(23kB)
strona główna


 

 

 

JOANNA CHMIELEWSKA

 

 

 

(NIE) BOSZCZYK MĄŻ

WSTĘP

 

Jeśli ktoś nie jest, na przykład, nieudacznik, to co on jest? Udacznik. Czyż nie?

Jeśli nie jest niemrawiec, to chyba mrawiec...?

A jeśli nie jest bezduszny, znaczy: duszny.

Ewentualnie nie jest bezpieczny, zatem powinien być pieczny...?

Proszę bardzo, oto dalsze przykłady:

NIE - BEZ -

dojda myślny

dorajda radny

zdara domny

chluj nadziejny

dolega pośredni

uk względny

samowity ładny

zguła nogi

 

Wyraźnie z powyższego wynika, że jeśli jakiś mąż nie został nieboszczykiem...

NIE -

boszczyk,

wobec czego:

BOSZCZYK MĄŻ

 

 

 

Malwina Wolska siedziała przy oknie w salonie swojego pięknego domu, zapatrzona w potoki deszczu, i obmyślała zbrodnię.

Długo bardzo ta zbrodnia jakoś nie przychodziła jej i do głowy, dopiero teraz nastąpił błysk i okazało się, iż stanowi jedyne rozsądne wyjście. Jasne, oczywiście, lego podleca trzeba po prostu zabić.

Podlecem był jej mąż.

Dokonawszy odkrycia przed pięcioma minutami i w mgnieniu oka podjąwszy decyzję, Malwina poczuła dreszcz emocji. Otóż tak, znalazła rozwiązanie. Skoro on sam z siebie nie chce zapaść na żadną śmiertelną chorobę, a nieszczęśliwe wypadki starannie go omijają, należy pomóc losowi i nie kto inny musi to zrobić, tylko ona sama. Niestety, osobiście.

Inaczej zostanie pozbawiona wszystkiego. Całego mienia, rosnącego i gromadzonego od dwudziestu lat. Teoretycznie połowy, ale już on się postara wydrzeć jej wszystko albo prawie wszystko i zostawi ją na kruchym lodzie w charakterze starzejącej się ofiary. W ten sposób resztę życia będzie miała nieopisanie uciążliwą i w ogóle zmarnowaną.

Nie widząc strumieni wody, lejących się z nieba, z miejsca przystąpiła do przeglądu możliwości, pchających się nachalnie, acz na razie jeszcze nieco chaotycznie. W zaczynające migać jej przed oczami obrazy wdarł się nagle jakiś dźwięk.

- Czy pani chce to wszystko poddusić? - spytała, zaglądając do salonu, Helenka, tak zwana pomoc domowa.

- Tak- odparła Malwina mściwie i bez sekundy namysłu. - Udusić. Całkiem.

- To ja wiem. Ale czy poddusić trochę już teraz?

- Im prędzej, tym lepiej. Od razu.

Helenka odczekała jeszcze chwilę, ale więcej poleceń nie było. Jej chlebodawczyni nadal wpatrywała się w okno, a ciche mamrotanie, które wydawała z siebie, nie mogło chyba dotyczyć zabiegów kulinarnych! Brzmiało jakby “sznurkiem", “gazem", “żyłką...", i jeszcze jakieś “cztery minuty", więc z podduszaniem potrawy nie miało nic wspólnego, bo cztery minuty to nonsens. Za mało. Helenka wzruszyła ramionami.

- Na małym ogniu postawię - oznajmiła i podążyła do kuchni.

Malwina Helenki nawet nie zauważyła, tak jak nie dostrzegała deszczu, i nie miała pojęcia, że odbyła jakąś rozmowę. Przed jej oczami trwał ten podlec mąż. Karol.

Wstrętnego Karola już dawno miała dosyć, a od wczoraj stał się jej wrogiem śmiertelnym. Wczoraj wymówił potworne słowo. Rozwód.

O nie, rozwodu Malwina wcale nie chciała. Nic dobrego by jej z niego nie przyszło, zostałaby sama, bez pieniędzy, bez domu, bez żywego człowieka przy boku, skazana na samą siebie i możliwe nawet, że na pracę zarobkową. Alimentów nie dostałaby żadnych, ponieważ dzieci nie ma, sama zaś jest zdrowa, młoda... no, młoda jak młoda, w każdym razie w wieku produkcyjnym, i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się wzięła za robotę. Ciekawe, jaka robota dałaby jej bodaj jedną dziesiątą tego, czym dysponuje w tej i chwili... A ta połowa mienia okazałaby się śmiesznym drobiazgiem, wystarczającym może na rok, góra dwa lata. I co potem?

I gdzie właściwie miałaby mieszkać?

Gdyby zaś ten łajdak tak sobie zwyczajnie umarł, dziedziczyłaby po nim wszystko, bo innych spadkobierców nie było, cały majątek musiałby się ujawnić i egzystencja nie uległaby żadnej zmianie. Nie, owszem, uległaby. Na lepsze. Nareszcie nie musiałby żebrać o pieniądze, mogłaby nimi dowolnie dysponować, bez awantur, łez, krzyków i wyrzutów. I panowałaby finansowo nad Justynką...

Rozwód niweczył wszystko.

Osobowość Malwiny Wolskiej w gruncie rzeczy nic była zbyt skomplikowana i żadnej wielkiej zmianie z wiekiem nie uległa.

Niegdyś młoda i wdzięczna dzieweczka promieniała urokiem i tryskała radosną lekkomyślnością. Pieniądze jej nie obchodziły, zawsze ktoś za nią płacił, a rodzice pchali w dwie córeczki wszystko, co mieli, sobie od ust odejmując. Szkołę średnią skończyła niechętnie i z ogromnym trudem, żadnych studiów nie planowała, bo nie istniał na świecie zawód, który miałaby ochotę wykonywać, chciała natomiast wyjść za mąż, błyszczeć modą, być wielbiona, zażywać rozrywek i czytać książki. Także oglądać telewizję, plotkować z przyjaciółkami i w ogóle, robić, co jej się spodoba.

Posiadała jednakże dwa talenty, którymi obdarzyła ją litościwa opatrzność. Umiała mianowicie gotować, jakoś tak, sama z siebie, z natchnienia, i nawet lubiła to zajęcie, ponadto miała znakomite wyczucie kolorystyki. Obie te zalety okazały się przydatne, dały jej męża.

Dwadzieścia lat temu poślubiła Karola nie dla żadnych pieniędzy, tylko tak jakby z miłości, chociaż fakt, że nie żył w nędzy, miał swoje znaczenie. Był przystojny, wzrostu więcej niż średniego, szczupły, błyskotliwy, inteligentny, nieco ironicznie dowcipny, pełen inicjatywy, pracowity, zaradny i szaleńczo w niej zakochany. Możliwe, że to zakochanie w pewnym stopniu sama w niego wmówiła i postarała się o rezultat konkretny, Karol bowiem do małżeństwa nie rwał się z dziką namiętnością i uległ jakby trochę przez rozum, aczkolwiek kochał ją ogniście. Nie cierpiał dzieci i pod tym względem zgadzali się doskonale, Malwina nie chciała mieć żadnych dzieci, bo dzieci oznaczały uciążliwe obowiązki i wyrzeczenia. Nienawidziła wyrzeczeń.

Despotyzm Karola ujawnił się dopiero po ślubie i był to rodzaj despotyzmu jakby mocno mieszany, częściowo całkiem przyjemny, a częściowo obrzydliwy i nieznośny.

Chociażby rachunki. Wszystkie załatwiał sam, Malwina nie miała prawa nawet na nie spoglądać i ogromnie była z tego zadowolona, ponieważ nie cierpiała liczenia. Żadnego. Nawet bielizny do prania, nawet posiadanych szklanek i kieliszków, nie wspominając o pieniądzach albo, na przykład, kaloriach. Była zdania, że od samego liczenia nikomu niczego ani nie przybędzie, ani nie ubędzie, po cóż zatem zadawać sobie ten wstrętny trud.

Zabraniał jej zajmować się polityką. I doskonale, Malwina znała się na polityce jak kura na pieprzu i nie miała najmniejszej ochoty wnikać w jej tajniki. Zabraniał pracować zarobkowo poza domem. Jeszcze lepiej, wcale nie chciała, a dyscypliny pracy w ogóle nie trawiła. Zabraniał bywać gdziekolwiek i wyjeżdżać dokądkolwiek samej, bez niego, co w całej pełni opowiadało jej chęciom i życzeniom. Żądał urody, kategorycznie wymagał, żeby, gdziekolwiek się znajdą, ona właśnie była najpiękniejsza, a w każdym razie najbardziej zadbana i najlepiej ubrana, to zaś wymaganie Malwina gotowa była zaspokajać wręcz w upojeniu.

Jedynym miejscem, do którego nie pchał się razem z nią, były sklepy. Zakupów musiała dokonywać samodzielnie, i to wszystkich, spożywczych, odzieżowych i domowych. Czyniła to z dreszczem szczęścia w sercu, te kiecki, pantofelki, żakieciki i szlafroczki, te krawaty, sweterki, koszule i gacie, te starannie dobierane męskie skarpetki i damskie rajstopy, te kosmetyki, ręczniki, lampy stojące i zasłony do okien wprawiały ją w stan euforii niebiańskiej. Szczególnie, że Karol płacił za wszystko. I na wszystko się godził, nie grymasił i nie protestował.

Jednakże, niestety, domagał się zarazem czegoś ekstra, mianowicie posiłków. Codziennie i punktualnie. Ta codzienność i punktualność zawisła Malwinie kamieniem u szyi, zważywszy jednak ogólne upodobanie do zajęcia, dała mu jakoś radę. Tknięta ambicją, jednym gestem i bez zastanowienia, z byle czego robiła arcydzieła, przez Karola niezmiernie wysoko cenione. Kochał ją wtedy płomiennie i bez granic...

Sielanka trwała trzy lata.

Malwina sama nie była pewna, kto pierwszy zaczął się zmieniać. Możliwe, że to ona zaprotestowała przeciwko obcym jej obowiązkom przy tym cholernym domu.

Dom należał do Karola. Dwa lata przed ślubem odziedziczył go, w stanie ruiny, po przodkach. Budowla wymagała rzetelnego remontu i licznych zmian i w pierwszej chwili Malwina wcale nie chciała tam zamieszkać. Spragniona była apartamentu w środku miasta, blisko sklepów, kawiarń i rozmaitych rozrywek, nie zaś rudery na odludziu, gdzie nawet nic nie jeździło i żadnej przyjaciółce nie było po drodze. Protesty nie pomogły, a w dodatku, nie wiadomo dlaczego i jakim sposobem remont spadł na nią, bo Karol nie miał czasu. Posiadał już na własność i sam prowadził ogromne przedsiębiorstwo budowlane, rozkwitające coraz bujniej i w coraz szerszym zakresie. Ironia losu. Malwina na budownictwie nie znała się wcale, a podejmować musiała jakieś okropne decyzje w niezrozumiałych dla niej kwestiach. Z robotnikami od razu popadła w konflikt, polegający na tym, że ona wymagała, Karol natomiast płacił. Ku jej zdumieniu i oburzeniu wcale nie chciał płacić tyle, ile jej wymagania musiały kosztować, w dodatku zaczął je krytykować. Nie takie płytki tarasowe, nie taka glazura w łazience, nie z tej strony bicz wodny, kretyński pomysł, garaż na dwa samochody za wąski, okna w sypialni zostawiła za małe, poza tym gdzie ten żywopłot?!!!

Żywopłot przesądził sprawę. Zważywszy, iż na tempo wzrostu roślin nie miała najmniejszego wpływu, wszystkie pretensje wydały jej się niesłuszne i niesprawiedliwe. Możliwe, że zaprotestowała nieco zbyt energicznie, ale, ostatecznie, też się przecież jakoś liczyła! Możliwe również, iż niepotrzebnie, w sposób rażący, zaniedbała kwestię żywienia, ale sam fakt, że musiała poddać się odrażającym obowiązkom, czekać na dostawę nowych klepek, dopilnować ułożenia klinkieru, osobiście sprawdzić świeżo wymienione armatury, wyprowadził ją z równowagi. Umówić się z nikim nie mogła, nawaliła fryzjerowi, a chciała sobie zrobić pasemka, nie było kiedy obejrzeć czasopisma, posiedzieć przed ekranem...

Babcia mówiła, że do mężczyzny trafia się przez żołądek...

Przez ten żołądek zatem chciała go ugodzić. Miała to jednakże być tylko demonstracja, no owszem, chyba nie najszczęśliwiej wybrana, ale reakcja Karola stanowiła przesadę niebotyczną. Kto to widział, żeby wściekle syczącym tonem wyzywać ją od kucht, gar-kotłuków i nierobów, żeby jej wytykać brak wyższego wykształcenia, żeby wypominać wydawane na nią pieniądze, żeby ze stanowiska bóstwa domowego skopywać ją na etat sprzątaczki w przedsionku świątyni! Oszalał z pewnością.

Przeprosił ją potem. Przeprosili się wzajemnie. Były to przeprosiny ostatnie.

Od tej awantury, z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc i z roku na rok zaczęło być coraz gorzej. W Malwinie zalęgła się, zagnieździła i bujnie rozkwitła zaciętość, obficie nawożona urażoną ambicją. Swoje obowiązki spełniała perfekcyjnie, na wszelki wypadek bowiem chciała być niezastąpiona, żeby mu jeszcze kiedyś pokazać. Co pokazać, nie bardzo wiedziała, ale rzetelne, triumfujące pokazanie stało się dla jej duszy niezbędne.

Karola natomiast amok niepojęty opętał. Wymaganiami zgoła wystrzelił, nadął się ważnością do wypęku, niczym jakiś balon potworny, z niej usiłował zrobić niewolnicę, nie dość mu było głupich żądań w domu, pełnej obsługi, cackania się z nim jak ze śmierdzącym jajkiem, to jeszcze popadł w skąpstwo.

Nie od razu, jednym ciosem, ale bardzo szybko. Dwa lata nie minęły od tej awantury budowlano-spożywczej, kiedy Malwina spotkała się ze skrzywieniem na tle opłaty za jej jazdy konne, nie tak jeszcze dawno w pełni przez niego aprobowane. Co prawda, nie najlepiej jej te jazdy wychodziły i coraz mniej chętnie wsiadała na konia, ale jednak... Na kosmetyki Karol warknął. W kwestii nowego futrzanego żakiecika zachował kamienne milczenie, musiała kupić ten żakiecik za pieniądze na życie, przez co nagle znalazła się bez grosza i na obiad mściwie podała kefir z kartoflami. Nie było później awantury, tylko jadowite, kąśliwe i ohydne uwagi, które zatruły jej całe popołudnie i wieczór. Zapłacić, jednakże zapłacił, przyjąwszy do wiadomości łzawy i pełen goryczy komunikat, iż nazajutrz będzie sałatka z pokrzyw, łatwych do uzyskania za darmo. Mogła spełnić tę groźbę, zaraz za ich ogrodzeniem rosły pokrzywy, a nie mieli jeszcze wtedy stałej gosposi, tylko sprzątaczkę, dochodzącą dwa razy w tygodniu.

Kolejny skok w dół nastąpił, kiedy pojawiła się Justynka.

Justynka była siostrzenicą Malwiny, dzieckiem wówczas ośmioletnim. Siostra i szwagier stracili życie w katastrofie lotniczej w Lesie Kabackim i Justynka została sama, bo dziadkowie już nie żyli, więcej zaś rodziny nie było. W mgnieniu oka Malwina zdecydowała się zabrać dziewczynkę do siebie i wychować, z mglistą myślą o jakiejś przyszłej usłudze, pomocy, towarzystwie... W gruncie rzeczy, nie wiedząc o tym, była apodyktyczna i koniecznie chciała kimś rządzić, a Karolem się nie dało.

Karol w pierwszej chwili nawet był za, jakaś przyzwoitość jeszcze w nim istniała, rychło jednakże zauważył, że dziecko kosztuje. Zimne piekło, jakie zrobił, trwało prawie do rana, spłakana Justynka na szczęście spała i nie słyszała ani słowa, ale w Malwinie zaciętość się ugruntowała. Nagle dotarło do niej, co znaczą pieniądze, i namiętnie zapragnęła mieć własne.

Justynka nie została na zerze, szwagier rozmaite zasoby posiadał, córka odziedziczyła po rodzicach trzypokojowe własnościowe mieszkanie, odrobinę biżuterii i coś tam na koncie w banku, ale na najbliższe dziesięć lat nie mogło tego wystarczyć. Należało jej pomóc, a kto miał to zrobić, jak nie jedyna siostra matki, bogata z męża. W dodatku dziecko w tym wieku już nie było kłopotliwe, przeciwnie, mogło okazać się przydatne i użyteczne, wydawało się, że Karol ma poglądy podobne, a tu proszę, pieniądze wskoczyły na ring.

Sama Justynka, jako taka, zbytnio mu nie przeszkadzała. Z czterech pokoi gościnnych na górze dostała dla siebie jeden, razem z łazienką, więc właściwie niczym nie wchodziła w paradę, grzeczna była, inteligentna, uczyła się doskonale, nie stwarzała żadnych problemów, tyle że trochę kosztowała. Utrzymanie nie liczyłoby się, mieszkanie po rodzicach zostało wynajęte za godziwą sumę i Justynka z tego miałaby co jeść, mogłaby nawet kupić sobie odzież, ale Malwina, na złość Karolowi, uparła się, że dochód z wynajęcia powinien być odkładany i kumulowany na przyszłe potrzeby dziecka, w wieku dorosłym. Teraz zaś stać ich na to, żeby nakarmić i ubrać jedną spokojną, zdrową dziewczynkę.

Karol znienacka zachował się tak, jakby ta Justynka ostatnią kromkę chleba od ust mu odjęła. Może Malwinę stać na to, żeby karmić cudze dzieci, ale on nie widzi powodu. Ciężko pracuje dla siebie, a nie dla całego świata, jego pieniądze, ma prawo nimi dowolnie dysponować! Z jakiej racji ma płacić na czyjegoś bachora, żyłowany jest, wyzyskiwany odrażająco, a może on nie chce, a może ma na oku całkiem co innego, a może te pieniądze potrzebne mu są gdzie indziej, a może chce na nich spać...!!!

- Śpij - powiedziała wtedy z gniewem Malwina. - Ale musisz je przynieść w gotówce, żebym ci mogła nimi wypchać materac.

Zsiniał tak, że aż się przestraszyła. Nazajutrz się uspokoił, zadeklarował zgodę na utrzymywanie Justynki, co nie przeszkadzało kąśliwym uwagom i oporom w dawaniu pieniędzy. Malwina doszła do takiego rozstroju nerwowego, że wręcz była gotowa prowadzić rachunki, żeby zobaczył, co Justynka jada i ile to kosztuje. Prowadziła te rachunki przez całe dwa dni, po czym uznała, że woli się zaraz powiesić. Nie kochały się wzajemnie, Malwina i arytmetyka.

Z biegiem czasu robiło się coraz gorzej na wszelkich frontach.

Malwina lubiła towarzystwo. Uwielbiała rozmaite spotkania, dyskoteki, bale, taniec, rozrywki w licznym gronie, gości i wizyty. Karol też w tym gustował z początku, a potem jakoś mu przeszło. Po czterech latach małżeństwa już kręcił nosem na wszystko, po pięciu w domu chciał mieć spokój, siadał w gabinecie i zajmował się nie wiadomo czym. Jakąś tam kretyńską pracą umysłową, jakimiś wyliczeniami... Też mi przyjemność...!

Odmawiał uczestnictwa w rozrywkach, nie lubił gości, twierdził, że żrą jak wołoduchy, drogo kosztują i marnują jego czas. Malwina zaczęła wszędzie chodzić sama, co jakoś wcale jej się nie podobało, szczególnie że grono przyjaciółek i znajomych dziw

nie się skurczyło, a w dodatku przestała być wśród nich najpiękniejsza i najważniejsza. Przez Karola, z pewnością, źle ją traktował, a inni za nim...

Jeść, jadł. Owszem. Z rosnącą przyjemnością, pod warunkiem, że mu smakowało. Z tym nie było kłopotu, jego upodobania spożywcze miały szeroki zakres, ale dzięki nim z roku na rok robił się coraz grubszy. I oczywiście mniej atrakcyjny, chociaż ciągle jeszcze mógł się podobać.

Rozmawiać natomiast nie chciał. Nie pozwalał niczego sobie opowiedzieć. Nie odpowiadał na pytania. Jeśli w ogóle reagował czymkolwiek, poza milczeniem, zazwyczaj było to coś, co doprowadzało do tez i rozstroju nerwowego.

Wśród ludzi, jeśli już się między nimi znaleźli, traktował ją skandalicznie, krytykował głośno i nietaktownie, nie pozwalał jej się odezwać, przerywał w pół słowa, krótko mówiąc, robił z niej idiotkę. Nie chciał z nią tańczyć. Wyrywał jej z ust papierosa. Omijał ją przy nalewaniu wina. Nie, nie zawsze, skąd. Znienacka, nie wiadomo kiedy i dlaczego.

Ponadto przestał ją kochać ogniście.

Tak znowu bardzo Malwina na ten seks nie leciała, Karol był gruby i sapał, jej samej stękanie się z jakiejś głębi wyrywało, męczące to było i uciążliwe. Jednakże powinien był rwać się ku niej bez względu na tuszę, chociażby po to, żeby mu mogła odmawiać! Tymczasem nie rwał się wcale, co ją irytowało wprost nieopisanie i sama przestawała być pewna, chce tego seksu czy nie.

Żadne dziwki nie wchodziły w rachubę co najmniej przez dziesięć lat, a może nawet piętnaście. Nie leciał na baby, zajęty był robieniem pieniędzy. Ostatnimi czasy coś się zmieniło na gorsze.

Którymś tam zmysłem Malwina wyczuła że zaczynają się przy nim plątać podrywki. Nie żeby nagle sam dostał jakiegoś szału, ale rozmaite pijawki wywęszyły jego pieniądze i przystąpiły do akcji kusicielskiej. Na sukcesy nie bardzo mogły liczyć, Karol nie był z tych, co kupują futra i diamenty, zgodziłby się może zapłacić za kolację, względnie pokój w motelu, ale nic więcej.

Więc właściwie o co tu chodziło...?

Robił się coraz gorszy, wszelkie uwagi pomijał milczeniem, istny pień! Wychodził i wracał bez słowa wyjeżdżał bez uprzedzenia, nie mówiąc, dokąd jedzie, do Płocka czy do Kairu. Tylko po bagażu mogła się zorientować, że gdzieś się wybiera, w dodatku walizki pakował sam, czasem jedną, czasem dwie, po czym Malwina usiłowała odgadnąć cel podróży, sprawdzając, czego brakuje. Zabrał smoking na przykład, dokąd go diabli zanieśli? Zabrał narty, znaczy, że chyba w góry? Zabrał płetwy i maskę,więc pewnie nad jakąś wodę. Zabrał zwyczajną odzież, jeden garnitur, piżamę, trzy koszule... Prawdopodobnie spotkanie w interesach, ciekawe gdzie...

Głupio jej było przyznawać się, że nie ma pojęcia, gdzie przebywa jej mąż i kiedy wróci. Mimo wysiłków wyrywała się z niej wstydliwie ukrywana prawda łzy kręciły się w oczach, w dołku coś okropnie gniotło a ciężka krzywda pożerała organizm, ponieważ przez całe lata miała nadzieję, że będzie wręcz odwrotnie Co tam nadzieję...! Przekonanie. Pewność!

Wbrew konfliktom, wydawało jej się, że wchodzi na coraz wyższy poziom, dla męża jest niezastąpiona rola bóstwa należy jej się wręcz przyrodniczo, można jej zazdrościć, podziwiać ją, ale przenigdy lekceważyć! A już szczególnie Karol, oszalał chyba, bezkrytyczne wielbienie żony było jego obowiązkiem biologicznym!

On zaś wracał znienacka o najdziwaczniejszych porach, z gromkim hukiem i rumorem albo przeciwnie, cichutko i podstępnie, i natychmiast żądał posiłku. Nie znała dnia ani godziny. Narty i płetwy stwarzały nadzieję na kilka dni świętego spokoju, co najmniej trzy, ale już smoking nic nie znaczył. Ze smokingiem mógł wrócić równie dobrze nazajutrz, jak i za dwa tygodnie.

I oczywiście, wyjeżdżając, złośliwie nie zostawiał pieniędzy. I nawet tej prostej, elementarnej pociechy, żeby sobie coś kupić, Malwina nie mogła zaznać. Dwunastnica zwijała się jej w ósemki.

Miała, rzecz jasna, własne konto, na które nic nie wpływało, dopóki on go nie zasilił. A zasilał tak, że się niedobrze robiło, jakby specjalnie chciał ją zmusić do żebraniny, znieważyć, udowodnić, że jest bezmyślnie rozrzutną idiotką. No owszem, możliwe, że trochę była rozrzutna, to liczenie jej nie wychodziło...

Spróbowała przestać się do niego odzywać, tak samo jak on do niej, ale było to ponad jej siły. Mówiła zatem do Justynki, albo nawet do Helenki, tak jadowicie i kąśliwie, jak tylko zdołała, nie bacząc na sens, jemu zaś posiłek podawała w milczeniu. Kawę i herbatę donosiła bez żadnych pytań i bez względu na jego aktualne chęci, co niekiedy zmuszało go do wściekłych syków protestu. Koszule, krawaty i skarpetki dobierała fanaberyjnie, wedle własnego gustu, zapomniawszy, że jej gust przez wszystkie wspólnie spędzone lata był przez niego w pełni aprobowany.

Krótko mówiąc, rozpoczęła wojnę podjazdową, a rozkwitająca dziarsko nienawiść podtrzymywała ją na duchu.

I wszystko byłoby dobrze... To znaczy nie, przeciwnie, wszystko byłoby doskonale źle, gdyby nie ten upiorny pomysł Karola. Rozwód.

Podział mienia, rzeczywiście. Od razu okazałoby się, że on nic nie ma, a dom jest obciążony hipoteką. Albo jeszcze coś gorszego. Mowy nie ma, nie można do tego dopuścić.

Trzeba go po prostu zabić.

* * *

- No coś ty - powiedział z politowaniem Krzysztof Burkacz do swojego przyjaciela, Romka Matuszewicza, dopieprzając barszczyk w filiżance. - W świetle prawa cały dorobek jest wspólny, bez względu na to, czy ona pracowała zawodowo, czy nie. Wychodzi się z założenia, że ułatwiała ci pracę, zajmując się całą drugą stroną życia i wychowując dzieci. Żaden mąż nie zrobi majątku bez pomocy żony. Chyba, że odziedziczyłeś coś po przodkach i w chwili ślubu spisaliście intercyzę.

- Jaką tam intercyzę - skrzywił się Romek i swój barszczyk dla odmiany dosolił. - Po przodkach miałem zbiór znaczków, taki dosyć byle jaki, i przedwojenną ciupagę. A ona wazon kryształowy, zepsuty antyczny zegar i wałek do ciasta. A wspomogli nas na początku mniej więcej jednakowo, mój stary i teść. Potem dopiero wyszedłem do przodu.

- No to nie ma siły. Połowa jej. A jeszcze na dzieci będziesz płacił alimenty.

- Na Michałka nie, bo już skończył studia i poszedł do pracy. Tylko na Wandzię.

- Mała różnica.

- Cholera. Akurat mi nie na rękę cokolwiek teraz dzielić...

- To się wstrzymaj z rozwodem. Inaczej masz przechlapane.

Siedzieli w eleganckiej restauracji przy stoliku, a naprzeciwko nich, przy tym samym stoliku, siedział Karol Wolski i słuchał rozmowy swoich kontrahentów.

Spotkali się wszyscy trzej dla sfinalizowania znakomitego interesu, wymagającego niezłych nakładów finansowych, pertraktacje przebiegły zaskakująco pomyślnie i właściwie zakończyli je zaraz po przystawkach. Obiad jednakże był w pełnym toku, głupio byłoby zatem zrywać się z krzesła i wybiegać, szczególnie że na zewnątrz lał rzęsisty deszcz. Mogli spożyć cały posiłek spokojnie i w przyjemnej atmosferze.

O ile oczywiście treść ich pogawędki sprawiałaby Karolowi jakąś przyjemność. Tymczasem było wręcz odwrotnie, obudziła w jego pamięci obrzydliwości, o których w trakcie rozważania kwestii zawodowych postarał się zapomnieć. Już też rzeczywiście ten cymbał, Matuszewicz, nie miał o czym ględzić, tylko o swoim rozwodzie.

Rozwód jął ostatnio stanowić niemiłą zgryzotę Karola. Wcale go nie chciał, ale przeleciało mu takie słowo przez myśl, ponieważ współegzystencja z Malwiną stała się nie do zniesienia i coś należało z tym zrobić.

Ożenił się kiedyś z uroczą, smukłą, wdzięczną dzieweczką o prześlicznych nogach, wpatrzoną w niego niczym w obraz święty. Wiedział doskonale, że szczytów intelektu sobie nie bierze, ale wspólne życie organizować potrafiła doskonale, wszystko ją zachwycało i Karol czuł się rozdawcą łask. Dzieweczkę posiadał na własność, rozczulała go i rozśmieszała jej umysłowość, doceniał starania, użytkował ją zgodnie z potrzebami, niczego nie musiał, mógł robić to, co mu odpowiadało najbardziej, a obsłużony był koncertowo pod każdym względem.

Stopniowo, ale w dość szybkim tempie, z dzieweczki zaczęły wyłazić wady.

Przede wszystkim próbowała nim rządzić i wydawała rozkazy, a Karol bardzo tego nie lubił. Poza tym gadała. Właściwie bez chwili przerwy, i były to głupoty beznadziejne, po większej części jakieś skargi i żądania pociechy. Ponadto zadawała pytania i domagała się odpowiedzi, a Karol wolał sobie pomilczeć. Żył myślą, nie gębą, jeśli zaś już swoją myślą miał chęć się podzielić, to z kimś, kto ją zrozumie. Komputerowe wyliczenie nachylenia drobnych płaszczyzn tak, że w pustym pomieszczeniu nie odzywało się echo, to było coś! Jeden raz w euforii zwierzył się żonie, na co usłyszał w odpowiedzi, iż ten mały Sławcio sąsiadów specjalnie wrzeszczy, przejeżdżając na rowerku koło ich bramy, do tego stopnia, że zagłusza rozmowę telefoniczną i człowiek we własnym domu nie może się porozumieć, więc może by z tym Sławciem coś zrobić, koniecznie...

- Odrąbać mu łeb tasakiem - zaproponował wtedy Karol uprzejmie. - Sam kadłub wrzeszczeć nie zdoła.

Na pełne zdziwienia pytanie, jaki kadłub i czego właściwie nie zdoła, nie odpowiedział.

W dodatku rozrzutna się robiła zgoła obłędnie, kosztowała go majątek, trwoniła pieniądze aż wióry leciały, a liczyć nie umiała nigdy. Karol tego również bardzo nie lubił. To były jego pieniądze, własne, osobiście zarobione, legalnie i bez przestępstw. Dające władzę, pewność siebie, swobodę, solidne podstawy do zaspokajania wszelkich potrzeb, spełniania marzeń, realizowania zachcianek i fanaberii. Żył już kiedyś bez pieniędzy, we wczesnej młodości cierpiał niedostatek razem z rodzicami, chociaż trzeba przyznać, że nie był to niedostatek szczególnie dotkliwy. Żadna nędza, cóż znowu. Po prostu zwykła przeciętność, w której mógł się zmieścić używany motor, ale samochód stanowił nieosiągalny szczyt marzeń. I wędrowne wakacje pożyczonym kajakiem po jeziorach mazurskich, z noclegami w namiocie, a taką Szwecję czy Francję można sobie było najwyżej powyobrażać.

Karol zaś uwielbiał luksusy. Kochał pracę umysłową, a nie cierpiał fizycznej.

Ponadto w głębi duszy pragnął podziwu. Bezkrytycznego uwielbienia. Czci i hołdów. I nawet nie wiedział, że pragnie także inteligentnego partnerstwa. Sam był dumny z siebie, wiedział doskonale i nie bez podstaw, że umysłem, wykształceniem i smykałką do interesów przerasta swoje otoczenie o parę pięter, i życzył sobie być doceniany, jeśli nie na każdym kroku, to przynajmniej w domu, gdzie powinien tkwić na piedestale jako absolutny pan i władca. On wszak zarobił na ten dom, on stworzył podstawy egzystencji, bez niego ta kretynka, jego żona, nie miałaby nic.

Teraz przy jego boku trwała okropnie gruba, starzejąca się baba, nadęta, fanaberyjna, pełna pretensji, wciąż bezdennie głupia, wciąż gadatliwa nie do zniesienia, wścibska, złośliwa, nietaktowna i kompromitująca. W ciągu ostatnich lat robiła się coraz gorsza, bez przerwy nadąsana, płaksiwa, obrażona nie wiadomo na co i w ogóle nieznośna. Rozmawiać z nią, jak z człowiekiem, dawno już było niemożliwe, od początku zresztą orientował się, że nie o rozmów sobie żonę bierze. Ale gdzie się podziało uwielbienie, gdzie podziw bez granic, gdzie trwożny szacunek...?

Uwielbienie, podziw i szacunek lśniły i błyskaty w pięknych oczach Joli, tłumaczki w jego własnej firmie. Jola znała sześć języków i w każdym potrafiła wystosować dyplomatyczną korespondencję, co miało szalone znaczenie przy wszelkich umowach zagranicznych. Rozumiała, co się do niej mówi...

No dobrze, ale zaraz, spokojnie, ktoś przecież musiałby go obsługiwać. Jola...? Jola umiała błyszczeć urodą za grosze, strzelać intelektem, milczeć czołobitnie, subtelnie promieniować seksem... Pytanie, czy umiała gotować...?

Sam przed sobą Karol z trudem przyznawał się do szarpiącej nim rozterki. Ostatecznie miał oczy w głowie i widział siebie wśród rozmaitych smukłych młodzieńców... czort bierz młodzieńców, nawet starszych facetów w znakomitej kondycji. Też chciałby mieć taką kondycję, też chciałby tak wyglądaj, tymczasem Malwina gotowała w sposób nie do odparcia, Karol był łakomy, uwielbiał kopytka ze schabem, zraziki w zawiesistym sosie, zająca w śmietanie, sałatki z majonezem, fondue z żółtego sera, świeże pieczywko, tłusty boczek z chrzanem, słodycze... Nienawidził gotowanych jarzyn, warzyw i owoców, nie znosił chudego białego sera. Gdyby nie było absolutnie nic innego do jedzenia, gdyby mu to obrzydliwe ktoś dał, postawił przed nosem, gdyby przez całą dobę nic w ustach nie miał...

Koszmarny pomysł.

Gdyby jednak...? Dobre, ale niskokaloryczne...?

Malwina była do tego niezdolna. Gotowała rewelacyjnie i w całej orgii kalorii. Sama z siebie żadnej diety wprowadzić nie umiała. Wrogość ku niemu z niej tryskała, ale znakomite i tuczące żarło stało gotowe, a Karol nie umiał mu się oprzeć. I, co gorsza, wcale nie chciał...

Pogarszało się stopniowo. Karol, wbrew wyglądowi, dobrodusznemu i sympatycznemu, był twardy, zacięty, bezlitosny, dziko zakochany w pracy zawodowej, zdecydowany zrobić majątek nawet po trupach. Szczęśliwie trupy jakoś mu się nie przyplątały, ale praca umysłowa i napięcie wyzuwały go z wszelkich sil Potrzebował odpoczynku, relaksu, a nie rozrywek i wysiłków fizycznych. Przestał jeździć na nartach, od skocznych tańców go odrzucało, czasem jeszcze żeglował i pływał, tymczasem ta idiotka bała się wody, a za to rwała do towarzyskich akrobacji.

Zaczęła palić papierosy, zgłupiała chyba, papierosy kosztują i niszczą urodę. Po czwartym kieliszku wina robiła się do szaleństwa rozmowna, od bredni zaś, jakie wygadywała, jęczała ziemia, a kto wie czy i nie księżyc. I żadne słowne argumenty do niej nie docierały, musiał niekiedy reagować czynnie, robiąc z siebie brutala. W domu albo gęba się jej nie zamykała, bzdety beznadziejne zaprzątały jej uwagę, albo milczała do niego kamiennie, prychając tylko niekiedy kąśliwymi i obraźliwymi uwagami na stronie. Żadnego zrozumienia jego potrzeb, sama niechęć i lekceważenie, a co w ogóle miała do roboty, poza dbałością o niego? I o siebie samą?

Była egoistką i egocentryczką, o tym Karol wiedział doskonale, ale on też był egoistą i egocentrykiem, chciał żyć po swojemu i chyba, do diabła, miał do tego prawo...? Po dwudziestu latach ciężkich wysiłków, uwieńczonych sukcesem, mógł może żądać odrobiny komfortu psychicznego...?

Z drugiej jednakże strony usłane miał miękko i gdyby nie Jola... To właściwie Jola otworzyła mu oczy chociaż ani słowa o tym nie powiedziała, ale jakoś pod jej milczącym wpływem... Ta cała balneoterapia... Stać go było, mógł sobie zafundować całe trzy tygodnie wyjść z tego chudszy o dziesięć kilo i młodszy o pięć lat, no, dziesięć kilo to trochę mało, powinien stracić dwadzieścia, bo już przekracza setkę, a tak naprawdę powinien ważyć siedemdziesiąt osiem. Do diabła z tym wiktem Malwiny...

Rozwieść się z nią może i należało. Ale czy naprawdę koniecznie...?

Romek i Krzysztof wciąż rozważali sprawę podziału majątku.

- Bez problemu - mówił Krzysztof pobłażliwie. - Przelejesz na cudze konto, chociażby moje, dostaniesz weksel długoterminowy. Tylko bez wygłupów, żadnych procentów. Odbierzesz, jak wszystko przyschnie, będzie się nazywało, że zarobiłeś później.

- Wyłapią, już ona dopilnuje.

- Na szwajcarskie konto, frajerze!

- Myślisz...?

- I to czekaj, jeszcze inaczej. Poniosłeś straty Zapłaciłeś i cześć. Nie masz.

- Całkiem niegłupie - pochwalił Romek po krótkim namyśle i ożywił się nagle. - Czekaj, a jakby tak przelać całą płatność? Tę na Prodkom X2?

Krzysztof zastanawiał się przez chwilę.

- Niby można. Ale trzeba by to jakoś zawrzeć w umowie...

Karol nie wtrącał się wcale, myśli jednakże błyskały mu jedna po drugiej. Sam już takie zabezpieczenie sobie załatwił, połowa jego majątku oficjalnie nie istniała. Druga połowa spokojnie mogła wystarczyć na wszystko, ale też nie miał chęci dzielić się nią z Malwiną. Co gorsza, przypadałyby jej dywidendy...

- Wprowadzimy klauzulę - odezwał się nagle. - Nie precyzuję, rybką, idziemy na kredyt. Jako debet, musimy to mieć odpisane. Co wy na to?

Obaj spojrzeli na niego, myśleli przez kilka sekund, a potem rozpromienili się nagle.

- Ty masz łeb - pochwalił Krzysztof z podziwem.

- Życie mi wracasz! - wykrzyknął z wdzięcznością Romek.

Równocześnie deszcz przestał padać i za chmurami zamajaczyło słońce.

 

* * *

Justynka zapomniała o parasolce i całą ulewę przeczekała w kawiarni. Nie nudziła się tam, miała co robić, z wielkim zainteresowaniem czytała dzieło wypożyczone z biblioteki uniwersyteckiej, traktujące o egzekwowaniu prawa własności w XIX wieku i konsekwencjach naruszenia tegoż. Wcale nie musiała uczyć się go na pamięć, ciekawiło ją, można powiedzieć, prywatnie.

Studiowała prawo. Już w przedostatniej klasie liceum czuła w sobie jakieś takie ciągoty, w ostatniej podjęła decyzję i teraz, na drugim roku studiów, wiedziała na pewno, że wybrała właściwie. Nie miała też wątpliwości, w jakim kierunku pójdzie dalej, zostanie mianowicie prokuratorem.

Wcześniej wahała się jeszcze pomiędzy oskarżeniem a obroną, zaczęło się bowiem od napaści na ciotkę jej koleżanki z klasy. Jakiś łobuz wyrwał ciotce z ręki torebkę ze świeżo podjętymi w banku pieniędzmi, przy okazji wykręcając jej lewe ramię, ciotka zaś, po sekundzie oszołomienia, chwyciła spod nóg odłamany róg płyty chodnikowej i z całej siły cisnęła za napastnikiem. Niepojętym cudem, bo, jak normalna kobieta, nigdy niczym nie umiała rzucać, trafiła go w głowę. Ogłuszony bandzior na moment zmiękł w kolanach i padł, ciotka, postękując boleśnie, wystartowała do swojej torebki, złapała ją, ale działo się to na ulicy i w mgnieniu oka zebrał się tłum ludzi.

- Ta pani walnęła tego pana w głowę! - brzmiały zeznania świadków, wśród których pojawił się policjant, akurat w owej chwili potrzebny jak dziura w moście.

Średnio młoda dama, kamieniem waląca w głowę chłopaka na środku ulicy, była zjawiskiem niezwykłym i wysoce interesującym. Wzbudziła sensację. Na szczęście znalazły się jakieś dwie rozsądne osoby, które dostrzegły sam początek incydentu i zaświadczyły, iż nie pani rzuciła się na pana, tylko przeciwnie. Pan szarpnął, coś jej wyrwał i zaczął uciekać. Dzięki czemu do ciotki odniesiono się łagodniej, ale i tak została postawiona w stan oskarżenia za uszkodzenie ciała obcego człowieka, bo płyta chodnikowa rozbiła mu ten łeb rzetelnie. Na wykręconym ramieniu natomiast żadnego śladu nie było.

Jako obrońca ciotki Justynka miałaby wiele do powiedzenia. Jako oskarżycielka chłopaka również, odwrotnie zaś nie wychodziło jej wcale. Ponadto w całej sprawie zaniedbano jakichkolwiek starań o argument zasadniczy, mianowicie odciski palców na gładkiej torebce. Bo jeśli istniały tam ślady chłopaka, to niby skąd? Zawartość bez cienia wątpliwości stanowiła własność ciotki, nie dała mu przecież tej torebki do potrzymania! Zatem wyrwał, zatem dokonał napadu, zatem ofiara miała prawo bronić swojej własności.

A otóż właśnie okazało się, że nie miała prawa. W ostateczności mogła go dogonić, rąbnąć w ramię, tak samo jak on ją, i wyrwać mu łup. Waląc w czaszkę, przekroczyła granice obrony koniecznej.

W obliczu takich komplikacji Justynka w pierwszej chwili pomyślała o adwokaturze, potem zaczęła się wahać, bo te odciski palców należały przecież do prokuratora, który zlekceważył swoje obowiązki, aż wreszcie, z biegiem czasu, samo życie pomogło jej podjąć decyzję. I może też wziął w tym skromny udział duch przekory, zawarty w jej charakterze.

Na niezbyt głębokiej prowincji, gdzie nad jeziorem w lesie spędzała część wakacji, zetknęła się z problemem grupy wesołych młodzieńców, oddających się z zapałem kradzieżom i dewastacjom samochodów, a także przywłaszczaniu sobie mienia turystów. Grupa była doskonale znana tak policji, jak i prokuraturze, i cieszyła się bezkarnością absolutną. Poufnie Justynka uzyskała informację, iż prokuratorowi powiatowemu postawiono ultimatum: albo będzie ślepy, głuchy i niedorozwinięty, albo niech się zastanowi, co sam posiada. Samochód, willę, zdrowie, córkę...

Stan posiadania prokuratora stał się ostatnią kroplą. Jeśli decyzje mogą wypełniać jakieś naczynie, zawartość się właśnie Justynce ulała. Niezłomnie postanowiła zostać prokuratorem bez samochodu, willi i córki, co do zdrowia zaś, poszła na kurs karate. W razie czego będą musieli ją zastrzelić, bo z bliska uszkodzić się nie da.

Deszcz przestał padać, oderwała się więc od lektury i ruszyła w drogę powrotną do domu. Wykładów już dziś nie miała, za to poczuła się głodna, bo w tej kawiarni poprzestała na kawie i wodzie mineralnej, i zalęgła się w niej przyjemna myśl o obiedzie. Obiad z pewnością w domu będzie. Bez względu na obecność czy nieobecność wujka ciotka gotowała codziennie, i to tak, że wszelkie potrawy poza domem dawno już Justynce przestały smakować. Co z nimi ta kobieta robiła takiego, czemu nie można było się oprzeć? Zwykła kasza wywoływała wizję ambrozji, zwykłe kluski kładzione bez okrasy same się pchały do ust. Co nie znaczy oczywiście, że ciotka żałowała okrasy...

Nic dziwnego, że obydwoje byli tacy grubi. Wpatrując się w zadumie w plecy kierowcy autobusu, Justynka zastanawiała się, jakim cudem ona sama nie przeistoczyła się jeszcze w potężną baryłę. Jada przecież to samo, nawet dość regularnie, tyle że może trochę mniej. Ciotka i wujek po dwa kotlety, ona jednego, ciotka i wujek po sześć porów w beszamelu, ona dwa, ciotka i wujek po trzy gorące bułeczki z szynką, ona jedną... Za to sałaty, pomidorów i ogórków z pewnością zjada więcej niż oni obydwoje razem wzięci, więc pewnie te warzywa mają swój wpływ.

Głód sprawił, że przez całą drogę do domu Justynka miała w głowie wyłącznie produkty spożywcze i rozważała kwestię własnego tycia i chudnięcia. Nie musiała się odchudzać, przy swoich dwudziestu latach i stu sześćdziesięciu ośmiu centymetrach wzrostu idealnie trzymała się w normie bez żadnych starań, mimo kuszącego wiktu ciotki. Bez wątpienia pomagały w tym nie tylko zieleniny, ale także karate, pływalnia i poranne biegi do autobusu, który musiała złapać, żeby zdążyć na wykłady. Ponadto owszem, jakościowo żywiła się tym samym co ciotka i wujek, ilościowo natomiast nie dorastała im do pięt i tyle jadła, co kot napłakał.

Szczęśliwie się złożyło, że nikt jej nigdy do jedzenie nie namawiał i nawet nie zachęcał. Skromna ilość pożywienia Justynki była Malwinie wodą na młyn, proszę bardzo, niech ten harpagon widzi, że dziecko jada jak ptaszek i niech sam sobie obliczy koszty, niech jej nie wmawia, że go zrujnuje. Justynce szło na zdrowie, jakoś nie chudła i nie mizerniała, można było zostawić ją samej sobie. Nakłaniać ją do zjedzenia czegoś więcej Malwina mogłaby tylko na złość Karolowi, w takim wypadku zaś wybierałaby oczywiście potrawy najdroższe.

Głęboko zadumana Justynka wysiadła na swoim przystanku, nie zauważywszy w ogóle młodzieńca, który wpatrywał się w nią prawie całą drogę. A był to młodzieniec w pełni godzien dostrzeżenia.

Konrad Grzesicki miał dwadzieścia cztery lata, metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, krótko ostrzyżone ciemne włosy i czarne, gruzińskie brwi, zrośnięte nad nosem. Prezentował sobą typowy przykład zdrowego, dorodnego, młodego pokolenia i każdej dziewczynie wpadał w oko od razu. Nie reagował na te wpadania zbyt gorliwie. Kończył właśnie studia na wydziale biologii i był w trakcie pisania pracy magisterskiej, co w najmniejszym stopniu nie stanowiło dobijającej katorgi, miałby mnóstwo czasu i swobody, gdyby nie to, że z czegoś jednak żyć musiał. Elementarna przyzwoitość wzbraniała mu nadmiernie doić rodziców, podjął zatem pracę zarobkową, całkiem nieźle płatną, o charakterze, którego nie należało raczej reklamować na prawo i na lewo. Tu, w tym autobusie, spełniał akurat obowiązki służbowe, piękna dziewczyna, na której z łatwością dało się oko zawiesić, była mu bardzo przydatna, ale, rzecz oczywista, nie mógł do niej natychmiast wystartować. Spodobała mu się jednakże jakoś zupełnie wyjątkowo, na wszelki wypadek zapamiętał więc, gdzie wysiadła, i popatrzył, w jakim kierunku idzie.

Na tym chwilowo skończyła się konkieta, o której Justynka nie miała najmniejszego pojęcia.

 

* * *

Stwierdziwszy, iż deszcz przestał padać, i obejrzawszy niebo dla sprawdzenia, czy nie zacznie na nowo, Helenka, stała pomoc Malwiny, zdecydowała się iść do domu. Zrobiła już wszystko, co do niej należało, i mogła się oddalić. Obiad jej chlebodawczyni zazwyczaj wykańczała własnoręcznie, goście na dziś nie byli przewidziani, a wstawienie później naczyń do zmywarki nikomu nie mogło sprawić wielkich trudności.

W zasadzie Helenka mieszkała u córki, czy może córka mieszkała u niej, razem z mężem i dzieckiem w wieku szkolnym, ale u Malwiny miała swój pokój, gdzie nocowała, kiedy wieczorem było więcej robotyk Z reguły przy gościach, których należało obsłużyć, podać coś, przypilnować w kuchni, co dla pani domu stanowiło uciążliwość powszechnie znaną i zrozumiałą. Żadna istota ludzka nie może znajdować się w dwóch miejscach naraz, tu rozmawiać z ludźmi, częstować, zabawiać, a tam wyciągać z piekarnika czy mieszać w garnku. I ze szklankami latać bez przerwy tam i z powrotem, bo zawsze wszyscy czegoś chcieli, to kawy, to herbaty, to wody, to soczków i drinków! Jakieś przyjęcie albo brydż...

Brydże Helenka bardzo lubiła, bo roboty przy tym było niewiele, a zawsze wszyscy tak się śmiesznie kłócili. Na okrzyk: “I po cholerę wyszłaś spod króla?!", Helenka nieodmiennie chichotała za drzwiami, świetnie się bawiąc. Rzeczywiście, po co ona spod tego króla wyszła, może by jaki tytuł książęcy dostała, albo chociaż naszyjnik z diamentów, wszak metresy królewskie niezłe zyski z tych swoich królów ciągnęły. Czego wyszła, źle jej było? Albo: “siedział na gołej damie", toż to wprost piękne! Wcale nie chciała wracać do domu, brydżowych kłótni mogła słuchać do rana.

Niekiedy jednak lubiła pomieszkać u siebie, przebrać się, odzież zmienić, pogawędzić z najbliższą rodziną, ponapawać się myślą, że nie tylko jest samodzielna, ale ma nawet dwa domy do wyboru. Gdyby, na przykład, kłóciła się z zięciem, nic by nie stało na przeszkodzie trzasnąć drzwiami i sobie pójść. W obliczu takiej wspaniałej swobody nie kłóciła się wcale.

Ubrana już w strój wyjściowy, zajrzała ponownie do salonu. Jej szefowa siedziała jak przedtem, nieruchoma, wpatrzona w wielkie okno salonu. Wyglądała, jakby ją ktoś zamroził.

- Potrawka na ogniu stoi - powiedziała Helenka ostrzegawczo. - Pani słyszy, co mówię? Na małym gazie, ale zawsze.

- Gaz...? Owszem, też dobry - usłyszała w odpowiedzi. - Gaz...? Czy ja wiem...? Może być.

- Musi być, bo na elektrycznym to ja nie wiem, i ciągle mi się wydaje, że to więcej grzeje, mówiłam pani. To już pani sobie sama przestawi. To ja idę, do widzenia.

- Do widzenia, dziękuję bardzo.

Słysząc zwykłe słowa Malwiny, Helenka doznała ulgi. Skoro chlebodawczyni mówi normalnie i nawet odpowiada z sensem, znaczy nie umarła i nie skamieniała nieodwracalnie. Można ją zostawić nawet razem z tym gazem i potrawką.

Na cichy trzask zamykanych drzwi Malwina wreszcie się przecknęła. Odruchowo wstała z fotela i podążyła do kuchni, nie zmieniając tematu rozważań.

Obmyślanie zbrodni rozpoczęła racjonalnie. Dość się naczytała i naoglądała kryminałów, żeby wiedzieć, co trzeba, czego nie wolno i co jej grozi. Kryminały wszelkie uwielbiała i czytała przez całe życie, ostatnimi czasy zaś wgłębiła się w przestępczość świata współczesnego. Nie żeby tak całkiem do dna, nie podobała się jej ta przestępczość, za mało w niej było finezji, subtelności, tajemniczości, za dużo natomiast brutalnego chamstwa, jawnej i bezkarnej bezczelności, niedbalstwa i lekceważenia wszelkich praw. Zorganizowane mafie napełniały ją niesmakiem, a bezsilność organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości budziła grozę pełną oburzenia. I cóż to za kryminał, kiedy paru facetów ze spluwami wypycha człowieka z samochodu i kradnie mu pojazd z całą zawartością, wszyscy na to patrzą i nic. W dodatku wszyscy wiedzą, kim są ci faceci, i też nic. Albo demolują dom, gwałcą żonę i córkę i strzelają do ochroniarzy i policjantów, wszak to zwykły, ordynarny bandytyzm, a nie żaden perfekcyjny, elegancki, starannie ukrywany występek. Nie krecia perfidia, tylko jawna przemoc, równie dobrze mogliby strzelać z armaty. Jadą czołgiem albo zgoła otwartą platformą, na platformie działo dużego kalibru i dalekiego zasięgu, walą z grubej rury, gdzie popadnie, załoga zaś na wierzchu siedzi i konsumuje hamburgery i hot dogi, drwiąco patrząc na wystraszone społeczeństwo. A społeczeństwo nic. Malwina stanowczo wolała perfidię niż przemoc.

Jednakże, mimo pełnej bezkarności zbrodniarzy, na wszelki wypadek, sama postanowiła działać w ukryciu. W dodatku wiadomo było, że wielkiego mafioza nie tkną, a zwykłego, praworządnego człowieka złapią radośnie. Niech tylko ten praworządny spróbuje bodaj źle zaparkować...

Podkręciła gaz pod wołowiną z grzybkami i wyjęła z lodówki śmietanę. Dosypując do niej mąki i przypraw i mechanicznie mieszając, wciąż obmyślała swoją zbrodnię.

Z góry założyła, że nie może na nią paść nawet cień podejrzenia, bo, jak wiadomo, zabójca po ofierze nie dziedziczy. Całe przedsięwzięcie mijałoby się z celem. Motyw leży jak na dłoni, wobec czego jej alibi musi być naprawdę doskonałe. Ponadto, dla zmącenia przeciwnika, zbrodnia powinna nosić znamiona współczesności, jakieś walenie drągiem, potężny wybuch, seria z pistoletu maszynowego, w ostateczności sadystyczne podziabanie zwłok maczetą i podpalenie napalmem. O drągi, wybuchy, pistolety maszynowe, maczety i napalmy nikt jej przecież nie posądzi, od razu padnie na tych bandziorów pod ochroną. I niech ich szukają. E tam, szukają, nikt ich nie będzie zbyt pilnie szukał, bo, nie daj Boże, jeszcze by znalazł i co wtedy?

Ewentualnie bez huku. Dyskretnie, po cichutku, dyplomatycznie, starymi, wypróbowanymi metodami, właśnie z tym alibi doskonałym. Trucizna. Ulatniający się gaz. Nieszczęśliwy upadek ze schodów. Nadłamana balustrada balkonu na jedenastym piętrze. Zasłabnięcie w wannie...

Kobiety podobno najchętniej truły...

Tęsknym wzrokiem obrzuciła cały zestaw przypraw na półce. Nie, niestety, nawet zużycie wszystkich naraz nic by nie dało, najwyżej niestrawność. Poza tym takiej ilości pieprzu, curry i ostrej papryki Karol do ust by nie wziął. To znaczy, wziąłby i wypluł, nie przełknął. Płyn do zmywania też nie wchodzi w rachubę, niesmaczny i śmierdzi perfumami, a strychniny i arszeniku przecież kupować nie będzie. Cyjanku tym bardziej...

Wlała do garnka zagęszczoną śmietanę, pomieszała energicznie i zostawiła na maleńkim płomyku. Podkręciła gaz pod wodą na makaron, woda zagotowała się od razu, Malwina sypnęła do niej grube rurki. Sięgnęła po składniki sałaty, przystąpiła do krojenia ogórków i papryki, wszystko siłą przyzwyczajenia, bez żadnych wahań i namysłów. Miała tę kuchnię w małym palcu.

Otruć go zatem. Jak? I czym? Czym się ludzie trują w dzisiejszych czasach? Salmonellą, grzybami, denaturatem... Trychinami. Jadem kiełbasianym. Trucizną na szczury... Skąd to wziąć po pierwsze, a po drugie nie domiesza przecież smakołyku do potraw, bo wszyscy jedzą to samo. Nie daj Boże, jeszcze by padło na Justynkę. Najlepiej chyba jakieś lekarstwo, inna butelka przez pomyłkę albo przedawkowanie. Idiotyzm, lekarstw w butelkach już prawie nie ma, wszystko w pigułkach, jak on ma przedawkować te pigułki, skoro w ogóle żadnych lekarstw nie używa?

I w ogóle nie powinien ginąć w domu, bo to zawsze wydaje się podejrzane. Nawet gdyby wyjechała na tydzień, a on padłby trupem w ciągu tego tygodnia, zaraz zalęgłaby się wątpliwość, czy przypadkiem nie zostawiła specjalnie na wierzchu jakiegoś szkodliwego produktu. Do kitu, lepiej gdzieś dalej, poza domem.

Zaraz, jest coś. Akonityna! Pochodzi z tojadu mocnego, jeśli dostanie się do krwi, zadziała szybko podobno dwie godziny jej wystarczą. Czy świeży tojad się nada...?

Na listkach sałaty Malwinie pojawił się zachwycjący widok. Karol idzie na spacer gdzieś tam, w odległych plenerach, przedziera się przez jeżyny, podrapany okropnie wkracza na łąkę, kładzie się, odpoczywa, tarza się w ciemnoniebieskich kwiatkach, gniecie je, sok z roślinki włazi we wszystkie zadrapania, przenika wprost do krwi, Karol, zmęczony tarzaniem, zasypia i już się więcej nie budzi. Jakież to byłoby piękne!

Kłopot w tym, że ten podlec na spacery nie chodzi, a już z pewnością nie pcha się w jeżyny. Lubi je, owszem, ale wysłałby kogoś, żeby mu nazbierał. Róże, powiedzmy... Gąszczu różanego w okolicy nie ma, a nawet gdyby był, po diabła miałby weń włazić...? I czy przy różach rośnie tojad...?

Czując w sobie wyraźny niedosyt trucicielskiej wiedzy, Malwina odruchowo obejrzała się z myślą o encyklopedii. Odwróciła przy tym wzrok od okna, dzięki czemu udało jej się przeoczyć Justynkę, podchodzącą właśnie od strony furtki.

Justynka weszła do domu bez żadnego hałasu, posługując się swoim kluczem. Każde z nich miało własne klucze, żeby nie krępować się wzajemnie przy wychodzeniach i powrotach, czego od początku żądał Karol. Z pewnością sadystycznie, bo zapewniwszy rodzinie swobodę, zarazem domagał się od Malwiny czekania na niego. Żona ma być zawsze obecna, kiedy on, pan i władca, raczy się pojawić, a klucze powinny służyć chyba tylko wywoływaniu w niej konfliktu psychicznego. Bo tu swoboda, a tu przymus, klucze aż korcą, żeby nie zważać na czas, wyjść kiedykolwiek, wrócić dowolnie, każdy sam sobie drzwi otworzy, a z drugiej strony nieobecność, naganna i potępiona, kamieniem gniecie. Gdybyż przynajmniej wracał regularnie...!

Justynka powęszyła już od progu, zapachniało jej obiadem, głód nabrał charakteru radosnego oczekiwania. Popędziła na górę, w swoim pokoju pozbyła się torby, wrzucając ją pod biurko, pośpiesznie umyła ręce, zbiegła na dół i zajrzała do kuchni.

W tym właśnie momencie Malwina, porzuciwszy sałatę, weszła do biblioteki i wyciągnęła właściwy tom encyklopedii. Obraz tarzającego się Karola był tak sugestywny, że musiała natychmiast sprawdzić, jakie też możliwości stwarza ta parterowa akrobacja w zieleni. Z wielkim rozczarowaniem przeczytała, iż trucizna zawarta jest głównie w korzeniach, a nie w liściach i kwiatach. To na nic, w korzeniach przecież nie będzie się tarzał, musiałby w tym celu rozkopać łąkę!

Z ciężkim westchnieniem odstawiła na półkę potężne tomisko i wróciła do kuchni.

Justynka właśnie z niej wyszła wprost do części jadalnej, odgrodzonej od kuchennych bebechów kawałkiem ściany. Niby kuchnia z jadalnią miały stanowić jedno pomieszczenie, ale Malwina przezornie ograniczyła widoki. A kto wie, mogło się przytrafić, że przyjdą niespodziewani goście, kiedy brudne naczynia. jeszcze będą stały na wierzchu albo akurat co wykipi, po co mają oglądać bałagan, niech widzą tylko te wytworniejsze urządzenia, wielką lodówkę, zamknięte szafki, dekoracyjne wianki cebuli, papryki, ziół... Dzięki tej przezorności kuchnia była dostępna dwustronnie i na dobrą sprawę można było ganiać się w kółko dookoła owego kawałka ściany.

Justynka nie ośmieliła się nic zrobić, uniosła tylko pokrywkę rondla z mięsem i chciwie powąchała zawartość, co nie zostawiło żadnego śladu, Malwina zatem wciąż nie wiedziała o powrocie siotrzenicy. Zabrała się do wykończenia sałaty, z żalem rezygnuje z tak cudownie naturalnego sposobu pozbycia się męża. Sprawdziła makaron, grube rury jeszcze nie doszły, deser w postaci wczoraj upieczonego sernika dawno był gotów, bita śmietana w spreju również, Malwina nie miała już nic do roboty. Przysiadła na wysokim kuchennym stołku i znów zapatrzyła się w okno, za którym z tej strony widać było ogrodzenie, furtkę, niewielki parking wzdłuż ulicy i nawet kawałek parkingowego placyku obok ich ogrodu. Nic atrakcyjnego nie działo się w polu jej widzenia, aczkolwiek odludzie należało już do odległej przeszłości.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat wokół domu po przodkach Karola Wolskiego wyrosło całe osiedle bogatych willi na odrolnionych gruntach. Te bliższe stały ciasnawo, te dalsze już dysponowały przestrzenią dookoła siebie. Sklep był nawet, bar, fryzjer i apteka, uliczki zostały wyasfaltowane, a wszystko razem nie gniotło się przesadnie, parcele były dość duże, wokół budynków istniała odrobina luzu. Ogólnie biorąc, panował jakiś ruch, tyle że akurat nie w tej chwili.

Czym go otruć, do diabła? Grzybkami? Co tam jest najgorszego? Muchomor sromotnikowy, grzyb szatański... A może chemikalia? Tyle się słyszy gadania o rozmaitych środkach czyszczących, z daleka od dzieci, z daleka od oczu, z daleka od ust, najlepiej w rękawiczkach i nie oddychać przy tym...

Niepewne. Wysoce niepewne i technicznie bardzo skomplikowane.

Za ogrodzeniem przejechał chłopiec na wrotkach, a zaraz za nim samochód, który skręcił i zaparkował na placyku. Zmiana widoku przed oczami uruchomiła Malwinę. Nie doszedłszy do żadnych twórczych wniosków, westchnęła ciężko, zsunęła się ze stołka i przeszła do części jadalnej z zamiarem nakrycia do stołu.

Stół okazał się nakryty. Przez długą chwilę Malwina stała tak. Jak przedtem siedziała na stołku, bez drgnięcia, niczym kamień. W popłochu zastanawiała się nad sobą, czy już doszczętnie straciła pamięć? Wpadła w aż taką sklerozę? Niemożliwe przecież, żeby nakryła ten stół obrusem, ustawiła na nim talerze i kieliszki ułożyła sztućce, przyozdobiła to wszystko wazonikiem z kwiatkami i nie miała o tym najmniejszego pojęcia Cud, krasnoludki...? Nikogo innego nie ma w domu, Helenka dawno poszła. Sam się ten mebel nakrył...?

Justynka, przygotowawszy stół do posiłku, co uczyniła z głodu i po trafnej ocenie stanu zaawansowania obiadu, w poszukiwaniu ciotki udała się do salonu, po czym rozejrzała się po sypialni. Malwiny nigdzie nie było. Znów zajrzała do kuchni, ale Malwina właśnie skamieniała przed stołem, więc Justynka jej nie dostrzegła. Zdziwiona, zdobyła się na odwagę i cichutko otworzyła drzwi do gabinetu wujka. Pusto. Wróciła do salonu i przeszła przezeń do biblioteki, żeby sprawdzić w słowniku wyrazów obcych, jak się ma schizofrenia do ambiwalencji, bo stosunek do własności dziewiętnastowiecznych posiadaczy kłócił się z ich stosunkiem do nakazów religijnych i nasuwał niekiedy podejrzenie jakichś drobnych wypaczeń psychicznych. Chciała wyrobić sobie własny pogląd.

Ani ciotka, ani siostrzenica nie starały się zachowywać szczególnie cicho, po prostu nie robiły hałasu, ale radio grało i głuszyło nikłe dźwięki. Nie wierząca w duchy Malwina, zaskoczona stołem, zajrzała do salonu, po czym weszła na górę i sprawdziła pokój i łazienkę Justynki. Justynka w tym czasie przeglądała , słownik wyrazów obcych, jasne zatem, że tam jej nie było, a torba pod biurkiem nie rzucała się w oczy. Malwina zeszła na dół, raz jeszcze w zadumie obejrzała stół, wróciła do kuchni i spróbowała makaronu. Był doskonale miękki, odlała go zatem, wyrzucając na wielki durszlak, wsparty o krawędzie zlewozmywaka. Zaniosła na stół sałatę, zawahała się, tajemnicze zjawisko wciąż ją nieco intrygowało, wypychając z umysłu zbrodnicze rozważania, przeszła zatem przez hol i zajrzała do gabinetu Karola.

W gabinecie również nikogo nie było. Na biurku leżała tylko wielka książka telefoniczna, otwarta, grzbietem do góry, ale ta książka leżała tak od wczorajszego wieczoru. W tym świętym pomieszczeniu nie wolno było niczego ruszać, za najdrobniejszą zmianę Karol robił dzikie awantury, w Malwinie jednakże zalęgła się chęć dokuczenia mu. Zamknąć tę książkę i odłożyć na półkę, albo chociaż tylko zamknąć. I niech się awanturuje w niebogłosy i niech do niego dotrze, o co to całe piekło, o ścisłe spełnianie jego własnych życzeń, pedantyczne utrzymywanie porządku!

Zawahała się, niepewna, co Karol uzna za porządek, zostawienie zamkniętej książki na biurku czy położenie jej na półkę, i w końcu zrezygnowała z pomysłu. Mignęło jej przypomnienie, że on mamrocze o rozwodzie. Gdyby zatruwała mu życie na każdym kroku, mógłby się pośpieszyć i nie zdążyłaby go zabić. Chwilowo zatem nie, przeciwnie, nie zaostrzać, tylko łagodzić.

Przez czas jej rozważań w gabinecie Justynka zdążyła odłożyć słownik wyrazów obcych i przejść do kuchni, gdzie ujrzała odlany makaron na durszlaku. Odruchowo uczyniła to, co zawsze robiło się z makaronem, żeby nie wystygł zbyt szybko. Wlała trochę wody do garnka, postawiła go na elektrycznej płytce, na wierzchu położyła durszlak z zawartością i nakryła wszystko szczelną przykrywką. Po sekundzie wahania włączyła palnik na jedynkę i wyszła z kuchni tą drugą stroną, obok nakrytego stołu. Zatrzymała się nagle, bo wpadła jej w oko salaterka z sałatą.

Teraz dopiero przyszło jej do głowy, że coś tu nie gra. Ciotki najwyraźniej w świecie nie ma, Helenki nie ma, nikogo nie ma, a rozmaite rzeczy same się robią. Co, u diabła...? Nie przyniosła chyba sałaty i nie odlała tego makaronu bezwiednie, zaprzątnięta schizofrenią? Schizofrenia nie jest przecież zaraźliwa, a jeśli nawet, samo czytanie o niej nie powinno szkodzić!

Malwina zaś wprost z gabinetu udała się do kuchni. Durszlak z makaronem na garnku w pierwszej chwili nie zwrócił jej uwagi, bo stanowił widok najdoskonalej naturalny, do którego była przyzwyczajona, po minucie dopiero, po spróbowaniu mięsa, zgaszeniu pod nim gazu i wyciągnięciu z szafki odpowiedniej salaterki, uświadomiła sobie, co widzi.

Na litość boską, przysięgłaby, że zostawiła durszlak na zlewozmywaku! Co to jest, co ma znaczyć to przemieszczanie się przedmiotów bez jej udziału?! Ktoś tu jest i ukrywa się, żeby ją straszyć? Kto...?!

Tknęła ją potworna myśl, że Karol. Udaje, że go nie ma, wszedł do domu ukradkiem i teraz robi te sztuki, ponieważ postanowił doprowadzić ją do obłędu. Wyjdzie też ukradkiem i potem będzie jej wmawiał halucynacje, żeby osiągnąć jej ostateczne ogłupienie i najpiękniejszy dla niego skutek, mianowicie ubezwłasnolnienie! Może nawet Tworki! Nie, w tych zakładach dla umysłowo chorych brakuje miejsc, wypuszczają nawet wariatów niebezpiecznych dla otoczenia, ale co za różnica, na wolności też zostanie ograniczona, a jakikolwiek podział majątku w ogóle nie wejdzie w rachubę. Jasne, oczywiście, to o to mu chodzi! A otóż nie, nic z tego, znajdzie go podstępnie i przygwoździ! Nie, jeszcze inaczej, zacznie jeść obiad, udając, że nic się nie stało i wszystko jest w porządku, apetycznych woni on nie wytrzyma, wyjdzie z ukrycia...

Najciszej, jak zdołała, wyrzuciła makaron na salaterkę i zaniosła na stół.

Justynka ustaliła właśnie sama ze sobą, że w duchy nie wierzy, głodna jest wprawdzie, ale nie do tego stopnia, żeby mieć jakieś zwidy i omamy, zatem w domu ktoś musi być. Ukrywa się przed nią, nie wiadomo dlaczego. Nie włamywacz przecież, bo jakiż włamywacz gotuje swoim ofiarom obiad...?! Ciotka zapewne, tylko dlaczego w trakcie wykonywania zwykłych, codziennych czynności kryje się gdzieś po kątach? Czy ona na pewno jest? I czy to na pewno ona...?

Nie wytrzymała. Zatrzymała się na środku holu i strasznym głosem wrzasnęła:

- Ciociu...!!!

Malwinie rondel z mięsno-grzybową potrawką omal z rąk nie wyleciał. W ciągu tych krótkich chwil zdołała już wmówić w siebie podstępną perfidię Karola, zmierzającą do przyprawienia jej o utratę zmysłów. Niosła rondel w jednej ręce, drugą trzymając fajansową podstawkę i cudem istnym tego nie upuściła. Przeraźliwy krzyk w cichym domu, i to jeszcze krzy k Justynki, której przecież wcale nie było...

- Kto tu jest...?!!! - wrzasnęła Justynka jeszcze okropniej.

Malwina zdołała postawić wszystko na stole i wsparła się o oparcie krzesła.

- Justynka...? - powiedziała słabo. - Ja jestem. Jak to, przecież ciebie nie ma...?

Justynka z ulgą rozpoznała jej głos i szybko wbiegła do kuchni, podczas gdy Malwina oderwała dłonie od krzesła i wybiegła do holu. Znów się nie zobaczyły. Obu im równocześnie przyszło na myśl, że padają ofiarą jakiegoś koszmarnego złudzenia, obie równocześnie przyśpieszyły kroku i przez kilkanaście sekund goniły się wzajemnie, okrążając kawałek ściany, co stanowiło widok idealnie groteskowy. Justynka złamała się pierwsza.

- Ciociu, gdzie ciocia jest?! - krzyknęła rozpaczliwie.

- To ja pytam, gdzie ty jesteś! - odkrzyknęła zdenerwowana Malwina. - Stańże wreszcie w miejscu! Zatrzymaj się!

Justynka spełniła polecenie, zastygając obok stołu, który kusił apetycznym aromatem. Zdążyła jeszcze pomyśleć, że nawet jeśli ciotka stała się niewidzialna, ona ten obiad zje, po czym wreszcie ujrzała Malwinę, nieco zdyszaną. Popatrzyły na siebie, Po kilkuminutowym ataku histerycznego śmiechu mogły wreszcie normalnie usiąść i przystąpić do jedzenia,

- Myślałam, że cię nie ma - powiedziała Malwina, czując niejasną ulgę, że to jednak nie Karol. - Nawet sprawdzałam na górze. I nic z tego nie mogłam zrozumieć.

- Ja też - wyznała Justynka, jeszcze chwilami prychając chichotem. - Szukałam cioci, bo w kuchni coś się dzieje, a cioci nie ma. Mogłabym z czystym sumieniem przysięgać, że nie ma nikogo. Doskonały dom do zabawy w chowanego.

Jeszcze przez chwilę Malwina nie doceniała wagi jej słów, aż nagle wszystko w niej drgnęło. Nie ma nikogo... A załóżmy, że ona chciałaby być. Albo właśnie nie być... Nie, być, Karol ginie gdzie indziej, ona jest w domu, a tu świadek stwierdza, że wcale jej nie było. Niemożliwe jest przecież bez przerwy kotłować się z makaronem...

Okropna myśl o niezbędnym alibi opanowała ją bez reszty. Jakże, gdyby potrzebne było teraz, w tej chwili, załóżmy, że Karol właśnie pada trupem gdzieś tam, a tu Justynka gotowa zaświadczać, że Malwiny w domu nie ma. Przez idiotyczny przypadek obie błąkają dookoła ściany, żadna nie siedzi w miejscu, na kuchni żadne garnki nie stoją, szukają się nawet specjalnie, Malwina dla pokazania sięJustynce, Justynka dla sprawdzenia, czy ciotka jest obecna... I proszę, jeśli któraś z nich nie zacznie przeraźliwie krzyczeć, jedyny świadek pogrąży ją doszczętnie!

Myśli jej się nagle zachybotały, bo Justynka coś mówiła.

- ...przedwczoraj w nocy. Obudził się właściwie bez powodu, nie dorabiał żadnych przeczuć do swojej chwilowej bezsenności, najzwyczajniej w świecie wstał, żeby się napić wody i po drodze do kuchni wyjrzał przez okno. I zobaczył, że mu właśnie kradną samochód, ten nowy, specjalnie postawił tak, żeby go widzieć. Zaczynali wtaczać na platformę, na ciężarówkę. Wyskoczył, jak stał, krzyknął tylko do żony, żeby zadzwoniła po policję, i chwycił co miał pod ręką, mianowicie parasol plażowy, zwinięty...

- Kto? - wyrwało się zdumionej Malwinie.

- Ten kuzyn mojego kumpla. Mówię o nim przecież. Wyskoczył znienacka i przygruchał tym parasolem najpierw jednemu, a potem drugiemu. Zdążył, bo z zaskoczenia. No, a potem już się tam zrobiła większa zadyma, oni oprzytomnieli, trzech ich było, i ruszyli na niego, ale jemu zostało jeszcze tyle rozumu, że do walki bezpośredniej się nie pchał, tylko robił uniki. Myślał nawet. Miał nadzieję, że żona zadzwoni i policja przyjedzie, tymczasem ta żona to idiotka, obudziła się na jego krzyk, ale zamiast dzwonić, stała w oknie, patrzyła i też krzyczała. W rezultacie, na całe szczęście, nadjechał przypadkowy radiowóz i zgarnęli ich wszystkich, to znaczy nie wszystkich, kuzyna i dwóch złodziei, a trzeci spokojnie odjechał ciężarówką. Nawet nie zapisali jej numeru. A jego oskarżyli o napaść i ciężkie uszkodzenie ciała, bo jednemu tym parasolem złamał nos, a drugiego czubkiem dźgnął w żołądek. Niestety, nie przebił go na wylot, ten parasol miał czubek dosyć tępy i tylko się wgniótł, ale i tak nieźle. Złamał się poza tym, bo trzeci wystartował do niego z kijem bejsbolowym i on się parasolem osłaniał...

Malwina słuchała z rosnącym zainteresowaniem. Justynka zamilkła na chwilę, przełykając potrawkę z makaronem i dokładając sobie sałaty. Kawałek listka spadł jej na podłogę, schyliła się, odnalazła go, otrząsnęła i zjadła.

- I co w końcu? - spytała niecierpliwie jej ciotka.

- I otóż to! - odparła siostrzenica z ponurym triumfem. - Cała dyskusja u nas na ten temat była, z tym że wszyscy się ze sobą zgadzali, więc co to za dyskusja! Dyskusja może istnieć przy różnicy zdań. Złodzieje zostali wypuszczeni od razu, a jego zatrzymali na dwadzieścia cztery godziny, ponieważ wyszedł z tego cało, radiowóz nadjechał akurat w chwili, kiedy ten parasol się złamał. I już wiemy, że zostanie oskarżony o naruszenie nietykalności, a może nawet ciężkie pobicie, bez powodu, bo przecież tego samochodu mu nie ukradli, nie? Nie miał prawa występować czynnie w obronie mienia. Ma ciocia pojęcie?

- A do czego miał prawo?

- Do perswazji. Powinien ich grzecznie poprosić, żeby się odwalili od jego samochodu i poszli precz. W ostateczności mógł ich obsobaczyć i zelżyć, stosując ewentualnie jakieś groźby karalne, pod warunkiem, że tylko słownie. No i oczywiście wezwać policję.

- Przecież wezwał!

- Nie, sami nadjechali. I niestety, sporządzili protokół. Myląca scena, dwóch facetów uszkodzonych, a jeden nietknięty. Chociaż w piżamie...

- Ma to jakieś znaczenia, że w piżamie?

- W pewnym stopniu tak. Okoliczność łagodząca. Trudno sobie wyobrazić, że facet zrywa się z łóżka w środku nocy i leci łomotać przypadkowych przechodniów bez żadnego powodu, w dodatku rzuca się jeden na trzech. Z parasolem. Dobrze, że nie chwycił tasaka...

- Tasak, jak sądzę, byłby bardziej skuteczny zauważyła krytycznie Malwina.

Ale mógłby zostać uznany za premedytację. I wtedy już nie ma siły, leży martwym bykiem. Bez tasaka natomiast, po wyjaśnieniu sprawy, policja może by go nawet puściła, gdyby nie ten protokół. Trzeba zgłosić w prokuraturze. I jak ciocia sądzi? Co się stało? Otóż prokurator pazurami go chwycił, już ma przestępcę...

- Jakiego znowu przestępcę, co ty wygadujesz? Przestępca, bo nie dał sobie ukraść samochodu?

- Toteż właśnie. Dawno mówię, że u nas wszystko stoi na głowie. Postawił go w stan oskarżenia, będzie miał sprawę, już mu świtają tak ze dwa latka, a tu, chwalić Boga, chała. O rany, jakie to było dobre! Jest deser?

- Co...? A, jest, oczywiście! Postaw wodę na herbatę, a ja to wezmę do podgrzania...

Wróciły do rozmowy dopiero, kiedy Justynka napełniła szklanki, a Malwina ulokowała potrawkę i makaron tak, żeby w jednej chwili móc je zagrzać, potrawkę w garnku z wrzątkiem, makaron na parze, bo Karol bał się mikrofalówki. Zaniosła na stół sernik i bitą śmietanę.

- Wujek będzie jadł? - spytała ostrożnie Justynka, zdejmując z tacki szklanki z herbatą.

Malwina powstrzymała wzruszenie ramionami, bo gdzieś na skraju świadomości błysnęła jej myśl, że swój prawdziwy stosunek do Karola powinna zacząć ukrywać. Dla uniknięcia podejrzeń powinna udawać, że kocha go nad życie i troska o niego stanowi cel i sens jej egzystencji. Żadnych niechętnych odruchów i kąśliwych uwag!

- No pewnie, że będzie. I niech ma, na kolację, bo możliwe, że obiad zjadł na mieście. I co dalej, z tym biednym człowiekiem? Trzymają go w więzieniu? W tej piżamie?

- Nie w więzieniu, tylko w areszcie - poprawiła Justynka i odkroiła sobie pół porcji sernika. - Poza tym nie trzymają, puścili go do domu i już wiadomo, że prokurator dozna rozczarowania. Nie wytoczy sprawy.

- Bo co?

- Bo nie będzie miał pokrzywdzonych. Żadnych obdukcji lekarskich, żadnych dowodów, wyjdzie mu, że człowiek latał w piżamie po ulicy ze złamanym parasolem plażowym tak sobie, dla draki. Dla zażywania świeżego powietrza.

- A latanie po ulicy w piżamie nie jest karalne? - zainteresowała się Malwina i napoczęła swoją porcję deseru. Dwa razy większą niż Justynki.

- Nie. Głównie dlatego, że teraz wszyscy noszą wszystko i on może się upierać, że to wcale nie piżama, tylko taki strój. Spacerowy. Karalne jest naruszanie nietykalności osobistej.

- No to przecież naruszył...?

- Komu? Czyjej, znaczy, nietykalności? Ofiar nie ma. Uciekły. I wszyscy, na całym roku, możemy się zakładać, o co kto chce, że nie wrócą i nie będą go skarżyć. Musieliby upaść na głowę.

To Malwina rozumiała doskonale. Opisywane przez Justynkę wydarzenie interesowało ją coraz bardziej.

- No dobrze. I co?

- I tak naprawdę to właśnie dlatego gliny ich tak szybciutko puściły. Połapali się tam, na komendzie, o co naprawdę chodziło, wiedzieli, że prokuratura nie zrobi im nic złego i woleli ich nie trzymać, żeby nie było badania lekarskiego i tak dalej. Spisali ich dane, ale to bez znaczenia, jeśli nawet dostaną wezwania jako pokrzywdzeni, wyprą się wszystkiego. Nic im się nie stało, nie mają do tego pana żadnych pretensji, pijani byli albo co, a on im nic nie zrobił. Niemożliwe jest oskarżać człowieka, który nic nie zrobił. Ale i tak wszyscy zgodnie uważają, że on, ten kuzyn, musiał zwariować i w ogóle miał ślepy fart.

- Bo co?

- Bo go mogli nawet zabić, a co najmniej przyprawić o trwale kalectwo. Trzech ich było. Z reguły tych złodziei samochodowych nie wolno dopadać osobiście, na takim ataku najgorzej wychodzi właściciel, bo oni się nie patyczkują. W dodatku mogą się mścić.

- Mścić! - podchwyciła Malwina żywo. - Jak mścić?

- Zwyczajnie. Zaczają się na niego i ciężko pobiją.

- I mogą zabić?

- A dlaczego nie?

- No to przecież już wtedy... Prokurator...

- Iiiii tam, prokurator! Szukaj wiatru w polu, sprawcy nieznani. Prokurator też się ich boi.

Malwina nagle zamilkła i prawie przestała słuchać, otwarły się bowiem przed nią jakieś nowe, niespodziewane możliwości, na razie jeszcze niejasne, mgliste i mocno poplątane. Ale jednak... Najgorzej wychodzi właściciel...

Justynka obdarzyła ciotkę sensacją, którą sama była przejęta, skomentowała ją jeszcze, ale już mniej emocjonalnie, po czym ruszyła się od stołu. Pozbierała talerze, wyniosła do kuchni i zaczęta wkładać do zmywarki.

Malwina przyszła tam za nią.

- A były już takie wypadki? - spytała jakby z lekkim roztargnieniem.

- Jakie wypadki?

- Żeby złodzieje zabili właściciela.

Justynka odwróciła się od maszyny i obejrzała garnki na kuchni. W jednym stał rondel z potrawką, na drugim leżał durszlak z makaronem.

- Chyba tak - powiedziała niepewnie. - Coś mi się obiło o uszy. Zdrowe grzmoty to mnóstwo razy, możliwe, że ktoś tam nie wytrzymał... Przykryć ten durszlak i podpalić?

- Podpalić. Malutki ogień. Konkretnie nie wiadomo?

- Konkretnie wiadomo, że raczej mordują włamywacze. Bandziory. Takie przypadkowe prymitywy. Te zorganizowane szajki i mafie działają dyplomatyczniej, czyhają na pusty dom, o łupy im chodzi, a nie o mordobicie.

- Szkoda... - wyrwało się Malwinie cichutko.

- Co? - zdziwiła się Justynka. - Dlaczego szkoda? Malwina się zreflektowała.

- Bo może morderców i zbrodniarzy gorliwiej by łapali. Już by ich tak nie mogli lekceważyć. I ludzie... no... mieliby prawo do obrony.

Justynka zamknęła zmywarkę.

- To kto się ma oddać na ofiarę? - spytała kąśliwie. - Bo jeden taki wypadek nie wystarczy. Ani nawet dwa. Chyba żeby rąbnęli prokuratora generalnego albo ministra sprawiedliwości, albo komendanta głównego policji, albo paru posłów na sejm, albo... czy ja wiem...? Biskupa...? Bo zwykły człowiek nie wystarczy, nawet pół tuzina zwykłych człowieków, mam na myśli ludzi, po zwykłych człowiekach nawet nie zaczną debatować nad zmianą prawa karnego.

- Tak myślisz...?

- No pewnie! Co tu myśleć, wszyscy wiedzą. Na całym naszym roku jest o tym gadanie. Prędzej czy później jakaś zmiana musi nastąpić, bo inaczej wszyscy się w końcu wzajemnie wymordują. Właściwie uważamy, że powinno się wrócić do kodeksu Hammurabiego i do Biblii, a potem jeszcze zastosować te stare skandynawskie metody, co to złodziejom ucinało się prawą rękę...

Wpadająca w nowy zapał Justynka zamierzała już opuścić kuchnię i wrócić do swojej lektury, ale zatrzymała się jeszcze i, wsparta o futrynę drzwiową, wygłaszała do ciotki całe przemówienie. W poglądach drugiego roku wydziału prawa najwyraźniej w świecie nie było miejsca na litość, współczucie, aspekty medyczne i tak modny ostatnio humanitaryzm w stosunku do przestępców.

Malwina słuchała z wielkim zaciekawieniem i mieszanymi uczuciami. W zasadzie była podobnego zdania, ale wolała, żeby te pożądane zmiany nastąpiły nie tak zaraz. Chwilowo brutalni i rozzuchwaleni przestępcy mogliby jej się zapewne przydać...

Roztargnionym spojrzeniem obrzuciła kuchnię, porzuciła ją, usiadła w salonie i znów zapatrzyła się w okno, za którym właśnie na nowo zaczął siąpić deszcz,

 

* * *

Karol Wolski po bardzo dobrym obiedzie nie śpieszył się do domu. Opuściwszy restaurację i kontrahentów, korzystając z przerwy w opadach atmosferycznych, zdecydował się najpierw obejrzeć teren, przeznaczony do sprzedaży, na który może miałby chęć, a potem odwiedzić konkubinę jednego takiego.

Nie wiodły go tam żadne cele natury uczuciowej. Konkubinę, jako taką, miał w nosie i, jak dla niego, mogła wyglądem przypominać ropuchę, kościotrupa albo róży kwiat, jej damskie cechy nie interesowały go w najmniejszym stopniu. Liczył na uzyskanie od niej użytecznej wiedzy ściśle związanej z finansami, mianowicie nazwiska i adresu osobnika, chętnie występującego w roli figuranta, dotychczas niezawodnego. Kłuły mu się posunięcia, w których figurant mógłby się okazać niezbędny, a ten akurat był sprawdzony.

Zaniedbał tę sprawę przed dziesięcioma laty, kiedy to omal się nie wdał w interesy z owym jednym takim i tylko szczęśliwym przypadkiem udało mu się uniknąć pułapki. Jeden taki dawno już przebywał na innym kontynencie, w kraju zaś pozostała konkubina w niedostatku. No, powiedzmy, że w miernym dostatku. winien ten dostatek być znacznie okazalszy, jego skromne rozmiary zatem wywoływały w konkubinie wyraźne rozgoryczenie, które mogło ją skłonić do wyjawienia kilku tajemnic, niegdyś pilnie strzeżonych. O tym, że figurant nadal służy swoją uczynnością dobrym sercem rozmaitym osobom, Karol doskonale wiedział, osoby jednakże miały dość rozumu, żeby jego personalia starannie ukrywać. Wszystko na tym świecie ma swoje granice, uczciwy figurant również, zbytnie eksploatowanie tylko jednego byłoby szkodliwe. Istnieli w końcu także i inni figuranci, rozmaici biznesmeni mieli pełną swobodę wyboru, mogli ich używać dowolnie, Karol również, ale Karol chciał właśnie tego.

Nie bez powodu. Interesy jednego takiego zdołał poznać dość dokładnie i był zdania, że użytkowany figurant przyniósł mu ślepy fart. Jakoś tak gładko wszystko przeszło... Warto było go mieć na wszelki wypadek.

Wokół domu niegdyś jednego takiego, a obecnie konkubiny, panowała jakby nieco nerwowa atmosfera. Przed wjazdem na sąsiednią posesję stały dwa samochody, obok nich kilku ludzi, furtki w ogrodzeniach były zamknięte, za to bramy szeroko otwarte. Zaprzątnięty figurantem Karol na atmosferę nie zwrócił uwagi, skorzystał z wolnej drogi i wszedł.

Konkubinę zastał we łzach, ale były to łzy wściekłości. Jakiś zmartwiony osobnik tulił się do futryny i skwapliwie wymknął się na zewnątrz w chwili otwarcia drzwi. Konkubina uczyniła gest, jakby chciała go chwycić za kołnierz i zatrzymać, ale stojący w wejściu Karol okazał się żywą przeszkodą i aczkolwiek usunął się szybko, to jednak osobnik zdążył uciec. Konkubina z rezygnacją machnęła ręką i wpuściła gościa do środka.

Znali się z dawnych czasów, Karol zatem mógł się zachować swobodnie.

- Co się stało? - spytał z grzecznym współczuciem, nie udając wcale, że nie widzi jej łez.

- Stało! - prychnęła z furią konkubina. - Nie widzi pan? O kant tyłka potłuc tę całą elektronikę! Dwa samochody dziś w nocy ukradli, a mnie do tego jeszcze całą skrzynkę szampana! Z garażu! Z zabezpieczeniem, z tym całym dżi pi esem, czy jak to się tam nazywa! Bramy się nie chcą zamykać, dom na przestrzał otwarty, coś zepsuli albo zmienili, gardło nam mogą poderżnąć, kiedy im się spodoba!

Kto miałby to gardło podrzynać, Karol nie spytał, bo sprawa była jasna. Podwójna kradzież zainteresowała go, a nawet zaniepokoiła. Spytał o szczegóły.

Konkubina zaprosiła go dalej, kropnęła sobie przy barku kielicha na uspokojenie i pstryknęła elektrycznym czajnikiem. Świadoma, że Karol jest samochodem, nie nakłaniała go do mocniejszych napojów.

- A ten gnój uciekł, widział pan? - mówiła gniewnie w trakcie przyrządzania dla gościa herbaty. - To oni mi alarmy zakładali, jego firma, i teraz wyszło na jaw, że czegoś tam nie podłączyli, wylgują się, jeden na drugiego zwala, jak nie mieli spółki z tymi złodziejami, to ja jestem chiński cesarz. U sąsiada też. Zaskarżyłabym ich do sądu, ale pieniędzy i tak mi nie zwrócą, bo ubezpieczenie zapłaci, to na co mi ten kołowrót, strata czasu i zdrowia. Allianz powinien ich skarżyć! I Warta! A nie my!

Z tym Karol zgadzał się w pełni, dawno już dziwiło go, że instytucje ubezpieczające lekceważą sobie całkowicie kwestię wyłapywania sprawców kradzieży i z lekkim sercem godzą się na straty. Nie tylko dziwiło, także irytowało, bo ostatecznym rezultatem było podnoszenie wysokości składek, a z jakiej racji on miał płacić za cudze niedbalstwo? Gorliwie poparł zdanie konkubiny.

- A bramy...?

- A ja wiem, jak oni te bramy otworzyli? Też na pilota! Coś musieli wyłączyć czy uszkodzić, ja się nie znam, ale teraz sam pan widział, ruszyć tego nie można. Nie chodzi, ani drgnie, na siłę też nie daje rady, całkiem się zablokowało i nikt nie wie, co zrobić.

- Drzwi od garażu też?

- Drzwi od garażu zwyczajne były, ale pod domowy alarm podłączone. I co? Wyłączyli wszystko, ani pisnęło!

- I nikt nic nie słyszał?

Konkubina wzruszyła ramionami i podsunęła mu szklankę z herbatą.

- Ja nic. Rano zobaczyłam, a i to nie od razu, bo nawet nie spojrzałam przez okno. Dopiero jak mi tu sąsiad do drzwi zadzwonił, zdziwiłam się, że nie do furtki, i popatrzyłam. Mało na serce nie padłam!

Dolała sobie koniaku i chlupnęła z energią. Trzęsącymi się rękami zapaliła papierosa.

- I wszystko, co w samochodzie - ciągnęła z goryczą. - Wie pan, jak to jest, człowiek różne rzeczy wozi, sama już nie wiem, co miałam w bagażniku. A u sąsiada podobno gosposia się obudziła i widziała samochód w bramie, ale myślała, że to pan wyjeżdża, więc co się miała wtrącać. Oni się akurat ostro kłócili... Rano wyszło na jaw, że pan w domu, garaż otwarty, samochodu nie ma, a potem dopiero zauważyli, że i u mnie wszystko na oścież, no więc przyszli zapytać...

Karol bardzo źle pomyślał o gosposi. Wniosek, że kłócić się należy po cichu, tak, żeby nikt nie słyszał, nie miał do niego dostępu. Przelotnie zastanowił się, co by było, gdyby wszyscy zerwali się z łóżek i czynnie zaprotestowali przeciwko kradzieży, zarazem dzwoniąc gdzie popadnie, alarmując i wzywając policję.Można by w złodziei czymś rzucać... Lepiej strzelać, ale nie ma z czego...

Przypomnienie, że sam mieszka na terenie podwójnie strzeżonym, sprawiło mu wielką przyjemność, która pozwoliła okazać konkubinie szczere współczucie. Troskliwie wypytał o wszystkie rodzaje zabezpieczeń, stosowane u niej i u sąsiada, doznał dodatkowej satysfakcji na myśl, że u siebie wymyślił lepsze, po czym dyplomatycznie przystąpił do załatwiania swojego interesu.

Udało mu się. Rozdygotana, rozgoryczona i zniechęcona do życia konkubina wyjawiła mu nawet więcej niż chciał, jednakże w ostatniej chwili ocknął się w niej handlowy instynkt. Nazwisko i adres figuranta, proszę bardzo, ale nie za darmo.

Gdyby nie zadowolenie z samego siebie, wzmożone popełnioną tu kradzieżą, Karol wdałby się w ostre targi i poskąpił ekwiwalentu. Nastrój, w jaki popadł, pozwolił mu okazać pobłażliwą hojność. Bez wielkich korowodów kupił po prostu upragnione informacje za całkiem rozsądną kwotę, która zdecydowanie podbudowała samopoczucie konkubiny, a jemu żadnej zgryzoty nie przyczyniła. Wydał pieniądze, niech będzie, za to czasu zbyt wiele nie stracił i zyskał mnóstwo dodatkowej wiedzy praktycznej. Opłacało się.

Deszcz znów zaczął siąpić, pojechał zatem wprost do domu.

 

* * *

Trzask otwieranych i zamykanych drzwi wyrwał Malwinę z zadumy. Wracał Karol, tylko on wchodził z takim łomotem. Proszę, jak idealnie zdążył na kolację i jak mądrze postąpiła, trzymając pożywienie w stanie gorącym, ciekawe, jaki sobie znajdzie powód do awantury...

Karol nie zamierzał się awanturować. Dobry nastrój w nim trwał, a głodny czuł się zaledwie średnio. Powęszył w kierunku kuchni, wonie stamtąd wiały apetyczne, wszystko zatem było w porządku.

- Będę jadł! - ogłosił w przestrzeń gromko, ale dość łagodnym głosem.

Malwina doznała ulgi, pełnej triumfu. Może zaspokoić jego żądanie w mgnieniu oka, a w dodatku wyjawił je, nie wkroczył w ponurym milczeniu, zmuszającym ją do odgadywania jego życzeń. Jeśli ryczy, jest w niezłym humorze, w chwilach prawdziwej furii odzywał się syczącym, przenikliwym szeptem. Nie wiadomo, co prawda, czy wystarczą mu potrawy obiadowe, może zachce mu się zestawu typowego raczej dla kolacji, ale co jej szkodzi postawić na stole wszystko? Ileż pośpiechu, zdąży, Karol polezie jeszcze przecież do gabinetu, pójdzie do łazienki, przebierze się... Może i Justynka będzie jadła, chociaż na prawdziwą kolację jeszcze za wcześnie, ale kto ją tam wie. Obie może zjedzą jakąś drobnostkę.

Karol rzeczywiście odpracował swoje czynności wstępne, co pozwoliło Malwinie zastawić stół wszystkim. Potrawka, makaron, sałatki różne, szyneczka, serek, pieczywko... Śledzik marynowany i galaretka z drobiu. Wygrzebując z lodówki i donosząc na stół rozmaite frykasy, ugruntowywała w sobie niezłomne postanowienie: na wszelkie sposoby udawać uczucia do niego, żeby nic nie zdołało zachwiać jej alibi doskonałym.

Obfitość pożywienia Karola rozzłościła. Nie na bazie skąpstwa, nie w obawie, że jest tego za dużo i coś mogłoby się zmarnować, a przez pełną niemożność dokonania wyboru. Wszystko było bardzo dobre i właściwie wszystko chciałby zjeść, niestety, z góry wiedział, że owemu wszystkiemu nie da rady. Na coś się musi zdecydować i po cholerę było podtykać mu pod nos ten nadmiar?

- To ma być obiad czy kolacja? - spytał kąśliwie.

- Co sobie życzysz, kochanie - odparła Malwina słowiczym głosem, stawiając obok sernika zasobnik z bitą śmietaną. - Jeśli masz ochotę, może to być kolacja na gorąco z przystawkami.

Wyjrzała do holu i z wielkim naciskiem krzyknęła:

- Justynka!!!

Po czym bez pośpiechu zajęła swoje zwykłe miejsce przy stole.

Coś w głosie ciotki spowodowało, że Justynka, która wcale jeszcze nie była głodna, a za to żywo zajęta swoją lekturą, porzuciła czytane dzieło i czym prędzej zbiegła na dół. Orientowała się doskonale w kontrowersjach, jakie stopniowo rozkwitały w tym domu, i z całej siły unikała wtrącania się do nich, szczególnie, że nie była pewna, po czyjej stronie powinna stanąć,. Agresję, jej zdaniem, prezentowali obydwoje, trochę więcej wuj, za to głupie fochy ciotka. Nie rozważała tej kwestii dotychczas zbyt wnikliwie, uparcie starając się pozostać na uboczu, ale tajemnicze przeczucie mówiło jej, że sytuacja dojrzewa do pęknięcia, i ogarniał ją lekki niepokój. W okrzyku ciotki brzmiał jakiś osobliwy przydźwięk, jakby wołanie o pomoc albo naglący rozkaz, jakby ktoś kogoś dusił, względnie trzymał lont i przy nim zapaloną zapałkę...

Wyobraźnię Justynka miała nader bujną. Wpadając do jadalni, oczyma duszy widziała wuja z rzeźnickim nożem w dłoni, ewentualnie ciotkę czyniącą zamach salaterką z gorącym makaronem, i prawie zdziwiła się, ujrzawszy dwie osoby siedzące spokojnie przy apetycznie zastawionym stole. Mignęły jej w głowie jeszcze dwa obrazy, już niepotrzebne, jeden, jak ona sama składa przed sądem zeznania w charakterze świadka, i drugi, jak wuj cały ten stół odwraca do góry nogami. Odsuwając swoje krzesło, zdołała rozsądnie pomyśleć, że owszem, może i mógłby odwrócić, ale i dopiero po zjedzeniu doskonałych potraw. Nie przed.

- Zacznij, kochanie, od tego na gorąco, bo potem wystygnie - podsunęła z troską Malwina.

- To po chchcholerę stawiałaś na stole? - wysyczał Karol dziko. - Można chyba coś takiego trzymać na ogniu, nie? Idiociejesz na starość w piorunującym tempie!

I na złość włożył sobie na talerz marynowanego śledzika.

Justynka uczyniła to samo, też zabrała się do śledzika, bo oznajmić, że nie jest głodna i poprzestać na sałatce z pomidorów, nie miała odwagi. Ukradkiem spojrzała na ciotkę, która wyglądała, jakby z wysiłkiem liczyła do dziesięciu, nie mogąc przy tym rozstrzygnąć, czy po pięciu następuje sześć, czy też może cztery. Wybrnęła zapewne z tych rachunków, bo wzięła głęboki oddech i podniosła się od stołu.

- Masz rację, kochanie...

- Ja zawsze mam rację - poinformował ją Karol jadowicie. - Nie zauważyłaś tego dotychczas?

Słodycz i demonstracyjna skrucha Malwiny grubą warstwą nałożyły się na bunt, wściekłość i śmiertelną urazę.

- Zauważyłam. Zaraz to postawię na ogniu. Podam ci gorące.

Sięgnęła po makaron i potrawkę. Karol uświadomił sobie nagle, że po pierwsze, żona, która powinna była warknąć na niego wzajemnie, względnie obrazić się i rozpłakać, okazuje anielskość nadludzką i nawet nie bardzo głupią, a po drugie, istotnie, ma przed sobą świetną kolację z przystawkami i może ją jeść dowolnie długo. Nikt go nie pogania, a te grube rury z sosem uwielbia. Woń to ma zgoła niebiańską...

- Wino - mruknął nieco łagodniej. Przechodząca już do części ściśle kuchennej Malwina zerknęła za siebie. Jeszcze był przy śledziku, zatem białe. Do potrawki oczywiście czerwone.

Obydwoje lubili wino i w tym też byli zgodni dwadzieścia lat temu. Właściwie pozostali zgodni przez cały czas. Wbrew rosnącej nienawiści do męża Malwina odruchowo i wręcz bezwiednie dbała o zaspokajanie jego, a przy okazji swoich, upodobań. Zawsze leżało w lodówce białe Mouton Cadet, Pinot Blanc, Bordeaux albo coś innego na poziomie, co najmniej dwie butelki, w szafce zaś kilka butelek czerwonego, niezależnie od zapasu w piwnicznej spiżarni. Z satysfakcją doniosła na tacy napoje i sięgnęła po kieliszki. Oczywiście musiała to wino sama otworzyć, ale w tym, na szczęście, miała już wielką wprawę.

- Chcesz trochę? - spytała życzliwie Justynkę i ugryzła się w język. Jakże, zamierzała przecież częstowaćją drogimi potrawami wyłącznie Karolowi na złość, teraz zaś nie chwila po temu. Żadne na złość, ma robić za anioła!

- Białego, bardzo chętnie - odparła Justynka, nie zdając sobie sprawy ze skomplikowanych zgryzot ciotki.

Karol nie powiedział ani słowa, bo chciał kąśliwie spytać, czy ta potrawka to z ryby, ale butelką czerwonego Malwina odjęła mu pytanie od ust. Po krótkim namyśle odczepił się od śledzika i napoczął galaretkę z kurczaka z majonezem. Skoro zimne białe wino stało mu przed nosem, kolejność potraw wychodziła sama. Nie miał najmniejszej ochoty obrzydzać życia sobie.

Przy świeżutko zdjętej z ognia potrawce z makaronem zrobiło mu się przyjemnie do tego stopnia, że raczył otworzyć usta. Napomknął o włamaniach, których efekty dziś właśnie oglądał. Gdzie je oglądał i przy jakiej okazji, rzecz jasna, przemilczał, bo nie lubił ujawniać szczegółów swoich poczynań, Malwina z Justynka mogły zatem wyobrażać sobie, co chciały. Że nastąpiły one u sąsiadów, u jakichś znajomych, w jego firmie, gdziekolwiek.

- Pożałowali na ochronę i mają - stwierdził ze wzgardą.

Jego niezwykłą rozmowność Malwina uznała za doskonałą okazję złagodzenia atmosfery ogólnej. Ośmieliła się wtrącić, przypomniała, że tu, na osiedlu, w ich enklawie, pilnują, po czym wyrwało się jej głupstwo. Ktoś mówił, Helenka doniosła takie plotki, podobno gdzieś tam jakiś ochroniarz okazał się fałszywy, złodzieje go mieli za wtyczkę, dał się lekko ogłuszyć i podniósł alarm zbyt późno, zdążyli spokojnie okraść jednego takiego...

- Idiotyzm - skomentował Karol krótko i z niechęcią.

W obawie, że dobry humor mu przejdzie, bo przecież ochroniarzy na ich terenie on sam dobierał, czym prędzej spróbowała zmienić temat. Nie wyszło, złodzieje uczepili się jej i nie chcieli puścić. Rozpaczliwie szukała w myśli czegoś, co mogłoby mu się spodobać, ale przychodziło jej do głowy tylko jedno, mianowicie, że w nosie miałaby jego wszystkie humory i nastroje, gdyby nie to, że postanowiła go zabić i musi pieczołowicie tworzyć swoje alibi. Rozważania na tym tle raczej nie były wskazane.

Oko jej padło na Justynkę, skubiącą po odrobinie kawałek sernika.

- Justynka też coś takiego widziała - podsunęła zachęcająco.

- Osobiście nie widziałam - sprostowała Justynka. - Kumpel opowiadał.

Karol też spojrzał na Justynkę. Pytająco i bez wstrętu. Równało się to przyzwoleniu na opowieść.

O wszelkiej przestępczości Justynka rozmawiała bardzo chętnie, żadne mordercze zamiary jej nie bruździły, z zapałem powtórzyła zatem całą historię nieudanej kradzieży samochodu i nocnych występów właściciela z parasolem. Karol nawet słuchał.

- Z parasolem - powtórzył w zadumie. - Z parasolem...?

Po czym zamilkł i do końca posiłku siedział tak, jakby go wcale nie było. Nie odpowiedział nawet na proste pytanie, co woli, kawę czy herbatę? Odezwał się dopiero wstając od stołu, w chwili kiedy Malwina postawiła przed nim oba napoje.

- Do gabinetu - zażądał, nadal nie precyzując, czego sobie życzy.

Malwina zatem bez słowa zaniosła do gabinetu jedno i drugie.

Sprzątając naczynia, Justynka zastanowiła się, czy ona sama by to wytrzymała. Huśtawka nastrojów, wariactwo, jedno godne drugiego. Ciotka nie wytrzymywała, dawało się to zauważyć, ciekawe, co jej się stało, że dziś zrobiła się taka potulna. Zazwyczaj odszczekiwała się, nadymała i prowokowała awantury, a tu oto nagle cichutka jak myszka, i to myszka ociekająca zgoła syropem klonowym. Pewnie czegoś od niego chce.

Uparcie nie zamierzając się wtrącać, Justynka zapełniła zmywarkę, uruchomienie jej zostawiając ciotce, która mogła mieć w planach dołożenie tam czegoś jeszcze, po czym uciekła do siebie na górę.

Malwina jednakże była konsekwentna i zdecydowana kuć żelazo póki gorące. W kwadrans później podążyła za siostrzenicą.

- Postanowiłam mu się nie sprzeciwiać - oznajmiła już w chwili otwierania drzwi. - Ty widzisz, moje dziecko, że to trudny człowiek. Ale ja go kocham i nie ma dla mnie życia bez niego. Co ty na to?

Justynka niemal się przestraszyła. Nie po raz pierwszy ciotka przystępowała do zwierzeń, musiała się przed kimś wywnętrzać, zazwyczaj jednak były to narzekania i wybuchy żalu, łzawe skargi i histeryczne pretensje, których siostrzenica wysłuchiwała z milczącym współczuciem. Wielka miłość stanowiła coś nowego. Nie miała zielonego pojęcia, co ona na to, szczególnie że osoba wuja nie budziła czułych myśli. Kochać nad życie wielkiego, grubego bałwana, gburowatego złośliwca, zajętego wyłącznie sobą i doskonale obojętnego na całą resztę świata...? Ciotka na głowę upadła...?

Niepojęte zjawisko nie nadawało się do oceny na poczekaniu. Na szczęście jednak Justynka przypomniała sobie, że przygotowuje się do zawodu prawnika. Prawo to w pewnym stopniu dyplomacja. Prawnik ma obowiązek wybrnąć z każdej sytuacji i umieć odpowiedzieć na każde pytanie.

- No właśnie - bąknęła z nadzieją, że brzmi to dyplomatycznie.

Malwinie wystarczyło.

- Zastanowiłam się, rozumiesz, po co nam te zadrażnienia, chce, niech ma, niech mu będzie przyjemnie. Może ma jakie kłopoty albo co? A mnie na nim zależy i niby po co mam mu jeszcze dokładać? Wiesz, przyszło mi na myśl, że, nie daj Boże, coś by się z nim stało albo uciekłby ode mnie i co wtedy? Powiem ci, moje dziecko, że aż mi się zimno zrobiło, może to i głupie, że dopiero po tylu latach człowiek to sobie uświadamia, ale tyle było różnych tam... no... kłótni... po drodze... że trzeba jakiejś wolnej chwili... Na Riwierze, w Hiszpanii, w Grecji, w Paryżu... był taki cudowny, że aż się serce kraje...

Urwała na tym sercu, bo zaczęło jej nie pasować. Zaraz, co się kraje, jakie kraje, przeciwnie, serce powinno do niego pikać czy coś w tym rodzaju. Kochała go wszak bezgranicznie, po krótkim załamaniu uczucia jej rozkwitły na nowo, własną piersią gotowa go chronić przed najdrobniejszą przykrością! W życiu i nie może jej nikt posądzić, że postanowiła go zabić, j a Justynka w razie czego będzie pierwszym świadkiem.

- Rwie się - poprawiła. - Serce, znaczy. Niedobra byłam dla niego, ale teraz będę jak anioł, a może i jemu wróci...? Takiego relaksu dozna, tak się błogo poczuje...

- Kurrrrwa...!!! - rozległ się z dołu przeraźliwy, świszczący ryk, dobitnie obrazujący błogie samopoczucie Karola, dzięki czemu Justynka nie zdążyła nic odpowiedzieć. - Co jest z tym cholernym kotem...?!!!

Malwina runęła do drzwi, Justynkę poderwało z krzesła. Tu, na górze, nie słyszały kociego miauczenia. Pufcia była na dworze i właśnie chciała wrócić pod dach, deszcz ciągle padał, a nikt jej drzwi nie otwierał, rozwarła gębę niczym cała orkiestra. Karol wprawdzie, jak dotąd, żadnego zwierzęcia nie skrzywdził, ograniczał się do istot ludzkich, z Pufcia był w przyjaźni, ale kto mógł przewidzieć, co zrobi, jeśli wpadnie w furię? Przytrzaśnie ją drzwiami...? A jeśli nawet nie, nie ma obawy, odegra się na Malwinie, jakoś nie chcąc w niej widzieć ani krzty anioła...

Co prawda, podniesienie się z fotela, przejście kilkunastu... no, niech będzie, nawet trzydziestu kroków, uchylenie drzwi i wpuszczenie kota dla żadnego przeciętnie sprawnego człowieka nie stanowiłoby najmniejszego problemu, ale Karolowi się zwyczajnie nie chciało. Nażarty był i ociężały, zaczął już rozważać pewną interesującą propozycję, nie będzie robił za odźwiernego. Od tego ma tę babę, luksusowo karmioną i odziewaną od dwudziestu lat.

Pufcia na dzikie syki pana reagowała tak, jakby była głucha. Wślizgnęła się do domu trochę mokra i mocno urażona. Wytarła perłowoszare futerko o włochaty szlafrok Malwiny, zwisający w łazience aż do podłogi, wypiła w kuchni trochę mleka i zwinęła się w kłębek na najmiększej poduszce. Z państwem, którzy zaniedbują swoje elementarne obowiązki, nie zamierzała rozmawiać.

Z góry majestatycznie zszedł Pucuś, rodzony brat Pufci, starszy o rok. Ułożył się na kanapie symetrycznie, bez poduszki wprawdzie, ale w miejscu jakby dokładnie odmierzonym. Tak od środka, jak i od poręczy kanapy oba koty leżały w idealnie takiej samej odległości.

Malwina i Justynka patrzyły na nie przez chwilę. Obie miały w sobie geny po wspólnych przodkach i obie na widok kotów doznały przypływu odrobiny niebiańskiego spokoju. Coś było w tych kotach takiego, co im dobrze robiło.

Kiedyś, na początku małżeństwa, Malwina i Karol mieli psa. Karol szczególnie wyobrażał sobie, że chciałby mieć psy, ufne, wierne i oddane bez granic, rychło jednakże wyszło na jaw, że pies wzajemnie chce mieć swojego człowieka. Na to nie mógł się zgodzić, ponadto większość wyjazdów urlopowych wykluczała zabieranie psa ze sobą, i w rezultacie pies wybrał sobie innego pana. Pokochał przyszywanego szwagra Karola, męża jego przyrodniej ciotecznej siostry, psiarza absolutnego, został w końcu u niego na zawsze ku własnemu szczęściu i lekkiej urazie Karola, a w domu zagnieździły się koty.

Malwina w głębi duszy chętnie poszła na tę zamianę. Nie bez powodu nie chciała mieć dzieci, nie miała w sobie żadnych skłonności opiekuńczych, uczuciowość psów męczyła ją i drażniła, wolała koty, egoistyczne i samowystarczalne. W razie wyjazdów zostawały z Helenką i nie cierpiały wcale, bo zostawały we własnym domu, co im najzupełniej wystarczało. Karol, dziwne, w gruncie rzeczy też lubił koty, godził się nawet na to, żeby kot siedział na rogu jego biurka, od czasu do czasu delikatnie zabierając mu sprzed nosa jakiś kawałek papieru. Nie awanturował się przy tym wcale, bawiło go to. Lubił w ogóle zwierzęta, karmił piaki w ogrodzie, karmił kiedyś przybłąkanego jeża, karmił dzikie małpy w Gibraltarze...

Pomyślała teraz, że z tymi kotami dobrze się składa. Kiedy zabije Karola, pies, nie daj Boże, mógłby zdlechnąć z głodu na grobie pana. Kotom coś takiego nie grozi.

Dała spokój Justynce, uznawszy, że właściwe ziarno zostało już rzucone. Zajęła się obmyślaniem jadłospisu na jutro, co wcale nie było proste i łatwe, ponieważ nie miała pojęcia, kiedy i w jakim nastroju konsument pojawi się w domu, a pytać się nie ośmieliła. Ponadto zupełnie już nie wiedziała, jak gospodarować pieniędzmi, na jak długo ma jej wystarczyć to, co ostatnio dostała? Na trzy dni? Na tydzień? Na miesiąc...?

A cóż to za nieznośnie denerwująca sytuacja!

Na myśl, że miałaby w niej pozostawać jeszcze przez całe lata, może nawet do końca życia, zrobiło jej się niedobrze.

 

* * *

Złodzieje samochodowi wysunęli się Malwinie na pierwszy plan.

Dotychczas zbytnio się nimi nie przejmowała, nie dotyczyli jej osobiście, ale teraz, najwyraźniej w świecie, stworzyli jej wielkie nadzieje. Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że Karol będzie bronił swojego mienia bez opamiętania, zażarcie, z narażeniem życia, jest zatem szansa, że to życie postrada. A nawet jeśli jakaś resztka jeszcze się w nim pokołacze, nie ma ubawy, służba zdrowia ją załatwi. Zanim się dopytają, gdzie i jak jest ubezpieczony, i zażądają skierowania od lekarza pierwszego kontaktu, najzdrowszy bizon ducha wyzionie, a co tu mówić o poturbowanym człowieku. Trzeba zatem, żeby zaczaili się na jego samochód.

Sprawa nie była prosta, bo Karol z zasady wprowadzał pojazd do garażu i mowy nie było o zostawieniu go na noc przed domem. Nawet wysiadając tylko na kilka sekund, nigdy nie zapominał prztyknąć pilotem, a kluczyki ze stacyjki wyjmował odruchowo w chwili zgaszenia silnika. Dla tych zorganizowanych mafii cała elektronika wprawdzie nic nie znaczy, wyłączają i otwierają sobie wszystko dowolnie, ale jak się dowiedzieć, gdzie on parkuje na mieście? W firmie owszem, ma parking pod oknami i jakiegoś strażnika, chłopa jak byk, wyjeżdża jednak stamtąd, coś załatwia, gdzieś się przecież zatrzymuje. Pytanie na jak długo. W ostateczności oni potrafią kraść i w dzień, no, ludzie dookoła, ale ludzie nie tacy znowu wyrywni do obrony cudzej własności, gdyby ktoś miał się rzucać na złodziei, to wyłącznie Karol.

Zostawiwszy w domu sprzątającą Helenkę, Malwina wyjechała po zakupy. Te spożywcze zrobiła prawie bezwiednie, mięso samo jej weszło w ręce, po sery sięgnęła nie patrząc, przez chwilę wahała się przy plackach kartoflanych, nie, Karol rozpozna, że nie zrobione w domu, ale kwaśną śmietanę warto wziąć. Szparagi, może być... Sałata, ciekawa rzecz z tą sałatą, wszystkie diety odchudzające zawierają w sobie zieloną sałatę, a ona jakaś taka nie bardzo dobra... No, niech będzie.

Po czym nie wytrzymała, pojechała do Panoramy. Zestaw jednych takich pantofli, rękawiczek i torebki przyprawił ją o bicie serca, a od pelerynki z czarnych norek ze srebrnym włoskiem prawie się pochorowała. Kiedyś, tak z dziesięć lat temu, kupiłaby to bez namysłu, teraz nie mogła już sobie na to pozwolić. W ogóle nie miała nawet tyle pieniędzy, jej konto ledwo zipało, a Karol grosza nie wysupła, dobrze będzie, jeśli da na utrzymanie bez potężnej awantury. A do tej pelerynki jeszcze czarna kiecka...

Kto wie jaką głupotę udałoby się jej popełnić, bo już błysnęła jej myśl o pożyczce od Justynki, gdyby nie to, że czarna kiecka okazała się o cztery numery za wąska. Piętnaście kilo musiałaby stracić, żeby się wbić w ten zachwycający strój, cholera, szkoda... Naprawdę szkoda, specjalnie umówiłaby się z paroma sobami w jakimś odpowiednim miejscu, chociażby w kasynie, żeby zadać szyku...

Za plecami Malwiny, wciąż jeszcze stojącej przed ekspozycją owej upragnionej a niedostępnej odzieży, pojawiła się jej przyjaciółka ze szkolnych czasów, Krystyna Figoniowa. Zatrzymała się na chwilę i krytycznie popatrzyła na scenę, w oczy bijącą swoją dramatyczną treścią. Po czym podeszła do Malwiny.

- Cześć, co tak patrzysz? - powiedziała zgryźliwie. - Chcesz mieć złe sny? Ani to dla ciebie, ani dla mnie, dla mnie za drogo, a ty nie wejdziesz. Ale ładne, to fakt.

Malwina oderwała się od widoku i westchnęła ciężko. Obraziła się nieco, w głębi duszy jednakże rzuła, że Krystyna ma świętą rację.

- Mnie też nie stać - rzekła ponuro. - Karol ogłupiał do reszty, siedzi na pieniądzach i grosza jednego z siebie nie wydusi. Małpiego rozumu dostał...

Urwała nagle, bo przypomniało jej się, że powinna symulować wielką miłość i doskonałe stosunki małżeńskie, ale już było za późno. Krystyna zainteresowała się gwałtownie. Dała spokój ciuchom i zawlokła Malwinę na kawę do barku na pierwszym piętrze.

Osobliwa to była pogawędka dwóch zaufanych przyjaciółek, bo z Mawiny ulewały się rozgoryczenie, wściekłość, zaciętość i żal nad sobą, prezentować zaś usiłowała uczucia wręcz przeciwne, Krystyna zaś, ogólnie zorientowana w sytuacji, przestawała cokolwiek rozumieć i doznawała wrażenia kołowacizny. Coś tu jej nie grało.

- Ty go naprawdę ciągle kochasz? - spytała podejrzliwie, oczyma duszy widząc Karola Wolskiego niejako o dwóch obliczach. Jedno: wielki, gruby, gburowaty i despotyczny tyran, niekomunikatywny, a zarazem złośliwy, i drugie: uroczy facet o wspaniałej, błyskotliwej inteligencji i poczuciu humoru, szczodry, z gestem, świetny brydżysta...

Malwina potwierdziła stanowczo. Zdążyła już sobie obmyślić, jak ma uzasadniać swój skomplikowany stan emocjonalny.

- Bo ja się, rozumiesz, nad tym zastanowiłam - dodała z ożywieniem. - Życia bez niego w ogóle sobie nie wyobrażam i jak on w ogóle jest, to ja się od razu lepiej czuję. Tak w ogóle. Niepotrzebnie się z nim kłóciłam. To z pieniędzmi, to tak chwilowo, jakieś inwestycje robi i możliwe, że jest zdenerwowany albo co, a co mi zależy, mogę przeczekać. I niech wie, że w życiu w ogóle z nikim nie będzie miał tak dobrze jak ze mną.

Krystyna w zadumie mieszała kawę, nie wiadomo po co, bo piła bez cukru.

- A pewnie - mruknęła. - Nic innego nie masz do roboty, jak tylko latać koło niego jak koło śmierdzącego jajka.

- Toteż właśnie.

- Ale na twoim miejscu trochę bym schudła. I jego może też odchudziła. Chociaż, co do niego... Nie mam pewności.

- Bo co? - spytała podejrzliwie Malwina.

- Bo ogólnie, co tu będziemy sobie oczy mydlić, jest do złapania. I nie tobie jednej może się wydawać, że z nikim innym nie będzie miał tak dobrze.

Malwinie zadzwonił sygnał ostrzegawczy.

- Bo co? - powtórzyła z naciskiem. - Wiesz coś? Krystyna zawahała się na moment. Mieć litość czy nie? Ale w końcu które tu będzie litością...?

Skrzywiła się i wzruszyła ramionami.

- Wszyscy wiedzą. Tak znowu bardzo te watahy za nim nie latają i tym bardziej on nie lata. Ale kręci się koło niego taka Jola, tłumaczka, coś chyba za dużo dla jego firmy robi i kto go tam wie... Nie ma nikogo, odpuściła sobie ostatniego faceta, a to nie taka dziewczyna, żeby żyła samotnie. Na twoim miejscu bym się trochę przyłożyła.

- Myślisz...?



dalej


strona główna
(23kB)