(23kB)
strona główna


 

DOROTA TERAKOWSKA

 

 

 

DZIEŃ I NOC CZAROWNICY

WYDAWNICTWO LITERACKIE

2003

 

Jeden dzień czarownicy

 

Czarownica spała niespokojnie, rzucając się i pojękując, gdyż prześladowały ją bardzo złe sny. Pojawiały się w nich wszystkie małe zielone żabki, w jakie kiedykolwiek przemieniła śliczne królewny - i żabki te, patrząc smutno wypukłymi oczami, mówiły:

- Ależ jesteś niedobra, czarownico, ale okrutna... byłyśmy kiedyś ślicznymi małymi królewnami i spójrz, kim jesteśmy przez ciebie. Pomyśl, jak cierpimy, czekając, aż pojawi się jakiś królewicz i nas odczaruje. A co będzie, gdy się w ogóle nie pojawi?

Czarownica, jęcząc, przewróciła się na drugi bok i wtedy nawiedziły ją we śnie niezdrowo blade śpiące królewny.

- Takie byłyśmy piękne, takie szczęśliwe i wesołe - szeptały.

- Niczego nie brakowało nam do szczęścia, a wtedy pojawiłaś się i nas uśpiłaś, zamieniając w śpiące królewny. Bardzo, bardzo jesteś zła i okrutna, czarownico. Bo królewicze jeszcze wcale się nie zjawili, aby nas przywrócić do życia pocałunkiem. Ach, jaka jesteś okrutna...

A potem pojawiły się białe gąsiory, które wcześniej były uroczymi królewiczami, póki czarownica, dla wypróbowania swej mocy, nie przemieniła ich w wielkie, niezgrabne ptaki.

- Och, czarownico! Byliśmy królewiczami niezwykłej wręcz urody i mogliśmy uszczęśliwić każdą królewnę. Mogliśmy też obudzić śpiące księżniczki i odczarować pocałunkiem te, które przemieniłaś w zielone żabki. Co z tego, skoro mocą swoich złych czarów przemieniłaś nas w tłuste białe gąsiory? To cud, że nas nie zjedzono na święta! Bardzo jesteś niedobra, czarownico...

Czarownica załkała przez sen, a potem nagle obudziła się, ale nadal płakała, i to tak głośno, na cały wielki Straszny Las, że aż zleciały się wszystkie sępy, kruki i sowy - jej ulubieni ptasi słudzy.

- O, ja nieszczęśliwa! O, ja biedna! - krzyczała, łapiąc się za głowę i wyrywając z niej skołtunione włosy. - Tyle złego w swoim życiu zrobiłam, że spać teraz nie mogę!

Sępy, kruki i sowy, kiwając głowami, przytakiwały jej, dla odmiany z odrobiną dumy:

- Oj, zrobiłaś dużo złego, to prawda, bo masz wielką moc! Wielką moc! Ogromną! Nie ma w całej okolicy drugiej takiej czarownicy! Kra! kra! Hu! Hu!

Czarownica jednak płakała tak długo, póki nie wymyśliła nagle znakomitego, jej zdaniem, sposobu zmazania swych win.

- Jeśli mam tak wielką moc, a moje czary do tej pory wyrządziły tyle zła, to od dziś czynić będę wyłącznie dobro! Ja, wszechwładna wiedźma ze Strasznego Lasu, oddam swoją moc w darze wszystkim potrzebującym!

I czarownica nakazała sępom, krukom i sowom natychmiast rozlecieć się po okolicy i obwieścić, co następuje:

- Niechaj każdy, kto potrzebuje moich czarów, zjawi się przede mną na polanie w Strasznym Lesie i niech wypowie swoje życzenie, a ja je spełnię!

Sępy, kruki i sowy poszybowały, każde w inną, odległą stronę, czarownica zaś rozsiadła się wygodnie na pniu i rozpoczęła oczekiwanie. W jej małych oczkach pojawiły się łzy:

- Jednak umiem być dobra. Umiem - powtarzała z zadowoleniem, cichutko popłakując ze wzruszenia nad sobą samą.

Wiedźma nie musiała długo czekać, gdyż nie minęło kilka chwil, a już przyturlała się do jej stóp mała, ruda szyszka, do tej pory leżąca nieruchomo pod pobliską sosną.

- Ach, zła czarownico... to jest, dobra czarownico - westchnęła. - Całe życie leżę tu i leżę, ciągle widzę te same gałęzie i ten sam prześwitujący przez nie błękit nieba. I dręczę się myślami, jak też jest tam dalej, za sąsiednim wzgórzem. Na pewno o wiele piękniej i ciekawiej niż tu! Doprawdy schnę już z nudów i zarazem umieram z ciekawości, co jest choćby kawałeczek dalej. Błagam cię, przemień mnie w rudego liska, który swobodnie pobiegnie, gdzie będzie chciał!

- Niech tak się stanie - powiedziała czarownica, dotykając szyszki swoją magiczną laseczką. W tej samej sekundzie mała szyszka stała się rudym liskiem i radośnie skoczyła między drzewa.

Ledwo jej czerwony, puszysty ogon zniknął między drzewami, gdy już na polance stanęła dziewczyna. Ot, taka sobie, jak wiele dziewczyn. Ani piękna, ani szpetna, ale miła i pełna wdzięku.

- Proszę cię, wiedźmo, ulituj się nade mną. Ani nie jestem piękna, ani nie jestem szpetna. Ot, jestem taka sobie, zwykła, przeciętna dziewczyna. Podobno jestem miła, niektórzy nawet mówią, że mam wiele wdzięku. Co z tego, skoro tak bardzo kocham pewnego chłopca, że chciałabym być dla niego naj-naj-najpiękniejsza w całym świecie?

- Już nią jesteś - oznajmiła z zadowoleniem czarownica, dotykając laseczką dziewczyny. I w tej samej chwili wszystko, co żywe w lesie, aż jęknęło z zachwytu na widok czarującej Pięknotki. Westchnęły drzewa i trawy, zakrakały kruki, zahuczały sowy. Doprawdy, tylko najpiękniejsze królewny z najpiękniejszych baśni mogły się teraz z nią równać.

Czarownica powiedziała jej, aby przejrzała się w sadzawce, i Pięknotka z okrzykami radości, podśpiewując, wybiegła z polany.

Jeszcze zanim zniknęła między drzewami, na polankę wtoczył się olbrzymi niedźwiedź.

- Ogromnie tęsknię do przyjaźni i do miłości - wyznał czarownicy. - Nie mogę wprost znieść, że każdy zając, lis czy ptak, każda sarenka czy koziołek uciekają ze strachu na mój widok. Zrób coś, żeby inne zwierzęta w lesie mnie pokochały! Błagam cię, czarownico...

- Skoro sobie tego życzysz, królu Strasznego Lasu, to oczywiście spełniam twoją prośbę - oświadczyła nonszalancko czarownica, dotykając jego futra magiczną laseczką.

Niedźwiedź odwrócił się i ujrzał, że z lasu wychodzą cztery małe zajączki, które zamiast uciec na jego widok, ufnie wskoczyły mu na ramiona. Zgrabne sarenki smukłymi łebkami ocierały się o jego futro, a ptaszki, radośnie świergocąc, sfrunęły z drzew i przysiadły mu na głowie. Potężny zwierz, mrucząc z zadowolenia, zniknął między drzewami w towarzystwie swych nowych przyjaciół. Wtedy na polankę wbiegła młoda żona w białej sukience.

- Droga wiedźmo, pomóż mi! Wczoraj wyszłam za mąż, ale co z tego? Mój ukochany jest marynarzem i już jutro opuszcza mnie na długie miesiące, aby żeglować po dalekich oceanach. Przemień mnie w mewę, abym mogła zawsze mu towarzyszyć!

Jeszcze nie skończyła mówić, gdy - za sprawą magicznej laseczki - młoda żona marynarza odfrunęła z polany jako biała mewa, z welonem na łebku, machając czarownicy skrzydłem na pożegnanie.

Wiedźma jeszcze odprowadzała ją wzrokiem, rozkoszując się dobrem, jakie czyni, gdy na polanę wkroczył ubogi wieśniak.

- Dobra kobieto, o której niesłusznie tyle złego mówią w naszej wsi. Usłyszałem, że pragniesz spełniać wszystkie życzenia, więc spraw, żeby moja mała chatka zamieniła się w dziesięciopokojowy dwór. Mieszkamy z żoną i sześciorgiem dzieci w jednej izbie i ciągle się kłócimy z powodu ciasnoty. Doprawdy już żyć się nie chce!

- Nie jestem wprawdzie złotą rybką, ale idź do swego nowego, wielkiego dworu. Już stoi - odparła łaskawie czarownica, a wieśniak, gnany radością, pobiegł z powrotem do wsi.

Przez dłuższy czas nikt nie nadchodził, więc zmęczona czarownica weszła do swego domku na kurzej stopce, ułożyła się wygodnie na postaniu i przyśpiewywała sobie skrzekliwym głosem - gdyż nie opuszczały jej zadowolenie i podziw dla własnej mądrości i dobroci.

- Jutro z samego rana znowu siądę na pniu i będę wszystkich uszczęśliwiać - oznajmiła ptakom. - Ale teraz zapada zmierzch, więc trochę pośpię. I zobaczycie, że wreszcie będę miała dobre sny.

Zasnęła wkrótce i śniły jej się same miłe rzeczy.

- Ach, jaka jestem dobra, jaka jestem mądra... - mruczała, przewracając się z boku na bok. - Jak wspaniale uszczęśliwiam wszystkie istoty. Aaaaach...

Czarownica jednak nie dospała nawet ranka - obudził ją zdyszany i przerażony rudy lisek, trącając noskiem w rękę.

- Błagam cię, obudź się! Czarownico! Obudźże się! I natychmiast, ale to natychmiast, przemień mnie znowu w rudą szyszkę, tę spod sosny, która leżała obok ciebie! Czarownico, słyszysz?!!!

- Co się stało? - zdziwiła się czarownica, ziewając szeroko i z trudem otwierając oczy. - Dopiero co, raptem wczoraj, zamieniłam cię w liska i już z powrotem chcesz być szyszką? Zdawało mi się, że cię uszczęśliwiłam? Nawet mi się śniłaś w nowej postaci. Byłaś szalenie zadowolona!

- Nie, nie uszczęśliwiłaś mnie i nie jestem zadowolona - zaszlochał szyszko-lisek. - I śpiesz się! Czy nie słyszysz szczekania psów? To właśnie mnie gonią te bestie z zębami jak u smoków! Wyobraź sobie, że tam, za wzgórzami, wcale nie jest piękniej niż tu! Myliłam się. Za to tam chodzą okrutni myśliwi ze strzelbami, biegają wielkie i głodne psy, a wszyscy razem zmówili się, żeby mnie ścigać. Mnie, biedną, małą, rudą szyszkę, to znaczy mnie, biednego rudego liska, bo szyszkę na pewno by zostawili w spokoju! Pośpiesz się, czarownico! Te psy są coraz bliżej! Marzę o tym, żeby już być z powrotem małą, rudą szyszką, leżącą bezpiecznie pod gałęziami sosny! Szybko! Szybko! Inaczej psy zjedzą mnie na kolację lub myśliwi zamienią mnie w futro!

I rzeczywiście: ujadanie psów odezwało się tak blisko, jakby za chwilę miały wpaść na polanę.

- Niech się stanie - szepnęła czarownica i mała, ruda szyszka poturlała się z powrotem pod sosnę. Ledwo zdołała znieruchomieć, gdy na polanę wbiegła Pięknotka. Była zalana łzami i upadła na kolana przed czarownicą, zamiatając trawę swymi długimi złotymi włosami:

- Zmiłuj się, wiedźmo! Przywróć mi moją dawną, zwykłą urodę. Jestem okropnie nieszczęśliwa!

- Ależ dlaczego? - zdziwiła się czarownica. - Jesteś przecież najpiękniejsza w świecie!

- No właśnie! - zapłakała głośno dziewczyna. - I już od wczoraj z całego świata zjeżdżają rycerze i królewicze, aby podziwiać moją urodę, a każdy prosi mnie o rękę!

- Czy to źle? - spytała zaniepokojona wiedźma.

- Stu naraz? To baaardzo źle! Mąci mi się w głowie, gdy na nich patrzę! - zaszlochała dziewczyna. - Rycerze i królewicze toczą pojedynki na miecze o moją rękę, za to mój ukochany w ogóle mnie nie chce! Mówi, że jestem dla niego zbyt piękna i że taka uroda to okropny kłopot. I jeszcze mówi, żebym sobie wyszła za mąż za jakiegoś królewicza, bo jego nie stać na aż tak piękną żonę. Piękna żona, mówi mój ukochany, powinna mieć piękny dom, drogie klejnoty i śliczne stroje, a on jest tylko drwalem w lesie - i dziewczyna zaczęła szlochać tak donośnie, że aż sowy, kruki i sępy podskoczyły na gałęziach drzew.

- Trudno - powiedziała zrezygnowana czarownica, dotykając jej magiczną laseczką. Pięknotka zniknęła bez śladu, a na polance stała przeciętnej urody, choć miła dziewczyna, która przejrzawszy się w sadzawce, tanecznym krokiem wybiegła z polany.

Tymczasem polana aż zadudniła od ciężkich kroków ogromnego niedźwiedzia. Na jego głowie ptaki uwiły sobie gniazdo, koło jego boku biegły, ocierając się, sarenki, a cztery zajączki siedziały mu na ramionach.

- Och, och... - jęczał niedźwiedź. - Zrób coś, dobra czarownico. Jeśli nic nie zrobisz, pewnie wkrótce umrę z głodu!

- Dlaczego? - zdziwiła się czarownica.

- Od wczoraj jadłem tylko maliny i parę głupich korzonków. Powiedz sama, czy zjadłabyś sarenkę, która idzie ufnie koło twego boku, bo tak cię kocha? Czy pożarłabyś zajączka, który przytula się do twego ramienia? Czy kłapnęłabyś zębami, aby połknąć ptaszka, który żyć bez ciebie nie może i uwił sobie gniazdko w twoim futrze? Jak długo mogę się żywić malinami? Jak długo mogę jeść korzonki? Jeśli nie zjem solidnego mięsnego dania, to tak osłabnę, że nie doczekam zimy.

- Więc co mam zrobić? - zaniepokoiła się czarownica.

- Zabierz ode mnie tę ich wielką przyjaźń i miłość. Już się nią nacieszyłem i wiem, że to przyjemnie mieć tylu przyjaciół, ale cóż... ja muszę jeść, inaczej umrę, gdy przyjdzie zima.

- Trudno. Zabieram ci zatem przyjaźń i miłość innych zwierząt w tym lesie - powiedziała zmartwiona wiedźma.

W tej samej chwili ptaki odfrunęły z głowy niedźwiedzia, cztery zajączki w wielkim lęku zeskoczyły z jego ramion, a sarenki pierzchły w las. Niedźwiedź zaś radośnie ryknął i z tupotem popędził za nimi, mrucząc basowo:

- Ach, jaki mam na was apetyt! Niech no tylko któreś z was schwytam!

Ledwo niedźwiedź zniknął, do stóp czarownicy sfrunęła biała mewa w welonie na łebku.

- Skonam z rozpaczy... Taka jestem nieszczęśliwa - wyszeptała.

- Ty też? Przecież spełniłam twoje marzenie! - zirytowała się wiedźma.

- Wiem. Byłam głupia - wyznała mewa. - Leciałam za moim mężem żeglarzem przez cztery morza i dwa oceany. A on mnie nawet nie zauważył! To znaczy, owszem, widział mnie, i wyobraź sobie, że mierzył do mnie z procy! Rozumiesz to?! Z procy mierzył do mnie, do swojej ukochanej żony!

- Z procy mierzył do mewy. Nie miał pojęcia, że to ty - warknęła czarownica.

- Właśnie dlatego cierpię, nie rozumiesz? Już wolę tu, na brzegu, tęsknić za nim przez pół roku, niż tam, na morzu, widzieć jego obojętny lub zły wzrok, gdy patrzy na mnie, na mewę, i wcale nie wie, że to jestem ja, jego najukochańsza żona.

- Przywracam ci więc twoją dawną postać, ale gdy twój mąż jeszcze raz spróbuje wycelować w mewę z procy, to kiedyś zabłądzi na morzu, gdyż to mewy wskazują żeglarzom, gdzie jest ląd. Powiedz mu o tym - westchnęła czarownica.

Za sprawą jej magicznej laseczki mewa natychmiast przemieniła się znowu w żonę i zadowolona pobiegła w stronę wsi. Na skraju polany prawie zderzyła się z wieśniakiem. Wieśniak też biegł i zdyszany wołał do czarownicy:

- Dobra kobieto, pośpiesz się i natychmiast przemień z powrotem mój dziesięciopokojowy dwór w starą, jednoizbową chałupę! Ale już! Póki jeszcze nie jest za późno! Póki mogę wytłumaczyć mojej rodzinie, że to był tylko krótki, zły sen!

- Doprawdy oszalałeś - skrzywiła się wiedźma. - Chyba jest jakaś różnica między zrujnowaną izbą w starej chałupie a dziesięciopokojowym dworem? Zwłaszcza gdy ma się sześcioro dzieci i żonę!

- Słuchaj no, wiedźmo! Zrobiłaś nam straszną krzywdę. Słusznie mówiono o tobie źle w naszej wsi. W tej jednej izbie było ciasno, ale szczęśliwie. A teraz wszyscy się kłócą o to, kto ma zająć największy pokój, komu należą się dwa, a komu tylko jeden! Czyj pokój ma mieć widok na las, a czyj na wieś! Synowie biją się ze sobą, a córki wyrywają sobie włosy z głowy! Żona krzyczy, że muszę więcej pracować, żeby każde z dzieci miało własny dwór! W małej chałupce kochaliśmy się i nigdy nie kłócili! No, prawie nigdy...

- Wracaj zatem do swojej zrujnowanej chałupki. Nie szukaj też za parę lat złotej rybki, żeby spełniła twoje życzenia, bo skończy się to równie źle jak teraz. I napraw przynajmniej dach w waszym rozwalającym się domu, bo wkrótce spadnie ci na głowę - powiedziała ze złością czarownica, lecz wieśniak już jej nie słuchał i zadowolony wybiegł z polany.

Czarownica tymczasem zaczęła kiwać się na pniu i szlochać. Szlochała coraz głośniej i głośniej, wyrywając sobie włosy ze skołtunionej głowy.

- Aaaa! Moje czary miały czynić dobro, tymczasem nie tylko nikomu nie przyniosły szczęścia, lecz wręcz sprawiły masę kłopotów! Aaaa, jaka jestem nieszczęśliwa!

Kruki, sępy i sowy z niepokojem zerwały się z drzew i fruwały nad jej głową, a wiedźma szlochała coraz głośniej i coraz głośniej krzyczała:

- Jestem skazana na czynienie zła, a tak bardzo chciałam być dobra!

- ...dobra! - powtórzyło nagle za nią Echo ze Strasznego Lasu.

- Dlaczego mam ciągle czynić zło, skoro tego nie chcę?! - wrzeszczała czarownica. - Zło nikomu nie jest potrzebne!

- ...potrzebne! - zawtórowało Echo.

- Pójdę i utopię się w Strasznej Sadzawce, w której siedzi Straszny Potwór, którego zresztą sama stworzyłam, bo jestem głupia i niedobra! - wrzeszczała dalej, łkając.

- Jesteś dobra - powiedziało nagle Echo całym zdaniem.

- Ooo, kto to mówi? - zdziwiła się wiedźma.

- To ja, Echo ze Strasznego Lasu.

- Dlaczego mówisz, że jestem dobra? I że jestem potrzebna?

- Jesteś wręcz niezbędna - oświadczyło Echo.

- Niezbędna? - spytała z nadzieją czarownica.

- Och, nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo jesteś niezbędna.

- Jaaaa? Czarownica ze Strasznego Lasu? Okropna wiedźma, którą straszy się wszystkie dzieci? Ja jestem potrzebna?!

- Tak, ty. I wcale nie jesteś zła. Wszystkie twoje czary bez trudu odczarowują królewicze, królewny, małe sierotki czy zwykłe dzieci, takie jak Jaś i Małgosia. A prawdziwego zła nie da się tak łatwo naprawić.

- To prawda - zgodziła się czarownica. - Nigdy o tym nie pomyślałam. Przecież królewnę na Szklanej Górze, którą uśpiłam raptem głupie sto lat temu, wkrótce obudzi królewicz i tylko dzięki mnie wyjdzie ona dobrze za mąż. Rodzina szykowała jej na męża strasznie głupie książątko z sąsiedniego zamku. Był tak głupi, że gdy zaczarowałam go w żabę, to zamiast czekać na księżniczkę, która odczarowałaby go pocałunkiem, ten niemądry książę zakochał się w ropusze i resztę życia spędził w stawie!

- No właśnie - przytaknęło Echo. - A zresztą, gdybyś nie uśpiła królewny, być może zostałaby w ogóle bez męża, bo miała nie najlepszy charakter...

- Pies z kulawą nogą by na nią nie spojrzał! Była ładna, ale głupia jak cielę. Zesłałam na nią długi sen, w czasie którego ukończyła zaocznie ósmą klasę, a potem liceum. A piękny królewicz, którego przemieniłam w białego gąsiora, pozna dzięki mnie śliczną, ubogą sierotkę. Biedna sierotka zostanie panią na zamku, a królewicz, który był bardzo, bardzo zarozumiałym chłopcem, za sprawą mojego zaklęcia będzie odrobinę skromniejszy. Czy wiesz, że zanim go zamieniłam w gąsiora, ciągle przeglądał się w lustrze i zachwycał się swoim nosem? A teraz ma dziób, hi! hi! - zaśmiała się zadowolona czarownica.

- Oczywiście. Sierotce dasz szczęście, na które zasługuje, a jemu rozum, którego mu brakowało - przyznało Echo.

- Mój Boże, nigdy o tym nie pomyślałam! Teraz widzę, że tak naprawdę to nikogo nie skrzywdziłam!

- Przeciwnie, uszczęśliwiłaś wielu ludzi i zarazem nauczyłaś ich, że szczęście nie przychodzi łatwo, trzeba na nie zapracować. A dziś nauczyłaś szyszkę, niedźwiedzia, dziewczynę, żonę i wieśniaka, że można polubić swoje miejsce w życiu i swój los i nie trzeba zazdrościć innym - powiedziało Echo.

- Ojejku! Ojejku! Naprawdę? Taka jestem mądra i dobra? - ucieszyła się czarownica.

- Więcej, jesteś bardzo ważną osobą - powiedziało Echo.

- Doprawdy? - spytała czarownica i dumnie poprawiła swój potargany strój, prostując przygarbione plecy.

- Czy wiesz, że bez twoich czarów i magii nie byłoby ani jednej baśni? - spytało Echo.

- Niemożliwe! - zdumiała się czarownica.

- Ależ tak. Bez ciebie w ogóle nie byłoby bajek. I co wtedy rodzice opowiadaliby na dobranoc dzieciom? O czym pisaliby baśniopisarze?

- Ojej, ty naprawdę masz rację! - zawołała czarownica.

- Czy słyszałaś kiedyś ciekawą baśń bez czarownicy, która się w niej pojawia?

- Nie! Nie ma baśni bez czarownic! - ucieszyła się wiedźma.

- A czy wiesz, jak ponury byłby ten świat, gdyby nie było bajek i baśni? - spytało Echo i powtórzyło śpiewnie ostatnią sylabę: - ...śni, śni, śni, śni...

- Nie odchodź! Chciałabym posłuchać jeszcze czegoś miłego! - zawołała czarownica, lecz Echo tylko zanuciło z oddali:

- ...ego! ego! ego! W zamku za lasem urodziła się królewna... ewna... ewna... wna... na... aaaa...

- Doprawdy? - zaciekawiła się czarownica i zaczęła szukać swojej magicznej laseczki. - Hej! Sępy, kruki, sowy! Słyszycie?! W zamku za lasem urodziła się królewna! Jeśli szybciutko nie zaczarujemy jej w małą białą kózkę lub w śliczną zieloną żabkę, to ta mała panienka nigdy nie stanie się sławna, bo nie znajdzie się w baśni! Idziemy!

I czarownica ruszyła w las, a za nią leciały jej wierne ptaszyska. Echo zaś jeszcze długo chichotało, nim ułożyło się do snu, koło Strasznej Sadzawki w Strasznym Lesie.

 

 

Jedna noc czarownicy

 

Dziewczynka, mrucząc przez sen, przewróciła się gwałtownie z boku na bok. Gruba książka, rzucona niedbale na skraj łóżka, spadła na podłogę. Na jej okładce można było dostrzec tytuł: Baśnie. Cienkie stronice zagięły się i przypominały teraz staroświecki, pożółkły wachlarz. Książka upadła tak niefortunnie, że spośród jej stronic wyleciała na podłogę czarownica.

Jak wszystkie czarownice, tak i ona była bardzo stara, bardzo brzydka, bardzo zła i bardzo z siebie zadowolona. Siedziała teraz na dywanie, w nie znanym sobie pokoju, w typowym mieszkaniu i w bardzo typowym bloku, w całkiem obcym świecie, rozglądając się wokół z ciekawością. Jej wzrok padł najpierw na śpiącą spokojnie dziewczynkę i rozchyliła wąskie wargi w złośliwym uśmieszku:

- Cha! Cha! Tobą zajmę się na końcu! Przemienię cię w małą zieloną żabkę lub w wielką białą gęś! Ale najpierw pooglądam sobie to dziwne miejsce, w którym się znalazłam - zachichotała, bo tak jak wszystkie czarownice świata nie bała się nikogo ani niczego; przywykła, że to jej się boją.

Mrucząc z przyzwyczajenia różne zaklęcia, czarownica zaczęła chodzić po pokoju. A był to pokój najzwyklejszy w świecie. W naszym świecie. W świecie baśni, który był naturalnym światem wiedźmy, ten pokój był dziwaczniejszy niż wszystkie razem wzięte chatki na kurzych stopkach czy skryte pod grzybami domki krasnoludków. Jej uwagę przykuła najpierw mała, czarna i lśniąca skrzynka z mnóstwem tajemniczych guziczków i przycisków.

- Troszeczkę przypomina czarodziejskie kuferki - zamruczała z zadowoleniem i nacisnęła na chybił trafił jeden z wystających guziczków. I nagle ze skrzynki zaczął wydobywać się Głos!

- Londyn. Wczoraj z przyjacielską wizytą przybył do Wielkiej Brytanii prezydent Stanów Zjednoczonych George Bush. Na lotnisku Heathrow powitali go premier Blair i książę Karol. Przywódcy obu państw spotkali się najpierw na uroczystym śniadaniu, a potem odbyli długą i poważną rozmowę na tematy polityczne, a zwłaszcza na temat sytuacji w krajach Trzeciego Świata oraz na Bliskim Wschodzie. Poruszono też problem choroby wściekłych krów. Houston. Wczoraj wystartował z kosmodromu potężny kosmiczny prom zmierzający prosto w stronę Księżyca. Na jego pokładzie znajduje się pięciu astronautów. Start był udany, choć chwilowo utracono łączność satelitarną. Paryż. Grupa nie zidentyfikowanych terrorystów próbowała wczoraj wysadzić w powietrze wieżę Eiffla. W poszukiwanie sprawców zaangażowała się nie tylko francuska policja, ale i Interpol...

Czarownica słyszała słowa, ale nie rozumiała ich. Nie wiedziała też, kto wymawia te tajemnicze i niezrozumiałe wyrazy. Oprócz niej i dziewczynki, która spała, nikogo w pokoju nie było! Zaniepokojona, postanowiła więc uciszyć Głos. Wyjęła z kieszeni płaszcza magiczną laseczkę i przyłożyła jej czubek do czarodziejskiej skrzyneczki:

- Nakazuję ci natychmiast zamilknąć! Niech szkarada nie gada! Niech nie gada szkarada! Abrakadabra makabra!

Głos jednak nie zamilkł. Jędza przestraszyła się. Jeszcze dwukrotnie potrząsnęła w powietrzu magiczną laseczką, jakby przywołując ją do porządku, i dwukrotnie nakazywała skrzyneczce milczenie Ale Głos monotonnie ciągnął dalej: Moskwa Wczoraj na placu Czerwonym starły się dwie potężne grupy manifestantów Jedni żądali przywrócenia Związku Radzieckiego, a drudzy dalszych reform gospodarczych. Pogoda: od zachodu postępuje gwałtowne oziębienie, front ten może przynieść długotrwałe deszcze, a nawet grad Nad Florydą szaleje cyklon, a w Kansas pojawiły się naraz trzy trąby powietrzne. Trzęsienie ziemi nawiedziło znów Filipiny. Tegoroczne anomalie pogodowe mają, zdaniem synoptyków, ścisły związek z intensywnością plam występujących na Słońcu...

Czarownica musiała zrezygnować z uciszenia Głosu. W końcu nie czynił krzywdy, choć napełniał ją lękiem, gdyż wyrzucał z czarnej skrzynki niezrozumiałe zdania. Niepokoiło ją jednak, że był aż tak odporny na magię.

- Pierwszy raz zawodzi mnie magiczna laseczka - zamruczała podejrzliwie. - Takie coś jeszcze mi się nie zdarzyło. Lecz niechże sobie gada, skoro chce. Pozwalam mu - szepnęła z udanym lekceważeniem.

Jej uwagę przykuła teraz wielka skrzynia z matową szklaną szybą, która stała w kącie pokoju na niewielkim stoliku.

- Okno, za którym niczego nie ma? - zdziwiła się, obmacując szybę, i nieufnie zerknęła na rząd guziczków, umieszczony u dołu. Jednak mimo złych doświadczeń z magicznym kuferkiem, z którego nadal wydobywał się Głos - nie zdołała oprzeć się ciekawości i bardzo ostrożnie dotknęła jednego z wystających guziczków. I wtedy z jej ust wyrwał się okrzyk strachu: wielka, ciemna wcześniej szyba rozjarzyła się ostrym światłem. W następnej sekundzie ukazała się za nią jakaś plująca ogniem machina, przed którą uciekała gromada ludzi.

- Smoki! - przeraziła się wiedźma i natychmiast skierowała w stronę pudła czubek swej magicznej laseczki, szepcząc szybciutko właściwe zaklęcie. Ale obraz zza szyby nie znikał, za to zmienił się i teraz już zmieniał się co chwilę. Plująca ogniem machina ustąpiła miejsca wielkiej grupie jednakowo ubranych ludzi, którzy nieśli długie kije. Niestety, one też pluły ogniem. Na szczęście za moment obraz znów się zmienił: za szybą siedziała teraz jakaś dama z towarzyszącym jej mężczyzną i mówili coś do siebie, patrząc prosto na czarownicę. Podobnie jak Głos, obraz za oknem-nieoknem również nie poddawał się magii wiedźmy i nie znikał mimo wielokrotnego wymachiwania czarodziejską różdżką.

Wystraszona jędza gwałtownym ruchem przypadła do ściany, jakby chciała się w nią wtopić. Nie zauważyła, że dotyka plecami innego tajemniczego przycisku i w tym samym momencie na suficie rozjarzyła się wielka ognista kula, pełna niezwykłego światła. Z jękiem przerażenia wiedźma zaczęła wymachiwać czarodziejską laseczką, chcąc uciszyć Głos, zniszczyć niepokojący, wciąż zmieniający się obraz za wielką szybą i zgasić jarzącą się nad jej głową kulę. Nic jednak nie pomagało: Głos dalej gadał, i to w obu skrzynkach, a w każdej coś innego, za oknem-nieoknem wciąż poruszały się jakieś obrazy, a kula na suficie nadal świeciła, prawie tak mocno jak słońce.

- To jakieś strasznie złe czary! - jęknęła czarownica. - W dodatku o wiele silniejsze od moich! - zaniepokoiła się nie na żarty i zawołała z mocą: - Wracam! Trzaśnij, rózeczko, trzaśnij, zawróć mnie w krainę baśni! Abrakadabra makabra!

I wskoczyła z powrotem w karty grubej książki z baśniami. Od razu znalazła się w swoim ulubionym Strasznym Lesie i odetchnęła z ulgą.

- Jak miło być znowu u siebie - powiedziała głośno i ruszyła naprzód swobodnym krokiem.

Wtem na ścieżce pojawili się Jaś i Małgosia. Wiedźma nie wątpiła, że to oni, znała ich przecież doskonale. Oblizała z lubością wargi i przywołała na twarz fałszywy uśmieszek:

- Jaś i Małgosia, ho! ho!

Jednak ku jej zdumieniu Jaś i Małgosia, zamiast przytulić się ze strachu do siebie, skrzywili się na jej widok ze złością, a Jaś tupnął nogą:

- Co tu robisz, wstrętna wiedźmo! Przecież przed chwilą zamknęliśmy cię w twoim piecu! Nie masz prawa wałęsać się tutaj!

- Jak to? - zdziwiła się czarownica.

- A tak to! - pisnęła ze złością Małgosia. - Twoje miejsce w tej bajce znajduje się przynajmniej o dwie strony wcześniej!

- Ta bajka właśnie się kończy. Zaraz spotkamy się z naszymi rodzicami i będziemy żyli długo i szczęśliwie. A ciebie mamy w nosie! - dodał Jaś.

- Nie rozumiem - szepnęła oszołomiona jędza.

- Nie rozumiem, nie rozumiem! - przedrzeźniał ją Jaś. - Nie rozumiesz, głupia, że trafiłaś na sam koniec bajki o Jasiu, Małgosi i okrutnej czarownicy? A koniec w bajkach zawsze musi być szczęśliwy. Nie masz tu już nic do roboty!

I Jaś popchnął czarownicę tak mocno, że znowu wyleciała ze stronic książki z bajkami i upadła z powrotem na dywan w pokoju dziewczynki.

- To wszystko jej wina! - jęknęła wiedźma, popatrując na śpiącą. - Gdyby przed snem nie rzuciła tak niedbale książki z baśniami, nigdy by mnie tu nie było! Więc teraz, za karę, przemienię ją w małą zieloną żabkę! Albo nie: żabki są ładne i sympatyczne. Zawsze znajdą kogoś, kto zechce je odczarować. Przemienię ją w ropuchę, i to taką, że żaden książę nie odważy się jej pocałować. Nikt nigdy jej nie odczaruje!

Zachichotała z zadowoleniem i wymachując nad głową śpiącej magiczną laseczką, zaczęła mruczeć właściwe zaklęcia. Ale dziewczynka spokojnie spała, otulona kołdrą, z głową nakrytą kolorowym Jaśkiem, jakby chciała odizolować się od dziwnych hałasów. Czarownica skończyła zaklęcie - a było to jedno z najstraszliwszych magicznych zaklęć w świecie baśni! - śpiąca zaś jedynie obróciła się na drugi bok i jeszcze szczelniej przyłożyła sobie Jasiek do policzka. Wiedźma załkała.

- Gdzie moja moc? Gdzie siła mojej magii i czarów? Co się stało z czarodziejską laseczką?! W jakże nieczuły i zły świat trafiłam! Wracam!

I ponownie wskoczyła między strony leżącej na podłodze książki z baśniami. Tym razem znalazła się na wysokiej i lśniącej jak kryształ górze, w wysmukłej wieży warownego zamku.

- Szklana Góra! - ucieszyła się. - Gdzieś tutaj mieszka mała, śliczna królewna, którą mam uśpić za pomocą magicznego wrzeciona. Zaraz, zaraz... gdzie ja go mam? - i czarownica zaczęła gmerać po kieszeniach swego obszernego czarodziejskiego płaszcza. Lubiła w nim przechowywać, ot tak, na wszelki wypadek, zatrute wrzeciona, wysuszoną wątrobę żmii (świetna jako miłosny wywar dla oziębłych królewiczów), nasenne ziele czy złoty grzebień (po którego rzuceniu zawsze wyrastał gęsty las).

Nagle usłyszała tętent końskich kopyt, a chwilę potem pojawił się rycerz w lśniącej, chrzęszczącej zbroi.

- Skąd się tu wzięłaś, wiedźmo? - warknął ze złością.

- Jak to skąd? - zdziwiła się czarownica - Właśnie przybywam, żeby uśpić piękną królewnę!

- Doprawdy, we łbie ci się mąci! - wrzasnął rycerz. - Przecież uśpiłaś ją sto lat temu! Nie słyszysz, jak ładnie pochrapuje? I teraz, zgodnie z prawami świata baśni, to nie ty przybywasz, tylko ja, żeby ją zbudzić pocałunkiem, głupia babo!

- Ale ja... właśnie... eee... tego... - zaczęła plątać się czarownica, lecz rycerz znowu wrzasnął:

- Nie rozumiesz, głupia, że w tej baśni już nie ma miejsca dla ciebie, że już spełniłaś swoją rolę? Weszłaś w złe strony książki! Zaraz pocałuję królewnę, obudzę ją i wezmę za żonę! Wszystko przygotowane do ślubu! Nawet goście czekają! Idź sobie, wiedźmo, inaczej zrzucę cię z tej wieży!

I rycerz postąpił ku niej, groźnie chrzęszcząc zbroją, więc czarownica w popłochu cofnęła się - i spadła ze Szklanej Góry, tłukąc się boleśnie i tracąc przytomność. Gdy się ocknęła, siedziała znowu na podłodze w pokoju śpiącej dziewczynki. Z obu czarodziejskich skrzynek nadal płynęły niepojęte głosy i dźwięki, w tej większej migotały jakieś straszliwe, obce światu czarownicy obrazy, a złota kula świeciła - jak słońce - u sufitu, choć była to przecież noc. Nagle w szybie jednej z magicznych skrzynek pojawił się wielki tygrys i ruszył prosto na nią. Wiedźma zadrżała z lęku:

“Zanim ten tygrys mnie zje, muszę zmienić go w niegroźną myszkę”, pomyślała i zamachała magiczną laseczką. Tygrys jednak wyszczerzał nadal kły, choć jakimś cudem nic złego nie robił.

- Pewnie nie może wyjść zza tej szyby - odetchnęła z ulgą. - Lecz może czy nie może, moja magiczna laseczka w ogóle nie działa! A to jest bardzo niepokojące!

Głosy z obu skrzyneczek doprowadzały czarownicę do szału. Cały ten świat napełniał ją lękiem, choć bowiem wydawało się to niemożliwe - znajdował się poza zasięgiem jej mocy.

- Do trzech razy sztuka. Wracam do mojego świata! - powiedziała i znowu wskoczyła między strony książki z baśniami. Tym razem była w lesie, ale najwyraźniej nie był to jej ulubiony Straszny Las. Ten las wydawał się jaśniejszy, było w nim więcej kwiatów, a zamiast posępnych bagien i zdradzieckich mokradeł przecinały go rozświetlone polany. Nagle czarownica usłyszała wesoły głosik wyśpiewujący głupiutką i równie wesołą piosenkę.

Na ścieżce ukazało się dziecko w czerwonym kapturku, z koszyczkiem w ręce.

- Ha! Zapewne mała, biedna sierotka. Zaczaruję ją w... hmm... w białą kózkę i odzyskam moc. A potem znajdę mój ulubiony Straszny Las i domek na kurzej stopce.

Jednak Czerwony Kapturek, zamiast umrzeć ze strachu na widok groźnie wyglądającej czarownicy, spojrzał na nią lekceważąco:

- No i co się tu szwendasz? Doprawdy, chyba zabłądziłaś?

- Ja? Ja, wszechpotężna czarownica ze Strasznego Lasu, szwendam się? Ja zabłądziłam? Chyba żartujesz, głupie dziecko! Zaraz zamienię cię w białą kózkę i poczekasz sobie kilka lat, zanim pocałuje cię jakiś równie głupiutki książę! - wrzasnęła rozeźlona wiedźma.

- To ty jesteś głupia - oświadczył spokojnie Czerwony Kapturek. - Bo to w ogóle nie jest twoja bajka, tylko moja. W tej bajce nie ma miejsca na żadne czarownice! Jak możesz o tym nie wiedzieć? Jest w niej tylko moja mamusia, moja chora babcia, mój bardzo zły wilk, ja i pan myśliwy. O żadnej czarownicy nie ma mowy! Jest zbędna! Więc uciekaj, ale to już! - i Czerwony Kapturek, wyśpiewując swoją piosenkę, zaczął się znów oddalać.

- Stój! - zawołała błagalnie wiedźma. - Jeśli chcesz, to zaczaruję cię w małą zieloną żabkę, a wtedy na końcu bajki nie pojawi się gajowy, ale prawdziwy królewicz, który cię pocałuje i uczyni swoją żoną! Będziesz mieć własny zamek, piękne stroje, klejnoty!

- To niemożliwe - powiedział z żalem Czerwony Kapturek. - Przydzielono mi w świecie baśni rolę Czerwonego Kapturka i nie możesz zmienić mnie w królewnę. Wielka szkoda, ale naprawdę nie możesz. I lepiej już sobie idź, bo zawołam bardzo złego wilka, który cię zje.

- Błagam cię! Skoro nie chcesz być królewną, mogę cię zamienić w małą sierotkę. Wtedy przyjdzie do ciebie dobra wróżka, czyli ja, i po wielu przygodach poślubisz najmłodszego syna króla!

- Słuchaj no, niemądra wiedźmo - przerwał jej Kapturek. - To niemożliwe, żebyś ty, czarownica, prawdziwa królowa wszystkich baśni świata, nie wiedziała, że dzieci bardzo lubią bajkę o Czerwonym Kapturku. Bardzo! Jeśli zaczarujesz mnie w żabkę, kózkę czy sierotkę, to zniszczysz tę baśń! Dzieci na to nigdy się nie zgodzą. Więc nawet gdybym chciała zostać królewną, to nie mogę. Idź już sobie, bo między drzewami widzę bardzo złego wilka! No, idź! Szybko! Bo gdy on cię zje, to wtedy w ogóle nie będzie żadnych bajek!

Wilk głośno i groźnie zawył, a czarownica tak się wystraszyła, że potknęła się o wystający korzeń i... znów wypadła z kart książki. Ku swemu przerażeniu, siedziała ponownie na dywanie w pokoju dziewczynki.

Siedziała i kiwając się rozpaczliwie, łkała na cały głos Ona, wszechpotężna czarownica, roniła łzy jak głupiutka królewna czy biedna sierotka.

- Muszę wrócić do mojego świata! Tu nie mam nic do roboty! W tym świecie nie działa moja magia! To jest jakiś bardzo paskudny i okrutny świat! Jak w ogóle mogą istnieć światy bez magii? Przecież wtedy nic nie kończy się dobrze! Muszę coś zrobić...! Zaraz, zaraz... przecież do czarodziejskiego świata można też wejść przez dziurkę od klucza!

I czarownica ruszyła ku drzwiom, usiłując wcisnąć się w dziurkę od klucza. Użyła kilku bardzo mocnych zaklęć, aby pomniejszyć siebie lub powiększyć dziurkę - ale nic nie pomagało. Dziurka wciąż była za mała, a czarownica za duża.

- Lustro! - zawołała z kolejnym przypływem nadziei. - Lustra są najbardziej magicznymi przedmiotami, jakie znam! Można przez nie wyjść lub wejść!

Pobiegła ku wiszącemu na ścianie lustru - i zaryła w nie nosem. Było zimne, obojętne, nieczułe i w ogóle nie poddawało się magii,

- Ostatnia moja nadzieja to złoty grzebień - szepnęła. - Rzucę go za siebie i wyrośnie mój ukochany Straszny Las. A jak już się w nim znajdę, dam sobie radę...

Ale mimo parokrotnego rzucania złotym grzebieniem i starannego wymawiania wszystkich obowiązujących zaklęć - żaden las nie wyrósł na dywanie. Wówczas czarownica znowu usiadła na podłodze, koło grubej książki z baśniami, i zaczęła rozpaczliwie łkać. A płakała tak żałośnie, że dziewczynka, mimo jaśka, którym przykryła głowę, wreszcie się obudziła.

- Co tu się dzieje?! - zawołała zdziwiona, siadając na łóżku. - Radio gra, telewizor włączony, lampa się świeci! Czary czy co?

I wyskoczyła z łóżka, aby wyłączyć oba odbiorniki. I wtedy jej wzrok padł na czarownicę. Czarownicę?! Osoba siedząca na dywanie w ogóle nie przypominała wszechwładnej królowej magii ze świata baśni. Była małą, rozczochraną, chudą staruszką, która rozpaczliwie płakała.

- O Boże, jakaś biedna babunia siedzi u mnie w pokoju i płacze - szepnęła wzruszona dziewczynka.

- Babunia?! Biedna?! - zawyła czarownica z furią. - Więc do tego doszło, że w tym strasznym, obcym świecie biorą mnie za biedną babunię?! Nie tylko odarto mnie z magii i mocy, lecz jeszcze się ze mnie wyśmiewają? I to kto! Mała dziewczynka! Prawie dziecko! W świecie baśni dzieci straszy się mną, a tu dzieci litują się nad moim losem?! To straaaaaszne...!

Płakała teraz tak przejmująco, że wzruszona dziewczynka zaczęła ją głaskać po siwych, skudlonych włosach. Czarownica ze zdumieniem odkryła, że nie jest to niemiłe. Coś łaskotało ją w gardle i piekło pod powiekami. Nigdy w życiu nikt nie głaskał jej po głowie ani nie przytulał. Ale też nikt w całym świecie baśni nigdy nie wpadłby na tak dziwaczny pomysł, żeby przytulić, pogłaskać lub pocałować czarownicę! Wiedźma pociągnęła leciutko nosem, ze zdziwieniem usunęła dłonią małą kropelkę, która pierwszy raz w życiu ściekła jej z oka nie ze złości czy lęku, lecz z niezrozumiale tkliwego uczucia - a potem odruchowo przytuliła się do dziewczynki i powiedziała:

- Jestem prawdziwą, najprawdziwszą czarownicą z twojej książki z baśniami. Niestety, rzuciłaś przez sen książkę na podłogę, a ja wypadłam z jej kartek. Tymczasem w twoim świecie nie ma dla mnie miejsca. Jestem w nim, jak sama mówisz, jedynie biedną i wystraszoną staruszką. A w świecie baśni... Ach, jakże jestem potężna w świecie baśni!

- Używasz swych czarów dla bardzo złych celów - wytknęła jej dziewczynka. - Wszyscy się ciebie boją, wszyscy przeklinają. Może lepiej, że opuściłaś świat baśni?

- Nieprawda! - załkała wiedźma. - Jakież to złe czary, skoro może je zdjąć byle głupie książątko lub zarozumiały królewicz, a nawet mała, bezbronna sierotka? I zwróć uwagę, że wszystko w każdej baśni zawsze dobrze się kończy. Za to beze mnie... beze mnie baśni w ogóle nie będzie. Żadnej!

- Teraz, gdy mi to mówisz, widzę, że masz rację! - zdziwiła się dziewczynka.

- Oczywiście, że mam rację - załkała czarownica. - Czy mogłaby istnieć bajka o Śpiącej Królewnie, gdybym nie uśpiła zatrutym wrzecionem tej ślicznej dziewczyny? Czy Kopciuszek mógłby pojechać na królewski bal, gdybym nie zjawiła się w porę z zaczarowaną suknią i magiczną karocą? Czy piękny książę trafiłby na swą wybrankę, gdybym nie zamieniła go w zieloną żabkę? Musiałby poślubić nudną i brzydką księżniczkę z sąsiedniego zamku!

- A ja zawsze myślałam, że gdyby cię nie było, wszyscy w świecie baśni byliby bardzo szczęśliwi. Teraz widzę, że bez ciebie baśnie by nie istniały. Baśń bez czarownicy byłaby jak... jak chleb bez soli, jak... jak ja bez mojej mamusi - zadumała się dziewczynka. - Ale dlaczego nie umiesz wrócić sama do książki?

- Bo zapomniałam, z której strony wypadłam, i ciągle wracam w złym miejscu! - zapłakała wiedźma. - O kilka stron za wcześnie lub o kilka za późno. A nie mogę wejść w inne miejsce, bo zniszczyłabym baśń!

- Pomogę ci wrócić do twojego świata. Przypomnij sobie tylko, w którym momencie wypadłaś - powiedziała dziewczynka, wciąż głaszcząc zrozpaczoną czarownicę po rozkudlonej głowie. - Znam te baśnie prawie na pamięć, od razu poznam, o którą chodzi.

- Chyba... chyba... wydaje mi się, że wiem! Zamierzałam właśnie ofiarować lusterko jakiejś pięknej, choć okrutnej królowej. Czy to ci coś przypomina? - spytała z nadzieją czarownica.

- Nie bardzo. Mów dalej.

- Ta okrutna królowa była macochą ślicznej, biednej sierotki. Zazdrościła jej urody. Moje lustereczko ma wzmocnić jej zazdrość. Ono będzie jej powtarzać, że choć jest piękna, to jeszcze piękniejsza jest jej pasierbica. Ale... ale zapomniałam imienia tej sierotki! - i czarownica znowu rozpłakała się żałośnie. - Te okropne przygody nie tylko zniszczyły moją moc, ale i osłabiły pamięć!

- Nie płacz. Już wiem - powiedziała zadowolona dziewczynka. - Przecież to bajka o królewnie Śnieżce! Zaraz otworzę książkę na właściwej stronie.

- Śnieżka! Tak! To imię sierotki! - zawołała z nadzieją czarownica. Dziewczynka zaczęła przerzucać kartki książki.

- Myślisz, że ci się uda? - spytała nerwowo wiedźma.

- Jasne! Czytałam te baśnie wiele razy! - zaśmiała się dziewczynka, kartkując księgę. - Patrz, tu na obrazku jest twoja okrutna królowa, widzisz? Doskonale pamiętam, że obok niej byłaś właśnie ty i podawałaś jej złociste lustereczko! Spójrz! Lusterko wciąż jest! I wisi w powietrzu, a powinna je trzymać twoja ręka! A zamiast ciebie jest biała plama! To właśnie tu! Wskakuj!

Wiedźma spojrzała na nią dziwnym wzrokiem, przenikliwym i uważnym. Już nie płakała, a spod jędzowatych rysów, które miały straszyć Jasia i Małgosię, wyjrzała mądra twarz starej kobiety, która żyje od tysięcy lat - tak długo, jak długo istnieją baśnie. A baśnie istnieją tak długo, jak długo istnieją ludzie. Gdyż już przed tysiącami lat matki na Ziemi odkryły, że aby ich dziecko usnęło głębokim, zdrowym snem, wystarczy opowiedzieć mu bajkę. A potem matki odkryły, że aby dziecko nauczyło się odróżniać dobro od zła, też wystarczy opowiedzieć mu bajkę. A jeszcze inne matki odkryły, że gdy się opowiada dziecku bajkę, to razem z nią powraca dzieciństwo także dla matek, przypominają sobie one bowiem wszystkie bajki, jakie im opowiadano, gdy były małymi dziewczynkami - a wówczas przed ich oczami pojawiają się zapomniane twarze ich matek. I właśnie dlatego baśnie istnieją na świecie prawie tak długo jak ludzie, a żywot każdej z czarownic trzeba mierzyć tysiącami, a nie dziesiątkami lat. I w każdej wiedźmie tkwi mądrość mijających wieków. Tego wszystkiego jednak mała, zaspana dziewczynka w ogóle nie wiedziała.

- Wracam zatem do siebie, ale nigdy cię nie zapomnę - powiedziała czarownica, wciąż patrząc na nią uważnie. - I kiedyś ci się odwdzięczę. Jeszcze nie wiem kiedy, bo to będzie także zależeć od ciebie. Jak masz na imię?

- Kasia. Albo Kaśka. A może Katarzyna? - uśmiechnęła się dziewczynka.

- Po raz pierwszy ktoś za zło odpłacił mi dobrem, więc i dobro kiedyś ode mnie otrzyma. Do widzenia, Kasiu, Kaśko, Katarzyno...

Czarownica wskoczyła do książki z baśniami - i zniknęła. Już po chwili wyłoniła się z powrotem na obrazku, tuż koło okrutnej, pięknej królowej. Objęła mocno dłonią zawieszone w powietrzu magiczne złote lusterko - i ostatni raz spojrzała na Kasię uważnym wzrokiem. A potem zastygła, jak przystało na postać z kolorowego obrazka w książce.

Kasia z uśmiechem zamknęła książkę i odłożyła ją na półkę. Potem pokręciła w zadumie głową, uśmiechnęła się, westchnęła i powiedziała sama do siebie:

- Nie wiem, czy to wszystko mi się śniło, czy też nie... nie wiem. Wiem tylko, że jestem okropnie senna - ziewnęła, weszła do łóżka, a już po chwili znowu spała.

 

* * *

Spadło mnóstwo kartek z kalendarza. Minęło wiele lat. Galaktyki gnały w dzikim pędzie ku czarnym dziurom lub planetom gigantom, astronomowie zaś wciąż się kłócili o wiek i wielkość kosmosu. Świat ludzi - planeta Ziemia - gnał w dzikim pędzie ku nieznanemu przeznaczeniu, a jego mieszkańcy wciąż się kłócili lub wojowali ze sobą o różne mało ważne sprawy. I tylko świat baśni trwał niewzruszony na kartach tysięcy ksiąg.

Piękny.

W świecie ludzi wynaleziono leki na wiele groźnych chorób, ale pojawiły się inne, na które leków jeszcze nie było. Promami kosmicznymi ruszono do gwiazd, ale wynaleziono też nowe, groźne rodzaje broni i ciągle gdzieś wybuchały całkiem nowe lub trwały jeszcze dawne wojny.

Na planecie Ziemia przybywało wciąż śmieci - i dzieci. Śmieci było coraz więcej i więcej, zatruwały lasy, wody, glebę, dzieci wyrastały na mędrców lub głupców, okrutników lub dobrych ludzi.

A w świecie baśni czarownica wciąż i wciąż na nowo przeobrażała śliczne królewny w małe zielone żabki lub w białe kózki po to, aby mogli je odczarowywać prześliczni książęta. I każda baśń zaczynała się od słów: “Pewnego razu...” - a kończyła słowami: “...i odtąd żyli długo i szczęśliwie”.

W świecie ludzi wymyślono wszystkie możliwe udogodnienia, aby życie uczynić łatwiejszym i przyjemniejszym ale nie wymyślono niczego na samotność. W świecie baśni na samotność nie było czasu i miejsca. Nawet kwiaty rosły tu parami.

Staruszka, która przed wielu, wielu laty była śpiącą w pokoju małą Kasią, siedziała teraz na fotelu i patrzyła przez okno wyblakłymi niebieskimi oczami. W tych oczach gościł smutek ludzi samotnych, którzy nie czekają już na nikogo i niczego nie oczekują od życia.

Życie toczyło się gdzieś obok, świat gnał przed siebie w dzikim pędzie, a staruszka tkwiła w swym bujanym fotelu przy oknie, wypatrując bliskich sobie ludzi, których już nie było.

- Pora mi umrzeć - szepnęła pewnego dnia. - Jestem stara, sama, nikomu niepotrzebna...

Nie płakała. Wylała już wszystkie łzy, jakie przeznaczone jej było wylać w ciągu długiego życia, choć trzeba przyznać, że czasem były to także łzy radości. Od paru jednak lat łez radości było mniej, a łez smutku aż za dużo. Tkwiła godzinami w bujanym fotelu i wpatrywała się w ten sam widok za oknem, a w jej wyblakłych niebieskich oczach nie pojawiała się już ani jedna łza. Ale suche oczy pieką jeszcze bardziej niż łzy.

I właśnie wtedy, gdy po raz pierwszy głośno powiedziała, że pora już odejść z tego świata - z półki z książkami spadła nagle z hukiem gruba stara księga w zniszczonej, skórzanej okładce.

- Ooo... - zdziwiła się staruszka. - To przecież moja stara księga z baśniami, którą tyle lat temu dostałam od rodziców. Jakie to dziwne... Sama spadła?

Z kart księgi wysunęła się cicho czarownica i podeszła do zdziwionej staruszki.

- Pamiętasz mnie jeszcze, Kasiu, Kaśko, Katarzyno? - spytała łagodnie.

- Nie - odparła Katarzyna.

- A jednak mnie znasz - szepnęła wiedźma. - Przed siedemdziesięciu laty wypadłam z tej księgi, tak samo jak dziś. Pomogłaś mi wówczas wrócić do świata baśni.

- Pamiętam! - ożywiła się staruszka. - Ale myślałam, że to mi się śniło. Chyba że i teraz mi się śni?

- Wiesz, że choć tak bardzo dorosłaś, to świat baśni ciągle istnieje?

- Mam nadzieję - szepnęła staruszka.

- Pamiętasz, Kasiu, Kaśko, Katarzyno? Obiecałam ci wtedy, że ci się odwdzięczę - szepnęła wiedźma i swoje siwe, rozkudlone włosy przytuliła do siwych włosów staruszki. - Pójdziesz teraz ze mną i od tej pory już razem, we dwie, będziemy w świecie baśni przemieniać śliczne królewny w małe zielone żabki. A każde zło, które uczynimy, na końcu przemieni się w dobro, bo w moim świecie, w przeciwieństwie do twojego, wszystko zawsze dobrze się kończy. Więc chodź, moja siostro czarownico... Chodź do świata baśni, w którym nigdy nie będziesz samotna, nigdy nie będziesz niepotrzebna. Chodź...

- Idę - powiedziała staruszka i ostrożnie wstała z bujanego fotela. Czarownica podała jej dłoń.

I dwie stare, siwe kobiety, uśmiechając się do siebie, powoli weszły w pożółkłe stronice wielkiej księgi z baśniami - i zniknęły.

Tylko bujany fotel, na którym siedziała staruszka, jeszcze przez chwilę kiwał się i kiwał, aby wreszcie raz na zawsze znieruchomieć.

 






strona główna
(23kB)