(23kB)
strona główna


 

Terakowska Dorota - Władca Lewawu

 

 

ROZDZIAŁ I

...gdy po raz pierwszy usłyszałam tę historię, zachowałam się dość niepoważnie, czyli jak niemal każdy dorosły człowiek. Zaczęłam po prostu zastanawiać się nad tym, czy ona jest, czy też nie jest prawdopodobna. A tymczasem w takich historiach w ogóle nie o to idzie. One zdarzają. się. I tyle. Co prawda nie każdemu.

Kędy zatem Bartek opowiedział mi tę historię, to choć była ona jego własnym, najprawdziwszym przeżyciem, wykrzyknęłam z tą okropną, pełną obrzydliwej logiki powago-niepowagą ludzi dorosłych:

- To niemożliwe, Bartku! Coś takiego może się zdarzyć w baśni, w przygodowej książce, w filmie... ale w życiu? Nie! Nigdy!

- A jednak, proszę pani, to wszystko jest prawdą - odparł spokojnie chłopiec.

Nie od razu mu uwierzyłam. Ale wreszcie pojęłam, że pewnym osobom może się zdarzyć wszystko, a innym życie zawsze płynie jednako, od poniedziałku do niedzieli, bez względu na porę roku, układ gwiazd czy plam na słońcu. Bartek należał do tych pierwszych osób, a dzięki jego opowieści mogłam spisać niezwykłe dzieje tajemniczych Allian i ich miasta, Wokarku.

Najpierw powiem kilka słów o Bartku: Ma trzynaście lat i podobno urodził się w Krakowie, w domu przy ulicy Skałecznej. Jest jednak zupełnie, ale to zupełnie sam na świecie.

Jak daleko sięga pamięcią, zawsze mieszkał w domu dziecka. Gdy miał pięć lat, wychowawcy powiedzieli mu, że jego mama i tato w dziwny sposób zniknęli bez wieści. Chłopiec nigdy w to nie uwierzył. Tkwiła w nim jakaś nieokreślona, ale bardzo głęboka wiara, że jego rodzice się odnajdą. I nikt ani nic nie mogło mu tej wiary odebrać.

I właśnie dlatego Bartek co jakiś czas uciekał z domu dziecka, mimo że nie było mu tam najgorzej. Ani najlepiej. Ot, tak sobie, „do wytrzymania”, jak mówił. Wtedy gdy uciekał, szukał mamy. Szukał jej po całym Krakowie, najczęściej jednak w pobliżu Wawelu i ulicy Skałecznej. Dlaczego akurat tam? Nie wiedział, ale tak nakazywał mu instynkt. Trwało to już osiem lat, i bezskutecznie. Mimo to nie wątpił, że kiedyś odnajdzie mamę i rozpozna ją, choć nie zapamiętał nawet jej twarzy.

Cała ta nieprawdopodobna przygoda, w którą nie mogłam uwierzyć, nie zdarzyłaby się, oczywiście, gdyby Bartek nie był sierotą. Myślę, że mając mamę, tatę i normalny rodzinny dom, nigdy nie trafiłby do Wokarku, tajemniczego miasta Allian. Zaprowadziły go tam tęsknota i marzenie. I dlatego niekiedy zastanawiam się, czy Wokark nie był miastem utkanym z tęsknoty i marzeń tego chłopca.

...stało się to podczas trzynastej ucieczki Bartka z domu dziecka. Trzynasta Podróż w Poszukiwaniu Mamy... Bartek jak zwykle najpierw pobiegł na ulicę Skałeczną. Pokręcił się koło starej kamienicy, która podobno jeszcze przed dziesięciu laty była jego rodzinnym domem. Na liście lokatorów od dawna nie było jego nazwiska. A tamto mieszkanie już od siedmiu lat zajmowałam ja. I tylko dlatego poznaliśmy się z Bartkiem, a nawet polubili. Jednak tego dnia chłopiec nie zastał mnie w domu, więc obrócił się na pięcie i ruszył w stronę Wawelu.

Wątpię, czy istnieje w Krakowie drugi chłopak, który znałby Wawel tak doskonale jak Bartek. Ile razy uciekał, zawsze tu trafiał. Jakby jakaś tajemna moc promieniująca z królewskiego zamku przyzywała go do siebie. Lecz tego dnia chłopiec nie wszedł na zamkowe wzgórze. Zatrzymał się u jego stóp, koło Smoczej Jamy. Nie miał pieniędzy na bilet wstępu, więc rozglądał się przez chwilę, medytując, jak dostać się do środka. Powietrze tego dnia było parne i chłód Smoczej Jamy wabił chłopca. Smok ustawiony przed wejściem ział co jakiś czas prawdziwym ogniem, budząc podziw sporej grupy turystów. W pewnej chwili jakaś wycieczka, chichocząc i głośno rozmawiając, skierowała się w stronę wejścia. Bartek, niby przypadkiem, znalazł się w środku grupy, i tym sposobem udało mu się uniknąć kontroli biletów. Gdy wycieczka weszła w głąb skalnego korytarza, Bartek postarał się jak najszybciej od niej odłączyć.

Skalny korytarz, wyżłobiony przed wiekami w wapiennym wzgórzu, skrywającym legendarne schronienie wawelskiego smoka, skręcał w lewo, w prawo, wił się, raz był mocniej, raz słabiej oświetlony. Ponieważ Bartek znał to miejsce doskonale, od razu zaczął myszkować po zakamarkach Jamy. Był tu wiele razy, ale nigdy sam, zawsze z grupami zwiedzających, a często nawet z przewodnikiem, którego donośny głos odbierał Smoczej Jamie cały urok tajemniczości. Tym razem udało mu się zostawić grupę daleko z tyłu. Nareszcie był sam. Przyglądał się więc pieczarze uważnie i jakby innymi oczami. Dostrzegał ciemne i wąskie otwory w jej ścianach, to wysoko, to znowu nisko, przy samej ziemi, i zastanawiał się, czy nie mógłby odkryć całkiem nowych, nikomu nie znanych przejść, gdyby tylko nikt z dorosłych mu w tym nie przeszkodził.

W pewnej chwili korytarz rozdzielił się i oprócz głównej odnogi ukazała się mała ślepa dróżka, która gwałtownie kończyła się kamienną ścianą. I właśnie w niej, gdzieś tak w połowie wysokości, ział ciemny otwór. Nieduży. Ot, akurat taki, by zmieścił się w nim szczupły, drobny chłopiec.

Bartek nie namyślał się ani sekundy. Z trudem, kalecząc kolana i ręce, wspiął się po stromej ścianie i już po chwili znalazł się w otworze. Musiał się śpieszyć. Zza zakrętu dobiegał gwar hałaśliwych głosów. Jeszcze pięć, jeszcze trzy energiczne, choć nieco bolesne ruchy i chłopiec wreszcie w nim znikł. Wycieczka przeszła obok, chichocząc. Jej uczestnicy jedli kanapki i rzucali na ziemię papierki z cukierków. Gdy głosy oddaliły się na tyle, że już tylko echo je powtarzało - Bartek odetchnął i rozejrzał się wokół.

Niewiele jednak dojrzał. W dziurze, w której się znalazł, było tak ciemno, że musiał macać rękami po skalnej ścianie, by zorientować się, jakiego jest kształtu. Poruszać się mógł tylko na czworakach. W pewnej chwili jego ręce trafiły w pustkę. Chłopiec podczołgał się w tę stronę. Przebywszy parę metrów, stwierdził, że znajduje się w ciasnym korytarzyku, który wijąc się, prowadzi w nieznanym kierunku, lecz najwyraźniej gdzieś w dół.

Mniej więcej po dziesięciu minutach upartego czołgania się Bartek zauważył, że korytarzyk zrobił się bardziej przestronny, a po dalszych kilku minutach dało się już stanąć na nogi. Skądś sączyło się szare światło, czyniąc wnętrze korytarza wprawdzie mrocznym, lecz już nie czarnym. Bartek zaczął się rozglądać. Wapiennobiałe ściany były wysokie, pokryte jakimiś rysunkami, których sensu nie umiał dociec z powodu panującego mroku. Wpatrzony w nie, chłopiec zbyt późno dostrzegł, że pod jego nogami rozwarła się przepaść. Była to niemal idealnie okrągła, ziejąca czernią studnia. Nie udało się już złapać równowagi ani uchwycić się wystającej krawędzi.

...i teraz spadał. Ale spadał w jakimś dziwnym, jakby spowolnionym rytmie. Nie jak kamień lecący w głąb studni, lecz jak ptak ze zranionymi skrzydłami, które mimo to wciąż stawiają opór powietrzu.

To koniec! - myślał gorączkowo i czuł, jak obija się o kamienne ściany. - Co tam jest na dole? Rozbiję się!

Upadek nastąpił po chwili. Ale był inny, niż Bartek przypuszczał. Zamiast rozbić się o twardą skałę, chłopiec poczuł, że zanurza się w coś miękkiego, gęstego, a zarazem obrzydliwie lepkiego.

Jakbym wpadł w wielki stos cukrowej wary... - pomyślał chaotycznie. Przerażony, wykonywał równocześnie gwałtowne ruchy rękami i nogami, jak pływak, ale w niczym nie poprawiało to jego rozpaczliwej sytuacji. Wyglądało na to, że tkwił w jakimś ogromnym kłębie mocnych, lecz miękkich i ohydnie lepiących się nici.

Powoli jego oczy przyzwyczajały się do ciemności. Zaczął rozróżniać grube, pojedyncze zwoje czegoś, co mocno krępowało go całego. Najgorsze było to, że nie mógł znaleźć żadnego oparcia dla nóg. Jakby go wcale nie było. I wtedy w pewnej odległości dostrzegł wyraźnie świecące oczy. Jedna para... druga... kawałek dalej trzecia. Błyszczały w mroku jak rubiny. Rata... ósma... dziesiąta... Poruszały się, coraz to zmieniając położenie.

Bartek poczuł, że dopiero teraz naprawdę sztywnieje ze strachu. Wytężył wzrok, usiłując dostrzec, co to takiego. Zdawało mu się, że zaczyna rozróżniać dziwnie znajome, ale obrzydliwe kształty. Znajome - lecz nadzwyczaj powiększone! Powiększone doprawdy monstrualnie!

...to przypomina olbrzymie pająki! - uprzytomnił sobie wreszcie ze zgrozą.

I nagle zrozumiał, że tkwi w ogromnej, grubej pajęczynie; że te nici, miękkie i lepkie, to gęsta pajęcza sieć, niezwyczajnie duża i mocna, gdyż utkał ją pająk gigant. A za siecią poruszały się bezszelestnie wstrętne stwory na wysokich, owłosionych nogach, z wypukłymi, błyszczącymi oczami. I oczy te - czarne z rubinowym odblaskiem - wpatrywały się w niego z uwagą. Zaś misterna, choć gruba sieć oplatała go coraz ciaśniej i ciaśniej...

- O rany! One mnie uduszą lub zjedzą, jak muchę! - szepnął sam do siebie i nagle przypomniał sobie o fince, harcerskim nożu, który dostał na imieniny (skądinąd akurat ode mnie). Rozpaczliwie szybkimi ruchami zaczął ciąć miękkie, choć grube nici. O dziwo, poddawały się nadzwyczaj łatwo. Ale było ich dużo, bardzo dużo. Bartek, tnąc sieć, równocześnie posuwał się w niewiadomym kierunku, centymetr po centymetrze, wytrwale, uporczywie, byle dalej od straszliwych rubinowych oczu. Cały czas nie czuł gruntu pod nogami. Zawieszony był na tej ogromnej pajęczynie jak mucha i chyba sądzony był mu los muchy.

Lepsza chyba przepaść niż śmierć w pajęczej sieci - pomyślał i ciął coraz energiczniej. - O rany! w życiu nie widziałem czegoś tak ohydnego.

Jeszcze chwila, dwie - i upadł, wolny, na kamienną platformę. W bezpiecznej, choć tak niepokojąco bliskiej odległości, tuż za zniszczoną siecią, poruszały się leniwie wielkie, wstrętne pająki. Miał wrażenie, że go widzą - a jednak nie uczyniły nic, aby go schwytać.

Oczy chłopca, przyzwyczajone już do ciemności, rozróżniły teraz wąskie kamienne schodki prowadzące w dół. Bez namysłu dopadł do nich i zaczął nimi schodzić. Innej drogi zresztą nie było.

Marsz schodkami trwał długo. Prowadziły raz w dół, to znowu pod górę, wiły się gdzieś, skręcały w lewo, w prawo, i nagle Bartek znalazł się w Smoczej Jamie. Poznał korytarz, którym szła przedtem grupa turystów. Było pusto i prawie całkiem ciemno. Pobiegł w kierunku wyjścia. Korytarz rozszerzał się, rozjaśniał...

Gdy chłopiec wybiegł wreszcie przed Smoczą Jamę, stanął jak wryty. Zniknął smok ziejący ogniem! Nie było także pana sprawdzającego bilety! Nie było w ogóle nikogo! Całe otoczenie Wawelu, łącznie z tak zatłoczonymi zazwyczaj bulwarami nad Wisłą, było puste! Puściuteńkie! Ba! Nie było żadnych bulwarów! Gąszcz krzewów, drzew i nieznanych wielkich kwiatów porastał brzegi tej królewskiej ongiś rzeki, niby dżungla. Dziś, niestety, Wisła była ściekiem, ale...

Co? - zdumiał się ponownie chłopiec. Miejscami wśród drzew i krzewów prześwitywały modrozielone fale. Prawdziwa czysta rzeka? Za to sam Wawel, tak ukochany Wawel, robił wrażenie dziwnie ponure i groźne.

Bartek, którego po niedawnej szamotaninie z pajęczą siecią bolały jeszcze ręce i nogi, przeciągnął się i z ulgą zaczerpnął haust powietrza. Stał z otwartymi ustami. To było powietrze, a nie mieszanina przemysłowych pyłów, siarki, ołowiu i dwutlenku węgla. Było ostre jak w górach, a zarazem czyste jak kryształ. - Spojrzał w niebo nad miastem, na ogół zasnute ponurą mgłą. Przejrzysty, wesoły błękit poraził mu oczy. - Możliwe, że tak błękitne niebo bywa wysoko w górach lub na jakiejś bezludnej wyspie! Ale tu?

Nagle usłyszał szmer. Obejrzał się i ujrzał ogromnego, szpetnego pająka, sięgającego mu wypukłym tułowiem niemal do pasa! Pająk przemknął cicho i znikł w pobliskich krzakach. Teraz Bartek spostrzegł ich wiele, dziesiątki, setki; poruszały się szybko i bezszelestnie na długich owłosionych kończynach. Chłopiec przeraził się, lecz pająki jakby w ogóle nie zwracały na niego uwagi! Bartek był z natury odważny, ale to, co zobaczył, obudziło w nim jakiś dziwny niepokój.

Co się stało z Krakowem? - myślał gorączkowo. - Niby ten sam, lecz całkiem inny! I te obrzydliwe pająki... Gdzie podziali się ludzie?!

Po krótkim namyśle chłopiec szybkim krokiem ruszył w stronę miasta. Pierwsze kamienice, między którymi się znalazł, wydawały się jakby czystsze, najwyraźniej świeżo pomalowane, i jakieś mniejsze. Nie było też widać nowych osiedli za Wisłą. Jakby zapadły się pod ziemię... Lecz stary Kraków trwał na swoim miejscu, tajemniczym jakimś sposobem oczyszczony z pyłów, kurzu i brudu, które od wielu lat nieprzerwanie przysypywały go szarą patyną.

Ludzi nadal nie było widać. Za to pająków było coraz mniej. Gdy Bartek oddalił się od Wawelu, pająki znikły zupełnie i spotkał pierwszych ludzi.

ROZDZIAŁ II

W pierwszej chwili Bartek sądził, że w jego stronę zmierza wesoła i nadzwyczaj kolorowa grupa dzieci. Dopiero gdy podeszły blisko, ze zdumieniem stwierdził, że to nie dzieci, lecz dorośli. Wyglądali niezwykle! Kobiety przypominały wiotkie, złotowłose księżniczki z ilustrowanych baśni, w powiewnych pastelowych sukniach mieniących się wszystkimi kolorami tęczy. Były śliczne. Tak śliczne, że aż nieprawdziwe. Szczególne wrażenie robiły ich wielkie błękitne oczy. Ale były to oczy... lalek; pięknych, kosztownych lalek, jakie niekiedy zdarza się oglądać na wystawach sklepów z zagranicznymi towarami. Bartka ponadto zaskoczył ich wzrost. Sięgały mu najwyżej do pachy. Jemu, trzynastoletniemu chłopcu! Mężczyźni byli niewiele wyżsi, równie piękni, subtelni, ubrani nie mniej barwnie. A dzieci... Dzieci sięgały Bartkowi raptem nieco powyżej kolan!

...i ta grupa niezwykłych ludzi, uśmiechniętych, żywo rozmawiających, co przypominało jednak bardziej szczebiot ptaków niż ludzką mowę, i szła teraz w kierunku chłopca. Przez cały czas rzucali jednak wokół uważne, niespokojne spojrzenia, tak jakby się czegoś obawiali. Ale ich różowe śliczne twarzyczki były mimo to pogodne, pełne życia i wdzięku.

Na widok Bartka przystanęli nadzwyczaj zdziwieni, lecz nie było w tym zdziwieniu nic niegrzecznego. W końcu, powiedzmy sobie szczerze, tak jak oni Bartkowi, tak Bartek im musiał wydać się co najmniej dziwny: był nie tylko znacznie wyższy, ale o wiele brzydszy?

Pierwszy przerwał milczenie człowiek z krótką, jasną brodą, ubrany w czerwoną pelerynę:

- Jesteś mężczyzną czy też ogromnym dzieckiem, przybyszu? Bo choć wzrostem znacznie nas przewyższasz, jednak twoja twarz nie jest twarzą dorosłego człowieka! Nigdy nie widzieliśmy kogoś takiego jak ty!

W jego głosie nie było lęku, tylko zdziwienie, ciekawość i pełna serdeczności uprzejmość. Bartek znał zasady dobrego wychowania. Skłonił się więc nisko przed pytającym i odpowiedział:

- Od dawna nie jestem już dzieckiem. Mam przecież trzynaście lat!

- Trzynaście lat!

- Tylko trzynaście i taki olbrzym...!

- To niesłychane! Niezwykłe!

- Wręcz niemożliwe! - wołali rozbawieni kolorowi nieznajomi, oglądając chłopca ze wszystkich stron.

- Nie wiem, czemu tak was dziwi mój wzrost - obruszył się Bartek. - Mnie o wiele bardziej zaskakuje wasz! Jesteście znacznie mniejsi niż przeciętni krakowianie! Wszyscy moi kumple z budy są od was wyżsi! A ja... złośliwcy wręcz mówią, że jestem... tego, no... konus! No bo krakowianie...

- Krakowianie? - zdziwił się brodacz. - Kto to są kra-ko-wia-nie?

- Jak to kto? No chyba, że mieszkańcy Krakowa! Co wy...? Tak przecież od wieków nazywają się mieszkańcy tego miasta!

- Chłopcze, co ty mówisz? - przerwał mu brodacz. - Czyżby ugryzł cię Pajęczak? Ta ulica nazywa się U Lewaw, a nasze miasto to Wokark, nie żaden Kraków! Nie jesteśmy też jakimiś krakowianami. Cały nasz ród wywodzi się od Allian, którzy przed wiekami przybyli tu nie wiadomo skąd i założyli to miasto! Jesteśmy Allianami!

Bartek zaniemówił. Miasto było zmienione, to prawda, lecz nie do tego stopnia, by nie poznać, że jednak jest to Kraków. Dziwny jakiś, ale Kraków. Coś się z nim porobiło, ale był to Kraków!

- Właśnie że Kraków! - zawołał w pierwszej chwili oburzony, ale zaraz ugryzł się w język i bąknął grzecznie: - Nic nie rozumiem. Nic a nic. O rany, w życiu mi się coś takiego nie przydarzyło.

Postanowił przemyśleć to wszystko spokojnie. A może inni napotkani krakowianie wyjaśnią tę zagadkę? Kurde, a jeżeli przemieściłem się w czasie... chryja bądź co bądź nie z tej ziemi!

Nagle nieznajomi, którzy podczas rozmowy z Bartkiem ani na chwilę nie przestali rozglądać się bacznie dokoła, rozpierzchli się na wszystkie strony w wielkim pośpiechu. Brodacz zdążył tylko krzyknąć do chłopca:

- Schowaj się! Szybko! Nadchodzą Pajęczaki!

Od strony Wawelu cicho zbliżały się pająki olbrzymy. Było ich dużo. Poruszały się niemal błyskawicznie na swych wysokich, cienkich nogach. Wyglądały ohydnie i groźnie, lecz Bartek, pamiętając swoje pierwsze spotkanie z nimi, nie bał się ich już tak bardzo. Wydawały mu się obrzydliwe, lecz mało niebezpieczne. Tym bardziej zaskoczyła go ucieczka Allian i ich paniczny lęk. Pierzchali na wszystkie strony, wydając przy tym żałosne i pełne przerażenia okrzyki. A pająki - ku zdziwieniu Bartka - mknęły chyżo w ich kierunku, nie pozostawiając bynajmniej wątpliwości, że ich zamiary są nieprzyjazne. Co gorsza, mali ludzie najwyraźniej byli celem ataku pająków! Lecz żaden z nich, ku zdziwieniu chłopca, nie miał przy sobie jakiejkolwiek broni, choćby zwykłego noża, żaden też nie próbował się bronić.

To, co nastąpiło, trwało zaledwie sekundy. Bartek usłyszał jęk, a w chwilę później pająki gnały już z powrotem w stronę Wawelu. Chłopiec podbiegł do nieznajomych. W milczeniu pochylali się nad leżącymi bezwładnie na ziemi dwiema postaciami. Jedną była śliczna młodziutka kobieta, a drugą malutkie dziecko.

- Co się stało?! - zawołał wystraszony Bartek.

- Pajęczaki... sam widziałeś... - odparł ponuro brodacz.

- Ale co tu się dzieje? Czemu one was atakują, co to wszystko ma znaczyć?! - zadawał pytania chłopiec.

- Czyżbyś nic o tym nie wiedział? - zdziwili się nieznajomi. - Czyżbyś nie słyszał, co robią Pajęczaki?

- Zdawało mi się, że mimo swego wstrętnego wyglądu nie są groźne - bąknął Bartek.

- Widać, chłopcze, że jesteś przybyszem z innych stron - westchnął brodacz. - Więc wyjaśnię ci: nasze miasto od zachodu do wschodu słońca nękane jest przez ogromne i groźne Pajęczaki...

- Od kiedy?! I dlaczego ja nic o tym nie wiem, choć znam to miasto jak własną kieszeń!

- Ależ tak się dzieje od setek lat! - odkrzyknęli nieznajomi.

- ...a to, że nic o tym nie wiesz, stanowi dowód, że jednak nie jest to twoje miasto Kraków, ale nasz Wokark - zakończył brodacz, patrząc na Bartka nieco dziwnie.

- Od setek lat was napastują i do tej pory nie wymyśliliście jakiegoś sposobu, aby się ich pozbyć? W moim mieście byle wyrostek już by z nimi walczył!

- Walczył...? - wymówił powoli brodacz, a jego twarz spochmurniała. Otaczający go ludzie gwałtownie, acz z wyraźną naganą, zamilkli. - My potępiamy wszelką walkę. A zresztą nie wolno walczyć z tym, co przychodzi z Lewawu. A Pajęczaki mieszkają właśnie na Lewawie...

- Na Lewawie! Lewaw?! Jaki Lewaw! Przecież to Wawel!

- Lewaw - odparł grzecznie, lecz z naciskiem jego rozmówca. - Znowu upierasz się i wymieniasz dziwne, obce nam nazwy, przybyszu...

Kolorowi, drobni ludzie zaczęli szeptać coś porozumiewawczo między sobą. Brodacz ze zdziwieniem pokręcił głową:

- Tak, macie rację... rzeczywiście - i tu zwrócił się do chłopca: - Oni mówią, że ty wymieniasz prawidłowe nazwy, ale wymawiasz je od końca, wspak. Lewaw wspak to właśnie Wawel. Wokark wspak brzmi prawie jak Kraków. Przyznasz chyba, że trochę to niesamowite! Ale wyjaśnimy tę zagadkę później, teraz trzeba się pośpieszyć, musimy ratować ofiary Pajęczaków.

Ruszyli szybkim krokiem, a Bartek wraz z nimi. Po drodze zadawał dalsze pytania:

- Mówiłeś, że Pąjęczaki atakują tylko po zachodzie słońca, a teraz jest jasny dzień!

- Tak, ale czasem, gdy są bardzo złe lub głodne, wychodzą także w dzień. Pamiętaj, że one żywią się naszą krwią. To dlatego wokół Lewawu jest tak pusto. Niestety, Allianie muszą co jakiś czas zapuszczać się w te niebezpieczne okolice, bo tylko tu rośnie ziele akbab. Gdy je przyłożysz na rankę po ukąszeniu Pajęczaka, zmniejsza się niebezpieczeństwo śmierci.

- Śmierci?! - wykrzyknął chłopiec.

- Nie krzycz tak - szepnęła jedna z kobiet. - Jesteś nie tylko bardzo duży jak na Allianina, ale i niezwykle hałaśliwy.

Dopiero teraz Bartek uświadomił sobie, że głosy nieznajomych są tak samo delikatne jak ich wygląd, brzmią świergotliwie i cienko niczym głosy ptaków.

- Allianin ukąszony przez Pajęczaka zapada w długi sen - objaśniał mu tymczasem brodacz. - Trwa on ponad dwa tygodnie. Potem przychodzi śmierć z wycieńczenia, bo śpiący nic nie je i nie pije. Ziele akbab, przyłożone na miejsce ukąszenia, skraca sen o połowę i wtedy udaje się uratować ofiarę. Zapędziliśmy się tak blisko Lewawu właśnie dlatego, że skończyły się nam zapasy ziela. Niestety, prawie każda taka wyprawa przynosi kolejne ofiary...

Grupa podążała szybkim krokiem w stronę centrum miasta, niosąc nieprzytomną kobietę i dziecko.

- To żona i dziecko Kerama - szepnął cicho brodacz. - Keram to ten na przedzie...

Keram niósł na rękach dziecko. Twarz miał smutną i zrezygnowaną.

- Dlaczego on nie płacze? - spytał równie cicho Bartek. - Ludzie w takich chwilach rozpaczają, płaczą, a on... jakiś taki... spokojny, sam nie wiem, ale wydaje mi się dziwny...

Brodacz uśmiechnął się słabo:

- Czy można płakać, skoro od ukąszeń Pajęczaków ginie dziennie kilka lub więcej osób? Odkąd pamiętamy, tak jest zawsze. Tylko niektóre z nich udaje się uratować zielem akbab.

Bartek, towarzysząc grupie Allian, rozpoznawał ulice: Grodzką, Kanoniczą, Poselską, plac Wszystkich Świętych... Były niby takie same, a zarazem jakieś inne. W Krakowie ulice Grodzka czy Kanoniczą były brudne, ściany kamienic, poszarzałe od pyłów i sadzy, dawno nie widziały świeżej farby. Tu ulice były o wiele ładniejsze, czyste i kolorowe.

- Dokąd idziemy? - spytał chłopiec.

- Keram mieszka w Rynku. Odprowadzimy go.

- Dlaczego nie zawołacie lekarza?

- Lekarze są bezradni wobec ukąszeń Pajęczaków - wyjaśnił krótko brodacz. - Czy mógłbyś mi teraz, przybyszu, powiedzieć, skąd się wziąłeś? Szedłeś od strony Lewawu, lecz mam nadzieję, że nie masz nic wspólnego z tym, który tam mieszka! Powiedz nam swoje imię.

- Bartek...

- Bartek? Bartek? Czy zauważyłeś, że Bartek czytany wspak to Ketrab? Ketrab to bardzo popularne imię wśród Allian. Zagadkowa historia... A skąd przybywasz?

Bartek zaczął opowiadać brodaczowi swoją przygodę. Mijając co jakiś czas równie małych i ciekawie ubranych mieszkańców tego niby-Krakowa, doszli do Rynku i pożegnali Kerama przed jego domem.

Rynek był prześliczny! Taki sam - lecz w gruncie rzeczy inny! Rozparły się na nim szeroko niskie Sukiennice; tuż obok wystrzeliwały w jasne niebo dwie dobrze znane Bartkowi wieże kościoła Mariackiego i mniej strzelista wieża Ratuszowa. Cały Rynek opasywały wesołe, różnokolorowe kamieniczki, były jednak o wiele mniejsze niż te krakowskie. A po kocich łbach (w Krakowie dawno zastąpiono je nudną kamienną płytą) chodziły gromady pięknych Allian. Zerkali ciekawie, acz nie natrętnie, na idącego z brodaczem dziwnego chłopca. Bartek natomiast ze zdziwieniem uprzytomnił sobie, że do tej pory nie napotkał ani jednego pojazdu - samochodu, motocykla czy choćby nawet konnej dorożki.

- Niezwykła jest historia, którą mi opowiadasz - zadumał się towarzysz Bartka. - Wypada ją przedstawić Radzie Mędrców. Warto, by Mędrcy ją poznali...

- Mędrcy? Rada Mędrców? - zdziwił się chłopiec.

- Są to starannie dobrani najmądrzejsi ludzie z miasta. Jest ich dziesięciu, rządzą w imieniu wszystkich Allian.

- A skąd wiecie, że właśnie oni są najmądrzejsi?! W Krakowie mamy z tym mnóstwo kłopotów! I nie tylko w Krakowie!

- Mędrców dobiera komputer - wyjaśnił brodacz. - Bądź spokojny, już on potrafi to robić bezbłędnie!

- Komputer?! O rany! My także mamy komputery, ale one też się mylą.

- Na szczęście u nas się to nie zdarza.. I bez tego, jak zauważyłeś, mamy dość kłopotów. Dopóki Mędrców wybierali ludzie, zbyt często okazywało się poniewczasie, że są oni po prostu żądnymi władzy głupcami... Bartku, zapraszam cię w gościnę do mego domu. Mieszkamy na ulicy U Ałsiw...

- Bardzo chętnie! Niby to Kraków, gdzie miałem paru znajomych, a jednak nie Kraków... Mógłbym co prawda wybrać się na ulicę Skałeczną... choćby z ciekawości - ostatnie zdanie dokończył jakby na wpół do siebie.

- Nie ma w Wokarku takiej ulicy - zaprzeczył brodacz. - Może jest u ciebie, w tym twoim Krakowie, ale nie u nas!

- Już ja ją na pewno znajdę. Jakkolwiek by się nazywała. Mówiłem ci przecież, że ulice w Wokarku są niemal takie same jak w Krakowie. Domy tylko wydają mi się znacznie niższe, choć głowę daję, że ulice mają taki sam układ! Tyle że nie widzę u was żadnych fabryk ani nowych osiedli. Nie budujecie niczego?

- Nie ma po co. Od setek lat liczba Allian stale się zmniejsza. Pajęczaki, rozumiesz... Więcej nas ubywa, niż przybywa. A fabryk chyba nikt mądry nie budowałby w mieście, w którym się mieszka! Zatruwają przecież powietrze i robią dużo hałasu. Są więc w specjalnie wydzielonych miejscach, z dala od miasta. W ogóle muszę ci powiedzieć, że Allianie tworzyli kiedyś potężne państwo-miasto. Było ono nie tylko bogate, ale miało też wspaniałą naukę, technikę, kulturę.

Nasi pradawni uczeni byli przygotowani na podróże do gwiazd! Czy możesz sobie to wyobrazić?!

- Pewnie - odparł zdecydowanie Bartek. - Wcale mnie to nie dziwi...

- Nasi technicy budowali podobno tak mądre maszyny, że same stawiały nowe domy, produkowały żywność, wytwarzały odzież i inne przedmioty. Niestety, od kiedy pojawił się Nienazwany... Niektóre tylko z tych maszyn dotrwały do naszych czasów i nawet nie umiemy się nimi posługiwać. Inne zaś leżą zardzewiałe na wielkim złomowisku kilkadziesiąt kilometrów od miasta - wyjaśnił brodacz, po czym dorzucił z ożywieniem: - A zatem przyjmujesz moje zaproszenie?

- Jasne jak słońce! - zawołał chłopiec. - Szczerze mówiąc, jestem już okropnie zmęczony i głodny. No i aż kręci mi się w głowie, nic nie rozumiem z tego, co się tu dzieje... - zakończył bezradnie.

Brodacz uśmiechnął się w odpowiedzi wyrozumiale i pociągnął chłopca za sobą.

Szli teraz wolno w kierunku ulicy Wiślnej, budząc coraz większe zaciekawienie przechodniów. Wzrost Bartka i jego ubranie - całkiem bezbarwne i nieciekawe jak na tutejsze zwyczaje - zwracały uwagę wszystkich. Brodacz pozdrawiał przechodzących, a niekiedy przystawał na krótko, zaspokajając w paru słowach ciekawość znajomych. Na dźwięk słowa „Lewaw” wszystkie twarze pochmurniały, a oczy spoglądały podejrzliwie na Bartka.

- Nie, nie... On nie przyszedł z Lewawu! - podkreślał z naciskiem brodacz. - Był tylko w jego pobliżu...

- Lewaw... Wawel... Abrakadabra - zamruczał chłopiec sam do siebie i z ogromną ulgą dowiedział się, że dotarli wreszcie do domu jego przygodnego przewodnika po tym znajomo-obcym mieście.

 

ROZDZIAŁ III

Brodacz - o dźwięcznym imieniu Lorak - wraz z żoną i dwojgiem dzieci mieszkał przy ulicy Wiślnej. W Wokarku nosiła ona nazwę U Ałsiw. Królewska rzeka płynęła przez Wokark tak samo jak w Krakowie, ale jej źródlanej czystości woda w niczym nie przypominała wiślanego ścieku. Jednak Allianie, mimo urody nadrzecznego krajobrazu, nigdy nie chodzili nad Ałsiw. Było to miejsce najbardziej złowrogie. Bez względu na porę dnia i nocy królowały tam Pajęczaki.

Rodzina Loraka powitała Bartka serdecznie, choć nie ukrywano zdziwienia. W mieszkaniu zaskoczył chłopca brak jakichkolwiek sprzętów poza niezbędnymi, jak stół, krzesła, szafy czy miejsce do spania.

Wzrost Bartka śmieszył Atram i Bukaja - dzieci Loraka, które ciągle prosiły, żeby je nosił na barana. Piszczały wtedy zabawnie z radości i przejęcia. Żona Loraka, Anna (jedno z nielicznych imion, które czyta się wspak tak samo), pościeliła chłopcu wspaniałe miękkie łoże, nakryła je futrem nie znanego mu zwierzęcia podobnego do owcy, martwiąc się jednak, czy nie będzie dla niego zbyt krótkie. Na stole postawiła półmisek z gotowaną kurą ugarnirowaną bogato jarzynami. Potrawy były chłopcu doskonale znane, ale znacznie smaczniejsze. Nie mógł się nadziwić świeżości jarzyn, aromatowi delikatnego mięsa, wyrazistym kolorom owoców, niezwykłemu smakowi najzwyklejszej wody. Chleb Allian pachniał tak jak żaden chleb na świecie.

- Teraz się wyśpij - doradził Lorak. - Masz za sobą dzień pełen mocnych wrażeń, musisz być porządnie zmęczony.

- Jeszcze jak! - westchnął Bartek. - Ale nie wiem, czy mi się to uda. W głowie wszystko mi kołuje jak na karuzeli! Tyle pytań, tyle zagadek...! Chciałbym wiedzieć, dlaczego dręczą was Pąjęczaki? I kto właściwie mieszka na Wawelu... tfu, na Lewawie? Czemu tak się tego kogoś boicie? Czemu nie walczycie z Pajęczakami? Dlaczego ich nie zabijacie?

Lorak wzdrygnął się i spuścił oczy.

- Walczyć? Zabijać?! Co ty mówisz, Bartku! Twoje słowa są straszne i nieludzkie. Allianom obca jest myśl o wszelkiej przemocy...

- Ależ to właśnie wy jesteście ofiarami tej przemocy! - Bartek próbował dyskutować: - To Pajęczaki atakują was, nie na odwrót, a wy... A wy nic!

- Trudno. Widać los tak chce, a jemu nie wolno się sprzeciwiać. A o to, kto mieszka na Lewawie, lepiej nie pytaj...

Lorak zasępił się, Anna zaś, podająca akurat placek z wiśniami, zbladła i o mało co nie upuściła talerza.

- Nie mówcie o Nienazwanym... - szepnęła. - O n tego nie lubi. Jeszcze spadnie na nas jakieś nieszczęście. Loraku, powiedz gościowi, że Nienazwany ma prawo zrobić wszystko, co tylko zechce, ponieważ lepiej wie, co służy naszemu dobru...

- Kurde...! - Bartek aż poderwał się z fotela. - Ależ ja muszę się przecież dowiedzieć, kto tam mieszka i czemu tak się go boicie! Jak można żyć, nie usiłując choćby poznać zła, które was niszczy, nie próbując go usunąć!

- Usunąć?! - zbladł Lorak. - Chcesz walczyć z Nienazwanym? Byłbyś szaleńcem lub samobójcą! Allianie muszą i chcą poddawać się wyrokom Nienazwanego. Być może dzięki temu oszczędzi on choć część naszych rodaków...

- O rany! - nie mógł pojąć chłopiec. - Powiedzcie mi chociaż, kim jest ten Nienazwany.

Lorak wzdrygnął się, Anna zaś zasłabła i musiała przysiąść na chwilę w fotelu.

- Nikt nie wie, kim on jest - podjął szeptem gospodarz. - Nikt go nie widział i nie zobaczy. Nawet nie próbujemy tego dochodzić. Na Lewawie od wieków nie ma prawa stanąć noga Allianina. Z wyjątkiem dnia, w którym rodzi mu się dziecko. Wtedy trzeba dziecko zawinąć w biały jedwab i o północy zanieść pod bramę Lewawu...

- Mówiłeś, że od zachodu do wschodu słońca Allianom nie wolno wychodzić z domu!

- W tę noc wolno, lecz tylko członkom rodziny, w której rodzi się dziecko. Na tę jedną jedyną noc stają się nietykalni. Pajęczaki wówczas nie napadają na nich. Dziecko zanosi się pod bramę Lewawu o północy i pozostawia tam aż do wschodu słońca. Ledwo słońce ukaże się zza horyzontu, wraca się po nie, nie wcześniej. Cała ta wyprawa jest straszna i nie życzę jej nikomu. Jak widzisz, mamy dwójkę dzieci i za nic w świecie nie chcielibyśmy po raz trzeci tam iść. Po drodze wokół są Pajęczaki. Jest ich całe mnóstwo. Miliony! A im bliżej Lewawu, tym ogarnia cię większa, paraliżująca niemoc. Ta groza i strach płyną od Nienazwanego...

Lorak wyczerpany pochylił głowę na piersi, Anna zaś przez cały czas opowieści drżała ze strachu.

- Bardzo chciałbym wziąć udział w takiej wyprawie - oznajmił Bartek buńczucznie.

Lorak z niedowierzaniem podniósł głowę:

- A Pajęczaki? Nie będąc członkiem rodziny nowo narodzonego, byłbyś narażony na ich ukąszenia!

- Eeee, chyba nieee! Coś mi mówi, że wcale nie! - zakrzyknął Bartek. - Przecież spotkałem się już z nimi, a nawet byłem wplątany w ich pajęczynę jak prawdziwa mucha! Wydają się mnie lekceważyć, a może nawet boją się mnie! - dorzucił hardo.

Lorak aż wzdrygnął się z obrzydzenia i lęku.

- Pamiętaj, że po zachodzie słońca Wokark nie wygląda tak jak w dzień. W dzień koło Lewawu spotkasz kilka, no, może kilkadziesiąt Pajęczaków, ale w nocy...! Wtedy należy do nich całe miasto! Jest ich bardzo dużo.

- A ja jednak chciałbym to zobaczyć - upierał się Bartek. Tak jak w Krakowie ciągnęło go na Wawel, tak tutaj czuł, że musi iść na Lewaw, że jakaś tajemna moc ściąga tam jego uwagę i myśli.

Lorak westchnął ciężko i rzekł:

- Nasze zwyczaje nakazują spełnić każdą prośbę gościa. Żal mi cię jednak i chciałbym cię powstrzymać. Pamiętam dobrze rodzinę Naja, mego przyjaciela. Był to dobry i rozumny Allianin. Ale pewnego razu oszalał i zaczął mówić podobnie jak ty: że powinniśmy wreszcie podjąć walkę z Pajęczakami. Minęły raptem dwa dni i dwie noce, jak Naj zaczął się buntować, i zginęła cała jego rodzina, żona i trzech dorosłych synów, a na końcu on sam. Pajęczaki zaatakowały w dzień! Weszły do ich domu w samo południe, czego prawie nigdy nie czynią! Lepiej o tym nie mówmy...

- A jednak chciałbym wziąć udział w takiej wyprawie pod bramy Lewawu - oznajmił Bartek stanowczym tonem, w którym nad lękiem górowała ciekawość. - Pomóż mi w tym.

- No cóż... - westchnął Lorak. - W domu mego sąsiada, Łewapa, urodziło się dziś dziecko. Od rana słychać jęki i płacz rodziców noworodka, którzy zamiast cieszyć się z pierwszego potomka, umierają ze strachu przed pójściem na Lewaw. Prześpij się teraz spokojnie, a ja pójdę do Łewapa i poproszę, by wziął cię z sobą tej nocy. Ale ostrzegam jeszcze raz: to straszna i niebezpieczna dla ciebie wyprawa. Wyruszyć trzeba około jedenastej, by dotrzeć do bramy Lewawu o północy. Droga jest wprawdzie krótka, ale doprawdy koszmarna. Zostało jeszcze pięć godzin.

Bartek zasnął. Rzecz szczególna: przyśniła mu się mama. Oczywiście, śniła mu się nieraz, ale nigdy, w żadnym ze snów, nie widział jej twarzy. Czuł ją, ale nie umiałby jej opisać. Tym razem ujrzał ją wyraźnie... Miała piękne złote włosy Allianki i drobną smukłą sylwetkę. Jej oczy spoglądały z czułością, a twarz miała śliczną jak Madonna i równie dobrą. Sen był tak sugestywny, że Bartek, gdy Lorak go obudził, nie wiedział, czy był to sen, czy jawa. Otworzył oczy, szczęśliwy i pełen dziwnej mocy. Jeszcze nigdy nie czuł się tak silny i pozbawiony lęku. Obraz matki jakby umocnił jego postanowienie.

- Mój sąsiad, Łewap, czeka na ciebie - powiedział Lorak. - Jest nawet zadowolony z twego pomysłu. Boi się straszliwie, łatwiej mu więc będzie iść w twoim towarzystwie. Jego żona odmówiła pójścia. Tak zresztą czyni większość naszych kobiet. Ale moja żona Anna, która tak bardzo boi się Pajęczaków, towarzyszyła mi w tej piekielnej wyprawie i była dzielna. Niestety, długo potem chorowała i dręczyły ją po nocach koszmary... Teraz wytłumaczę ci, jak iść do Łewapa. Nie pójdę tam z tobą, nie licz na to. Nie wiem nawet, jak cię wypuścić, by te potwory tu nie wtargnęły...

Dopiero teraz Bartek zauważył, że cały dom Loraka jest szczelnie zamknięty. Tuż przed zachodem słońca we wszystkich domach, w całym Wokarku, zamykano mocne żelazne bramy, na okna zakładano okiennice i kraty. Co wieczór sprawdzano każdą dziurę i szczelinę, a nawet dachy, czy nie ma w nich jakichś szpar. Najmniejsze przeoczenie groziło wtargnięciem Pajęczaków do środka.

- Może ich jeszcze nie ma koło twego domu - powiedział Bartek.

Lorak ponuro pokręcił głową.

- Widać, że jest to twoja pierwsza noc w naszym mieście. Spójrz!

Odsunął zasłonę z okna. Na czarnym niebie świecił wspaniały srebrzysty księżyc. Noc wydawała się być jasna i piękna, ale... ulice i domy były oblepione Pajęczakami! Stwory pełzały po ścianach, właziły na dachy, balkony, aż roiło się od nich na chodnikach. Jak okiem sięgnąć - zajmowały całą przestrzeń.

Był to widok ponury i złowrogi. Bartka przeszedł dreszcz. Pajęczaki na widok światła padającego z odsłoniętego okna runęły w tę stronę i jęły się tłoczyć za szybą. Ich rubinowo-czarne wypukłe oczy były w tym oświetleniu doprawdy przerażające.

Dopiero teraz Bartek pojął, na co się porwał. Nie był wcale taki pewny, czy Pajęczaki i tym razem dadzą mu spokój. Zdrętwiał ze strachu i obrzydzenia. Ale na zmianę decyzji było już jednak za późno. Nie mógł się wycofać. Byłoby mu po prostu wstyd.

Pal sześć... kurde... najwyżej zginę - pomyślał desperacko, choć ze ściśniętym gardłem. - Zginę, ale nie stracę twarzy przed tym Allianinem. Pokażę mu, że nie jestem tylko jakimś wyrośniętym pętakiem z gębą pełną samochwalstwa!

I Bartek zebrał całą odwagę, aby pomyśleć, jak wyjść z domu Loraka, nie narażając go na wtargnięcie Pajęczaków.

- Mam! - wykrzyknął. - Dasz mi, Loraku, długą i mocną linę. Wyjdę przez komin. Jak kominiarz! Nie sądzę, by Pajęczaki spodziewały się tam kogoś spotkać. Potem owinę się liną, którą przywiążę do komina, i opuszczę się na niej w dół. Nie takie numery robiło się w życiu!

- Nie musisz brać liny - odparł Lorak ponuro. - Z dachu można zejść wąską, ale bezpieczną drabiną. Jeśli Pajęczaki cię z niego nie zepchną. W kominie też są klamry.

Bartek aż otrząsnął się na myśl o Pajęczakach spychających go z dachu dwupiętrowego domu! Zwłaszcza że Lorak dorzucił posępnie:

- Nie sądzę jednak, byś dotarł na ulicę.

Dla dodania sobie odwagi Bartek zaczął pogwizdywać i udając przed Lorakiem pewność siebie, zaczął się przygotowywać do wyjścia. Czuł się jednak coraz bardziej niepewnie, ale gospodarz jak na złość przestał już go powstrzymywać od wyjścia z domu.

ROZDZIAŁ IV

Pierwszy etap wyprawy był najtrudniejszy. Należało wyjść kominem na dach, zejść z niego po drabince w dół i przebiec na drugą stronę ulicy do domu Łewapa.

Bartek wziął jednak ze sobą grubą linę i latarkę elektryczną o silnym, jasnym świetle. Lorak zaprowadził go na strych i wskazał małe żelazne drzwiczki w górnej części dachu. Prowadziła do nich drewniana drabinka.

- Komin jest od wieków nie używany i czysty. Nie pobrudzisz się - szepnął. - Ogrzewamy nasze domy energią słoneczną. Ale właź szybko, bo nigdy nie wiadomo, czy nie zawitał do niego jakiś nieproszony gość.

Mieli jednak szczęście. Bartek otworzył drzwiczki i błyskawicznie wcisnął się do komina; drzwiczki zamknęły się z trzaskiem. Komin był ciemny i wydawał się pusty. Od jego wylotu dzieliło chłopca raptem parę metrów wygodnej wspinaczki po żelaznych klamrach. Na wszelki wypadek zapalił latarkę i oświetlił wnętrze, w którym się znalazł.

Mylił się, sądząc, że nie zastanie tu wszędobylskich gości. Uczepione ściany komina ogromne Pajęczaki - nieco powyżej Bartka - wlepiały w niego błyszczące i okrutne oczy. Chłopiec zamarł na moment, ale szedł dalej. Nie miał zresztą wyboru. Ku jego zdumieniu i uldze Pajęczaki przylgnęły do ścian, jakby to one się go obawiały. Zmrużyły oczy na widok światła latarki, a nawet wydawało się, że zasłaniają je długimi, owłosionymi łapami. Bartek, zaciskając zęby i pocąc się z wrażenia, przeszedł ostrożnie obok nich. Musnęły go swymi odwłokami; wydzielały ohydny, duszący odór.

Odetchnął, gdy wystawił głowę z komina, ale uczucie ulgi natychmiast go opuściło - dach był pełen Pajęczaków! Pełzało ich tu chyba kilkadziesiąt, jeśli nie więcej. Jednak zachowywały się spokojnie, wydawały się bardziej zaciekawione obecnością Bartka niż nastawione agresywnie. Chłopiec stanął już na stromym dachu, linę przywiązał do komina i trzymając się jej, ruszył tam, gdzie zgodnie ze wskazówkami Loraka miała znajdować się żelazna drabina prowadząca w dół. Poruszał się teraz wolno i ostrożnie. Pajęczaki nie wchodziły mu specjalnie w drogę, ale też i nie usuwały się. Pokonując uczucie strachu i wstrętu, chłopiec przepychał się między nimi. Mimo ubrania czuł, że piecze go skóra od dotyku ich owłosionych odnóży. Zgasił latarkę. Nie była już potrzebna. Księżyc świecił z olśniewającą wręcz jasnością, zimnym i obcym światłem.

Z wysokości dachu Bartek spojrzał na ulice Wokarku - przedstawiały widok niezwykły. Były dosłownie pokryte Pajęczakami. Stwory kłębiły się, pełzały, błyskały wypukłymi oczami. Nie wydawały przy tym żadnego dźwięku, a cichy szelest poruszających się łapsk wydawał się groźniejszy niż huk dział. Sam widok tej niesamowitej masy mógł przyprawić o śmierć! Bartek pojął teraz paniczny lęk Allian i ich szczelne zamykanie się w domach od zachodu do wschodu słońca. Gorąco współczuł tym, którzy w taką noc musieli iść z nowo narodzonym dzieckiem pod bramę Lewawu. Zrozumiał nawet ich niechęć do posiadania dzieci.

A może Nienazwany właśnie tego chce? - pomyślał. - Gdy nie będą rodzić się dzieci, Allianie powoli znikną z Wokarku. Stanie się on wyłącznie królestwem Nienazwanego. Lecz jakiż to król nie potrzebuje poddanych...?! Kimże on jest? Potężnym czarodziejem? Okrutnym władcą? Człowiekiem czy zwierzęciem? Upiorem, a może istotą z innej planety?

Bartek wreszcie odnalazł drabinkę i odpychając ze wstrętem cielska Pajęczaków tarasujące zejście, zsunął się w dół.

A jednak jakoś nie chcą mnie kąsać te paskudy! - myślał, stąpając ostrożnie. - Cuda-dziwy! Nic nie rozumiem!

Pajęczaki zabijają Allian, a ja jestem im obojętny! Dlaczego? Oni są śliczni, a ja... taki brzydal! Może dlatego mnie nie chcą - zaśmiał się nagle i ten śmiech jakby dodał mu nieco odwagi.

Przejście przez ulicę na drugą stronę wydawało się prawie niemożliwe. Pajęczaki tarasowały jezdnię i oba chodniki. Ich ruchy były dziwacznym połączeniem pełzania i skoków, a wstrętny zapach w wąskiej uliczce jeszcze się spotęgował. Bartek przepychał się przez to kłębowisko, a chwilami, gdy nie było gdzie stąpnąć, wręcz deptał po nim. Brnął tak chyba z pół godziny, choć droga, którą miał do pokonania, liczyła raptem kilkanaście metrów.

Wreszcie dotarł do domu Łewapa, i jak było umówione, mocno zastukał w bramę. Brama długo nie otwierała się. Dopiero po wielu minutach, w czasie których wydawało mu się, że ze środka słyszy jęki i płacz, zgrzytnął klucz i na progu stanął młody mężczyzna, trzymając na ręku dziecko owinięte w błyszczący biały jedwab.

I stało się coś dziwnego! Jakby na słowa tajemnej komendy, gromady Pajęczaków najpierw gwałtownie skłębiły się, a potem rozstąpiły nieco, pozostawiając wąskie przejście. Prowadziło ono w górę ulicy, tam gdzie za zakrętem wznosił się na wzgórzu ponury zamek.

Łewap nadal stał na progu swego domu i dygotał. Sprawiał wrażenie, jakby w każdej chwili miał zawrócić do bezpiecznego wnętrza. Bartek pomyślał, że jęki i płacz dochodzące ze środka to było pożegnanie żony Łewapa. On sam drżał tak mocno, że Bartek zaczął obawiać się, iż upuści białe zawiniątko.

- Chcesz, to je wezmę - powiedział, wyciągając ręce. - I mogę iść tam sam.

Łewap bez słowa podał mu niemowlę, ale wyjąkał, drżąc na całym ciele:

- Mmmmuszę iść zzz ttttobą... Tak każe Nienazwany. Nie zastąpisz mnie... Boże! Boże! Co za upiorny widok! Nigdy nie chciałem go oglądać nawet przez szybę, a teraz... teraz ja...

Ruszyli. Z upływem czasu Bartek jak gdyby oswajał się z bliskością groźnych stworów. Nadal odwracał się ze wstrętem od widoku Pajęczaków, od ich ohydnych cielsk, okrutnych oczu, owłosionych nóg, lecz już prawie się ich nie bał. Jedynie resztki strachu czaiły się jeszcze na dnie jego serca, jakby bez udziału jego woli. Łewap nie umiał opanować lęku. Nawet pewność, że ojca nowo narodzonego dziecka Pajęczaki nie atakują, nie pomagała mu w zachowaniu spokoju.

Dygotał, płakał i trząsł się jak liść, ledwie nadążając za krokami chłopca.

Szli powoli wąską ścieżką pośród groźnych, ruchliwych stworów. Czasami nie udawało im się wyminąć którejś z owłosionych łap i Bartek zaciskał zęby ze wstrętu, Łewap zaś pojękiwał żałośnie.

- Może spróbujemy o czymś rozmawiać - zaproponował Bartek. - Droga nie będzie się tak dłużyć.

- Oszalałeś...? -jęknął Łewap. - Nie mam teraz głowy do rozmów! Dziwne masz pomysły, przybyszu. A może ty masz z... nimi coś wspólnego i dlatego wcale się ich nie boisz?

- Nie mam z nimi nic wspólnego! - zaperzył się Bartek. - Ja także się boję, ale przynajmniej próbuję opanować swój strach! I jeśli chcesz wiedzieć, to byle jaki chłopak z mojego miasta wstydziłby się tak trząść jak ty!

Łewap nic się nie odezwał. A Bartek, po tym krótkim wybuchu, nadal szedł równym krokiem, tuląc dziecko do piersi. Było bardzo malutkie, nie większe od laleczki. Nie płakało. Oddychało leciutko i co jakiś czas otwierało szeroko błękitne oczy.

- Powiedz, Łewapie, od jak dawna Nienazwany rządzi waszym miastem? - przerwał wreszcie Bartek przedłużające się milczenie.

- Od niepamiętnych czasów - wyszeptał Łewap drżącym głosem. - Legenda głosi, że kiedyś Allianie rządzili Lewawem, ale ja w to nie wierzę.

- Opowiedz mi tę legendę. Zobaczysz sam, że gdy się rozgadasz, strach przejdzie ci jak ręką odjął - doradził Bartek. - To jest mój wypróbowany sposób na wszelkie strachy. Gdy jako małe dziecko bałem się ciemnego pokoju, to gadałem sam do siebie, i przechodziło!

- Zgoda, ale wybacz, jeśli moja opowieść będzie trochę chaotyczna. Nie umiem się skupić. Ciągle myślę o tych... tych... sam wiesz. A o Nienazwanym strach w ogóle mówić! Chyba... Chyba że będę mówił same pochlebstwa...

- Nie przejmuj się, mów - niecierpliwie przynaglał Bartek. Dziecko na jego rękach znowu zasnęło i posapywało cichutko. - Możesz go sobie nawet chwalić, ale opowiedz mi o nim. Lorak mi mówił, że byliście kiedyś potężnym państwem i dopiero on przerwał wasz rozwój...

- On zawsze wie, co robi, i jest wszechpotężny - wybełkotał Łewap, ale zaraz dodał: - Rzekomo kiedyś, setki lat temu, w ogóle go tutaj nie było. Ale ta legenda to brednie. Jakim cudem mogłoby go nie być? Nienazwany był, jest i będzie! A my zawsze będziemy jego poddanymi.

- Opowiedzże mi ją wreszcie! Dukasz i dukasz! - coraz bardziej niecierpliwił się Bartek. Był niegrzeczny, ale zarazem instynktownie czuł, że jego stanowczość w jakiś sposób uspokaja Łewapa i odwraca jego uwagę od budzących wstręt i strach Pajęczaków.

- Legenda głosi, że pewnego dnia do bram Lewawu zapukał skromny, miły i biednie odziany staruszek. Allianie, z natury dobrzy i ufni, nakarmili go i pozwolili mu zostać. Staruszek zamieszkał na Lewawie w charakterze ogrodnika. Na zamku były przecież piękne ogrody! Na Lewawie miała swoją siedzibę także Rada Mędrców, stamtąd zarządzała całym Wokarkiem. Podobno wówczas, gdy staruszek został ogrodnikiem, w zamku i w jego okolicy pojawiły się pierwsze Pajęczaki. Ich obecności nikt jednak nie kojarzył z biednym, sympatycznym staruszkiem. Równocześnie dziwna jakaś i nader tajemnicza niezgoda zaczęła panować wśród życzliwych sobie dotąd Allian. Mimo że mieliśmy podobno całkiem inne charaktery, byliśmy o wiele bardziej konfliktowi, potrafiliśmy nawet prowadzić wojny z napadającymi na nasze miasto sąsiednimi plemionami. Jednak to, co zaczęło się nagle dziać, przeszło wszelkie oczekiwania! Rada Mędrców nie mogła w niczym dojść do porozumienia. Ci sami ludzie, którzy przez lata rządzili Wokarkiem rozumnie i sprawiedliwie, nagle stanęli do walki o wpływy. Pewnego dnia doszło do tego, że jeden z Mędrców zabił w gniewie drugiego. Od tej pory wszyscy patrzyli na siebie podejrzliwie i każdy knuł coś na własną rękę. Nie minęło wiele tygodni, a w Radzie znów doszło do walki na śmierć. Aby zapobiec dalszym tak strasznym i gorszącym wypadkom, niektórzy Mędrcy domagali się, by wybrać najmądrzejszego spośród nich i dać mu nieograniczoną władzę. Staruszek tymczasem pozyskiwał na Lewawie coraz większe wpływy. Trudno dziś powiedzieć, jak to się stało. Nie był Allianinem, to pewne. A imion miał kilka, lecz najbardziej lubił, gdy nazywano go dziwnie brzmiącym imieniem „Zdów”. Allianie zaczęli nieufnie patrzeć na swoich Mędrców, a Zdów umiejętnie podsycał tę nieufność. Udało mu się w końcu skłócić ze sobą większość mieszkańców miasta i podzielić ich na niewielkie grupy. Były więc grupy Allian wyższych i niższych, Allian z piegami i bez piegów, niebieskookich i zielonookich. Każda z tych grup miała się za coś lepszego niż pozostałe, gardząc sobą nawzajem lub też winiąc innych za wszystkie nieszczęścia. Zdów potrafił ponoć wmówić ludziom, że Allianie zielonoocy są bogatsi od innych i mają najwięcej władzy, więc pozostali Allianie zaczęli zabijać zielonookich lub usuwać ich poza granice miasta. Wszyscy porzucili swoje codzienne zajęcia, wdając się w zażarte spory; przyjaźnie ustępowały miejsca nienawiści, uczeni już nie zajmowali się nauką, a technicy przestali udoskonalać technikę. Nawet artyści przestali tworzyć. Na koniec Mędrcy pozabijali się i zostało ich tylko trzech. I to właśnie oni zażądali wyborów, w których Allianie mieli wskazać jednego spośród nich i oddać mu w ręce władzę. Allianie wybrali, lecz nie ufając swym Mędrcom, nie głosowali na żadnego z nich. A ponieważ każda ze skłóconych grup wiedziała, że nigdy nie uda się jej uzyskać zwycięstwa dla swojego kandydata, wybrali... Zdowa! Ten zaś, zdobywszy władzę, rychło zmienił się nie do poznania. Zniknęła nagle jego przymilność i słodkie słowa. W ciągu jednego dnia ze słabego, bezbronnego starca przeobraził się w Nienazwanego. Legenda mówi dalej - ciągnął swą opowieść Łewap - że był potężnym czarownikiem, który upatrzył sobie nasze bogate i spokojne miasto, nasz piękny i dumny zamek, aby nimi zawładnąć. Allianie bardzo długo wierzyli w jego piękne słowa. Obiecywał wszystkim szczęście, równość, sprawiedliwość, bogactwa i udział we władzy. (Gdy jednak ją zdobył, wypędził Allian z Lewawu, a zamek opanowały Pajęczaki, posłuszne każdemu jego skinieniu. Mnożyły się w takim tempie, że wkrótce liczba ich wielokrotnie przerosła liczbę mieszkańców Wokarku. Co dziwniejsze, wkrótce potem Allianie coraz wyraźniej zaczęli się zmieniać. Z ich serc bezpowrotnie zniknęła gdzieś odwaga. Nie wiem, co robił - i robi - Nienazwany, ale mówi się, że wysysa odwagę z serc Allian tuż po ich narodzeniu. Niektórzy twierdzą, że właśnie dlatego każe sobie przynosić pod bramę Lewawu nowo narodzone dzieci. Jak pewnie dostrzegłeś, jesteśmy łagodni, pokorni, słabi. Nie umiemy nikogo nienawidzić, nawet Nienazwanego. Nienazwany wzbudza w nas jedynie lęk. Pogodziliśmy się z losem. Z roku na rok żyje nas coraz mniej w Wokarku i coraz mniej się rodzi. Kto wie, może już niedługo znikniemy w ogóle z powierzchni tej ziemi...!

- Łewapie... - zawołał cicho Bartek, tknięty nagłą myślą. - A gdyby tak nie zanosić twojego dziecka pod bramę Lewawu i nie pozwolić, by Nienazwany zabrał mu jego odwagę? Gdyby ocalić przed nim więcej dzieci, może wyrosłyby one na silnych, odważnych ludzi, a wtedy... ależ byłaby to niespodzianka dla Nienazwanego.

- Tssss... nie mów tego teraz - szepnął Łewap z przestrachem. - Nie mów i nie myśl. Nienazwany wszystko słyszy i wie o wszystkim, co dzieje się nie tylko w Wokarku, ale także w myślach jego mieszkańców. Niekiedy zdaje mi się, że on czyta w naszych mózgach...! Raz pewien Allianin próbował ocalić swe dziecko, ale jeszcze tej samej nocy gromada Pajęczaków, mimo zamków u drzwi i krat, wtargnęła do jego domu i zabiła całą rodzinę... Nie mów w ogóle na ten temat, bo stanie się jakieś nieszczęście!

Znajdowali się już niedaleko wzgórza zamkowego. Dumna, wyniosła sylwetka Lewawu majaczyła na ciemnym horyzoncie. Zamek cały pogrążony był w mroku, nigdzie nie paliło się ani jedno światło. Jakby Nienazwany bał się światła i nie lubił go.

- Powiedz mi jeszcze tylko jedno: dlaczego nazywacie go „Nienazwany”? - spytał chłopiec.

- Nikt nie wie, jak go nazywać, nikt go nigdy nie widział, a on sam nikomu nie odkrył swego imienia - odpowiedział szeptem Łewap.

- Przecież w ogóle do niego nie mówicie, skoro nikt z was nie widział go od wieków - zaperzył się Bartek.

- A jednak on jest. Niekiedy zdarza, się, że ojcu nowo narodzonego zadaje jakieś pytanie. Nie pokazuje mu się wprawdzie, ale objawia swoją obecność głosem. Bardzo się boję, gdy pomyślę, że Nienazwany mógłby mnie o coś zapytać... Nie wiem, o co pyta, bo nikt, kogo to spotkało, nie chce na ten temat mówić. Ale krążą takie dziwne plotki... - Łewap nagle urwał i znieruchomiał, a potem wyszeptał drżącym głosem: - Czy czujesz zbliżającą się obecność Nienazwanego? Bo ja... ja już nie jestem w stanie wypowiedzieć choćby słowa. Czuję go...

Tak. Bartek również odczuł czyjąś bliskość. I nagle chłopiec pojął strach Łewapa. Co więcej, zaczai on mu się udzielać, a jego dotychczasowa odwaga słabła z minuty na minutę. Ta bliskość objawiała się wszechogarniającym panicznym lękiem. Strach obezwładniał nogi, paraliżował język, powodował zamieranie serca i zimny pot na całym ciele.

Lęk potężniał teraz z każdym krokiem. Łewap znowu zaczął żałośnie jęczeć. Bartek miał dreszcze. Pajęczaki szczerzyły ostre, drapieżne zęby, a ich oczy nabrały szczególnie zimnego i okrutnego blasku. Bartek dostrzegł, że choć jego nadal pozostawiają w spokoju, straszą Łewapa, złośliwie dotykając go owłosionymi kończynami. Łewap zasłaniał się nieudolnie i płakał coraz żałośniej.

- Nic ci nie zrobią, nie bój się - szepnął Bartek, choć sam czuł, jak lęk podchodzi mu do gardła. - One ci tylko dokuczają, twój strach je rozjusza jak głupie podwórkowe kundle...

Weszli już na szeroką, brukowaną drogę prowadzącą pod górę, wprost do bramy Lewawu. Pajęczaków było teraz tyle, że utworzyły po obu stronach ciasny szpaler wysokości prawie piętra. Było to niemal nie do zniesienia. Bartkowi zaczęło brakować powietrza, czuł jedynie smrodliwy, wstrętny zapach bijący od cielsk potworów.

Nagle stała się rzecz nieoczekiwana! W niewytłumaczalny sposób Pajęczaki zniknęły! Jakby zapadły się pod ziemię! A Bartek i Łewap zobaczyli, że stoją przed główną bramą zamczyska. Nad ich głowami srebrzyście świecił księżyc. Noc była piękna. Ale straszliwy lęk nie zniknął wraz z Pajęczakami, lecz dopiero teraz sparaliżował ich na dobre. Czuli wokół moc i potęgę, wobec której byli jedynie bezbronnymi niewolnikami. Czuli na sobie przeszywające na wylot spojrzenie. Jakiś ohydny duszący ciężar legł im na piersi. Bartek pomyślał, że moc Nienazwanego jest naprawdę wielka, że gdyby nakazał on teraz runąć murom Lewawu - runęłyby. Wydawało mu się, że Nienazwany jest wszędzie, że otacza ich ciasną obręczą, zmusza do uległości.

- Łewapie! Łewapie! - rozległ się nagle straszny głos, całkowicie bezdźwięczny. Łewap zadrżał, a Bartek miał uczucie, że każde słowo rysowane jest ognistymi znakami w jego mózgu.

- Daj to dziecko, Łewapie... Połóż je na kamieniach... i powiedz mi, kto z twoich przyjaciół lub sąsiadów buntuje się przeciw mej władzy?

Łewap zachwiał się i zaczął osuwać na miękkich nogach. Zdawało się, że zaraz upadnie. Bartek poczuł, jak serce zastyga mu w piersiach, mimo to schylił się i ostrożnie położył dziecko na kamiennym progu.

- Łewapie... Łewapie... - mówił dalej posępny, bezdźwięczny, a przecież bardzo wyraźny głos. - Przypomnij sobie, kto buntuje się przeciwko mnie. Inaczej jeszcze dziś w nocy przyślę Pajęczaki do twego domu... Łewapie...

- Lo... Lor... - zaczął bełkotać Łewap i Bartek ze zgrozą uprzytomnił sobie, że Łewap chce wypowiedzieć imię swego sąsiada Loraka. I nim Łewap zdołał wymówić to słowo, Bartek krzyknął z całej mocy, choć drżącym głosem:

- Nikt się nie buntuje, o Nienazwany! Nikt! Wszyscy w całym Wokarku kochają cię i szanują! Wszyscy padają przed twą wielkością na kolana i wielbią cię!

Po słowach chłopca zapanowała niesamowita cisza. Wydawało się, że słychać, jak trawa rośnie. Przerywał ją jedynie świszczący, urywany oddech Łewapa.

Stali nadal, ale głos już się nie odezwał.

Może właśnie tego było mu trzeba? Może Nienazwany zadowala się pochwałami i wyrazami poddaństwa? - myślał Bartek ze zdumieniem i niedowierzaniem.

- Wracamy - szepnął i obejrzawszy się raz jeszcze na leżące dziecko, wziął Łewapa za rękę. Ten, bezwolny, bez sprzeciwu dał się chłopcu prowadzić.

Po powrocie do domu Łewapa obaj padli ze zmęczenia i od razu zasnęli. Anowi, żona Łewapa, miała ich obudzić o wschodzie słońca. Nienazwany żądał, by ojcowie o tej porze odbierali swoje dzieci.

Bartkowi znowu przyśniła się matka o złotych włosach, błękitnych oczach i bladoróżowej cerze Allianki. Patrzyła na niego z czułością i dumą. Ten sen był równie wyrazisty jak poprzedni. Lecz tym razem towarzyszyły mu koszmary. Matce o twarzy Allianki groziło niebezpieczeństwo. Bartek widział wyraźnie długie, szponiaste łapy Pajęczaków wyciągające się w jej stronę...

Obudził się zlany potem.

- Krzyczałeś we śnie - powiedział Łewap. Wyglądał jeszcze gorzej niż Bartek i nadal nie mógł opanować lęku.

Wschód słońca był piękny. Ulice pustoszały. Pajęczaków było coraz mniej, wszystkie wolno, jakby zmęczone, wracały na Lewaw. Uczucie lęku, które - jak zauważył Bartek - rosło w miarę zbliżania się do zamku, nie było już tak mocne i przygniatające jak poprzednio. Szybko doszli na miejsce.

Dziecko leżało spokojnie tam, gdzie położyli je w nocy. Jego szeroko otwarte oczy były błękitne jak niebo. Pajęczaki wpełzały na mury Lewawu i wszystkimi szczelinami właziły w podziemia zamczyska. Bartek wziął dziecko, ale Łewap nagle jakby ocknął się z odrętwienia i szybko zabrał mu je z rąk:

- Wybacz, Bartku, ale ono jest moje i kocham je. Wstyd mi teraz, że oddałem ci je w nocy, ale bałem się, że je upuszczę... - wyszeptał.

W milczeniu wracali na ulicę U Ałsiw. Bartek pożegnał Łewapa i wszedł do szeroko otwartej już bramy domu Loraka. Słońce tymczasem wysoko wzniosło się nad horyzontem i Pajęczaki całkiem zniknęły z ulic miasta.

- Przyjacielu! - zawołał wzruszony Lorak. - Tak się cieszę, że jesteś cały i zdrowy! Nie wierzyłem, że powrócisz. Tym szybciej muszę cię zaprowadzić do naszych Mędrców. Niech oni pomogą rozwiązać tę zagadkę. Kto wie, może ma ona jakieś znaczenie dla naszego smutnego losu...?

- Jutro - powiedział Bartek znużonym głosem. - Jutro pójdę z tobą, gdzie tylko zechcesz. Teraz muszę odpocząć, coś zjeść, jestem spragniony i głodny jak wilk. A potem postanowiłem iść na ulicę Skałeczną. Coś mnie tam wzywa, coś ciągnie... Miałem dziś dziwny sen, muszę sprawdzić, co tam jest!

- Jak sobie życzysz, ale nie ma takiej ulicy w Wokarku, mówiłem ci to już...

- Jest. Bądź spokojny. Pewnie tylko inaczej się nazywa, jak wszystko u was, wspak lub jeszcze dziwaczniej. Muszę tam iść i odnaleźć pewien dom.

- Jak chcesz - zgodził się Lorak. -Jutro skoro świt zaprowadzę cię do naszych Mędrców. Oni powinni usłyszeć twoją historię. Nie daje mi spokoju to, że Pajęczaki nie są dla ciebie groźne! One, które stanowią dla nas wszystkich największe zagrożenie! Musimy dowiedzieć się, jaka jest tego przyczyna. Może wydzielasz jakiś szczególny zapach, którego one nie lubią, a może to twoje ubranie... Sam nie wiem, ale to niezwykłe...

Bartek, jedząc wielkimi kęsami świeży chrupiący chleb, popijając mleko, opowiadał Lorakowi, jak przebiegała nocna wyprawa. Przemilczał jednak pytania Nienazwanego i to, że Łewap o mało co go nie zdradził. Nie chciał siać niezgody między sąsiadami...

ROZDZIAŁ V

Ulica Skałeczna znajdowała się na swoim miejscu. Między Paulińską, Augustiańską i Krakowską. Tyle że oczywiście nazywała się całkiem inaczej: U Ałaks.

Dopiero wędrując po mieście, Bartek dostrzegł ślady wspaniałej przeszłości, o której opowiadał mu Łewap. Obok starych, wiekowych kamieniczek - tu i ówdzie widoczne były resztki rozpoczętych i jakby nagle porzuconych budowli. Ich kształt i charakter wskazywały, że musiało to być bardzo dawno. Należało wnioskować, że rozwój państwa za sprawą Nienazwanego zatrzymał się w pół drogi.

Stara czynszowa kamieniczka, wskazana kiedyś Bartkowi jako miejsce, w którym mieszkał z rodzicami, stała także między dwiema innymi kamienicami, jedna z nich była przysadzista, druga smukła.

Historia zaginięcia rodziców chłopca była niejasna. W domu dziecka nie umiano, czy też nie chciano, wytłumaczyć jej w sposób przekonywający. Na pytania Bartka wychowawcy odpowiadali półsłówkami, najwyraźniej nie mieli ochoty poruszać tego tematu. Według ich skąpej relacji rodzice czteroletniego chłopczyka pewnego dnia wyszli z domu i nigdy nie powrócili. Czy można dziwić się, że gdy tylko Bartek dowiedział się o tym, a miał wtedy dwanaście lat, szukał stale swojej mamy, nie wierząc w jej śmierć? Dlatego poznaliśmy się. Po prostu pewnego dnia zapukał do moich drzwi niewysoki, chudy, piegowaty chłopiec i spytał, czy może obejrzeć mieszkanie, bo właśnie tu, gdzie teraz mieszkam, on mieszkał kiedyś z rodzicami. Obejrzał wszystko - obydwa pokoje, kuchnię, łazienkę, wyjrzał przez okna, pozaglądał we wszystkie kąty i wyszedł. Potem odwiedził mnie drugi raz, trzeci... Tak zaczęła się nasza przyjaźń. Nie powiedziałam mu, że sprawdziłam w opasłych księgach meldunkowych w administracji: nigdy w tym mieszkaniu nie przebywali ludzie o nazwisku, które nosił Bartek. Co więcej, poprzedni lokatorzy w ogóle nie mieli dzieci.

Przypuszczenia Bartka były trafne. To była ta sama ulica. U Ałaks - Skałeczna, niby taka sama jak w Krakowie, ale cichsza, ładniejsza, bardziej malownicza. Chłopiec wzruszył się. I trochę zasmucił.

- Mamo... mamusiu... - westchnął cichutko i łzy napłynęły mu do oczu. Zaraz jednak się opanował. Był już tak długo sam, że nauczył się powstrzymywać łzy. Płakać bez wstydu można jedynie przed matką. A on jej nie znał. Oduczył się więc płakać, nawet gdy było mu bardzo źle. Był o wiele bardziej samodzielny niż inni chłopcy w jego wieku.

Patrząc na tę znaną, a przecież nieco inną kamienicę, Bartek przypomniał sobie swoje ostatnie sny o matce. Jej twarz po raz pierwszy tak wyraziście zobaczył właśnie w tym śnie, tu, w Wokarku.

Powoli, z uczuciem niepokoju zaczął wchodzić na dobrze sobie znane stare drewniane schody. Cicho trzeszczały pod jego stopami. Dotykał tej samej co zawsze gładkiej poręczy rzeźbionej w drzewie. Minął pierwsze piętro, zaczął wchodzić na drugie... Mieszkanie nr 8. Nacisnął dzwonek i usłyszał, jak tam, po drugiej stronie drzwi, zaświergotał ptasim głosem. W otwartych drzwiach mieszkania stanęła mała dziewczynka.

- Och, jaki jesteś wielki! - zaśmiała się z podziwem i bez strachu. - Mamo! Chodź, zobaczysz olbrzyma! Wygląda jak chłopiec, ale jest większy od naszego taty! Chodź, mamusiu, szybko!

Bartek stał w progu oszołomiony. Po chwili usłyszał drobne kroki i... w przedpokoju pojawiła się Allianka z jego snu!

Chłopiec osłupieli z wrażenia, niezdolny wyrzec choćby pół słowa. Zauważył jednak, że i Allianka jak urzeczona wpatruje się w jego twarz.

Nagle krzyknęła wysokim, srebrzystym, wibrującym łzami głosem:

- Ketrab...! Ketrab...?! Wróciłeś! Jaki jesteś wielki! Och, mój synku, zawsze, zawsze wierzyłam w twój powrót! Ani na chwilę nie przestałam wierzyć, choć wszyscy dokoła... Ketrab...

Zanim Bartek zdołał wyjąkać pół słowa, Allianka pomimo swego małego wzrostu porwała go w ramiona. Z jej pięknych niebieskich oczu płynęły łzy, ale usta śmiały się.

- Kelef! Chodź tu szybko! Nasz Ketrab wrócił. Nasz syn znowu jest w domu! Kelef!

W progu stanął wysoki jak na Allianina mężczyzna o jasnej, łagodnej twarzy. Sięgał Bartkowi prawie do ucha.

- Ketrab?... To niemożliwe, Airam... to niemożliwe. Ketraba porwały Pajęczaki. Ten wielki chłopiec rzeczywiście przypomina trochę Ketraba rysami twarzy, ale...

- Przypomina?! - krzyknęła Airam oburzona, nie wypuszczając z objęć oniemiałego Bartka. - Ależ jest taki sam, choć upłynęło dziewięć lat!

Kelef przyglądał się Bartkowi ze wszystkich stron.

- Rzeczywiście, istnieje podobieństwo. Nie wiem, chłopcze, czy jesteś Ketrabem, ale witamy cię serdecznie.

Na ścianie przedpokoju wisiało duże lustro. Jeden rzut oka upewnił Bartka, że Airam ma rację: byli z Kelefem bardzo do siebie podobni. Tyle że wiek poznaczył jasną twarz Kelefa licznymi zmarszczkami i musieli stanąć blisko siebie, by podobieństwo stało się widoczne.

Kelef także spojrzał w lustro i jego nieufność zaczęła znikać. Malutka dziewczynka, piszcząc, uwiesiła się u rąk Bartka.

- Ty jesteś Ketrab, mój braciszek? Mamusia zawsze mówiła, że wrócisz! I wróciłeś! Och, jak ja się cieszę...!

Bartek wciąż nie mógł wydobyć z siebie głosu. Przecież nie jest żadnym Ketrabem! Nie jest Allianinem, nie urodził się w Wokarku, tylko w Krakowie! Owszem, ta piękna mała kobieta dwukrotnie przyśniła mu się jako jego mama, ale to był tylko sen! I on, Bartek, nie może udawać, że jest synem tych uroczych, miłych ludzi, choćby nie wiem jak tego pragnął! W głębi serca Bartek czuł, że Airam i Kelef mogliby być jego rodzicami, tak bardzo pasowali do jego wyobrażeń o zaginionych rodzicach. Wiele razy, wędrując ulicami Krakowa, chłopiec przyglądał się przechodzącym kobietom i zastanawiał się, która z nich mogłaby być jego mamą, ale żadna nie była podobna do obrazu, który Bartek cierpliwie i z wiarą budował w swojej wyobraźni. Tym razem było całkiem inaczej. Po raz pierwszy pragnął, aby marzenie przybrało realny kształt.

- Nie nazywam się Ketrab i nie sądzę, żebym nim był - wyjąkał wreszcie.

- Ależ to nie ma znaczenia! - zaśmiała się Airam. - Możesz nazywać się, jak chcesz, ale jesteś Ketrabem, moim synem. Spójrz w lustro! Tylko Kelef może być twoim ojcem! Moje serce czuje i wie, że jesteś Ketrabem, choć nie widziałam cię dziewięć długich lat i jesteś olbrzymi jak żaden Allianin...

- Nie jestem Allianinem - znów powtórzył Bartek. - Nie urodziłem się w Wokarku. Miasto, z którego pochodzę, to Kraków. Oba miasta są podobne, ale są to dwa całkiem różne miasta! Na pewno nie jestem Allianinem, bo nawet Pajęczaki nie chcą mnie atakować! I mam na imię Bartek! Bartek, nie Ketrab!

- Bartek - powtórzyła z zachwytem mała dziewczynka. - Jakie śliczne imię!

- Bartek? - podchwycił Kelef. - Wspak? Bartek wspak to właśnie Ketrab... Kraków? Wokark? Ale dlaczego wspak? Co znaczą te dziwne nazwy?

- Zostawcie go w spokoju - szepnęła Airam. - Mój syn Ketrab wrócił. I nic więcej się nie liczy. Nie ma znaczenia, jakie imię nadali mu inni ludzie, bo to jest mój syn.

- Bartek! Ketrab! Pocałuj mnie! Ja jestem Aloj, twoja mała siostrzyczka! Zawsze tak pragnęłam mieć brata - wołała dziewczynka, podskakując radośnie. - Starszy i tak silny brat jak ty obroni mnie nawet przed Pajęczakami!

- Ketrab jest zapewne zmęczony i głodny, daj mu teraz spokój, córeczko - powiedział Kelef.

- Nie, nie - szybko odparł Bartek, choć czuł, jak szumi mu w głowie z nadmiaru wrażeń. - Nie chcę ani jeść, ani odpoczywać. Opowiedzcie mi o swoim synu, a ja opowiem wam o sobie. O rany, ja chyba oszaleję!

- Zaginąłeś, mając cztery latka - zaczęła Airam.

- Właśnie wtedy zaginęli moi rodzice. Gdy miałem cztery lata - szepnął chłopiec.

- ...wyszliśmy z tobą na spacer - ciągnęła Airam. - Aloj jeszcze nie było na świecie. Pogoda była piękna, słoneczna. Mieliśmy z tobą zawsze ten sam kłopot: ilekroć wychodziliśmy z domu, wołałeś, że chcesz iść na Lewaw...

Airam spoważniała na to wspomnienie, choć było odległe, Kelef sposępniał.

- Tak, byłeś bardzo uparty, choć miałeś dopiero cztery lata - dodał. - Zawsze krzyczałeś, że chcesz iść na Lewaw, co napełniało nas przerażeniem. U wszystkich Allian, także u dzieci, nazwa zamku wywołuje grozę, a ty zachowywałeś się tak dziwnie. Wtedy, ledwo wyszliśmy z domu, też upierałeś się, że chcesz iść na Lewaw, a gdy matka odmówiła, zacząłeś tak strasznie płakać, że aż cały zsiniałeś. Wystraszona Airam ustąpiła i powolutku ruszyliśmy w stronę zamku, postanawiając jednak, że gdy tylko się uspokoisz, natychmiast zawrócimy...

Tu Kelef przerwał, a opowieść znowu podjęła Airam:

- Gdy znaleźliśmy się blisko rzeki Ałsiw, w oddali ukazały się pierwsze Pajęczaki. Rzecz dziwna, ale ty nigdy nie płakałeś, jak inne dzieci, na ich widok. Śmiałeś się nawet i wyciągałeś do nich rączki... jakby to były zabawki, a nie groźne stwory.

Kelef, widząc, z jakim trudem przychodzi Airam wspominać tamto wydarzenie, przerwał jej i sam podjął opowieść:

- Powiedziałem, że natychmiast musimy wracać, inaczej Pajęczaki dogonią nas. Airam gorąco przytaknęła i zawróciliśmy, nie bacząc na twoje krzyki, ale właśnie wtedy Airam zauważyła ziele akbab, rosnące kilka kroków dalej. W domu nie mieliśmy już ani jednego listka. Nie wiem, czy ci mówiono, że jest ono niezwykle cenne, może uratować życie ukąszonemu przez Pajęczaki. Poskoczyliśmy, by zerwać jego liście, i nie było nas przy tobie dosłownie parę sekund. Ale gdy się odwróciliśmy - nigdzie cię nie było. Dopiero co siedziałeś na trawie i bawiłeś się kamykami, a teraz... teraz nagle zniknąłeś. Przerażeni, zaczęliśmy nawoływać i rozglądać się wokół. Wtedy doszedł nas z daleka twój wesoły, rozbawiony głos. Spojrzeliśmy w tę stronę i ujrzeliśmy zatrważający, nieprawdopodobny widok: uprowadzały cię ze sobą Pajęczaki...! Jeden z nich niósł cię na grzbiecie, jak mały konik, inne podtrzymywały cię włochatymi łapami, żebyś nie spadł. Wydawało się nam, że obchodziły się z tobą nadzwyczaj troskliwie. Jak z cennym skarbem, nie zaś z wrogim Allianinem. Nikt nigdy czegoś podobnego nie widział...

- Czy nigdy poza tym nie porwały nikogo? - spytał Bartek, który słuchał ich słów z niezwykłą uwagą.

- Ależ, Ketrabie! - wykrzyknęła Airam. - Pajęczaki napadają na Allian, zabijają ich swoim jadem, niekiedy także duszą, jak to zrobiły z paroma zbuntowanymi rodzinami, ale nigdy ich nie porywają! Nasze kroniki, które liczą sobie setki lat, nie zanotowały ani jednego takiego wypadku.

- Najmądrzejsi Allianie nie umieli tego wyjaśnić - dodał Kelef. - Pytałem też Mędrców, ale pokiwali tylko głowami i orzekli, że ich komputery nie są w stanie tej zagadki rozwikłać. Jeden z nich zasugerował, że byłeś Nienazwanemu potrzebny do jakichś magicznych obrzędów, ale w końcu tak czy owak zostaniesz zabity. Tak więc ten wypadek wydał się wszystkim niezwykły i dziwny...

- A jeszcze dziwniejsze jest to, że wróciłeś - szepnęła Airam. - Zdrów i cały, tyle że olbrzymi, po dziewięciu latach nieobecności! Gdzie byłeś, Ketrabie, przez dziewięć lat?

Bartek opowiedział im wszystko, co pamiętał, nie pominął nawet mojej osoby, i streścił przygodę w Smoczej Jamie, która go tu doprowadziła. Słuchali go w napięciu, nie przerywając.

- Mówiłeś, że Pajęczaki cię nie atakują? - upewnił się Kelef.

- Nie zwracają na mnie uwagi, mają mnie w nosie. Nie wiem, czemu tak jest, wszystkich to dziwi. Gdy pierwszy raz je zobaczyłem... kurde! myślałem, że chyba umrę ze strachu! Teraz rozumiem, że to one strzegą przejścia między moim i waszym miastem.

- W każdym razie oddały cię - zaśmiała się radośnie Airam. - I to jest najważniejsze!

- Mnie się tu coś nie zgadza! - zawołał chłopiec. - Skoro nie urodziłem się w Wokarku, to nie mogę być waszym synem! Jeśli moi rodzice zaginęli w Krakowie, to nie możecie być nimi wy. Moja mama miała na imię Maria, tak przynajmniej zapamiętałem.

- Maria to Airam wspak... coś w tym jest - powiedział Kelef.

- Synku! Syneczku! - rozpłakała się Airam. -Jesteś naszym synem, czuję to. Mówi mi to moje serce, a głos serca nie kłamie! Skoro wróciłeś, nie może to być przypadek, widać los tak chciał.

- Chciałbym, żebyście mieli rację - powiedział Bartek poważnie. - Ale ja przecież muszę to wszystko zrozumieć. Ta zagadka musi zostać rozwiązana! Dotrę do odpowiedzi na te wszystkie pytania! Kto rządzi Lewawem? Kim jest Nienazwany? Co się stało z Ketrabem? Dlaczego akurat mnie Pajęczaki nie gryzą?

- Gdzie chcesz szukać odpowiedzi na te wszystkie pytania, skoro nie wolno ci pytać o Nienazwanego! - zawołała z rozpaczą Airam. - Kto o niego pyta, ten ginie! Nigdy nie wolno ci iść na Lewaw! Nawet jeśli Pajęczaki dadzą ci spokój, to zabije cię Nienazwany! Lewaw to miejsce, na którym nie ma prawa stanąć stopa człowieka! To jego i tylko jego królestwo. Synku, zapomnij o wszystkim, przecież dopiero cię odzyskałam i nie chcę cię znów utracić...

I Airam zaczęła płakać.

- Airam ma rację - odezwał się ponuro Kelef. - Zostań z nami. Mów do niej mamo, a do mnie tato... Traktuj Aloj jako swą małą siostrzyczkę. Będziemy szczęśliwi!

- Co wy? - zawołał chłopiec. - Żyjecie stale w strachu przed Nienazwanym i Pajęczakami! Nie mogę zostać z wami bez rozwiązania tej zagadki. Gdy mi się to uda, wrócę do was. Też chciałbym, abyście byli moimi rodzicami, jesteście tacy fajni... i Aloj już polubiłem, ale... nie urodziłem się w Wokarku!

- Ketrab też był taki uparty, zupełnie jak ty! - krzyknęła Airani.

- Zostanę z wami na zawsze dopiero wtedy, gdy będę znał prawdę. I gdy odpowiem sobie na pytanie, dlaczego Lewawem w Wokarku rządzi Nienazwany, który chce zniszczyć wszystkich Allian. Przecież wam także w każdej chwili grozi śmierć!

- Ketrab! Nie idź tam! Nie pytaj o nic! Zginiesz! - zawołała ze zgrozą Airam.

- O rany, zrozumcie! Jestem inny niż wy, nic mi nie grozi, i tylko ja mogę zmierzyć się z Nienazwanym!

- Zostaw Nienazwanego i jego królestwo w spokoju - powiedział z powagą Kelef. - My nie potrzebujemy odpowiedzi na żadne z tych pytań. Czy nie wystarczy ci, że będziesz naszym synem?

- Jak mógłbym do was mówić „mamo” i „tato”, nie mając pewności, kim jestem. Nie gniewajcie się, ale to nie dawałoby mi spokoju. Pójdę na Lewaw do Nienazwanego. Wiem na pewno, że... że jest sposób, aby go pokonać, trzeba z nim tylko podjąć walkę.

- Twoja walka jest z góry przegrana - szepnął Kelef. - Nikt, ale to nikt, w całym Wokarku ci nie pomoże. Nikt nie zechce wystąpić przeciw Nienazwanemu.

- Nie przekonujcie mnie - odrzekł Bartek. - Żegnaj, amam, żegnaj, atat... całuję cię, mała Aloj. Na pewno jeszcze się zobaczymy. Wrócę bez względu na to, jaką otrzymam odpowiedź. A zresztą, wolę zginąć na Lewawie, niż żyć w wiecznej niewoli u Nienazwanego. A teraz cześć. Idę.

I Bartek, nie słuchając dalszych słów Airam i Kelefa, wybiegł na ulicę. Dopiero tu, gdzie nikt go nie widział, rozpłakał się jak małe dziecko. Nie pamiętał, kiedy tak płakał w swoim trzynastoletnim życiu. Ulica była pusta, słońce powoli zbliżało się do zachodniego horyzontu. Nad miasto nadciągał cowieczorny, niepokonany nastrój grozy. Za godzinę, za pół Wokark miał przeobrazić się w ponure królestwo Pajęczaków.

ROZDZIAŁ VI

Słońce zaszło za horyzont niezwykle szybko, jeszcze zanim Bartek doszedł do domu Loraka. Nikt w Wokarku nie zachwycał się nigdy tym wspaniałym widokiem. Czerwona kula słońca, zawsze widoczna na czystym niebie, znikała za zielonymi, łagodnymi wzgórzami, lecz czerwone promienie kojarzyły się Allianom wyłącznie ze śmiercią. Żaden poeta nie opisał zachodu słońca inaczej niż jako zwiastuna nieszczęścia. Żaden malarz nie oddał urody tego zjawiska, każdy przedstawiał jego grozę. Zachód słońca w tym mieście oznaczał zbliżanie się śmierci.

Pierwsze Pajęczaki już zaczęły wypełzać na puste ulice. Bartek mimo woli przyśpieszył kroku. Nie, nie czuł już nienawiści do ohydnej, krwiożerczej armii Nienazwanego. Nie Pajęczaki winił za śmierć tysięcy Allian, lecz tego, który rządził na Lewawie. To on je tu sprowadził i wyposażył w śmiertelną broń. Były tylko jego narzędziem. Kto go pokona? I czy jest ktoś, kto miałby dość sił, aby to zrobić?

Do domu Loraka Bartek znowu wszedł przez komin. Nie chciał narażać gościnnego i serdecznego Allianina na wtargnięcie okrutnych stworów. Lorak dojrzał go z okna, więc czekał na strychu i szybko uchylił żelazne drzwiczki.

- Bałem się o ciebie - przyznał się. - Po co tak ryzykujesz? Nigdy nie wiadomo, czy Pajęczaki nie będą cię atakować. Zwiedzałeś Wokark tak długo?

- Nie. Ja go przecież znam. Tak jak znam Kraków. Różnice są tak małe! Szukałem pewnego domu na ulicy Skałecznej... - I Bartek opowiedział Lorakowi, co go tam spotkało. Zdumiony Lorak wydawał głośne okrzyki, tak wielkie wrażenie wywarła na nim opowieść.

- Doskonale znam rodzinę Kelefa! Znam też tragiczną historię porwania Ketraba przez Pajęczaki. To była sensacja na całe miasto, fantastyczna i nieprawdopodobna. Wszyscy uważali, że Airam popadła w szaleństwo, wierząc, iż jej syn wróci... Doprawdy, Bartku, twoje przybycie jest coraz bardziej zagadkowe. A teraz zjedz kolację i do łóżka. Jutro z samego rana zabieram cię do Rady Mędrców. Wiedzą już o tobie i chcą cię zobaczyć jak najprędzej.

W nocy Bartkowi znowu śniła się Airam. W tym śnie była jego prawdziwą, najprawdziwszą matką, nie miał co do tego żadnych wątpliwości. Bartek, kładąc się spać, postanowił przeniknąć tę tajemnicę, choćby miał narazić się na śmiertelne niebezpieczeństwo. Najdziwniejsze było to, że zanim udał się na ulicę U Ałaks, też przyśniła mu się Airam. Proroczy sen...? Bartek coraz bardziej pragnął, by te sny okazały się prawdziwe. Jak dobrze byłoby mieć mamę, tatę i jeszcze małą siostrzyczkę na dodatek!

- O rany, aż strach, lepiej nie zapeszać... - szepnął do siebie w półśnie.

Obudził się skoro świt. Lorak, z ogromną jak na Allianina energią, popędzał go, by pośpieszyli do Rady, choć była dopiero piąta rano. Ale rytm życia w Wokarku z konieczności wyznaczały wschody i zachody słońca.

Siedzibą Mędrców był Ratusz, centralny punkt Wokarku w Rynku Głównym. Jego podobieństwo do krakowskiego Rynku znowu oszołomiło chłopca. Ta bliźniaczość obu miast stanowiła też nie lada zagadkę! Tyle że krakowianie mieszkali w Krakowie skazanym na zagładę przez dymy fabryk i hut, oddychali zatrutym powietrzem rujnującym też zabytkowe budynki; zamiast na błękitną Wisłę patrzyli na cuchnący ściek. Allianie swoje miasto-państwo szanowali i byliby zupełnie szczęśliwi, gdyby nie czyhający wróg zasiadający na Lewawie. Bartek oswoił się już z tą zagadką. Dla trzynastolatka nie takie dziwy były możliwe. Czemuż niby nie mogłyby istnieć dwa, a nawet trzy równoległe światy? I dlaczego każdy miałby być taki sam?

Lorak zaprowadził chłopca do Ratusza i pożegnał się. Rada życzyła sobie rozmawiać z Bartkiem bez świadków. Bar-tek był zaskoczony tym, co zobaczył. Spodziewał się zastać w Ratuszu poważnych, siwowłosych i brodatych starców, a zobaczył ludzi w bardzo różnym wieku. Obok siwego staruszka - młodego dwudziestoletniego mężczyznę, a nawet kilkunastoletnią dziewczynę! Bartkowi - po głębokim i grzecznym ukłonie - wróciła dawna pewność siebie.

- Skąd między wami, najmądrzejsi, tak młodzi ludzie? I nawet dziewczyny! - Rada Mędrców ani trochę go nie onieśmielała.

- Mądrość nie zawsze idzie w parze z wiekiem - roześmiał się najstarszy z członków Rady, rzeczywiście siwowłosy i długobrody, zwany Pierwszym. Mędrcy byli ponumerowani według wieku. Najstarszy nosił numer Pierwszy; najmłodsza, piętnastoletnia dziewczyna, numer Dziesiąty.

- Siwym włosom niewątpliwie należy się szacunek, a ludziom starym należy pomagać, otaczać ich opieką i miłością - mówił dalej Pierwszy. - Ale nie trzeba brać każdego ich słowa za wyrocznię. Czy głupiec, gdy urośnie mu siwa broda, nabierze dzięki niej rozumu...? Nasz komputer nie myli się, zapewniam cię. I dobrze wie, że między nami powinni być też, na równych prawach, ludzie młodzi. Dlatego są tu Dziesiątka, Dziewiątka, Ósemka, żadna nie przekroczyła jeszcze dwudziestu pięciu lat. Allianie nie mają też uprzedzeń do kobiecego rozumu. Jest on taki sam jak męski, a niekiedy bywa nawet bardziej logiczny. Jeśli idzie o Dziesiątkę, to jest ona najwybitniejszym logikiem w całym Wokarku. Urodziła się z rym darem.

Mędrcy zasiadali kołem w głębokich fotelach w pięknej sali, której okna wychodziły na wszystkie strony Rynku. Na stole stały misy z owocami i jarzynami, szklaneczki z sokiem. Do tej pory Bartek nie widział Allianina palącego papierosy czy pijącego alkohol. Widocznie w rym świecie te rzeczy były nieznane. To raj na ziemi, gdyby nie Pajęczaki i złowrogi władca z Lewawu - pomyślał chłopiec. - Ci ludzie tutaj też wszyscy są dobrzy, łagodni, szlachetni, tyle że pozbawieni woli buntu i walki...

- Wiemy o tobie dużo, przybyszu - zaczął Drugi. - Lorak opowiedział nam wszystko, co usłyszał od ciebie. Bardzo to dziwna opowieść. Aż nie chce się wierzyć, że istnieje gdzieś, tak blisko nas, miasto niemal takie jak Wokark! W dodatku jego nazwa jest taka sama, tyle że czytana wspak. Jednak Dziesiątka orzekła, że z punktu widzenia logiki takie zjawisko jest możliwe.

- ...z punktu widzenia teorii nieprawdopodobieństwa także - dorzucił Raty, który był wybitnym znawcą różnych teorii.

- Moim zdaniem, oba miasta, Wokark i Kraków, znajdują się w dwu różnych, choć krzyżujących się w jakimś punkcie wszechświatach. I ty przez przypadek znalazłeś się w tym punkcie - oświadczył Dziewiąty, znany astronom.

- Co powiecie na nową i jeszcze bardziej niezwykłą zagadkę? Z nią to nawet tacy Mędrcy jak wy sobie nie poradzą - oznajmił Bartek i opowiedział, co zaszło na ulicy U Ałaks.

Mędrcy z wielkiego wrażenia na chwilę zaniemówili.

- Co? Ty Ketrabem? Allianinem?! - wykrzyknął wreszcie Pierwszy i dodał z powątpiewaniem: - Nie wyglądasz na to. Jesteś zbyt duży, zbyt hałaśliwy i energiczny, a Pajęczaki podobno wręcz cię omijają!

- Tak, to prawda. Ale najbardziej dziwi mnie w waszym świecie to, że zgadzacie się na wszystko. Powiedzcie mi, Mędrcy, dlaczego Allianie nie buntują się? Czemu nie wydadzą walki Pajęczakom? Dlaczego nie wymyślicie jakiegoś sposobu, aby je odstraszyć od miasta?

Chłopiec, czując szacunek dla Mędrców i chcąc zrobić na nich dobre wrażenie, mówił w sposób wyszukany i staranny. Ale gdy zaczął stawiać pytania, wśród Mędrców zapanowało gwałtowne poruszenie. Ich twarze zmieniły się, wyrażały teraz najwyższy niepokój i grozę. Dziesiątka zerwała się ze swego miejsca, wymachując rękami i robiąc dziwne miny, których Bartek nie rozumiał. Po chwili wybiegła z sali. Za nią w pośpiechu zaczęli wychodzić pozostali, rozglądając się niespokojnie i nasłuchując. Równocześnie Pierwszy powstał i głośno zawołał:

- Przybyszu, widać, że nie znasz Allian i nie wiesz, jak wiele zawdzięczają oni Nienazwanemu. O, Nienazwany, chwalimy twoje imię w dzień i w nocy!

- Jesteście tchórze! - zdenerwował się Bartek, tracąc grzeczne maniery. - Wolicie śmierć? wieczną niewolę? zagładę tysięcy Allian, waszych żon, dzieci, przyjaciół?! O rany, jak można w ogóle mówić takie rzeczy?]

- Dzięki temu w Wokarku panuje dobrobyt, nie wiemy, co to głód, bo jedzenia zawsze starczy dla wszystkich - ciągnął dalej Pierwszy, jakby nie słysząc słów chłopca. Nie wykluczamy też, że giną najgorsi i najgłupsi. Nienazwany doskonale wie, kogo należy zabić, by nie mącił naszego pięknego i spokojnego życia. O, Nienazwany! Jakże szanuje cię i kocha cała kraina Allian!

Do głębi oburzony, Bartek nagle „zaskoczył”, wyczuł w przemowie Pierwszego jakieś podejrzane akcenty. Miał uczucie, że znajduje się w teatrze i ogląda aktora w wyuczonej roli. Tak! Głos Pierwszego ociekał fałszywą słodyczą. Bartek zerwał się ze swego fotela i jak wszyscy wyszedł z wielkiej sali obrad. Pozostał jedynie Pierwszy i nie bacząc na to, że został sam, ciągnął dalej swój czołobitny monolog:

- O, wielki i wspaniały Nienazwany! Jesteś dla nas jak ojciec! Jesteś lepszy niż ojciec! Jesteś jak stu ojców! Tysiąc ojców! I całe swoje życie ciężko, w pocie czoła, pracujesz, by uczynić nas niewdzięcznych szczęśliwymi. Jakże jesteś sprawiedliwy, o, Nienazwany! Bijemy ci za to pokłony w dzień i w nocy...



dalej


strona główna
(23kB)