietrzu.

Otworzyłem drzwi prowadzące do samego kościoła. W nozdrza uderzyło nas niezdrowe powietrze i odrażający smród.

W nikłym świetle popołudnia majaczyły ławki ciągnące się aż do ołtarza. Nad nimi wznosiła się wysoka, dębowa kazalnica, a jeszcze dalej, na skrytym w mroku ołtarzu, lśniło złoto.

Calvin, który był żarliwym protestantem, z cichym łkaniem wykonał znak krzyża, a ja poszedłem w jego ślady. Owo złoto był to wspaniałej roboty krzyż, ale odwrócony do góry nogami - symbol Czarnej Mszy.

"Musimy zachować spokój" - usłyszałem własny głos. - "Calvin, musimy zachować spokój. Musimy zachować spokój".

Lecz cień spowił już moje serce i obawiałem się, że nigdy nie odzyskam spokoju. Raz trafiłem pod mroczny parasol śmierci i myślałem, że nie może być ciemniejszego miejsca. Ale tu było. Tu było.

Przeszliśmy wzdłuż głównej nawy, nasze kroki wzbudzały rozliczne echa. Zostawialiśmy za sobą w kurzu wyraźne ślady stóp. A na ołtarzu były inne jeszcze, mroczne objets d'art. Nie, nie mogę, nie pozwolę memu umysłowi roztrząsać tego, co widzieliśmy.

Zacząłem wchodzić na kazalnicę.

"Nie! Panie Boone, nie!" - krzyknął nagle Cal. - "Boję się..."

Ale ja już znalazłem się na górze. Na pulpicie leżała olbrzymia, otwarta księga napisana zarówno po łacinie jak i niewyraźnymi runami, które na moje niewprawne oko były pismem druidzkim albo preceltyckim. Załączam Ci kartkę z kilkoma narysowanymi z pamięci symbolami.

Zamknąłem księgę i popatrzyłem na słowa wytłoczone w skórze okładki: De Vermis Mysteriis. Moja łacina jest raczej uboga, ale wystarczająca, żebym zrozumiał tytuł: Tajemnica Glisty.

Kiedy tylko dotknąłem księgi, cały ten przeklęty kościół i blada, uniesiona twarz Calvina zatańczyły mi przed oczyma. Odniosłem wrażenie, że słyszę niskie, monotonnie zawodzące głosy pełne jakiegoś odrażającego, a jednocześnie żarliwego oczekiwania... a w tle tego dźwięku inny jeszcze, wypełniający trzewia ziemi odgłos. Nie wiem... ale w tym samym momencie kościół wypełnił bardzo rzeczywisty dźwięk, który potrafię opisać jedynie jako taki odgłos, jaki musiałoby wydać coś ogromnego i nieskończenie makabrycznego, co skręciło się pod moimi stopami. Kazalnica zatrzęsła się; na ścianie zadygotał zbezczeszczony krzyż.

Wyszliśmy jednocześnie, Cal i ja, zostawiając tamto miejsce ciemnościom, i żaden z nas nie odważył się odwrócić aż do chwili, kiedy przekroczyliśmy nierówne deski przerzuconego nad potokiem mostka. Nie powiem, że wracaliśmy biegiem, plugawiąc tych tysiąc dziewięćset lat, podczas których człowiek mozolnie piął się w górę od stadium ciemnego i pełnego przesądów dzikusa, ale też skłamałbym twierdząc, że szliśmy spacerkiem.

I to już wszystko. Nie wolno Ci psuć kuracji niepokojem, że ponownie zapadłem na zapalenie opon mózgowych; Cal może zaświadczyć o prawdziwości każdego mojego słowa i potwierdzić istnienie tych odrażających hałasów.

Tak więc kończę, życząc sobie gorąco spotkania z Tobą [wiem, że wtedy, w jednej chwili, opuściłoby mnie oszołomienie i zamęt, jaki panuje obecnie w mojej głowie]. Z wyrazami najgorętszej, dozgonnej przyjaźni

CHARLES

 

 

17 października 1850 r.

 

SZANOWNI PANOWIE!

W najnowszym katalogu waszych artykułów gospodarstwa domowego (z lata 1850 r.) zauważyłem preparat pod nazwą "Zmora szczurów". Chciałbym zakupić jedną (1) dwu i półkilogramową puszkę tego środka po cenie katalogowej trzydziestu centów ($0.30). załączam opłatę za przesyłkę. Zamówiony towar proszę przesłać na adres: Calvin McCann, Chapelwaite, Preacher's Corners, Cumberland County, Maine.

Z góry dziękuję za załatwienie tej sprawy.

Z wyrazami najgłębszego szacunku

CALVIN McCANN

 

19 października 1850 r.

 

DROGI BONESIE!

Nowy, bardzo niepokojący obrót sprawy.

Hałasy w domu wzmagają się i nabieram coraz głębszego przekonania, że to wcale nie szczury harcują w ścianach. Calvin i ja podjęliśmy koleiną, bezowocną próbę odszukania jakichś kryjówek albo tajemnych korytarzy. Wyraźnie brakuje nam oczytania w romansach pani Radcliffe! Cal upiera się, że większość odgłosów ma swoje źródło w piwnicy i tam właśnie mamy zamiar jutro rozpocząć poszukiwania. Niepokoi mnie świadomość, że właśnie w piwnicy tak niefortunnie znalazła swój koniec siostra kuzyna Stephena.

Jej portret wisi w galerii na piętrze. Marcella Bone, jeśli artysta dobrze ją oddał, była pięknym stworzeniem o melancholijnej urodzie i z tego co wiem, nie miała męża. Czasami myślę, że pani Cloris, ma rację utrzymując, iż jest to zły dom. Przejął zapewne cały smutek i przygnębienie swoich dawnych mieszkańców.

Ale muszę ci szerzej opisać straszne rewelacje, jakie objawiła mi pani Cloris, z którą dzisiaj po raz drugi rozmawiałem. Kobieta owa jest najbardziej zrównoważoną osobą w Corners, jaką dotychczas tam spotkałem, i postanowiłem odszukać ją po innym, bardzo nieprzyjemnym spotkaniu, o czym zamierzam Ci opowiedzieć.

Dzisiejszego ranka miano dostarczyć nam drewno na opał. Kiedy jednak minęło południe, a drewna jak nie było tak nie było, postanowiłem osobiście udać się do miasteczka. Zamierzałem odwiedzić Thompsona, z którym Calvin umówił się na dostawę.

Dzień był cudny. Panowała ciepła, złota jesień i kiedy wreszcie dotarłem na miejsce [Cal został w domu, żeby jeszcze raz przeszukać bibliotekę stryja Stephena, ale dał mi dokładne wskazówki, jak trafić do Thompsonów], byłem w tak wyśmienitym i pogodnym nastroju, że postanowiłem wybaczyć Thompsonowi jego niesolidarność.

Obejście drwala porastały bujne łany chwastów, a walące się domostwo wymagało generalnego remontu i farby; na lewo od stodoły, w zabłoconym chlewie, tarzała się i chrumkała olbrzymia maciora przygotowana na listopadowy ubój. Na zaśmieconym podwórku między domem a budynkami gospodarczymi jakaś kobieta, ubrana w zniszczoną, kraciastą sukienkę, karmiła kury, rzucając im ziarno z fartucha. Kiedy ją pozdrowiłem, odwróciła w moją stronę bladą, nieciekawą twarz.

Nagła zmiana wyrazu jej oblicza z całkowitej tępoty i bezmyślności do oszalałego strachu była rzeczą nader interesującą. Pomyślałem sobie, że zapewne wzięła mnie za samego Stephena, ponieważ uniosła dłoń z rozcapierzonymi palcami w geście odpędzającym siłę nieczystą i wrzasnęła. Kręcące się u jej stóp ptactwo z głośnym krzykiem spłoszone rozbiegło się po dziedzińcu.

Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, z domu wynurzył się wielki, klocowaty mężczyzna odziany tylko w długie kalesony. W jednym ręku trzymał strzelbę na wiewiórki, a w drugim kubek. Po zaczerwienionych oczach i chwiejnym chodzie poznałem, że mam do czynienia z Thompsonem Drwalem we własnej osobie.

"Boone!" - ryknął. - "Pieprzę cię!"

Upuścił kubek i również wykonał magiczny znak. "Przyszedłem" - wyjaśniłem na tyle spokojnie, na ile pozwalały okoliczności - "ponieważ drewno do mnie przyjść nie chciało. Zgodnie z umową, którą zawarł pan z moim..."

"Jego też pieprzę!"

Wtedy po raz pierwszy spostrzegłem, że pod maską fanfaronady i pewności siebie skrywa śmiertelny strach. Zacząłem się poważnie zastanawiać, czy w stanie takiego podniecenia nie użyje w stosunku do mnie broni.

"Czy w geście kurtuazji mógłby pan..." - zacząłem ostrożnie.

"Pieprzę twoją kurtuazję!"

"Zatem dobrze" - odparłem z godnością, na jaką mnie było w tamtej chwili stać. - "Przyjdę, kiedy pan się uspokoi i będzie w lepszym nastroju".

Odwróciłem się na pięcie i ruszyłem drogą w kierunku osady.

"Nie wracaj!" - wrzasnął za mną. - "Siedź sobie w domu ze swoim złym! Przeklęty! Przeklęty! Przeklęty!"

Cisnął kamieniem, który trafił mnie w ramię. Nie dałem mu tej satysfakcji i nie odskoczyłem.

Postanowiłem odszukać panią Cloris i przynajmniej wyjaśnić zagadkę tak wrogiej postawy Thompsona. Jest wdową [tak, wiem, i nic nie kombinuj ze swatami, Bonesie; ona jest o dobrych piętnaście lat ode mnie starsza, a i ja nigdy już na czterdzieści nie będę wyglądał] i mieszka samotnie w uroczym domku usytuowanym nad samym brzegiem oceanu. Kiedy się pojawiłem, rozwieszała właśnie pranie i szczerze ucieszyła się z mojej wizyty. Poczułem ogromną ulgę; to bardzo irytujące uczucie, kiedy człowieka piętnują za coś, o czym on sam nie ma zielonego pojęcia.

"Pan Boone" - powiedziała dygając. - "Jeśli pojawił się pan w sprawie prania, to muszę z przykrością odmówić. Reumatyzm tak mi dokucza, że z trudem radzę sobie z własnymi brudami".

"Pani Cloris" - odparłem. - "Bardzo chciałbym, żeby to właśnie pranie było przyczyną mojej wizyty. Przyszedłem z prośbą o pomoc. Musi mi pani opowiedzieć wszystko, co pani wie o Chapelwaite i Doli Jeruzalem, oraz wyjaśnić, dlaczego okoliczni mieszkańcy traktują mnie tak wrogo i podejrzliwie".

"Dola Jeruzalem! A więc pan już o tym wie".

"Wiem" - odparłem. - "W ubiegłym tygodniu odwiedziłem tamto miejsce z moim przyjacielem".

"Boże!"

Pobladła jak mleko i zachwiała się. Podtrzymałem ją za łokieć. Oczy wywróciły się jej białkami do góry i myślałem, że zemdleje.

"Pani Cloris, przepraszam, jeśli powiedziałem coś..." "Wejdźmy do środka" - mruknęła. - "Powinien pan o wszystkim wiedzieć. Słodki Jezu, znów nadchodzą złe dni!"

Nie odezwała się więcej ani słowem do czasu, aż w swojej słonecznej kuchni zaparzyła herbatę. Kiedy stały już przed nami parujące filiżanki, długą chwilę spoglądała zamyślonym wzrokiem na ocean. Naturalnie i jej, i mój wzrok prawie natychmiast spoczął na sterczącym wierzchołku Chapelwaite Head, gdzie w wodzie przeglądał się dom. Ogromne wykuszowe okno lśniło w promieniach przesuwającego się ku zachodowi słońca. Widok był wspaniały, ale w jakiś sposób dziwnie niepokojący.

Nagle pani Cloris popatrzyła na mnie i powiedziała gwałtownie:

"Panie Boone, musi pan natychmiast opuścić Chapelwaite".

Po prostu zdębiałem.

"Tuż przed pańskim przybyciem bardzo wyraźnie wzmogła się aura zła. Na tydzień przed tym, jak postawił pan nogę w tym przeklętym miejscu, pojawiły się omeny i złowieszcze znaki. Halo wokół księżyca; olbrzymie ilości lelków na cmentarzu; narodziny wyrodka. Pan musi tamto miejsce opuścić!"

Kiedy już odzyskałem mowę, odezwałem się najłagodniej jak potrafiłem:

"Pani Cloris, to wszystko sny. Kto jak kto, ale pani musi o tym wiedzieć".

"Czy to sen, że Barbara Brown urodziła dziecko bez oczu? Albo że Clifton Brockett natknął się w lesie za Chapelwaite, gdzie wszystko więdnie i traci barwy, na trop śladów mierzących półtora metra każdy? Odwiedził pan przecież Dolę Jeruzalem. Czy przyzna pan z ręką na sercu, że nic tam nie żyje?

Znów nie byłem w stanie wykrztusić słowa; ciągle miałem żywo w pamięci tamten odrażający kościół.

Pani Cloris złożyła swoje zdeformowane dłonie; zupełnie jakby chciała uspokoić skołatane nerwy.

"Słyszałam o tym tylko od swojej matki, która z kolei usłyszała to od swojej. Czy zna pan historię rodziny Boone'ów zamieszkującej Chapelwaite?"

"Bardzo ogólnie" - odparłem. - "Od lat osiemdziesiątych osiemnastego wieku dom należał do rodziny z linii Phillipa Boone'a, jego brat, Robert, mój dziadek, przeniósł się do Massachusetts po wielkiej kłótni na temat skradzionych dokumentów. O rodzinie Phillipa wiem niewiele poza tym, że prześladowało ją pasmo nieszczęść ciągnące się z ojca na syna i na wnuki; Marcella zginęła w tragicznym wypadku, Stephen również umarł nagłą śmiercią. Życzeniem mego kuzyna było, żebym zamieszkał w Chapelwaite, by dom ten pozostał w rękach naszej rodziny i żeby dawne waśnie puścić w niepamięć".

"Nigdy do tego nie dojdzie" - szepnęła. - "Czy wie pan coś o przyczynie tamtej kłótni?"

"Roberta Boone'a przyłapano na przetrząsaniu biurka brata".

"Phillip Boone był szalony" - odparła. - "Paktował z siłami piekielnymi. Przedmiotem, który Robert Boone chciał zabrać, była bluźniercza Biblia napisana w starożytnych językach: po łacinie, w druidzkim i w kilku innych. Piekielna księga".

"De Vermis Mysteriis".

Pani Cloris cofnęła się, jakby ktoś uderzył ją prosto między oczy.

"Wie pan o tym?"

"Widziałem tę księgę... dotykałem jej..."

Znów sprawiała takie wrażenie, jakby miała za chwilę zemdleć. Zakryła dłonią usta tłumiąc krzyk.

"Tak, w Doli Jeruzalem" - ciągnąłem. - "Leżała na pulpicie w tamtejszym straszliwym, zbezczeszczonym kościele".

"A więc ciągle jest; ciągle tam jest". - Zachwiała się na krześle. - "A już sądziłam, że Bóg w Swojej mądrości cisnął ją w otchłanie piekielne".

"Jaki był związek Phillipa Boone'a z Dolą Jeruzalem?"

"Związek krwi" - odparła posępnie. - "Nosił Znak Bestii, choć stroił się w szaty Baranka. Nocą trzydziestego pierwszego października tysiąc siedemset osiemdziesiątego dziewiątego roku Phillip Boone zniknął... a wraz z nim wszyscy mieszkańcy tego przeklętego miasta".

Powinna była mi powiedzieć więcej; najwyraźniej jeszcze coś wiedziała. Ale zaczęła błagać, żebym już sobie poszedł, a jako powód podała, że "krew wzywa krew", i mruczała pod nosem o "tych, którzy patrzą, i o tych, którzy stoją na straży". Zapadał z wolna zmierzch, a pani Cloris była coraz bardziej niespokojna, więc żeby ją sobie zjednać, obiecałem, że wszystkie jej słowa wezmę pod głęboką rozwagę.

Kiedy wracałem do domu w szybko zapadającym zmierzchu, opuścił mnie cały dobry nastrój. Pod czaszką tłukło mi się wiele pytań. Cal przywitał mnie wiadomością, że hałasy w ścianach przybrały na sile... co mogę w tej chwili potwierdzić. Próbuję sobie wmawiać; że to tylko szczury, ale cały czas mam przed oczyma twarz pani Cloris.

Nad morzem wzeszedł księżyc, opasły, pełny, w kolorze krwi, zalewając ocean niezdrowym blaskiem. Ponownie wracam myślą do kościoła i...

Ale Ty tego nie zrozumiesz, Bonesie. To zbyt szalone. Chyba muszę iść spać. Cały czas jestem myślami z Tobą.

Wyrazy szacunku

CHARLES

 

 

(Poniższy zapis pochodzi z prywatnego dziennika Calvina McCanna)

 

20-10-1850 r.

Pozwoliłem sobie dziś rano sforsować zamek spinający stronice księgi; zrobiłem to przed powrotem pana Boone'a. Cały trud na nic; księga napisana jest szyfrem. Podejrzewam, że prostym. Zapewne uporałbym się z nim równie łatwo jak z zamykającym księgę zamkiem. Diariusz. Jestem przekonany, że napisany został ręką pana Boone'a. Jakąż inną książkę trzymałby na najciemniejszej półce w bibliotece i na dodatek zamykałby ją na specjalny zamek? Sprawia wrażenie starej, ale kto to wie. Później napiszę więcej, jeśli czas pozwoli; pan Boone koniecznie uparł się zbadać piwnice.

Obawiam się, że przerażające wydarzenia, które mają tutaj miejsce, mogą fatalnie wpłynąć na jego zdrowie. Muszę koniecznie wyperswadować mu tę wyprawę...

Ale właśnie wraca.

 

20 października 1850 r.

 

BONESIE!

Nie mogę pisać Nie mogę [sic] jeszcze o tym pisać Ja Ja Ja

 

(Z prywatnego dziennika Calvina McCanna)

 

20-10-1850 r.

Tak jak się obawiałem, zapadł ciężko na zdrowiu...

Ojcze nasz, któryś jest w niebie!

Nie jestem w stanie o tym myśleć; ale mam to wypalone na dnie mojej duszy... ową zgrozę z piwnicy...!

Jestem teraz sam. Na zegarze wybiło wpół do dziewiątej, dom pogrążony w ciszy, ale...

Znalazłem go nieprzytomnego przy stole, który służy mu do pisania. Teraz śpi. Jakże szlachetnie i z jaką godnością zachował się tam, kiedy przez kilka chwil stałem wstrząśnięty i jak sparaliżowany!

Skórę ma woskowej barwy i chłodną; dzięki Bogu, gorączka minęła. Nie ważę się zabrać go do miasteczka ani zostawić go tu samego i pójść osobiście. Ale gdybym nawet zdecydował się tam wybrać, któż przyjdzie ze mną, żeby mu pomóc? Któż przyjdzie do tego przeklętego domu?

Och, piwnica. To stwory z piwnicy nawiedzają nasze ściany!

 

 

22 października 1850 r

 

DROGI BONESIE!

To znowu ja, choć po trzydziestu sześciu godzinach stanu nieświadomości jestem przeraźliwie słaby. Znowu ja... brzmi to jak ponury, gorzki żart. Nigdy już nie będę sobą. Nigdy. Stanąłem oko w oko z szaleństwem i zgrozą stokroć przekraczającą możliwość opisania jej przez człowieka. A to jeszcze wcale nie koniec.

Sądzę, że gdyby nie Cal, nadszedłby mój kres. Cal jest jedyną wyspą normalności na tym morzu szaleństwa.

O wszystkim ci teraz opowiem.

Zaopatrzyliśmy się w świece, które miały nam służyć podczas przeszukiwania piwnicy. Dawały silne światło, zupełnie wystarczające do naszych celów - diablo wystarczające. Calvin wszelkimi sposobami starał się wyperswadować mi tę wyprawę, powoływał się na moją długotrwałą chorobę, którą niedawno przeszedłem, utrzymywał, że wystarczy, jeśli powykładamy mocne trutki na szczury.

Ja jednak stanowczo nalegałem, więc i Calvin w końcu musiał ulec. Westchnął ciężko i oświadczył:

"Skoro pan musi, panie Boone, chodźmy".

Do piwnicy prowadzą drzwi zapadowe umieszczone w podłodze w kuchni [Cal zapewnia mnie, że teraz, po tym wszystkim, co tam zobaczyliśmy, zabił je na głucho deskami]. Unieśliśmy je z najwyższym trudem.

Z ciemności uderzył w nas okropny smród niewiele różniący się od tego, który przenikał opuszczone miasteczko nad Royal River. Światło bijące z mojej świecy padło na strome schody niknące w mroku. Były w fatalnym stanie - w jednym miejscu brakowało im nawet stopnia i zamiast niego ziała czarna dziura... natychmiast zrozumiałem, w jaki sposób zginęła nieszczęsna Marcella.

"Proszę bardzo uważać, panie Boone" - ostrzegł Cal. Odparłem, że cały czas uważam, i ruszyliśmy na dół.

Na dole było klepisko i zupełnie suche ściany z granitu. Miejsce nie sprawiało wrażenia raju dla szczurów; nie było tam nic, z czego mogłyby budować gniazda, żadnych starych pudeł, połamanych mebli, stert papieru i tym podobnych rzeczy. Unieśliśmy świece wysoko nad głowy, uzyskując niewielki krąg światła, dzięki któremu mogliśmy w miarę swobodnie się rozglądać. Klepisko stopniowo opadało. Najwyraźniej znajdowało się pod głównym salonem i jadalnią - to znaczy po stronie zachodniej. Tam też ruszyliśmy. Panowała głucha cisza. Zaduch stawał się coraz silniejszy i zdawało się, że mrok napiera na nas niczym posępna wełna; zupełnie, jakby ciemność była zazdrosna o światło, które chwilowo, po wielu latach, przejęło władzę nad jej dziedziną.

Na samym końcu granitowe ściany ustąpiły, a w ich miejsce pojawiło się gładkie, matowe, czarne jak smoła drewno. Tam też kończyła się piwnica, bo główna komora przechodziła w rodzaj niszy. Żeby dostać się do tej wnęki, należało skręcić.

Bez wahania ruszyliśmy w tamtą stronę.

Pojawiło się przed nami straszliwe widmo przeszłości. Pośrodku niszy stało samotne krzesło, a nad nim zwieszał się, przywiązany do wbitego w belkę podporową haka, przegniły konopny sznur zakończony pętlą.

"A więc tutaj się powiesił" - mruknął Cal. - "Boże!"

"Tak... a u stóp schodów leżały zwłoki jego córki".

Cal zaczął coś mówić; i nagle jego wzrok przeniósł się na jakiś punkt za moimi plecami. Wtedy zaczął krzyczeć.

Bones, sam nie wiem, jak opisać Ci widok, który ujrzałem. Jak mam opisać przerażających mieszkańców, którzy gnieździli się w naszych murach?

Przeciwległa ściana odchyliła się i zamajaczyła w ciemnościach, skierowała w naszą stronę twarz - twarz o oczach czarnych jak sam Styks. Bezzębne usta wykrzywiał przerażający uśmiech; wyciągnęła się do nas żółta przegniła ręka. Stwór zakwilił obrzydliwie i niepewnie postąpił krok w naszą stronę. Światło mojej latarni padło na...

Na jego szyi ujrzałem siną pręgę zostawioną przez sznur! Za potworem dostrzegliśmy jakiś ruch. Popatrzyłem w tamtą stronę i zobaczyłem coś, o czym będę śnił aż do dnia, w którym w ogóle przestanę o czymkolwiek śnić - zobaczyłem dziewczynę o bladej, gnijącej, wyszczerzonej w trupim uśmiechu twarzy. Jej głowa zwieszała się pod przyprawiającym o obłęd kątem.

Chcieli nas; wiem o tym. Wiem również, że gdybym nie cisnął w stwora latarnią, a następnie stojącym pod pętlą krzesłem, maszkary zaciągnęłyby nas w mrok, żebyśmy stali się tacy sami jak one.

Wszystko, co było dalej, spowija litościwy, nieprzenikniony mrok. Na mój umysł spadła kurtyna. Ocknąłem się, jak powiedziałem, w swoim pokoju, a obok stał Cal.

Gdybym mógł, w samej tylko pidżamie i kapciach uciekłbym z tego przerażającego domostwa. Ale nie mogę. Stałem się pionkiem w jakimś większym, mrocznym dramacie. Nie pytaj mnie, skąd o tym wiem... po prostu wiem. Pani Cloris miała rację, kiedy wspomniała o krwi, która wzywa krew; jakżeż bliska była prawdy mówiąc o tych, którzy patrzą, i o tych, którzy stoją na straży. Obawiam się, że rozbudziłem Siłę, co drzemała od półwiecza w miasteczku Dola Jeruzalem; Siłę, która uśmierciła moich przodków, biorąc ich w bezbożną niewolę jako nosferatu - Nie umarłych. Ale jakkolwiek dostrzegam tylko ułamek całości, Bonesie, obawiam się czegoś o wiele gorszego. Gdybym wiedział... gdybym tylko wiedział!

 

CHARLES

 

Postscriptum. Naturalnie, na razie piszę to wszystko do szuflady; Preacher's Corners izoluje się od nas. Nie odważyłbym się udać ze swoim piętnem na pocztę, a Calvin nie zostawi mnie tu samego.

Niemniej, jeśli dobry Bóg dopuści, w ten czy w inny sposób, list ten do Ciebie dotrze.

C.

 

 

(Z prywatnego dziennika Calvina McCanna)

 

23-10-1850 r.

Z dnia na dzień nabiera sił; zamieniliśmy kilka słów o widziadle w piwnicy; zgodziliśmy się, że nie była to ani halucynacja, ani skutek działania ektoplazmy, lecz najprawdziwsza w świecie rzeczywistość. Czy pan Boone, podobnie jak ja, uważa, że odeszli? Być może. Hałasy się uspokoiły, ale w powietrzu ciągle wisi coś złowieszczego, jakby dom spowijał mroczny całun. Odnoszę wrażenie, że czekamy w złudnym Oku jakiegoś dziwacznego Cyklonu...

W sypialni na piętrze, w dolnej szufladzie w szafie z żaluzjowym zamknięciem, znalazłem paczkę papierów. Korespondencja plus pokwitowania rachunków wyraźnie wskazują, że pokój ten należał ongiś do Roberta Boone'a. Ale najciekawszych jest kilka notatek zrobionych na odwrocie reklamy męskich czapek z bobrowego futra. Na górze napisane jest dużymi literami:

 

Błogosławieni ubodzy

 

Poniżej widnieje pozorny nonsens:

bko dohłewmehis bsday

ehng osrari snaudodzd

Jestem pewien, że trafiłem na klucz do szyfru, jakim napisano ową zamykaną na zamek księgę. Z całą pewnością jest to prymitywny szyfr stosowany podczas wojny o niepodległość, znany pod nazwą "sztachety w płocie". Kiedy opuści się co drugie "zero.", otrzymamy:

 

boołweibdy

łgsainuoz

 

Należy czytać to z góry na dół, a nie wzdłuż, i w sumie daje to początkowy cytat z "Błogosławieństw" *.

Zanim ośmielę się pokazać to panu Boone'owi, muszę najpierw osobiście dowiedzieć się, o czym ta księga traktuje...

 

 

24 października 1850 r.

 

DROGI BONESIE!

Zdumiewające zjawisko - Cal, zawsze tak małomówny, jeśli nie jest pewien swojego [rzadki i pochwały godny rys ludzkiego charakteru], odnalazł diariusz mojego dziadka, Roberta. Dokument został napisany szyfrem, który Cal samodzielnie złamał. Skromnie stwierdził, że na pomysł rozwiązania wpadł przez czysty przypadek, ale podejrzewam, że krył się za tym upór i ogrom włożonej pracy.

Tak czy siak, jakżeż ponure światło rzuca ten dokument na kryjące się tutaj tajemnice!

Wstępny zapis pochodzi z pierwszego czerwca tysiąc siedemset osiemdziesiątego dziewiątego roku, a ostatni z dwudziestego siódmego października tegoż roku... czyli cztery dni przed owym dramatycznym zniknięciem, o którym wspominała pani Cloris. Diariusz opowiada o pogłębiającej się obsesji - mało, o szaleństwie - i w odrażający sposób wyjaśnia związek między moim ciotecznym dziadkiem Phillipem, miasteczkiem Dola Jeruzalem a księgą, która spoczywa w zbezczeszczonym kościele.

Samo miasteczko, wedle relacji Roberta Boone'a, powstało wcześniej niż Chapelwaite (zbudowane w tysiąc siedemset osiemdziesiątym drugim roku) i Preacher's Corners (powstałe w tysiąc siedemset czterdziestym pierwszym i noszące pierwotnie nazwę Preacher's Rest*). Założyła je w roku tysiąc siedemset dziesiątym grupa purytan, którzy odłączyli się od swego macierzystego kościoła. Przewodził im surowy fanatyk religijny James Boone. Jakżeż mnie to zaskoczyło! Jego koligacje z moją rodziną nie mogą budzić najmniejszych wątpliwości. Pani Cloris, w swojej zabobonnej wierze, miała rację twierdząc, że w tej kwestii rodzinna krew ma znaczenie kluczowe. Ze zgrozą przypominam sobie teraz jej odpowiedź na moje pytanie o Phillipa i jego związek z Dolą Jeruzalem. Odparła: "związek krwi", i obawiam się, że o to w tym wszystkim chodzi.

Miasteczko rozbudowywało się w cieniu kościoła, w którym Boone głosił kazania... i sprawował władzę. Mój dziadek daje również do zrozumienia, że James Boone utrzymywał intymne związki z ogromną liczbą kobiet z miasteczka, zapewniwszy je, że taka jest wola Boga. W rezultacie osada stała się anomalią, jaka mogła zaistnieć wyłącznie w takich wyizolowanych warunkach i w dziwacznych czasach, kiedy wiara w czarownice i wiara w niepokalane poczęcie szły ze sobą w parze - wypaczone, zdegenerowane, przesiąknięte religijną manią miasteczko rządzone przez na wpół oszalałego kaznodzieję, którego doktryna opierała się na dwóch księgach: na Biblii i na złowieszczym dziele Gaudge'a Mieszkanie szatana; społeczność, gdzie na porządku dziennym był rytuał egzorcyzmów; społeczność szalona i kazirodcza, pełna fizycznych defektów zawsze temu grzechowi towarzyszących. Podejrzewam [wierzę, że Robert Boone był tego samego zdania], że jeden z synów z nieprawego łoża Boone'a opuścił Dolę Jeruzalem [albo został z niej wygnany], żeby szukać szczęścia na południu - i w ten sposób zapoczątkował naszą linię rodową. Dobrze wiem na podstawie rodzinnych przekazów, że gałąź naszej rodziny wzięła początek w tej części stanu Massachusetts, która później się oderwała i utworzyła odrębny stan Maine. Mój pradziadek, Kenneth Boone, zbił majątek na kwitnącym w tamtych czasach handlu futrami. To za jego pieniądze, pomnożone dzięki późniejszym rozumnym inwestycjom w wiele lat po jego śmierci w roku tysiąc siedemset sześćdziesiątym trzecim, zbudowano ten rodowy dom. Chapelwaite wznieśli jego synowie, Phillip i Robert. "Krew wzywa krew", oświadczyła pani Cloris. A może Kenneth, rodzony syn Jamesa Boone'a, uciekł od szaleństwa swego ojca i jego miasteczka, żeby mieć synów i zbudować dom Boone'ów niecałe trzy kilometry od miejsca, w którym wziął początek ród Boone'ów? Jeśli tak, czyż nie wydaje się słuszne przypuszczenie, że naszym losem kierowała jakaś potężna i niewidzialna Dłoń?

Zgodnie z diariuszem Roberta, James Boone w roku tysiąc siedemset osiemdziesiątym dziewiątym był już bardzo leciwy - i tak rzeczywiście musiało być. Jeśli to prawda, że założył miasto w wieku dwudziestu pięciu lat, musiał sobie liczyć sto cztery lata - niesamowity wiek. Zacytuję Ci teraz fragment z diariusza Roberta Boone'a.

 

 

4 sierpnia 1789

Dzisiaj po raz pierwszy spotkałem tego Człowieka, z którym mój Brat tak chorobliwie się związał; muszę przyznać, że ten Boone posiada dziwny Magnetyzm, który trwoży mnie Wielce. Jest naprawdę Wiekowy, z białą brodą i w czarnej Sutannie, która wydała mi się w jakiś sposób odstręczająca. Bardziej konfundujący był Fakt, że obsiadły go Kobiety, niczym jakiegoś Sultana otoczonego przez swój Narem; a P. zapewnia mnie, nie on jest jeszcze aktywny, jakkolwiek to starzec co najmniej Osiemdziesięcioletni... Samą Wioskę odwiedziłem dotychczas tylko raz i nie chcę tam pojawić się więcej; na Ulicach panuje głucha cisza, a wszystko przenika Strach, który Starzec sieje z Ambony. Odnosiłem wrażenie, że wszystkie Twarze są tam takie same i wydawało mi się, że ilekroć się obejrzę, ujrzę Oblicze Starca... wszystkie są takie bez wyrazu; wyprane z Blasku i Emocji, jakby coś wyssało z nich całą Żywotność: Widziałem Dzieci bez Oczu i bez Nosów, Kobiety, które bez Powodu łkały, mamrotały, wskazywały Niebo i przeinaczały słowa Pisma Świętego, żeby rozmawiać z Demonami...

P. życzył sobie, abym pozostał na Nabożeństwie, ale myśl o tym złowieszczym Starcu na Ambonie i Słuchaczach składających się ze skrzyżowanych ze sobą Mieszkańców Miasteczka, wzbudziła we mnie odrazę i Wymówiłem się pod byle Powodem...

 

Zapiski, zarówno poprzedzające ten ustęp, jak i następne, opowiadają o rosnącej fascynacji Phillipa osobowością Jamesa Boone'a. Pierwszego września tysiąc siedemset osiemdziesiątego dziewiątego roku Phillip ochrzcił się w jego kościele i został przyjęty w poczet wiernych. Jego brat mówi: Przejmowała mnie Zgroza i Przerażenie - mój Brat zmieniał się w oczach - wydawało się zgoła, że zaczyna być podobny do tamtego nikczemnego Człowieka.

Pierwsza wzmianka o księdze pochodzi z dwudziestego trzeciego lipca. Diariusz Roberta kwituje to krótko: P., moim zdaniem, dzisiejszego wieczora wrócił z mniejszej Wioski z Obliczem raczej dzikim. Nie odezwał się słowem aż do chwili, kiedy szedł Spać. Oświadczył wtedy, że Boone dopytywał się o Księgę zatytułowaną "Tajemnica Glisty". Żeby zadowolić P., obiecałem mu, że napiszę do firmy Johns & Goodfellow i zapytam o tę książkę; P. aż się płaszczył z Wdzięczności.

W notatce z dwunastego sierpnia Robert napisał: Otrzymałem dwa listy na Poczcie dzisiaj... jeden z firmy Johns & Goodfellow w Bostonie. Przysłali Notkę o Księdze, którą P. się Interesuje. W Kraju tym istnieje tylko pięć Egzemplarzy. List raczej chłodny; rzecz. zastanawiająca. Przecież Henry'ego Goodfellowa znam od Lat.

 

13 sierpnia:

P. jak szaleniec podniecony listem Goodfellowa; nie chce powiedzieć dlaczego. Wyznał tylko, że Boone aż się pali, żeby zdobyć Egzemplarz. Nawet nie staram się zgłębiać powodów tego niebywałego zainteresowania, ponieważ Tytuł wydaje się wskazywać na nieszkodliwy Traktat naukowy z dziedziny ogrodnictwa...

Niepokoję się o Phillipa; z Dnia na Dzień staje się dziwniejszy. Pragnę, żeby nie wracał do Chapelwaite. Lato jest upalne, duszne, pełne Omenów.

 

W diariuszu Roberta istnieją jeszcze tylko dwie wzmianki o odrażającej księdze [chyba do końca nie pojął jej znaczenia]. Oto fragment notatki z czwartego września:

 

Napisałem do Goodfellowa list z prośbą, żeby w imieniu P. zajął się Kupnem tej książki, aczkolwiek Rozsądek zakazywał mi To czynić. A1e dlaczego miałbym niby tego nie zrobić? Przecież nie kupował za kradzione Pieniądze. Phillip Obiecał mi, że da sobie spokój z tym obrzydliwym Baptyzmem... ale ciągle jest taki Podekscytowany; zupełnie jakby miał Gorączkę; nie wierzę mu. Jestem kompletnie zbity z Pantałyku...

 

I druga notatka, z szesnastego września:

 

Dzisiaj nadeszła Książka, a wraz z nią list od Goodfellowa, że nie życzy sobie robić ze mną więcej Interesów... P. był podniecony ponad wszelką Miarę - wręcz wyrwał mi Księgę z Rąk. Napisana w niepoprawnej łacinie i Pismem Runicznym, o którym nic nie wiem. Wolumin ten zdawał się zgoła wydzielać przy Dotyku ciepło i wibrował w moim Ręku, jakby posiadał jakąś obłędną Moc... Przypomniałem P. o Obietnicy, że będzie trzymał się od tego wszystkiego z daleka, a1e on tylko wybuchnął odrażającym śmiechem, prawie jak Szaleniec, wymachiwał mi Księgą przed Twarzą i krzyczał w kółko: "Mamy! Mamy! Glista! Sekret Glisty!"

Teraz wyszedł, podejrzewam, że udał się do swego szalonego Benefaktora i Dzisiaj już go nie zobaczę...

 

O księdze nic już więcej nie ma, ale wyciągnąłem pewne wnioski, które wydają się bardzo prawdopodobne. Po pierwsze, księga ta, zgodnie z tym, co powiedziała pani Cloris, stała się powodem rozstania Roberta i Phillipa; po drugie, księga stanowi kopalnię bezbożnych inkantacji, zapewne pochodzenia druidzkiego [Rzymianie, którzy podbili Brytanię, w imię nauki zachowali w przekazach wiele krwawych rytuałów druidów i dlatego niektóre z tych piekielnych ksiąg znajdują się pośród zakazanej, światowej literatury]; po trzecie, Boone i Phillip zamierzali wykorzystać księgę do swoich celów. Zapewne w jakiś pokrętny sposób ich intencje były dobre, choć ja osobiście w to nie wierzę. Jestem święcie przekonany, że już wcześniej związali się z jakimiś bezimiennymi siłami egzystującymi poza naszym Wszechświatem... z siłami egzystującymi poza naszym Czasem. Ostatnie ustępy diariusza Roberta Boone'a rzucają posępne światło na dwóch moich przodków i potwierdzają moje spekulacje. Pozwalam sobie jeszcze raz oddać głos Robertowi:

 

26 października 1789

Okropne Plotki w Preacher ś Corners; Frawley, nasz Kowal, chwycił mnie za Ramię i zapytał: "W co wdali się twój Brat i ten Antychryst?" Goody Randall zaklina się, że były Znaki na Niebie wieszczące wielkie Nieszczęścia. Urodziła się Krowa z dwoma Głowami.

Jeśli idzie o Mnie, największym moim strapieniem jest Szaleństwo mego Brata. W ciągu Jednej Nocy posiwiał, Oczy ma nabiegłe krwią a ze Źrenic odeszły wszelkie przebłyski Zdrowego Rozsądku. Śmieje się do siebie i mamrocze pod nosem Coś, co jest Zrozumiale wyłącznie dIa niego. Jeśli nie przebywa w Doli Jeruzalem, cały czas spędza w naszej Piwnicy.

Nad Domem i na Trawnikach pojawiają się roje Lelków Kozodojów; ich Piski mieszają się z Mgłą napływającą znad Morza, a nieziemski Wrzask wyklucza wszelką myśl o gnie.

 

27 października 1789

Dziś Wieczorem, kiedy P. wybrał się do Doli Jeruzalem, poszedłem za nim. Trzymałem się w bezpiecznej Odległości, żeby uniknąć Wykrycia. Stada Przeklętych Lelków krążyły w Lesie, wypełniając wszystko przeraźliwym, monotonnym zawodzeniem. Nie odważyłem się przekroczyć Mostu. Miasto spowijały ciemności i światło paliło się tylko w Kościele, który zatopiony był w upiornym, czerwonym Blasku zamieniającym wysokie, łukowe Okna w Oczy Piekieł. Głosy wznosiły się i opadały w Diabelskiej Litanii, czasem słychać było śmiech, a czasem łkanie. Sama Ziemia wydawała się pęcznieć i jęczeć pod moimi stopami, jakby nosiła jakiś olbrzymi Ciężar. Uciekłem zdumiony i ogarnięty Przerażeniem. Kiedy biegłem przez pogrążony w mroku las, uszy kłuły mi przeszywające Wrzaski Lelków.

 

Wydaje się, że wszystko zmierza do jakiegoś Punktu Szczytowego. Boję się Zasnąć ze względu na Sny, jakie mogą przyjść, ale i boję się nie spać ze względu na przerażające rzeczy, które mogą nadejść. Noc wypełniona jest okropnymi Dźwiękami i boję się...

 

A jednak czuję nieprzepartą potrzebę pójść tam ponownie, zobaczyć, zrozumieć. Wydaje się, że to sam Phillip mnie wzywa i Starzec.

Ptaki...

przeklęty przeklęty przeklęty.

 

Tutaj diariusz Roberta Boone'a się kończy.

Ale musisz zwrócić uwagę, Bonesie, że on sam przyznaje, iż odniósł wrażenie, że Phillip osobiście go wołał. Ostateczne wnioski sformułowałem na podstawie tego, co wyczytałem w diariuszu, tego, co usłyszałem od pani Cloris, a przede wszystkim po obejrzeniu owych przerażających stworzeń w piwnicy - martwych, a jednak żywych. Nasz ród jest nieszczęśliwy, Bonesie. Ciąży na nas przekleństwo, którego nie sposób się pozbyć... W tym domu i w tamtym miasteczku istnieje jakiś obrzydliwy cień życia. I ponownie zbliża się punkt kulminacyjny tego cyklu. Jestem ostatnim z Boone'ów. Obawiam się, że to coś również o tym wie. Wie, że jestem ogniwem w tym łańcuchu zła, którego umysł ludzki nie jest nawet w stanie pojąć. Rocznica przypada w wigilię Wszystkich Świętych - to już za tydzień.

Co mam robić? Gdybyś tylko tu był, gdybyś mógł mi doradzić, pomóc! Gdybyś tylko tu był!

Muszę się wszystkiego dowiedzieć; muszę wrócić do tego nawiedzonego miasteczka. Może Bóg mi pomoże!

 

CHARLES

 

 

(Z prywatnego dziennika Calvina McCanna)

 

25-10-1850 r.

Pan Boone przespał prawie cały dzisiejszy dzień. Twarz ma bladą i wymizerowaną. Obawiam się, że wróci gorączka.

Kiedy zmieniałem mu wodę w karafce, ujrzałem na stole dwa nie wysłane listy do pana Gransona na Florydzie. Zamierza wrócić do Doli Jeruzalem; jeśli na to pozwolę, ta wyprawa go zabije. Czy odważę się wymknąć do Preacher's Corners, żeby wynająć jakiś powóz? Muszę, ale co się stanie, jeśli obudzi się pod moją nieobecność? Jeśli wrócę, a jego już nie będzie?

Znów rozlegają się hałasy w ścianach. Dzięki Bogu śpi! Jestem przerażony.

 

Później przyniosłem mu na tacy kolację. Planuje wstać za trochę i mimo jego wykrętnych zapewnień, dobrze wiem, co zamierza uczynić. A jednak wybiorę się do Preacher's Corners. W moich rzeczach zostało kilka nasennych tabletek, które przepisano mu w czasie jego ostatniej choroby. Rozpuściłem jedną w płynie, który wypił nieświadom tego, że w środku był proszek. Znowu śpi.

Przeraża mnie myśl, że zostawiam go sam na sam z tymi Tworami hałasującymi w ścianach. Z każdym kolejnym dniem hałasy te trwożą mnie coraz bardziej. Zamknąłem go w pokoju na klucz.

Da Bóg, że kiedy wrócę z powozem, zastanę go bezpiecznego, w dobrym zdrowiu i wciąż pogrążonego w głębokim śnie.

 

Jeszcze później ciskali we mnie kamieniami! Ciskali we mnie kamieniami jak we wściekłego psa! Potwory i demony! Ci, którzy noszą miano człowieka. Tkwimy tu jak w więzieniu...

Ptaki, lelki, zaczynają się gromadzić.

 

26 października 1850

 

DROGI BONESIE!

Już prawie zmierzch. Właśnie się obudziłem. Przespałem niemal dwadzieścia cztery godziny. Jakkolwiek Cal nie zająknął się słowem na ten temat, podejrzewam, że mając na względzie moje dobro, wsypał mi do herbaty środek nasenny. Jest dobrym, oddanym przyjacielem, ma jak najlepsze intencje, więc nic nie powiem.

Niemniej moje postanowienie jest niezłomne. Jutro też będzie dzień. Jestem spokojny, zdecydowany, ale odnoszę wrażenie, że wraca mi gorączka. Jeśli tak rzeczywiście jest, wszystko musi wydarzyć się jutro. Zapewne lepiej, żebym uczynił to dzisiejszej nocy. Ale nawet ognie piekielne nie zmuszą mnie do postawienia po ciemku stopy w tamtym miasteczku.

Kończę, Bonesie, niech Bóg czuwa nad tobą.

 

CHARLES

 

Postscriptum. Znów zaczęły się wydzierać ptaki i ponownie dochodzą owe przerażające szurania. Cal myśli, że ich nie słyszę, ale ja słyszę je bardzo dobrze.

 

C.

 

 

(Z prywatnego dziennika Calvina McCanna)

 

27-10-1850 r.

 

Piąta nad ranem

Jest nieugięty w swoim postanowieniu. Bardzo dobrze. Idę z nim.

 

 

4 listopada 1850

 

DROGI BONESIE!

Słaby, ale przytomny. Nie jestem pewien daty, lecz kalendarz przypływów i odpływów morza oraz wschodów i zachodów słońca upewnia mnie, że w nagłówku listu umieściłem właściwą datę. Siedzę przy tym samym biurku, na którym pisałem do Ciebie pierwszy list z Chapelwaite, i spoglądam na mroczniejące morze, które pławi się w ostatnich przebłyskach dnia. Noc nadchodzi szybko. Kolejnego zachodu słońca nigdy już nie zobaczę. Ta noc należy do mnie; później wszystko zostawię, choć nie wiem, jaki będzie ten cień, w który wkroczę.

Z jaką siłą fale morskie tłuką w skały przylądka! W ciemniejące niebo biją strugi piany. Ocean sprawia, że pod mymi stopami drży podłoga. W szybie widzę swoje odbicie; twarz mam bladą jak wampir. Od dwudziestego siódmego października nie miałem nic w ustach. Nie miałbym również wody, gdyby tamtego dnia Calvin zapobiegliwie nie postawił mi przy łóżku pełnej karafki.

Och, Cal! Jego już nie ma, Bonesie. Poszedł za mnie, poszedł zamiast tego nikczemnika o patykowatych kończynach i kościstej twarzy, którego odbicie widzę w szybie. A jednak może przypadł mu w udziale lepszy los; nie dręczą go już sny, które w ciągu tych kilku ostatnich dni towarzyszyły mi ciągle. Pokraczne kształty, które czają się w koszmarnych korytarzach delirium. Nawet teraz trzęsą mi się ręce; poplamiłem papier atramentem.

Tamtego ranka, kiedy zamierzałem się wymknąć chyłkiem z domu, stanął przede mną Cal... a wydawało mi się, że jestem taki przebiegły. Oświadczyłem mu wcześniej, że zdecydowałem się wyjechać z Chapelwaite, i poleciłem, żeby udał się do odległego o jakieś piętnaście kilometrów Tandrell, gdzie byliśmy mniej znani, i wynajął dwukołowy wózek konny. Zgodził się, a później widziałem go, jak oddalał się drogą biegnącą wzdłuż wybrzeża.

Kiedy już zniknął mi z oczu, szybko przygotowałem się do wyprawy. Wdziałem palto i szalik [zdarzały się już przymrozki; pierwsze zwiastuny nadchodzącej zimy]. Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie zabrać rewolweru, ale rozśmieszył mnie ten pomysł. Co na to może pomóc rewolwer?

Wymknąłem się kuchennym wyjściem. Na chwilę przystanąłem w progu, żeby jeszcze raz rzucić okiem na morze i niebo; chciałem jeszcze raz odetchnąć świeżym powietrzem, ponieważ niebawem wdychać miałem odór zgnilizny... Chciałem jeszcze raz popatrzeć na szybujące pod niskimi chmurami mewy.

Odwróciłem się... Przede mną stał Calvin McCann.

"Nie powinien pan tam iść sam" - oświadczył.

Takiej powagi na jego twarzy nigdy jeszcze nie widziałem.

"Ależ Calvinie..." - zacząłem.

"Ani słowa, proszę pana! Pójdziemy razem i zrobimy to, co musimy, albo siłą zawlokę pana z powrotem do domu. Nie czuje się pan najlepiej. Nie wolno panu iść samemu".

Nie potrafię oddać uczuć, jakie mną zawładnęły: zmieszanie, uraza, wdzięczność... ale przede wszystkim ogromna miłość.

W milczeniu minęliśmy letni domek i zegar słoneczny, minęliśmy pokryty wodorostami brzeg morza, po czym zagłębiliśmy się w las. Panowała śmiertelna cisza - ptak nie zaśpiewał, nie trzasnęła gałązka. Zdawało się, że na świat opadł całun milczenia. Ciągle tylko towarzyszył nam zapach soli oraz płynąca z oddali delikatna woń dymu. Las stał w przepysznej szacie jesiennych barw, ale moim zdaniem przeważał w nich szkarłat.

Niebawem zapach soli rozwiał się, a jego miejsce zajął inny, bardziej złowieszczy odór tamtego miejsca - smród zgnilizny, o którym już wspominałem. Kiedy dotarliśmy do chybotliwego mostu spinającego brzegi Royal River, spodziewałem się, że Cal ponownie zacznie nalegać, żebyśmy zaniechali dalszej wędrówki. Ale on nie odezwał się słowem. Przystanął tylko, obrzucił spojrzeniem kłującą szyderczo niebo iglicę kościoła i popatrzył na mnie. Podjęliśmy marsz.

Przepełnieni lękiem, ale zdecydowani kroczyliśmy do kościoła Jamesa Boone'a. Drzwi były ciągłe rozwarte, jak zostawiliśmy je ostatnim razem, a panujący wewnątrz mrok najwyraźniej łypał na nas pożądliwie. Kiedy wstępowaliśmy na schodki, poczułem, że serce we mnie zamiera, a gdy kładłem dłoń na klamce i otwierałem drzwi, palce mi drżały. Smród w środku był chyba jeszcze gorszy i bardziej chorobliwy niż poprzednio.

Weszliśmy do pogrążonego w półmroku przedsionka, a z niego bez chwili zwłoki do kościoła.

Panował tam nieopisany bałagan.

Kościół zdemolowało coś ogromnego. Ławki były powywracane, połamane i jak bierki ciśnięte niedbale na stos. Odrażający krzyż leżał pod wschodnią ścianą, a dziura w murze świadczyła, z jaką siłą nim rzucono. Lampy oliwne powyrywano z obudowy, toteż opary tranu mieszały się z okropnym smrodem, który przenikał całe miasteczko. A wzdłuż nawy głównej, jak upiorny ślubny kobierzec, ciągnęła się smuga czarnego błota wymieszanego z posoką. Prowadziła do ambony - jedynej nienaruszonej rzeczy w kościele. Na pulpicie, znad bluźnierczej Księgi, spoglądało na nas nieruchomymi, szklistymi oczyma zarżnięte jagnię.

"Boże" - szepnął Calvin.

Podeszliśmy w tamtą stronę, unikając jak ognia szlamu na posadzce. Nasze kroki budziły rozliczne echa, które zmieniały odgłos stąpania w czyjś grzmiący śmiech.

Na podwyższenie weszliśmy jednocześnie. Jagnię nie zostało zarżnięte czy zagryzione. Coś lub ktoś tak mocarnie je ścisnął, że stworzeniu popękały naczynia krwionośne. Krew rozlewała się odrażającą, gęstą kałużą na ołtarzu i spływała do jego podstawy... ale na samej księdze zalegała tylko cienką, przezroczystą warstwą i zawiłe runy widoczne były niczym przez kolorowe szkło!

"Czy musimy jej dotykać?" - spytał niewzruszony Cal.

"Tak. Muszę ją zabrać".

"Po co?"

"Żeby zrobić to, co należało uczynić sześćdziesiąt lat temu. Zamierzam ją zniszczyć".

Odciągnęliśmy martwe jagnię; zwłoki upadły na posadzkę ze wstrętnym, mlaszczącym dźwiękiem. Zbrukane krwią stronice zdawały się wydzielać własny, szkarłatny blask.

W uszach zaczęło mi dzwonić i szumieć; ze ścian świątyni płynął niski, monotonny śpiew. Widząc skrzywioną twarz Cala, pojąłem, że on również to słyszy. Ziemia pod stopami zadrżała, jakby przybywał mieszkaniec tego nawiedzonego kościoła, żeby bronić swej własności. Struktura normalnej przestrzeni i czasu zdawała się pękać i łamać. Kościół wypełnił się widmami, lśniąc piekielnym blaskiem odwiecznego, zimnego ognia. Wydawało mi się, że dostrzegam przerażającą i zniekształconą postać Jamesa Boone'a, tańczącego wokół spoczywającego na wznak ciała kobiety, a tuż za nim ujrzałem mego ciotecznego dziadka Phillipa, nowicjusza, odzianego w czarną sutannę z kapturem. W dłoniach trzymał nóż i puchar.

Deum vobiscum magna vermis...

Widniejące na stronicy księgi słowa zadrżały i wykrzywiły się, pławiły się w ofiarnej krwi, nagrodzie dla stwora, który przybył spoza gwiazd...

Ślepi, wymieszani ze sobą wierni kołysali się w zapamiętałym, demonicznym modlitewnym ruchu; ich zdeformowane twarze wypełnione były żarliwym, odrażającym oczekiwaniem...

Teraz łacinę zastąpił starszy język, pochodzący z czasów, kiedy nie było jeszcze Egiptu i piramid, pochodzący z czasów, kiedy Ziemia stanowiła jeszcze kulę kipiącego w pustej przestrzeni gazu...

Gyyagin vardar Yogsoggoth! iierminis! Gyyagin! Gyyagin! Gy- yagin!

Pulpit zaczął drżeć i pękać, unosić się w powietrze...

Calvin wrzasnął i uniósł ramię, żeby zasłonić twarz. Cały ołtarz i absyda kościoła trzęsły się potężnym, mrocznym ruchem, jak okręt ciskany przez burzę. Porwałem księgę i trzymałem ją w wyciągniętych rękach; odnosiłem wrażenie, że spali mnie żarem słoń- ca, spopieli, oślepi.

"Niech pan ucieka!" - wrzasnął Calvin. - "Niech pan ucieka!"

Ale stałem jak słup soli i obca istota wypełniła mnie niczym starożytne naczynie, które czekało przez lata... przez całe pokolenia!

"Gyyagin vardar!" - wrzasnąłem. - "Sługa Yogsoggotha, Bezimiennego! Glisty spoza Przestrzeni! Pożeracz Gwiazd! Niszczyciel Czasu! Verminis! Oto nadchodzi Godzina Spełnienia! Czas Zapłaty! Verminis! Alyah! Alyah! Gyyagin!"

Calvin pchnął mnie. Zachwiałem się, kościół zawirował mi przed oczyma i upadłem na posadzkę. Uderzyłem głową w krawędź przewróconej ławki i czaszkę objął mi ogień... ale umysł jakby mi przejaśniał.

Po omacku sięgnąłem po zapałki, które ze sobą zabrałem.

Kościół wypełnił dobiegający z trzewi ziemi grzmot. Ze ścian i z sufitu zaczął płatami odpadać gips. Zardzewiały dzwon na wieży kościelnej odezwał się zdławionym, diabelskim kurantem, współczującą wibracją.

Zapłonęła zapałka. Dotknąłem nią księgi w tej samej chwili, kiedy eksplodował pulpit i roztrzaskał się na drzazgi. Na jego miejscu rozwarła się otchłań. Cal zachwiał się na jej krawędzi, wyciągnął ramiona, otworzył usta w przeraźliwym krzyku, który zapamiętam do końca swoich dni.

I wtedy napłynęło olbrzymie, szare, drgające cielsko. Smród przechodził wszelkie wyobrażenie. Była to olbrzymia, wylewająca się, zawiesista, pokryta pęcherzami galareta, monstrualny, odrażający kształt, który bił w niebo prosto z najgłębszych otchłani ziemi. I wtedy też, w nagłym, straszliwym przebłysku, pojąłem to, o czym nie wiedział żaden człowiek. Spostrzegłem, że był to zaledwie jeden pierścień, jeden tylko segment potwornej glisty, która pozbawiona oczu przez lata trwała w sklepionej pieczarze mroku pod tym odrażającym kościołem!

Księga w moim ręku płonęła jasnym płomieniem, a Stwór krzyczał nade mną bezgłośnym wrzaskiem. Trafiony koszmarnym ciosem Calvin z przetrąconym karkiem przeleciał przez cały kościół jak szmaciana lalka.

To coś zapadało się... Stwór zapadał się, zostawiając jedynie olbrzymią dziurę otoczoną zwałami czarnej piany, a powietrze rozdarł potężny krzyk i okropne mlaskanie, które ginęły w jakiejś ogromnej dali. W końcu zapadła cisza.

Popatrzyłem pod nogi. Z księgi pozostał tylko popiół.

Zacząłem się śmiać, potem zawodzić jak zraniona bestia.

Opuścił mnie cały zdrowy rozsądek, usiadłem na podłodze, ze skroni płynęła mi krew, krzyczałem i mamrotałem coś w tym bezbożnym mroku, a Calvin leżał rozciągnięty w odległym kącie, spoglądając na mnie nieruchomymi, lśniącymi oczyma, w których zakrzepł wyraz najwyższej trwogi.

Nie mam najmniejszego pojęcia, jak długo znajdowałem się w tym stanie. Nie potrafię tego określić. Ale kiedy wróciła mi zdolność jasnego myślenia, otaczające mnie cienie wydłużyły się; zapadał zmrok. Uwagę moją przykuł ruch w dziurze wybitej w posadzce kościoła.

Pośród potrzaskanych desek podłogi pojawiła się dłoń.

Szaleńczy rechot zamarł mi w gardle. W jednej chwili miejsce histerii zajęła zgroza. Poczułem, że z głowy odpływa mi cała krew.

Ze straszliwą, mściwą powolnością gnijąca postać wydobywała się z ciemności, odwracając w moją stronę połowę czaszki. Na czole, po gołym mięsie spacerowały robaki. Zgniła sutanna zwisała krzywo z próchniejących obojczyków. Tylko oczy były żywe - czerwone, pełne szaleństwa jamy spoglądały na mnie z wyrazem czegoś więcej niż szaleństwo; spoglądały na mnie pełne pustego życia niezmierzonych pustek poza granicami naszego Wszechświata.

Stwór przyszedł, żeby zabrać mnie na dół, w ciemność.

I wtedy, skrzecząc, uciekłem. Zostawiłem ciało mego wieloletniego przyjaciela w tamtym miejscu żywej zgrozy. Biegłem tak długo, aż powietrze w moich płucach i mózg w czaszce stały się niczym rozpalona magma. Biegłem tak długo, aż dotarłem do tego nawiedzonego i splugawionego domu, do mego pokoju, gdzie upadłem i jak martwy leżałem aż do dzisiaj. Biegłem, ponieważ nawet mimo szaleństwa, jakie mnie ogarnęło, mimo że stwór był animowanym w przerażający sposób trupem, dostrzegłem w nim rodzinne podobieństwo. Ale nie był to ani Phillip, ani Robert, których portrety wiszą w galeii na piętrze. Owo gnijące oblicze należało do Jamesa Boone'a, Strażnika Glisty!

Ciągle żyje gdzieś w splątanych, pozbawionych światła otchłaniach rozciągających się pod Dolą Jeruzalem i Chapelwaite... Spalenie księgi fatalnie pokrzyżowało mu szyki, ale istnieją przecież inne jeszcze jej kopie.

Niemniej stanowię bramę i jestem ostatnim człowiekiem, w którego żyłach płynie krew Boone'ów. W imię dobra ludzkości muszę umrzeć... i przerwać raz na zawsze ten łańcuch.

Niebawem utopię się w morzu, Bonesie. Moja podróż, podobnie jak opowieść, dobiega końca. Niech Bóg zawsze ma Cię w Swej opiece.

 

CHARLES

 

Owe osobliwe papiery dotarły w końcu do pana Everetta Gransona, do którego były adresowane. Podejrzewano nawrót zapalenia opon mózgowych, które pierwotnie dotknęło Charlesa Boone'a po śmierci żony w roku tysiąc osiemset czterdziestym ósmym, a później sprawiło, że zwariował i zamordował swego towarzysza i wieloletniego przyjaciela, pana Calvina McCanna.

Notatki w prywatnym dzienniku pana McCanna są fascynującym przykładem fałszerstwa, bez wątpienia spreparowanego przez Charlesa Boone'a w celu uwiarygodnienia swoich paranoidalnych iluzji.

W co najmniej dwóch miejscach Charles Boone przeliczył się, Po pierwsze, kiedy "ponownie odkryto" (używam naturalnie terminu historycznego) Dolę Jeruzalem, posadzka w absydzie kościoła, jakkolwiek zbutwiała, nie nosiła śladów żadnej eksplozji ani jakichś szczególnych zniszczeń. Chociaż starodawne ławki były powywracane, a kilka okien wybitych, z całą pewnością jest to dziełem wandali z sąsiednich miasteczek dokonanym w ciągu kilku ostatnich lat. Pośród starszych mieszkańców Preacher's Corners i Tandrell wciąż wprawdzie krążą pewne pogłoski o Doli Jeruzalem (zapewne w tamtych czasach była to nieszkodliwa miejscowa legenda, która wywarła tak straszliwy skutek na chory umysł Charlesa Boone'a), ale one nie mają z całą sprawą nic wspólnego.

Po drugie, Charles Boone wcale nie był ostatnim przedstawicielem swego rodu. Jego dziadek, Robert Boone, spłodził przynajmniej dwoje dzieci z nieprawego łoża. Pierwsze zmarło w niemowlęctwie. Drugi syn przyjął nazwisko ojca i osiedlił się w miasteczku Central Falls w Rhode Island. Jestem ostatnim potomkiem tej gałęzi rodu Boone'ów; dalekim krewnym Charlesa Boone'a. Papiery te są w moim posiadaniu od dziesięciu lat. Przedstawiam je do wglądu publicznego z okazji objęcia w posiadanie naszego gniazda rodowego, Chapelwaite, w nadziei, że w głębi duszy Czytelnik odniesie się ze współczuciem do nieszczęsnej, zabłąkanej duszy Charlesa Boone'a. Na tyle, na ile mogę stwierdzić, w jednym miał on rację: miejsce to gwałtownie wymaga interwencji eksterminatora.

W ścianach, sądząc po dźwiękach, grasują olbrzymie szczury.

Podpisano:

James Robert Boone.

2 października 1971 r.

 

 

KONIEC

 

* Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Warszawa 1975, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne. Ewangelia św. Mateusza 5, Błogosławieństwa, 3.

 

* Dosłownie: Dom Kaznodziei.

 

 

 






strona główna
(23kB)