(23kB)
strona główna


 

 

STEPHEN KING

 

 

 

GZYMS

(The Ledge)

(Przełożył Michał Wroczyński)

 

- Proszę, niech pan zajrzy do torby - powiedział Cressner.

Znajdowaliśmy się w wytwornym apartamencie, mieszczącym się na dachu czterdziestodwupiętrowego drapacza chmur. Dywan był puszysty, ciemnowiśniowy. Pośrodku, między baskijskim plecionym krzesłem, na którym siedział Cressner, a kanapką obitą prawdziwą skórą, na której w ogóle nigdy nikt nie siadał, stała brązowa, plastikowa reklamówka.

-Jeśli to ma być ekwiwalent pieniężny, to proszę dać sobie z tym spokój - zaoponowałem. - Kocham ją.

-Tak, to są pieniądze, ale nie żaden ekwiwalent. Proszę, niech pan zajrzy do środka.

Palił tureckiego papierosa, osadzonego w onyksowej lufce. Wspaniała klimatyzacja pomieszczenia sprawiała, że docierał do mnie wyłącznie nikły zapach tytoniowego dymu. Cressner miał na sobie ozdobny jedwabny szlafrok z wyhaftowanym wizerunkiem smoka. Patrzył na mnie zza okularów spokojnymi, inteligentnymi oczyma. Wyglądał dokładnie na tego, kim był: tip-top, super-duper, pięćsetkaratowy farbowany dupek. Kochałem jego żonę, a ona była zakochana we mnie. Spodziewałem się zatem licznych kłopotów z jego strony, ale nie wiedziałem, jaki numer mi wykręci.

Podszedłem do reklamówki i odwróciłem ją dnem do góry. Na dywan wysypały się pliki banknotów w bankowych banderolach. Dwudziestodolarówki. Podniosłem jedną paczkę i przeliczyłem. W paczce było dziesięć banknotów. A paczek było bardzo dużo.

- Dwadzieścia tysięcy dolarów - oświadczył i wypuścił z płuc dym papierosowy. Wyprostowałem się.

- W porządku.

- Należą do pana.

- Nie chcę ich.

- To pomysł mojej żony.

Nic nie odpowiedziałem. Marcia ostrzegała mnie, że tak właśnie będzie. Powiedziała: "Jest jak kot. Stary nikczemny kocur. Będzie chciał zrobić z ciebie mysz".

- Więc jest pan zawodowym tenisistą - ciągnął. - Nigdy dotąd nie widziałem na oczy tenisisty.

-Twierdzi pan, że detektywi nie dostarczyli panu żadnych zdjęć?

- Wręcz przeciwnie. - Niedbale machnął fifką. - Przynieśli nawet film nakręcony w motelu Bayside, uwieczniający was oboje. Kamera była umieszczona za lustrem. Ale zdjęcia to nie to samo.

- Skoro pan tak mówi.

"Nieustannie lawiruje i zmienia taktykę", mówiła Marcia. "Spycha ludzi do defensywy. Natychmiast wyczuje, że domyślasz się, dokąd zmierza, i ani się obejrzysz, a zaprowadzi cię zupełnie gdzie indziej. Jak najmniej mów, Stan. I pamiętaj, że cię kocham".

- Zaprosiłem pana tutaj, panie Norris, ponieważ pomyślałem sobie, że powinniśmy odbyć taką męską, szczerą rozmowę w cztery oczy. Sympatyczną pogawędkę dwóch cywilizowanych istot ludzkich, z których jedna ukradła drugiej żonę.

Chciałem w pierwszej chwili coś odpowiedzieć, ale ugryzłem się w język.

- Podoba się panu San Quentin? - zapytał Cressner, puszczając leniwie kółka dymu z papierosa.

- Nieszczególnie.

- Jeśli się nie mylę, dostał pan trzy lata za kradzież z włamaniem.

Marcia o tym wie - odparłem i natychmiast pożałowałem swoich słów. Jak ostrzegała Marcia, grałem jak mi zagrał. Posyłałem mu miękkie loby, a on odpowiadał ostrą piłką.

-Pozwoliłem sobie przestawić pański samochód - powiedział wyglądając przez okno znajdujące się po drugiej stronie pokoju. Tak naprawdę to wcale nie było okno, lecz cala ściana ze szkła. W środku znajdowały się suwane, szklane drzwi, a za nimi balkonik rozmiarów pocztowego znaczka. Dalej już tylko bardzo dużo świeżego powietrza. W samych drzwiach było coś bardzo dziwnego. Ale nie wiedziałem co.

- To bardzo przyjemny budynek - kontynuował Cressner. -Dobrze strzeżony. Ukryte kamery i te rzeczy. Kiedy dowiedziałem się, że jest pan już w westybulu, wykonałem telefon. Pracownik uruchomił pański samochód za pomocą krótkiego spięcia i odstawił wóz na parking publiczny, kilka przecznic dalej. -Spojrzał na modernistyczny zegar z tarczą w kształcie słońca, wiszący nad kanapką. - O dwudziestej dwadzieścia ten sam pracownik zadzwoni z budki na policję i powie o pańskim samochodzie. Najpóźniej o dwudziestej trzydzieści przedstawiciele prawa odkryją w zapasowej oponie w bagażniku pańskiego auta ponad sto osiemdziesiąt gramów heroiny. I od tej chwili będzie pan, panie Norris, kimś cholernie poszukiwanym.

Zrobił mnie na szaro. Choć starałem się zachowywać maksymalną ostrożność, stałem się dla niego zwykłą zabawką.

- Tak właśnie będzie, jeśli nie powiem mojemu pracownikowi, żeby zapomniał o tym telefonie.

- A ja muszę tylko poinformować pana, gdzie przebywa Mar-cia - domyśliłem się. - Ale to na nic, panie Cressner. Po prostu nie wiem. Zaaranżowaliśmy to tylko ze względu na pana.

- Moi ludzie ją śledzili.

- Nie sądzę. Zgubiliśmy ich na lotnisku.

Cressner westchnął, wyciągnął z lufki tlący się niedopałek i wrzucił go do krytej, chromowanej popielniczki. Niedopałek i Stan Norris zostali potraktowani jednakowo.

- Cóż, ma pan rację - powiedział. - Stara sztuczka ze znikaniem w damskiej toalecie. Moich ludzi bardzo zirytował taki oklepany chwyt. Podejrzewam, że nie spodziewali się tak starego i prymitywnego grepsu.

Milczałem. Kiedy Marcia wymknęła się ludziom Cressnera na lotnisku, wsiadła w wahadłowy autobus jadący do miasta, a następnie udała się na dworzec autobusowy; to był nasz plan. Wzięła ze sobą dwieście dolarów, wszystkie pieniądze, jakie miałem na koncie. W tym kraju za dwieście dolarów autobus Greyhounda zawiezie człowieka wszędzie.

- Czy zawsze jest pan tak mało komunikatywny? - spytał z niekłamanym zainteresowaniem Cressner.

- Tak mi radziła Marcia.

- Sądzę, że będzie się pan domagał swoich praw, kiedy policja pana zgarnie - odparł trochę ostrzej. - Zobaczy pan moją żonę, kiedy będzie babcią przesiadującą w fotelu na biegunach. Czy taka myśl zaświtała panu w głowie? Myślę, że za posiadanie stu osiemdziesięciu gramów heroiny można dostać nawet czterdzieści lat.

- Ale Marcii i tak pan nie odzyska.

- Czy tu właśnie, zdaniem pana, leży pies pogrzebany? -Uśmiechnął się lekko. - Prześledźmy całą sprawę. Pan i moja żona zakochaliście się w sobie. Mieliście ze sobą romans... jeśli romansem nazwie pan noce spędzane w tanich motelach. Żona rzuciła mnie. Ale ja mam pana. I jest pan, jak to się mówi, w kropce. Czy właściwie nakreśliłem obraz sytuacji?

- Teraz już rozumiem, dlaczego była tak panem zmęczona -odparłem.

Ku memu zdziwieniu, zadarł głowę i wybuchnął śmiechem.

- Wie pan, panie Norris, nawet pana lubię. Jest pan wulgarny, pozbawiony fantazji, ale ma pan serce. Tak w każdym razie twierdziła Marcia. Nie dowierzałem jej. Nie umie oceniać ludzi. Ale widzę, że nie jest pan pozbawiony pewnego... wigoru. I dlatego przygotowałem wszystko tak, jak przygotowałem.

Z pewnością Marcia wspomniała panu, że mam bzika na punkcie stawiania ludziom wyzwań.

- Owszem.

Teraz już wiedziałem, co jest nie w porządku z drzwiami w szklanej ścianie. Był środek zimy i nikt nie palił się do picia herbaty pod gołym niebem na dachu czterdziestodwupiętrowego wieżowca. Z balkonu wyniesiono wszystkie meble, ale drzwi nie osłonięte. Dlaczego?

- Nie przepadam za swoją żoną - zakomunikował Cressner z namaszczeniem osadzając w lufce następnego papierosa. - To żadna tajemnica. Myślę, że nieraz panu o tym mówiła. I sądzę, że mężczyzna z... pańskim doświadczeniem doskonale sobie zdaje sprawę, że kochające i zadowolone żony nie wdają się w miłostki z lokalnym gwiazdorem tenisa na jedno jego skinienie rakiety. Moim zdaniem Marcia jest sztuczna, pruderyjna, marud-na, beksa, plotkara...

- Wystarczy - przerwałem mu. Uśmiechnął się chłodno.

- Och, bardzo przepraszam. Ciągle zapominam, że rozmawiamy o pańskiej ukochanej. Ale, ale... jest już dwudziesta szesnaście. Czy nie puszczają panu nerwy?

Wzruszyłem ramionami.

- No cóż, wróćmy do tematu - powiedział i zapalił papierosa. - Tak czy owak, jest pan zapewne ciekaw, dlaczego, jeśli tak bardzo nie lubię Marcii, nie chcę dać jej wolnej ręki i...

- Zupełnie mnie nie interesuje.

Rzucił mi spojrzenie spod zmarszczonych brwi.

- Jest z pana kawał egoistycznego, zaborczego, egocentrycznego sukinkota. Dokładnie tak. Nie da pan nikomu tknąć żadnej swojej rzeczy; nawet jeśli już panu na niej nie zależy.

Poczerwieniał, po czym wybuchnął śmiechem.

- Jeden zero dla pana, panie Norris. Bardzo dobrze. Znów wzruszyłem ramionami.

- Zamierzam rzucić panu wyzwanie. Jeśli pan mu sprosta, odejdzie stąd pan wolny, z pieniędzmi i z kobietą. W wypadku przegranej, umrze pan.

Popatrzyłem na zegar. Nie miałem wiele do gadania. Była dwudziesta dziewiętnaście.

- W porządku - powiedziałem.

Cóż więcej mogłem zrobić? Grałem na zwłokę. Musiałem mieć czas, żeby obmyśleć sposób, jak się stąd wydostać - nieważne, z pieniędzmi czy bez.

Cressner podniósł słuchawkę stojącego obok niego telefonu i wykręcił numer.

- Tony? Wariant drugi. Tak. Odłożył słuchawkę.

- Cóż to za wariant drugi? - spytałem.

- Zadzwonię do Tony'ego za kwadrans i wtedy usunie ... , kompromitujący towar z bagażnika pańskiego samochodu, a sam pojazd znów podstawi tutaj. Jeśli nie zatelefonuję, połączy się z policją.

- Nie należy pan do ludzi ufnych, prawda?

- Niech pan będzie rozsądny, panie Norris. Na dywanie leży dwadzieścia tysięcy dolarów. W tym mieście mordują dla dwudziestu centów.

- O jaki zakład panu chodzi?

Na twarzy odmalował mu się wyraz niekłamanego bólu.

-Wyzwanie, panie Norris, wyzwanie. Dżentelmeni rzucają wyzwanie. Zakłada się pospólstwo.

- Skoro pan tak mówi...

-Wspaniale. Zauważyłem, że zainteresował się pan moim balkonem.

- Zdjął pan osłony.

- Tak. Po południu często tak robię. Moja propozycja brzmi: obejdzie pan cały budynek po gzymsie, który biegnie tuż pod okapem dachu. Jeśli uda się panu ta sztuka, zgarnia pan całą pulę.

- Zwariował pan.

- Przeciwnie. W ciągu dwunastu lat, przez które zajmuję ten apartament, podobną propozycję złożyłem sześciu osobom. Trzy z nich były zawodowymi sportowcami, jak pan. Jeden to kapitan drużyny piłkarskiej, bardziej znany z występów w telewizji komercyjnej niż ze swojej gry, drugi to baseballista, a trzeci -słynny dżokej, który choć rocznie zarabiał sumy bajońskie, musiał również płacić olbrzymie alimenty. Pozostała trójka składała się ze zwykłych obywateli, których łączyła wspólna cecha: byli wspaniale zbudowani i niezwykle łasi na pieniądze. - Umilkł i przez chwilę w zadumie palił papierosa. - W pięciu przypadkach moja propozycja została odrzucona natychmiast. W jednym została przyjęta. Stawką było dwadzieścia tysięcy dolarów przeciw sześciu miesiącom służby u mnie. Wygrałem. Facet wyjrzał z balkonu i prawie zemdlał. - Cressner był nadęty i wyraźnie rozbawiony. - Oświadczył, że na dole wszystko jest takie malutkie. To odebrało mu całą odwagę.

- Dlaczego pan myśli...

Przerwał mi pełnym zniecierpliwienia machnięciem ręki.

- Niech pan nie marudzi, panie Norris. Wiem, że przyjmie pan wyzwanie, bo nie pan innego wyjścia. Na tym właśnie polega cały figiel: albo dwadzieścia tysięcy dolarów, albo czterdzieści lat przymusowego pobytu w San Quentin. Pieniądze i kobieta stanowią jedynie zachętę, co świadczy dobrze o moim charakterze i intencjach.

- Jakie mam gwarancje, że nie nabija mnie pan w butelkę? A jeśli dokonam tego, a pan zadzwoni do Tony'ego, żeby i tak swoje zrobił?

Westchnął.

- Jest pan chodzącym przypadkiem paranoi, panie Norris. Nie kocham swojej żony. Jej obecność niebywale rani moje potężne ego. Dla mnie dwadzieścia tysięcy dolarów to psie pieniądze. Co tydzień płacę policji cztery razy wyższą łapówkę. Ale wracając do mego wyzwania... - Oczy mu rozbłysły. - To dla mnie nie ma ceny.

Zastanawiałem się, a on mi nie przeszkadzał. Zapewne zdawał sobie sprawę z tego, że prawdziwa klasa nie wymaga reklamy. Miałem trzydzieści sześć lat i byłem starym tenisistą-wyrobnikiem i klub pod lekkim naciskiem Marcii skłonny był rozwiązać ze mną kontrakt. Tenis to jedyna rzecz, na której się znałem i doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że nie dostałbym innej pracy, nawet stróża nocnego - zwłaszcza że miałem zapaskudzoną kartotekę. Był to wprawdzie młodzieńczy wybryk, ale pracodawców to nie obchodziło.

A najśmieszniejsze w tym wszystkim było to, że naprawdę kochałem Marcie Cressner. Zakochałem się, ze wzajemnością zresztą, już po drugiej lekcji tenisa, którą dawałem jej o godzinie dziewiątej rano. Cóż, Stan Norris takie już miał szczęście. Po trzydziestu sześciu latach kawalerstwa zakochałem się w niej jak worek listów w żonie naczelnika poczty.

Stary kocur, który z niezmąconym spokojem siedział i palił importowanego, tureckiego papierosa, oczywiście dobrze o tym wszystkim wiedział. I jeszcze coś. Nie miałem żadnych gwarancji, że dotrzyma warunków, jeśli nawet przyjmę wyzwanie i wygram, ale również wiedziałem, że o dwudziestej drugiej Cressner będzie jeszcze mniej skłonny do dotrzymania warunków umowy. A ja wyjdę na wolność na przełomie stuleci.

- Chcę wiedzieć jedno - odezwałem się w końcu.

- Co pan chce wiedzieć, panie Norris?

- Proszę spojrzeć mi głęboko w oczy i powiedzieć, czy jest pan kanciarzem czy nie? Popatrzył mi prosto w oczy.

- Panie Norris - oświadczył cicho. - Ja nigdy nie kantuję.

- W porządku - skinąłem głową. Czyż miałem inny wybór? Rozpromienił się i wstał.

- Cudownie! Cudownie! Proszę, niech pan się zbliży ze mną do drzwi balkonowych, panie Norris.

Podeszliśmy do szklanej ściany. Na twarzy malował mu się taki wyraz, jaki ma człowiek, który scenę tę przeżywał we śnie setki razy i wreszcie ziściły się jego marzenia.

- Gzyms ma dokładnie trzynaście centymetrów szerokości -odezwał się z rozmarzeniem. - Osobiście mierzyłem. Nawet stanąłem na tym występie; oczywiście trzymałem się poręczy balkonu. Musi pan przejść przez balustradę na drugą stronę. Wtedy poręcz będzie panu sięgać do piersi. Potem chwyty się skończą. Będzie pan pełznął do przodu centymetr po centymetrze uważając, żeby nie stracić równowagi.

Utkwiłem wzrok w czymś za oknem... w czymś, czego widok zmroził mnie do szpiku kości. Wiatromierz. Apartament Cres-snera znajdował się w bezpośredniej bliskości jeziora i z całą pewnością tego budynku nie chroniły przed uderzeniami wichury drapacze chmur. Wiały tu z pewnością zimne wiatry, tnące niczym nóż. Wskazówka przyrządu stała wprawdzie nieruchomo na dziesiątce, ale w każdej chwili mógł przyjść potężny podmuch wiatru, który pchnąłby ją na dwadzieścia pięć, żeby po kilku sekundach ponownie wróciła na dziesiątkę.

- Proszę, widzę, że zauważył pan mój wiatromierz - skonstatował jowialnie Cressner. - Po drugiej stronie wieją dużo silniejsze wiatry. Tak naprawdę dzisiejszy wieczór jest wyjątkowo spokojny. Były tu wieczory, kiedy strzałka dochodziła do osiemdziesięciu pięciu... wtedy cały budynek kołysał się. Zupełnie jakby człowiek siedział na okręcie na bocianim gnieździe. Jak na obecną porę roku, jest wyjątkowo ciepło.

Wskazał wieżowiec będący siedzibą banku. Na jego dachu widniała świetlna tablica, pokazująca aktualną temperaturę i czas. Termometr wskazywał dziewięć stopni ciepła. Ale przy silnym jednak wietrze temperatura mogła spaść do minus siedmiu.

- Czy ma pan jakiś płaszcz? - spytałem. Miałem na sobie jedynie cienką kurtkę.

- Niestety, nie. - Cyfry na bankowym wieżowcu wskazywały teraz godzinę. Była dwudziesta trzydzieści dwie. - No, myślę, panie Norris, że czas na pana. Proszę zaczynać, bo w przeciwnym wypadku zadzwonię do Tony'ego i zaczniemy realizować wariant trzeci. Tony to dobry chłopiec, choć czasami bywa impulsywny. Rozumie pan, o co mi chodzi?

Rozumiałem. Aż za dobrze.

Ale myśl o wspólnym życiu z Marcią, z dala od macek Cres-snera i z wystarczającą ilością pieniędzy, żeby zacząć coś od nowa, skłoniła mnie do rozsunięcia szklanych drzwi i wyjścia na balkon. Było zimno i wilgotno; rozwiane włosy przesłoniły mi oczy.

- Bon soir - usłyszałem za plecami głos Cressnera, ale nawet nie pofatygowałem się, by zerknąć w jego stronę. Zbliżyłem się do balustrady, ale nie spojrzałem na dół. Jeszcze nie. Zacząłem głęboko oddychać.

Nie było to żadne ćwiczenie, a po prostu próba autohipnozy. Z każdym wdechem-wydechem człowiek wyrzuca z siebie jakiś fragment swojej jaźni, aż zostaje jedynie świadomość czekającego zadania. Za pierwszym oddechem wyrzuciłem z siebie pieniądze, a za drugim Cessnera. Marcią zajęła mi dużo więcej czasu - przed oczyma duszy bez przerwy jawiła mi się jej twarz mówiąca, żebym nie był głupcem, żebym nie podejmował tej gry, że Cressner może nie oszukuje, ale zawsze ma jakiegoś asa w rękawie. Nie słuchałem przestróg. Nie było mnie na to stać. Jeśli przegram, nigdy już nie kupię sobie piwa ani nie sprawdzę naciągu rakiety. Zamienię się w czerwoną miazgę, rozchlapaną na wszystkie strony na Deakman Street.

Pod wpływem tej refleksji popatrzyłem w dół.

Ściana budynku uciekała zawrotnie w dół niczym gładkie, wapienne urwisko, kończące się na poziomie ulicy. Zaparkowane samochody wyglądały jak matchboxy, warte pięć dolarów dziesięć centów za sztukę. Te, które przejeżdżały właśnie obok budynku, sprawiały wrażenie maleńkich iskierek światła. Gdyby człowiek spadał z tej wysokości, miałby wiele czasu na uświadomienie sobie tego, co się dzieje, widziałby rozwiewane wiatrem własne ubranie i oblicze ziemi zbliżające się w coraz większym tempie. Miałby czas, żeby długo, bardzo długo, krzyczeć. A dźwięk, jaki wydałby przy uderzeniu o ziemię, przypominałby dźwięk roztrzaskującego się przejrzałego melona.

Zrozumiałem, dlaczego tamten facet scykorował. Ale on miał w perspektywie zaledwie sześć miesięcy. Mnie czekało czterdzieści długich lat, podczas których nie ujrzałbym ani razu Marcii.

Popatrzyłem na gzyms. Był bardzo wąski; nigdy w życiu nie widziałem tak wąskich trzynastu centymetrów, które swym rozmiarem bardziej przypominały dwa. Ale przynajmniej sam budynek był nowy, więc może nic się pode mną nie ukruszy.

Taką w każdym razie miałem nadzieję.

Przeszedłem przez balustradę i ostrożnie obniżyłem się tak, że stanąłem na gzymsie. Pięty wystawały mi już w próżnię. Podłoga balkonu znajdowała się na wysokości mojej piersi i na apartament Cressnera spoglądałem przez kute w żelazie, ozdobne pręty. Sam właściciel apartamentu stał w drzwiach, palił papierosa i obserwował mnie jak naukowiec obserwuje świnkę morską, najwyraźniej zainteresowany tym, jaki efekt wywrze na niej ostatni zastrzyk.

- Niech pan zadzwoni - powiedziałem, trzymając się balustrady.

- Słucham?

- Niech pan zadzwoni do Tony'ego. Nie ruszę się stąd, dopóki pan tego nie zrobi.

Cressner wrócił do salonu - z mojej perspektywy pokój wyglądał teraz niebywale przytulnie, bezpiecznie i przyjemnie -i podniósł słuchawkę telefonu. To i tak nie miało sensu. Przebywając na wietrze nie mogłem usłyszeć tego, co mówił. Potem odłożył słuchawkę i wrócił na balkon.

- Musi pan bardzo uważać, panie Norris - powiedział.

- Niech pana ó to głowa nie boli.

-Do widzenia, panie Norris. Zobaczymy się niedługo... Zapewne.

Należało zaczynać. Czas rozmów minął. Po raz ostatni pozwoliłem sobie pomyśleć o Marcii, o jej jasnobrązowych włosach, wielkich szarych oczach, rozkosznym ciele, po czym wyrzuciłem ją z pamięci na dobre. Nie patrzyłem również w dół. Gdybym zobaczył rozciągającą się pode mną przestrzeń, mógłbym zdrętwieć ze strachu. Bardzo łatwo wtedy straciłbym równowagę albo po prostu zemdlałbym ze strachu. Musiałem nałożyć sobie klapki na oczy, skoncentrować się jedynie na miarowym: lewa, prawa, lewa, prawa.

Ruszyłem w prawo, trzymając się balkonowej balustrady tak długo, jak to było możliwe. Bardzo szybko przekonałem się, że będę musiał wykorzystywać wyrobione przez lata gry w tenisa mięśnie i ścięgna kostek. Ponieważ pięty sterczały mi na zewnątrz gzymsu, właśnie na kostkach spoczywał cały ciężar ciała.

Balkon się skończył a ja uświadomiłem sobie, że chyba jednak nie odważę się puścić zbawczej poręczy. Uczyniłem to najwyższym wysiłkiem woli. Trzynaście centymetrów to diabelnie dużo miejsca. Przekonywałem sam siebie, że gdyby występ w murze znajdował się nad samą ziemią, a nie na wysokości stu dwudziestu metrów, obiegłbym budynek w cztery minuty. Robiłem dobrą minę do złej gry.

Ba, gdyby gzyms ciągnął się nad samą ziemią i spadłbym, mruknąłbym tylko pod nosem: głupstwo - i ponowiłbym próbę. Tutaj człowiek miał tylko jedną szansę.

Przesunąłem prawą stopę i dostawiłem do niej lewą. Puściłem się balustrady. Uniosłem ręce i przyłożyłem rozwarte dłonie do szorstkiego kamienia, którym wyłożone były ściany budynku. Pieściłem kamień. Mógłbym go nawet całować.

Uderzył mnie podmuch wiatru i szarpnął kołnierzem kurtki, który na chwilę przysłonił mi twarz. Zachwiałem się. Serce we mnie zamarło aż do chwili, kiedy wiatr ucichł. Mocniejszy podmuch mógłby strącić mnie z mojej grzędy, a wtedy poszybowałbym w dół, w objęcia nocy. A po drugiej stronie wiatr będzie jeszcze silniejszy!

Spojrzałem w lewo przyciskając twarz do kamienia. Cessner, przechylony przez balustradę balkonu, bacznie mnie obserwował.

- Jak leci? - spytał uprzejmie.

Miał na sobie brązowy płaszcz z wielbłądziej wełny.

- A mówił pan, że nie ma pan żadnego zapasowego płaszcza.

- Skłamałem - wyjaśnił gładko. - Bardzo często zdarza mi się kłamać.

- Co pan chce przez to powiedzieć?

- Nic... zupełnie nic. A może i chcę. To taka drobna wojna psychologiczna, panie Norris. Ale radzę panu nie przedłużać pańskiego występu. Ścięgna w kostkach mogą odmówić posłuszeństwa, a wtedy...

Wyciągnął z kieszeni jabłko, odgryzł kawałek, a następnie wyrzucił owoc za balkon. Dopiero po bardzo długim czasie dobiegł mnie cichy, przyprawiający o mdłości odgłos pacnięcia. Cressner zachichotał.

Kompletnie mnie swoim gadaniem zdekoncentrował. Czułem, jak stalowe zęby strachu zaczynają szarpać moją duszę.

Ogarnęło mnie przerażenie. Odwróciłem głowę i zacząłem głęboko oddychać. Po chwili odzyskałem spokój ducha. Spojrzałem na zegar na dachu wieżowca. Wybiła dwudziesta czterdzieści sześć. Pod cyframi widniał napis: "Pora Oszczędzać Żeby Nikt Nie Tracił".

Kiedy pojawiły się cyfry 8:49, całkowicie już nad sobą panowałem. Cressner sądził chyba, że zamieniłem się w sopel lodu, ponieważ kiedy zbliżałem się do załomu ściany, usłyszałem jego szydercze klaskanie.

Zaczynał mi dokuczać chłód. Wiejący bezpośrednio od jeziora wiatr stawał się bardzo zimny; wilgotny ziąb przewiercał mi ciało niczym świder. Wiatr wdzierał się pod cienką kurtkę wydymając ją na wszystkie strony. Ale nie zważając na piekielne zimno, posuwałem się powoli do przodu. Jeśli chcę, żeby mi się powiodło i nie spotkała mnie jakaś zła przygoda, muszę robić wszystko powoli, dokładnie ł z namysłem. Jeśli zacznę się śpieszyć i miotać, spadnę.

Kiedy dotarłem do narożnika, bankowy zegar wskazywał dwudziestą pięćdziesiąt dwie. Nie miałem najmniejszego problemu z wyborem drogi - gzyms prowadził dookoła budynku, załamując się na narożnikach pod kątem prostym - ale moja prawa dłoń mówiła mi, że za załomem muru czeka mnie boczny wiatr. Jeśli niewłaściwie ustawię ciało, szybko rozpocznę długą podróż w dół.

Czekałem, aż wiatr trochę ucichnie, ale najwyraźniej nie zamierzał przestać wiać, zupełnie jakby chciał zadowolić Cressnera. Chłostał mnie złośliwie niewidzialnymi palcami, wybijając z równowagi; szturchał, łaskotał. W końcu, po jednym ze szczególnie silnych podmuchów, który sprawił, że o mało nie spadłem, zrozumiałem, że mogę tak czekać aż do końca świata, a wiatr nie ustanie.

Tak więc, kiedy na chwileczkę siła wiatru się zmniejszyła, przesunąłem prawą stopę za róg i ściskając dłońmi obie schodzące się ściany, przewinąłem się na drugą stronę. Bijący z obu stron wiatr popychał mnie w dwie strony jednocześnie i przez chwilę myślałem, że Cressner wygrał zakład. Przesunąłem jeszcze trochę stopę i przykleiłem się do ściany. Odetchnąłem; gardło miałem kompletnie wyschnięte.

I wtedy tuż przy moim uchu rozległo się pogardliwe parsknięcie.

Zaskoczony, odruchowo szarpnąłem się do tyłu i straciłem równowagę. Dłonie oderwały się od ściany i przez chwilę jak oszalały młóciłem rękami powietrze, próbując złapać straconą równowagę. Myślę, że gdybym podczas tego szaleńczego tańca uderzył ręką w mur, byłoby po mnie. Po jakimś jednak czasie, który wydawał się wiecznością, grawitacja najwyraźniej postanowiła dać mi jeszcze jedną szansę i nie skazała mnie na lot z czterdziestego drugiego piętra, który nieuchronnie zakończyłby się na bruku.

Jak oszalały, ze świstem wciągałem powietrze, nogi miałem jak z waty. Ścięgna w kostkach wibrowały mi niczym przewody pod wysokim napięciem. Nigdy jeszcze nie czułem się tak śmiertelny. Po prostu w plecy dyszała mi zimnym oddechem kostucha.

Odwróciłem głowę i popatrzyłem w górę. Mniej więcej metr nad sobą ujrzałem Cressnera, który wychylał się z okna swojej sypialni. W dłoniach trzymał wydającą dziwne dźwięki piszczałkę, której używa się podczas zabaw sylwestrowych.

- Trzymaj się, chłopie - powiedział.

Puściłem jego słowa mimo uszu. Nie zamierzałem marnować energii na dyskusje. W piersi łopotało mi serce, obijając się boleśnie o żebra. Szybko przesunąłem się jakieś dwa metry do przodu; tak na wszelki wypadek, gdyby przyszedł Cressnerowi do głowy szampański pomysł dania mi kuksańca. Potem przystanąłem, zamknąłem oczy i przez chwilę oddychałem głęboko, dochodząc do siebie po tym jego figlu.

Znajdowałem się na krótszej ścianie budynku. Z prawej strony majaczyło nade mną tylko kilka najwyższych wieżowców w mieście. Po lewej ręce rozciągała się czarna płaszczyzna jeziora, na której unosiło się kilka nikłych światełek. Wiatr wył i zawodził.

Na kolejnym załomie zawirowania powietrzne nie były tak silne i bez kłopotu przewinąłem się na następną ścianę.

Wtedy coś mnie ugryzło.

Drgnąłem i gwałtownie wciągnąłem powietrze. Przestraszyłem się, że stracę równowagę, i całym-ciałem przylgnąłem do ściany. Znów coś mnie ugryzło... nie, to było skubnięcie. Popatrzyłem pod nogi.

Na krawędzi gzymsu siedział gołąb i spoglądał na mnie błyszczącymi, pełnymi nienawiści ślepkami.

Mieszkańcy miasta przyzwyczajeni są do widoku gołębi. Ptaków tych jest w mieście tyle samo co taksówkarzy, którzy nigdy nie mają drobnych, żeby wydać resztę z banknotu dziesięciodolarowego. Ptaszyska te nie lubią latać i strzegą swoich miejsc na chodnikach, jakby przebywanie na nich było ich niezbywalnym prawem, nadanym im przez Boga. Pewnie, a na masce swego samochodu człowiek zawsze znajdzie ich wizytówkę. Ale rzadko kiedy zwracamy na te stworzenia uwagę. Czasami nas irytują, ale generalnie nie przejmujemy się obecnością tych intruzów w naszym świecie.

Ale teraz ja byłem intruzem w jego świecie, byłem zupełnie bezradny i bezbronny, a on najwyraźniej świetnie o tym wiedział. Ponownie dziobnął mnie w naprężoną do granic wytrzymałości kostkę; nogę przeszył okropny ból.

- Zjeżdżaj stąd! - warknąłem. - Spadaj! W odpowiedzi gołąb dziobnął mnie jeszcze raz. Z pewnością, według jego mniemania, wpakowałem mu się do domu; w tym miejscu gzyms pokryty był ptasimi odchodami; starymi i całkiem świeżymi.

Z góry dobiegł mnie głuchy pisk.

Odchyliłem głowę najdalej, jak zdołałem, i popatrzyłem w górę. Ujrzałem celujący prosto w moją twarz dziób i o mały włos nie spadłem. Gdyby do tego doszło, stałbym się pierwszą śmiertelną ofiarą gołębi w historii miasta. Była to mamusia--gołąb, broniąca jak lwica swoich piskląt w gnieździe pod okapem dachu. Łaska boska, gniazdo znajdowało się w takiej odległości, że dziób ptaka nie dosięgnął mojej twarzy.

Mąż pani mamusi ponownie dziobnął mnie w kostkę i tym razem poczułem, że po nodze zaczyna mi spływać krew. Centymetr po centymetrze zacząłem posuwać się do przodu, mając nadzieję, że w końcu wypłoszę gołębia. Ale skądże! Gołębie nie są płochliwe; a już na pewno nie gołębie miejskie. Skoro pędząca jezdnią ciężarówka zmusza je najwyżej do szybszego, ale pełnego dostojeństwa kroku, to co dopiero ma powiedzieć człowiek zawieszony między niebem a ziemią na wąziutkim gzymsie?

W miarę jak posuwałem się do przodu, pierzasty upiór wędrował razem ze mną i nie spuszczał ze mnie wzroku; z wyjątkiem tych chwil, kiedy wyciągał głowę, żeby kolejny raz uderzyć mnie w kostkę. Z każdym uderzeniem dzioba ból stawał się przenikliwszy; ptak dotarł już do żywego mięsa... a z tego, co się orientowałem, bardzo mu smakowałem.

Kopnąłem go prawą stopą. Było to bardzo słabe kopnięcie... tak naprawdę, to tylko próbowałem kopnąć. Gołąb niemrawo zamachał skrzydłami i ponownie ruszył do ataku. A ja dotarłem już prawie do końca ściany.

Gołąb dziobał mnie, dziobał i dziobał.

Uderzył we mnie lodowaty podmuch wiatru, zachwiałem się, zaszorowałem opuszkami palców po szorstkim murze i przytuliłem lewy policzek do ściany. Dłuższy czas odpoczywałem w tej pozycji, ciężko dysząc.

Cressner, choćby myślał i dziesięć lat, nie wymyśliłby gorszej tortury. Jednego dziobnięcia nie poczułbym wcale. Tak samo dwóch albo i trzech. Ale to cholerne ptaszysko dziobnęło mnie jeszcze ze sześćdziesiąt razy, zanim dotarłem w końcu do kutej w żelazie balustrady balkonu apartamentu znajdującego się po przeciwnej stronie budynku niż mieszkanie Cressnera.

Dotknięcie balustrady było niczym dotknięcie wrót raju. Zacisnąłem gracko dłonie na pionowych prętach i w pierwszej chwili pomyślałem, że ich już nie puszczę do dnia sądu ostatecznego.

Dziobnięcie.

Gołąb popatrzył na mnie błyszczącymi paciorkami z prawie ludzkim zadowoleniem. Najwyraźniej był świadom mojej niemocy i własnej potęgi. Do złudzenia przypominał Cressnera w chwili, kiedy ten z namaszczeniem wyprowadzał mnie na balkon po przeciwnej stronie budynku.

Chwyciłem się z całych sił balustrady i kopnąłem gołębia. Trafiłem idealnie. Wrzasnął, aż zagrało mi w duszy, i obrzydłe ptaszysko, jak wystrzelone z katapulty, poszybowało swobodnie w powietrzu, machając rozpaczliwie skrzydłami. Kilkanaście siwych piór uniosło się w przestrzeni. Niektóre wylądowały na gzymsie, a reszta łabędzim lotem zaczęła opadać ku ziemi, szybko niknąc mi z oczu.

Ciężko dysząc, wgramoliłem się na balkon i opadłem jak zużyta ścierka. Mimo przenikliwego chłodu, pot ściekał ze mnie strumieniami. Nie wiem, jak długo leżałem na tym balkonie, dochodząc do siebie. Drapacz chmur z bankowym zegarem był zasłonięty, a ja nie noszę zegarka.

Zanim mięśnie zdążyły mi zupełnie zesztywnieć, usiadłem i spuściłem skarpetkę. Skórę na prawej kostce miałem poszarpaną i obficie ciekła z niej krew, ale rana wyglądała na powierzchowną. Niemniej jeśli zamierzałem podjąć wędrówkę i ukończyć ją szczęśliwie, musiałem coś z tym zrobić. Bóg jeden wie, jakie świństwa przenoszą gołębie. Początkowo myślałem, żeby ranę obandażować, ale przyszło mi do głowy, że w razie, gdyby gałgan się odwiązał, mógłbym nadepnąć na jego koniec, a to miałoby tragiczny finał. Na ranę przyjdzie czas. Wtedy będę mógł sobie kupić bandaży za dwadzieścia tysięcy dolarów.

Podniosłem się z balkonu i obrzuciłem tęsknym spojrzeniem ciemny apartament. Opuszczony, pusty, nie zamieszkany. Na balkonowe drzwi spuszczona została masywna osłona przeciw-wiatrowa. Naturalnie, sforsowałbym ją bez trudu, ale tym samym złamałbym naszą umowę, a wtedy miałbym do stracenia więcej niż pieniądze.

Kiedy nie mogłem już dłużej odwlekać chwili wyruszenia w dalszą drogę, przesmyrgnąłem się przez balustradę i znów stanąłem na gzymsie. Gołąb - kilka piór miał połamanych fest -przysiadł pod gniazdem w miejscu, gdzie było najwięcej guana, i ponuro łypał na mnie okiem. Nie sądziłem, żeby jeszcze mnie napastował; ostatecznie oddalałem się od jego terytorium.

Początek drogi był upiorny; dużo cięższy niż wtedy, kiedy opuszczałem balkon Cressnera. Zdawałem sobie sprawę z tego, że muszę kontynuować moją wędrówkę po gzymsie, ale jednocześnie coś krzyczało we mnie, że opuszczanie bezpiecznej przystani, jaką był balkon po przeciwnej stronie balkonu Cressnera, jest przejawem największej głupoty. Ale musiałem to zrobić; ponaglał mnie do tego widok twarzy Marcii, która nagle, jak żywa, wyłoniła się z otaczających mnie ciemności.

Dotarłem do kolejnej, krótszej ściany, przewinąłem się przez narożnik i powoli pełzłem wzdłuż muru. Teraz, kiedy byłem coraz bliżej końca tej upiornej wędrówki, coś krzyczało we mnie, żeby przyśpieszyć i skończyć z tym wszystkim. Ale jeśli zacząłbym się śpieszyć, nieuchronnie umarłbym. Tak zatem z całą świadomością poruszałem się bardzo powoli i bardzo ostrożnie.

Miałem więcej szczęścia niż rozumu, ponieważ zawirowania powietrzne prawie same przepchnęły mnie przez czwarty narożnik. Ponownie przykleiłem się do ściany i długo trwałem w bezruchu, ciężko łapiąc powietrze. Ale po raz pierwszy zaświtała mi w głowie myśl, że sprostam wyzwaniu i wygram zakład. Dłonie miałem jak wyjęte z zamrażarki befsztyki, stopy paliły mnie żywym ogniem (zwłaszcza prawa kostka, poraniona przez tego cholernego gołębia), pot zalewał mi oczy, ale wiedziałem, że sprostam wyzwaniu. Daleko, w połowie ściany, balkon Cressnera pałał żółtym światłem, a w oddali, niczym przyjazna dłoń zapraszająca gościnnie do domu, migał zegar na dachu bankowca; wskazywał dwudziestą drugą czterdzieści osiem. Mnie jednak wydawało się, że na tym gzymsie o szerokości trzynastu centymetrów spędziłem całe życie.

I niech Bóg ma w opiece Cressnera, jeśli zamierza mnie okantować i czmychnąć z pieniędzmi. Chęć pośpiechu opuściła mnie zupełnie. Wlokłem się. Kiedy na zegarze była dwudziesta trzecia zero dziewięć, położyłem prawą rękę na kutej w żelazie poręczy balkonu, a następnie dołączyłem do niej lewą. Wgramoliłem się na balustradę i przerzuciłem ciało na drugą stronę. Z ogromnym westchnieniem ulgi osunąłem się na podłogę balkonu i... poczułem na skroni lodowatą końcówkę lufy "czterdziestkipiątki".

Uniosłem głowę i ujrzałem potwornego jegomościa, na którego widok zatrzymałby się nawet sam Big Ben. Facet patrzył na mnie szczerząc w uśmiechu zęby.

- Wspaniale! - dobiegł mnie zza jego pleców głos Cressnera. - Biję panu brawo, panie Norris! - Zaklaskał. - Weź go do środka, Tony.

Tony ostrym szarpnięciem postawił mnie na nogi tak gwałtownie, że zgrzytnęły mi kości w stopach. Idąc balkonem w kierunku drzwi prowadzących do salonu, musiałem trzymać się poręczy.

Cressner stał obok kominka i pociągał brandy z kieliszka wielkości średniego akwarium. Pieniądze zostały już schowane do plastikowej reklamówki, która ciągle leżała na środku pokoju, na ciemnowiśniowym dywanie.

Mignęło mi moje odbicie w lustrze wiszącym po drugiej stronie pokoju. Miałem potargane włosy i białą jak kreda twarz, pocętkowaną czerwonymi plamami. Wzrok szalony.

Swoje oblicze widziałem tylko przez mgnienie oka, ponieważ przeleciałem przez pokój jak burza i wylądowałem na baskijskim krześle, które przewracając się pod moim ciężarem, wyhamowało lot.

Kiedy podniosłem się już z podłogi i postawiłem krzesło, usiadłem na nim i wydusiłem z siebie:

- Ty wszawy kanciarzu. Oszukałeś mnie. Wszystko sobie zaplanowałeś z góry.

- Rzeczywiście, wszystko sobie zaplanowałem - odparł Cressner, ostrożnie stawiając na okapie kominka kieliszek z brandy. - Ale kanciarzem nie jestem, panie Norris. Naprawdę nie. Po prostu przegrałem. A Tony jest tutaj na wypadek, gdyby próbował pan zrobić coś... nie przemyślanego.

Dotknął palcem podbródka i zachichotał.

Wcale nie sprawiał wrażenia kogoś, kto przegrał. Wyglądał raczej na kota z piórkami kanarka na pysku. Zerwałem się z fotela przerażony bardziej, niż byłem tam, kiedy wędrowałem po gzymsie.

- Wszystko pan zaplanował - powiedziałem powoli. - Wszystko, od początku do końca.

-Wcale nie. W pańskim samochodzie nie ma już heroiny, a samo auto czeka na pana na parkingu. Proszę, tu ma pan pieniądze. Niech pan je bierze i wynosi się z mego domu.

- Świetnie - powiedziałem.

Tony, niczym jakiś niedobitek z Halloween, stał nieruchomo przy szklanych drzwiach, prowadzących na balkon. W ręku trzymał "czterdziestkępiątkę". Podszedłem do reklamówki, podniosłem ją z podłogi i szurając zdrętwiałymi ciągle stopami, ruszyłem w stronę wyjścia. W każdej chwili spodziewałem się strzału w plecy. Kiedy jednak otworzyłem drzwi, odniosłem takie samo wrażenie jak na gzymsie, kiedy przewinąłem się przez czwarty narożnik: podołam wyzwaniu.

Zatrzymał mnie leniwy, pełen rozbawienia głos Cressnera:

- Chyba sam pan nie wierzy w to, że stara sztuczka z damską toaletą wypaliła?

Nie wypuszczając reklamówki z garści, powoli odwróciłem się w jego stronę.

- Nie rozumiem, o czym pan mówi.

- Powiedziałem już, że nie jestem kanciarzem i nigdy nim nie byłem. Panie Norris, wygrał pan trzy rzeczy: pieniądze, wolność i moją żonę. Ale odbierze pan tylko dwie. Trzecią może pan odebrać w miejskiej kostnicy.

Gapiłem się na niego jak cielę na malowane wrota, niezdolny wykonać najmniejszego ruchu.

- Chyba nie myślał pan poważnie, że pozwolę panu tak swobodnie ją sobie zabrać - odezwał się z politowaniem Cressner. -Ach, naturalnie, pieniądze: proszę bardzo! Wolność? Jak najbardziej! Ale nie Marcie. Ale chwileczkę, ciągle nie jestem kanciarzem. Kiedy już pan ją pochowa...

Nie ruszyłem w jego stronę. Jeszcze nie. Jego zostawiłem sobie na później. Ruszyłem w stronę Tony'ego, który sprawiał wrażenie, że jest trochę zaskoczony, i ożywił się dopiero wtedy, kiedy Cressner odezwał się cicho:

- Zastrzel go, proszę!

Cisnąłem torbą z pieniędzmi, która trafiła ze straszliwą siłą prosto w rewolwer. Na gzymsie nie używałem ramion i nadgarstków, a każdy tenisista te właśnie partie ciała ma rozwinięte najlepiej. Pocisk uderzył w ciemnowiśniowy dywan i już byłem przy facecie.

Miał gębę bandyty. Wyrwałem mu z ręki spluwę i grzmotnąłem lufą w środek nosa. Osunął się na podłogę; wyglądał jak Rondo Hatton.

Cressner był już prawie przy drzwiach, kiedy wycelowałem i kula przeleciała mu tuż nad ramieniem.

- Stój albo umrzesz!

Błyskawicznie wszystko przekalkulował i przystanął. Kiedy odwrócił się w moją stronę, jego twarz znużonego życiem świa-towca straciła wiele ze swego fasonu. Straciła jeszcze więcej, kiedy ujrzał leżącego na ziemi Tony'ego, który dławił się własną krwią.

- Ona żyje! - powiedział szybko. - Musiałem przecież coś uratować, prawda?

Przesłał mi znudzony, mdły uśmiech.

- Jestem może naiwniak, ale nie aż taki - odparłem głuchym, martwym głosem.

Cóż, Marcia była wszystkim, co miałem, a on ją wykończył.

Drżącym lekko palcem Cressner wskazał leżące obok stóp Tony'ego pieniądze.

- To są śmieci - oświadczył.- Dam panu sto tysięcy. Albo pięćset. A co pan powie o milioniku na koncie w Szwajcarii? Co pan na to? Co pan...

- Proponuję zakład - odparłem leniwie. Cressner popatrzył na lufę rewolweru i znów przeniósł wzrok na moją twarz.

- Za...

-Tak, zakład - powtórzyłem. - Nie żadne wyzwanie, ale stary, dobry zakład. Zakładam się, że nie przejdzie pan po gzymsie wokół budynku.

W ułamku sekundy stał się blady jak śmierć na chorągwi i przez chwilę myślałem, że zemdleje.

- Pan... - szepnął.

- Pyta pan o stawkę? - Głos ciągle miałem martwy. - Jeśli pan przejdzie, będzie pan wolny. Co pan na to?

- Nie - szepnął.

Oczy miał jak spodki. Wytrzeszczone.

-W porządku. Uniosłem broń.

- Nie, nie! - Wyciągnął przed siebie ręce. - Nie, proszę nie... w porządku!

Oblizał wargi.

Wskazałem mu kierunek lufą rewolweru, a on ruszył przede mną w stronę balkonu.

- Pan się trzęsie - zauważyłem. - Nie ułatwi to panu zadania.

- Dwa miliony - zaskomlał. - Dwa miliony w banknotach o nie znaczonych numerach serii.

- Nie - odparłem. - Nawet za dziesięć milionów. Ale jeśli wygra pan zakład, odejdzie pan wolny. Mówię poważnie.

W minutę później stał już na gzymsie. Był niższy ode mnie i na wysokości podłogi balkonu widziałem tylko jego oczy - rozwarte, pełne niemego błagania i zaciśnięte, zbielałe kłykcie palców zaciśniętych kurczowo na prętach balustrady; jak dłonie więźnia na więziennej kracie.

- Proszę - szepnął. - Wszystko...

- Traci pan czas - powiedziałem. - Kostki szybko się panu zmęczą.

Ale nie ruszał się z miejsca. Dopiero kiedy przyłożyłem mu lufę do czoła, jęknął i przesunął stopę w prawo. Popatrzyłem na bankowy zegar. Była dwudziesta trzecia dwadzieścia dziewięć.

Nie sądziłem, że dotrze do pierwszego narożnika. Początkowo w ogóle nie chciał się posuwać, ale kiedy wreszcie ruszył, robił to nerwowo, ryzykując utratą równowagi. Jego wytworny szlafrok wydymał się w podmuchach wiatru.

Minął narożnik dokładnie minutę po północy - prawie czterdzieści minut temu. Nasłuchiwałem ginącego w dole wrzasku

Cressnera, sygnału, że zepchnął go z gzymsu powietrzny wir. Ale panowała cisza. Może wiatr się uspokoił? Przypomniałem sobie, że będąc tam, na gzymsie, wyobrażałem sobie, że wichura jest po stronie Cressnera. A może po prostu dopisywało mu szczęście? Może Cressner leży na balkonie apartamentu po przeciwnej stronie budynku, drżąc jak kupka nieszczęścia, niezdolny do kontynuowania drogi?

Ale z pewnością zdaje sobie sprawę z tego, że jeśli włamię się do tamtego mieszkania i znajdę go na balkonie, zastrzelę go jak psa. A skoro już mowa o tamtej stronie budynku; ciekaw jestem, czy lubi gołębie.

Czy to był krzyk? Nie wiem. Równie dobrze mógł to być tylko ryk wiatru. Nieważne. Bankowy zegar wskazuje czterdzieści cztery minuty po północy. Niedługo włamię się do tamtego apartamentu i sprawdzę balkon. Na razie siedzę sobie na balkonie Cressnera i bawię się "czterdziestkąpiątką" Tony'ego. Tak na wszelki wypadek, gdyby Cressner pojawił się po tej stronie budynku w wydymanym wiatrem, wytwornym szlafroku

Cressner oświadczył, że gdy się zakłada, nigdy nie kantuje.

Ale chcę się o tym przekonać osobiście.

 






strona główna
(23kB)