(23kB)
strona główna


 

 

JOANNA CHMIELEWSKA

 

 

 

Florencja Córka Diabła

Czwartego dnia wesele skończyło się definitywnie. O wczesnym poranku Zygmuś Osika, uczestniczący w obrzędach wprawdzie z przerwami, ale za to intensywnie, wyszedł przed dom i niemrawo, wzrokiem nie bardzo bystrym, popatrzył w dal. Dal wypadała stosunkowo blisko, bo ograniczała ją ściana lasu.

Patrzył dłuższą chwilę, zanim oglądany widok dotarł mu do świadomości. Widział coś znajomego i profesjonalizm w jego duszy odezwał się nieśmiałym piknięciem.

Na łące, po drugiej stronie drogi, pasł się koń. Ściśle biorąc klacz. Na bani Zygmuś znajdował się ciężkiej, ale widok do niego przemówił. Klacz była młoda, nie miała dwóch lat, coś w niej jednakże uwidoczniało się takiego, że Zygmusiowi znikły sprzed oczu droga, łąka i las, a zamiast nich ujrzał widok zupełnie odmienny. Błękitną wstęgę, stanowiącą od dzieciństwa przedmiot jego marzeń. Załopotały mu chorągwie, usłyszał fanfary, pod sobą poczuł siodło i twarde, sprężyste, końskie mięśnie, wiatr pędu owionął mu twarz. Prawie wytrzeźwiał, popatrzył przytomniej.

,,Co za kobyła...” - pomyślał. - ,,Za młoda. Czyje to...? Jeszcze półtora roku i Derby ma jak w banku. Po kim ona może być...?”

Obok niego pojawił się nagle brat pana młodego, w stanie wskazującym na równie silny udział w uroczystościach.

- Ty - powiedział Zygmuś, może trochę niewyraźnie. - Kto to jest, ta kłaczka? Czyje to i po kim?

Brat pana młodego wytrzeszczył oczy.

- A - rzekł po krótkim zastanowieniu. - To tego. Tego, znaczy, głupka kobyła. Znaczy, kobyła głupka to wylęgła, oźrebiła się, znaczy. To jest źrebię.

- Kto ją pokrył? - spytał Zygmuś zdecydowanie przytomniej.

- Sołtys - odparł bez namysłu brat pana młodego. - Znaczy, może nie osobiście, tylko ogiera załatwił. Za litra. Litra koniaku dostał, ale to paskudztwo.

Zygmuś, w stanie wyczerpania weselem, miał nieskończoną cierpliwość.

- Dobra, przyswajam. Ten ogier, to kto? Brat pana młodego potarł nie ogoloną brodę, podrapał się po głowie i wzruszył ramionami.

- A bo ja wiem? Nie pamiętam. Sołtys ci powie.

- Gdzie on jest?

- Kto?

- Sołtys.

- Głowy nie dam, ale zdaje się, że leży w wannie. Coś mi się obiło o uszy. Na piętrze.

Elegancka nowa willa wiejska została zaprojektowana z rozmachem europejskim i posiadała dwie łazienki. Zygmuś zwiedzał ją na samym wstępie, z wielkim podziwem i uznaniem. Pamięć mu już wracała, orientował się, gdzie na piętrze znajduje się ta druga łazienka imponujących rozmiarów, przypomniał sobie nawet, że wanna w niej została wpuszczona w podłogę, jak na zagranicznych prospektach, i pomyślał, że sołtys tam pewnie wpadł, l już został. Może mu było trudno wyjść...

Popatrzył jeszcze raz na klacz i ruszył do domu, bo całe jego jestestwo przywarło do tej istoty na łące i nie mogło się już oderwać. Zygmuś Osika miał końską duszę i był dżokejem z powołania. Ściśle mówiąc, dżokejem jeszcze nie był, dopiero praktykantem, ale do kandydata brakowało mu już tylko piętnastu zwycięstw. Do dżokeja zaś sześćdziesięciu pięciu. Wiedział, że w tym roku tego kandydata zrobi. W Derbach miał szansę wziąć udział, o ile by szło dużo koni, przypuszczał, że w tym roku pojedzie i pożałował z całego serca, że nie na tej klaczy. Zapewne posadzą go na lidera...

Wchodząc na schody, pomyślał, że to nawet lepiej. To cudo ma teraz około półtora roku, na wiosnę mogłoby zadebiutować jako dwulatka, a w następnym roku pójść w Derbach. Do tego czasu on już odwali swoje sześćdziesiąt pięć zwycięstw, a nawet gdyby nie zdążył, nie szkodzi, pojedzie jako kandydat, l wygra. Ona wszystko wygra, ta klacz...

Jakim sposobem koń z chłopskiej łąki miałby brać udział nie tylko w Derbach, ale w ogóle w gonitwach na służewiec-kim torze, nie zastanawiał się. Myśl o wszystkich komplikacjach, przez jakie należałoby się przebić, nie miała na razie do niego dostępu. W tej fazie trzeźwienia na czele jego wszystkich potrzeb stał sołtys.

Mniej więcej po godzinie wysiłków oprzytomniał do reszty i pomyślał, zupełnie już trzeźwo, że łatwiej mu przyjdzie wygrać Derby, niż uczłowieczyć sołtysa. Mimo wywleczenia go z wanny i ustawienia na nogach, jednego ludzkiego słowa nie mógł z niego wydobyć, ponadto widać było, że polska mowa do tego stworu nie dociera. Poszedł najpierw po rozum do głowy, a potem na dół, do sali weselnej. Nie zwracając uwagi na nielicznych biesiadników w rozmaitym stanie, znalazł jakieś naczynie, butelkę z bezbarwnym płynem i kilka porozrzucanych po stole ogórków konserwowych, rozejrzał się, wypatrzył jeszcze ocalałą butelkę piwa i wszystko to razem zaniósł na górę, do łazienki, gdzie sołtys odpoczywał na sedesie, miękko wsparty o niski rezerwuar. Nie patrząc na Zygmusia, wymówił pierwsze zrozumiałe słowo.

- Klina...

Bez wdawania się w dyskusje Zygmuś posłużył lekarstwem. Sołtys dość zręcznie przechylił szklankę, otrząsnął się i częściowo otworzył oczy. Odczekawszy chwilę, podjął wysiłek konwersacji.

- Kwa-szusz-ka-pusz-ty...

Zygmuś zrozumiał wypowiedź, bo przed oczami ciągle miał widok z łąki, co wprowadzało jego bystrość na niebosiężne szczyty i podsunął mu ogórka. Sołtys odgryzł kawałek, skrzywił się i resztę wyrzucił za siebie. Ogórek odbił się od ściany i wpadł do bidetu. Zygmuś pomyślał, obejrzał butelkę piwa. Tuborg, chyba z promu, kapsel powinna mieć odkręcany... Spróbował, poszło. Wetknął butelkę do rąk pacjenta. Sołtys bez sprzeciwu przechylił ją do ust i odjął pustą. Odetchnął głęboko.

- Już mi lżej - wymamrotał - Bóg ci zapłać...

Po następnej godzinie obaj znaleźli się wreszcie na świeżym powietrzu. Stali, uczepieni sztachetek ogrodzenia i z przyjemnością patrzyli na pasące się przed nimi kilka sztuk żywiny. Sołtys w tym momencie kochał Zygmusia nad życie i przepełniała go wdzięczność bez granic.

- Ja ci, bracie ty mój, synu kochany rodzony, całą prawdę powiem, ale trzymaj ty pysk na cztery kłódki zamknięty. Miał być ogier weterynarza, i niby on był, ale zaś tam. Sam ją osobiście własną ręką doprowadzałem i jak raz na polu chodził ten...

Mimo resztek zamroczenia urwał, obejrzał się niespokojnie i przechylił do ucha Zygmusia.

- Diabeł...

Zygmuś szarpnął się i odłamał kawałek sztachetki, bo informacja była wstrząsająca. Diabeł, jeden z najlepszych reproduktorów Europy...! Znał jego potomstwo i wiedział, co to znaczy, krycie Diabłem kosztowało majątek! Sołtys nie zwrócił uwagi na wywołane wrażenie i szeptał dalej.

- Jak raz się ona parzyła, bo przez to z nią szłem, a on wywęszył z daleka. Zarżał, aż echo poszło, chłopak go prowadzał, wyrwał mu się z ręki, a kopyta to mu ino załomotały, rany chrystusowe, kobyła mi się z ręki tyż prawie wydarła, ażem spotniał, że kto usłyszy i przyleci, no i pokrył ją, ani się było czasu obejrzeć. JaKle tam pomaganie, sam z siebie, powiadam ci, Zygmuś, syneczku, prawie że iskry szły...

Zygmuś dostał wypieków.

- Raz...?

- A tam, raz...! Za trzy dni, to już, skarż mnie Bóg, jak na spowiedzi powiadam, specjalnie na niego wyczatowałem. Przeznaczenie to było i wyroki boskie, świeć Panie nad moją grzeszną duszą...

Zygmusiowi modlitwa wydała się nie całkiem a propos, ale nie korygował. Przejęty się czuł do szaleństwa. Nic dziwnego, że mu się w tej klaczy niebieska wstęga objawiła!

- A jej matka po kim?

- A kto ją tam wie. Ale podobnież folbuta.

- l jak zapisane?

- A zapisane to tak, jak miało być, bo z weterynarzem umowa była i co go obchodziło, nawet jak raz wyjechał. Że to po tym jego Marmilonie. Imię dali za matką, Flora jej, a ta Florencja, l naprawdę to ona od Flory po Diable...

- A chłopak co? Ten, co prowadzał?

- Chłopak w drugą stronę się obrócił i włosy rwał, a teraz pary / pyska nie puści, bo na nim by się skrupiło, takiego konia z ręki puścił... Klęczał przede mną i żebrał, żeby nie skarżyć...

Zygmuś trzymał się ułamanej sztachetki i czuł wyraźnie, jak wewnątrz rośnie mu coś upojnie potężnego. Nie omylił się, w tej młodej klaczy ujrzał pochodzenie! Jeśli uda się załatwić, co trzeba, jośli istotnie jej matka, ta Flora, jestfolblutem, ma rodowód jak się należy... Marmillon też koń, weterynarz, skoro trzyma reproduktora, zadbał chyba o to, żeby był pełnej krwi, więc oficjalne dane może wystarczą...

- Ten właściciel, to co? - spytał gwałtownie. - Ten od Flory?

- A co, nie mówiłem ci? Miastowy głupek. Za lasem ma gospodarstwo, z tamtej strony. Puste pole i straszydło takie stoi, chałupa to mia)ła być, znaczy willa, ale nie skończył, pół na oborę zostawił i do niczego nie podobne. Litra dał, żebym z tą Florą poszedł, bo rano trza było, a on niezdatny...

Zygmuś porzucił podupadające wesele, po którym plątały się już tylko jakieś niedobitki. Wędrując przez nieużytek, zastanawiał się, co właściwie powinien zrobić. Nakłonić sołtysa do wyznania prawdy i narazić chłopaka ze stadniny na straszne konsekwencje? Pozostawić tę Florencję zapisaną pod fałszywymi danymi? Zrobić kant z Diabłem? A jeśli wyjdzie kiedyś na jaw...? Sołtys na łożu śmierci może doznać wyrzutów sumienia i wyspowiadać się z tego krycia... Ale po pierwsze, może ksiądz się nie połapie, na wyścigach chyba nie grywa, a po drugie sołtys jeszcze młody i do łoża śmierci mu raczej daleko... W każdym razie trzeba się dokładnie rozeznać w sytuacji, a jakby co, panna Monika mu pomoże...

Przekazany mu przez sołtysa opis budowli okazał się zadziwiająco ścisły. Istotnie, w polu pod lasem wznosiło się straszydło, częściowo murowane, częściowo drewniane, pokryte prowizorycznym dachem i w połowie bardzo podobne do obory. Drzwi do tego

czegoś, ze zwyczajnych, nawet niezbyt grubych i nie heblowanych desek, okazały się zamknięte, ale okna były uchylone, Zygmuś zatem załomotał pięścią.

Łomotał tak dosyć długo i właściwie tylko po to, żeby mieć jakieś zajęcie przy intensywnym rozmyślaniu, bo był przekonany, że wewnątrz nikogo nie ma. Pewnie, w letnim czasie i o tej porze, jedenasta godzina, gdzieżby ktokolwiek siedział w domu, a do tego jeszcze w takim... Gdzieś ten właściciel polazł i trzeba będzie poczekać, aż wróci...

Już się zamierzył pięścią ponownie, kiedy nagle zza drzwi coś usłyszał. Jakby człapiące, szurające kroki. Powstrzymał gest i zaczekał.

Ktoś przekręcił klucz i drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem. Za nimi stał młody facet w okularach, w piżamie i w rannych, przydeptanych kapciach, rozczochrany j najwyraźniej w świecie rozpaczliwie zaspany. Popatrzył na Zygmusja trochę nieprzytomnie.

Zygmuś zawahał się. Trafił chyba na jakiegoś gościa, letnika może, bo nie mógł to być przecież miastowy głupek. Miastowy głupek gospodarzył tu, na tych hektarach, miał konie i krowy, także grunt, na którym już się powinny zaczynać sianokosy, powinien był odstawiać mleko, karmić zwierzęta... Jaki gospodarz sypia do południa w letnim czasie?

- Ja do Warszawiaka - powiedział niepewnie. - Tu taki jeden z Warszawy gospodaruje.

- No - zgodził się rozczochraniec w piżamie i ziewnął. - To ja. A co?

Zygmusiowi na moment odjęło mowę. Potem błysnęły mu dwie myśli. Jedna, że może on ma ludzi, którzy odwalają robotę i nawet ich nie trzeba pilnować, i druga, że taki idiotyczny facet może sprzedać swoją klacz, nie zdając sobie sprawy z tego co robi. Ta druga myśl natchnęła go nadzieją.

- Pan ma konia - powiedział zdecydowanie.

- Mam, nawet trzy - przyświadczył rozczochraniec i cofnął się w głąb. - Proszę bardzo, niech pan wejdzie. Napije się pan herbaty? A co, może któryś wlazł w szkodę?

 

Zaproszenie na herbatę Zygmuś przyjął bez namysłu i od razu /tiprzeczył, jakoby ktokolwiek do któregoś konia miał pretensje. Hozczochrańcowi nawet to nie ulżyło, robił wrażenie wprawdzie /aspanego, ale przy tym beztrosko zadowolonego z życia. Tyle że dość niemrawo.

Przy herbacie Zygmuś mu pomógł, bo robota posuwała się tak nieudolnie, że zanosiło się wręcz na fajf. Usiedli w końcu przy stole. Dopiero teraz Zygmuś zwrócił uwagę, że z tej drugiej części budowli, tej podobnej do obory, dobiega cały czas ryk krów. Nadstawił ucha.

- Ryczą, jakby głodne? - zauważył pytająco. Rozczochraniec westchnął.

- Może i głodne. Trzeba je wypuścić.

- Dobra, to ja mogę - zaofiarował się Zygmuś po krótkim wahaniu, licząc na to, że zasługa ułatwi interesy.

Rozczochraniec kiwnął głową i ukroił sobie kawałek kaszanki. Zygmuś załatwił sprawę siedmiu krów, stwierdzając przy okazji, że wszystkie są okropnie chude. Wygonił je na łąkę, ograniczoną elektrycznym pastuchem, zauważył, że w jednym miejscu drut był przerwany, co wykluczało obecność w nim prądu, z powątpiewaniem popatrzył na chciwie skubiące trawę bydło i pocieszył się przypuszczeniem, że może już mają wyrobiony odruch warunkowy. Wrócił na herbaciane przyjęcie.

- Pański źrebak, kłaczka, chodzi po tym pastwisku Lipkows-kiego - zaczął bez dalszej zwłoki, bo niecierpliwość go pchała, a żadne zabiegi dyplomatyczne nie przychodziły mu do głowy.

Miastowy głupek chętnie przyświadczył.

- A tak. Ale Lipkowski się zgodził. Wszystkie moje konie tam się pasą, bo drutu one się boją, a zdaje się, że ten jego Sławcio chciał być na weselu, l co?

Zygmuś zrozumiał, że w ten delikatny sposób gospodarz chce się dowiedzieć, po co właściwie gość przyszedł i czego chce. Najwidoczniej nie żywił złudzeń, iż celem jego było wyłącznie wypuszczenie na trawę głodnych krów.

Zdecydował się wziąć byka za rogi.

- No i ta pańska źrebica mi się spodobała. Nie sprzedałby pan jej?

- Komu?

- A chociażby mnie, tak na przykład.

- l na co ona panu? To pełna krew, wierzchówka.

- Toteż właśnie. Ja jeżdżę.

- Ale ona za młoda!

- No to przecież urośnie, nie? Znaczy, rozwinie się, mam na myśli, wydorośleje? Sam bym ją wychował... Ale tak w ogóle, to ja chciałem o jej matkę spytać. Ona pańska, tak? Flora jej na imię. Rodowód pewno ma?

Niemrawy rozczochraniec jakby się odrobinę ożywił. Ziewnięcie powstrzymał w połowie i w oku mu coś zaświeciło. Zdjął łokcie ze stołu, odsunął nieco krzesło i oparł ręce na obgryzionych i odrapanych poręczach.

- Ma, oczywiście. W moich oczach się urodziła. Matka Forsycja, z warszawskiego toru zeszła chora, guza miała na nodze i nie chcieli jej. Jeremiasz ją potem prywatnie operował i proszę, a mówili, że nic z niej nie będzie! Pewnie, do wyścigów już się nie nadawała, ale tak ogólnie trzymała się doskonale i była w pięknej formie, kiedy została pokryta, l to kim! Saraganem!

Dla Zygmusia wszystkie imiona i nazwy zabrzmiały nagle znajomo. Jeremiasza znał osobiście i żywił dla niego cześć bez mała boską, o tej Forsycji coś mu się o uszy obiło, nie wiedział tylko, że Saragan miał w tym swój udział. Jakim cudem doprowadzili do pokrycia wybrakowanej klaczy takim ogierem...?!

- l pan ma to wszystko w rodowodzie? - spytał, usiłując taktownie ukryć niedowierzanie.

- Oczywiście! Flora, po Saraganie od Forsycji. Pan się pewno dziwi? Nie ma co się dziwić, ta Forsycja należała do córki jednego takiego, odkupiła ją po operacji, a ten jeden taki, to właściwie mógł wszystko. Jakby się uparł, to ja nie wiem, ale może premierem by ją pokryli...

- Saragan lepszy... - wyrwało się Zygmusiowi.

Z niepokojem obserwował przemianę, jaka nastąpiła w jego rozmówcy. Całkowicie przestał być zaspany, nie ziewnął ani razu, po niemrawości pozostał ledwo ślad, zaczął mówić przytomnie, z ożywieniem i wyraźną znajomością tematu. Niedobrze. Konie, być może, stanowią jego hobby... Wyrwanie mu tej źrebicy może okazać się nie takie łatwe, bez panny Moniki chyba się nie obejdzie...

- Mogę ją zobaczyć?

- Którą?

- Tę Florę.

- A proszę bardzo. U Lipkowskiego chodzi. Pan poczeka, ja się tylko ubłocę i razem pójdziemy.

Po pięćdziesięciu minutach do szaleństwa zniecierpliwiony Zygmuś przestał oglądać i oceniać osobliwe gospodarstwo i zaczął się zastanawiać, w co też ten facet się ubiera. Frak...? Muszkę wiąże...? Lato jest, powinien włożyć gacie, spodnie i koszulę, niechby się umył przedtem, ile czasu można się myć...? Zasnął w wannie...? Gdzie tu wanna, w tym prymitywie?! No, niechby się ogolił... Godzina dochodzi, loków sobie chyba nie kręci...?!

Nagle nabrał obaw, że oderwany od rozmowy o koniach niemrawiec najzwyczajniej w świecie na nowo położył się spać. Zaniepokojony, skierował się znów ku domowi, niemrawiec jednakże właśnie w tej chwili ukazał się w drzwiach.

- Znalazłem - powiedział z zadowoleniem. - Szukałem tej jej metryki, jest. Proszę bardzo.

Po drodze Zygmuś chciwie obejrzał papiery. Zgadzało się, Flora, po Saraganie, od Forsycji po Aquino. Próbował przypomnieć sobie, czy na tej łące Lipkowskiego widział jakiegoś siwego konia, potomstwo Saragana, jeśli brało cechy po ojcu, przeważnie było siwe. Nie, chyba nie, zatem ta Flora podobna jest zapewne do matki. Jak to tam było z tą Forsycją, kretyn, że też nie słuchał dokładnie! Ale jednak coś pamiętał, zdaje się, że niezła była, dostała tego guza jako trzylatka, na początku sezonu, a żałowali jej bardzo, bo miała wielkie szansę na Derby... Tak, było gadanie, że kiedyś Wągrowska miała strasznego pecha, najlepsze konie diabli jej brali, Forsycja też była w jej stajni... W porządku, z tego wynika, że cechy po matce nie gorsze prawie, niż po ojcu...

Na łące Lipkowskiego pasło się osiem zwierząt. Sześć koni, jedna koza i jeden baran, świeżo ostrzyżony. Z powątpiewaniem Zygmuś przyjrzał się koniom. Dwa potężne perszerony, jeden półkrewek, wałach, najwidoczniej dość stary, dwie dorosłe klacze i źrebica. Żadna z dorosłych klaczy nie wyglądała na córkę Forsycji i Saragana, jedna była doskonale utrzymanym koniem pociągowym, druga zaś prezentowała przerażające zapasienie, gruba jak beczka. Popatrzył pytająco na towarzysza.

- Flora! - zawołał z czułością miastowy głupek.

Zapasiona klacz podniosła głowę i podbiegła ku nim lekkim galopem. Ujrzawszy ruch, Zygmuś uwierzył w jej pochodzenie. To była wspaniała klacz, zmarnowana kompletnie, zapasiona, nie jeżdżona, nie trenowana, perła, można powiedzieć, rzucona w gnojówkę i obrośnięta mierzwą. Ugryzł się w język, żeby nie powiedzieć czegoś, co by mu uniemożliwiło dalsze pertraktacje.

Miastowy głupek klepał ją po szyi i podawał na dłoni kostki cukru. Klacz przez niskie sztachety założyła mu łeb aż na plecy. Najwyraźniej kochała swojego pana i Zygmusiowi głupio przeleciało przez głowę, że te kobiety rzeczywiście są nieobliczalne. Kochać takiego idiotycznego pana...! Swoją drogą, nic dziwnego, że nie można jej było rozpoznać od razu...

- No tak - odezwał się wreszcie i odchrząknął. - To co by pan powiedział, jakby kto chciał kupić tamtą? Florencję?

Florencja z rozwianą grzywą i puszczonym na wiatr ogonem oblatywała właśnie całe pastwisko wkoło galopem najpiękniejszym na świecie. Robiła to nieco dziwnie. Pędziła do jakiegoś miejsca na prawo od nich, gwałtownie zmieniała kierunek i pędziła w drugą stronę dokładnie do tego samego punktu. Następnie znów robiła to samo. Zawracała, jak spłoszona i grzmiała w kierunku poprzednim. Zygmusia to zaciekawiło, bo przeszkody żadnej nie było widać.

Puknął w łokieć miastowego głupka, zajętego Florą.

- Co ona tak...?

- Rowek - odparł miastowy głupek, nawet nie spoglądając. - Ona nie lubi rowków.

Zygmuś wytrzeszczył oczy, bo żadnego rowka nie widział, aż wreszcie wypatrzył jakby bruzdkę w trawie głębokości jednego centymetra. To miał być rowek? Zwariowali tu chyba wszyscy! l ta kobyła i jej właściciel i może także on sam.

Rezygnować jednakże nie zamierzał, nawet gdyby cała okolica składała się wyłącznie z obłąkańców.

To co pan, mówię, na to, jakby ją kto chciał kupić?

Zależy kto - odparł miastowy głupek po namyśle. -1 zależy do czego.

Do jazdy.

- Zależy do jakiej. Byle komu jej nie oddam, bo ludzie się z końmi źle obchodzą. W dobre ręce, to może.

- W najlepsze! -zapewnił Zygmuś bez wahania i pomyślał, że idiotszych rąk, niż tego kretyna, już prawie być nie może, następnie przestawił się na pannę Monikę. - Facetka jedna kocha konie, od urodzenia. Właśnie szuka młodej klaczy dla siebie, sama i chce trenować, póki nie znarowiona, no, dobrego pochodzenia by chciała...

Miastowy głupek trochę się jakby zmartwił.

- No, ona już nie ma takiego pochodzenia jak Flora. Po Marmillonie. Na ogiery ekstra klasy mnie nie stać.

Zygmusiowi zrobiło się gorąco. Zaczynały się konsekwencje sołtysowego oszustwa. Nie rozważył tego wcześniej, ale oczywistą było rzeczą, że Marmillon obniżał cenę źrebicy, zatem pierwszym wykantowanym będzie ten dupek żołędny, któremu się nawet nie chciało samemu iść z klaczą do ogiera. Mając stadninę pod nosem, skarż Bóg takiego śmierdziela...! Pannie Monice też prawdy powiedzieć nie można...

Zawahał się na jeden króciutki moment. Trochę mu było głupio żerować bez dania racji na obcym facecie, który mu nic tego nie zrobił, i kto wie, czy, mimo niezłego zaprawienia w dwóch sezonach wyścigowych, nie spróbowałby tego wszystkiego jakoś odkręcić, gdyby nie krowy. Przypomniał je sobie nagle. Cymbał, oprawca i patafian, który doprowadza porządne zwierzęta do takiego stopnia wychudzenia pośrodku łąki i urodzajnego gruntu, nie zasługuje na żadne względy. Niech traci i niech sam schudnie!

- To i lepiej - powiedział bezlitośnie. - Na takie Saragany tej facetki też nie stać. Taniej, to owszem, mogłaby zapłacić. Ile by pan chciał?

Miastowy głupek uznał widocznie, że konwersacja wkracza w fazę zasadniczą, bo spróbował wydobyć się spod końskiego łba, wciąż uciskającego mu plecy.

- No już, już, idź sobie! Puść mnie. Masz tu jeszcze coś, zjedz i pobiegaj!

Pogrzebał w kieszeniach wdzianka, co klacz zrozumiała natychmiast. Cofnęła łeb, zgarnęła wargami z ludzkiej dłoni jeszcze jedną kostkę cukru i znów usiłowała przytulić się do pana, ale pan zdążył odsunąć się dalej za sztachetki i nie mogła go już dosięgnąć. Zarżała z wyraźnym niezadowoleniem i majestatycznym krokiem odeszła w głąb łąki. Z oburzeniem i rozgoryczeniem Zygmuś pomyślał, że od tej tuszy i od tego brzucha, właściwszych dla maciory, niż dla konia, nawet biegać jej się nie chce. Nie, dla tego idioty żadnego miłosierdzia miał nie będzie, oszuka go na Marmil-lonie z czystym sumieniem! Zmarnowałby Florencję, tak jak zmarnował Florę!

- No, ja nie wiem - powiedział idiota niepewnie i z zakłopotaniem. - Właściwie to ona jest dosyć dużo warta...

- Ile? - docisnął Zygmuś.

- A czy ja wiem... Tak, prawdę mówiąc, nie myślałem o sprzedaży...

Zygmuś z wysiłkiem powstrzymał się od wyjawienia, co na ten temat myśli.

- Ile?

- No, a ile by ta pani zaproponowała?

Zygmuś zamilkł, w błyskawicznym tempie wyliczając sobie czas. Jutro rano musiał być w pracy. Do panny Moniki miał pół godziny drogi piechotą i pięć minut samochodem. Już wytrzeźwiał, podjedzie, złapie ją, omówi sprawę i wróci. Transakcję należało sfinalizować dziś, bo potem mogło być za późno, taki bałwan był zdolny do zmiany zdania i wszelkich innych głupot. Czekać do przerwy w sezonie... Mowy nie ma, wykluczone, idiotyzm!

- Dobra - zdecydował się. - Skoczę do niej zaraz i wrócę. Gdzie pana znajdę, tak za jakieś pół godziny? Tutaj pan będzie, czy w domu?

- Mogę poczekać tutaj.

Oddalając się szybkim krokiem, Zygmuś obejrzał się i w tę l Obietnicę uwierzył w pełni. Miastowy głupek stał, wsparty łokciami na płachetkach i gapił się na łąkę z końmi tak, jakby stanowiło to żmudnicze zajęcie jego życia. Wyraźnie było widoczne, że bez i illnej presji zewnętrznej nie ruszy się z tego miejsca co najmniej do i wieczora...

Przez półtora sezonu wyścigowego niegdyś uczeń, a obecnie ' praktykant dżokejski Osika dorobił się z wysiłkiem małego fiata, mocno używanego, ale na chodzie. Opary weselnego przyjęcia Wywietrzały już z niego gruntownie. Wsiadł i docisnął, bo każda minuta stawała się cenna.

Zygmuś! - wykrzyknęła ze zdumieniem Monika Gąsowska l cofnęła nogę, już uniesioną do strzemienia. - Co ty tu robisz? Przecież dziś sobota!

- Toteż jutro rano muszę być w robocie - odparł wysiadający do małego fiata Zygmuś. - Zwolnienie dostałem na ślub siostry. Tak myńlałem, że jak sobota, to i pani będzie, a tu jest taka wyjątkowa oprawa, okazja, jakiej świat nie widział, i koń, jakiego świat nie widział. Na to wesele siostry dwa razy przyjeżdżałem, bo się trochę przeciągnęło, teraz już było u szwagra, a chciałem prosić, żeby mi pitni pomogła, bo chyba sam nie dam rady, nawet gdybym tego trupia sprzedał...

W skupieniu i z wielką uwagą Monika Gąsowska wysłuchała calej historii, dopiero po paru chwilach pozbywszy się wrażenia, że pomoc Zygmusiowi ma polegać na uczestnictwie w weselnych uioczystościach. Miastowego głupka osobiście nie znała, ale nlyszała o nim, bo echo jego wołających o pomstę do nieba poczynań rozeszło się szeroko. Zmarnował konie, zmarnował złomie, zmarnował kredyty bankowe, zmarnował krowy, miał dwadzieścia, zostało mu siedem, a i te zdychają. Opinię, że niczego więcej na zmarnowanie nie powinno mu się zostawić, podzieliła z zapałem.

- Ja nie mogę, sama pani rozumie - tłumaczył Zygmuś. - Nie ma tak, żeby praktykant, a niechby nawet i dżokej, własnego konia puszczał. Ale inny prywatny może i to by była pani. Do spółki byśmy ją mieli, ja pół kosztów naduszę i tu by się ją trenowało, a potem w stajni. Wągrowska by się zgodziła, ona mnie lubi dosyć, a ja jej koło nogi nie robię. Niech pani na nią tylko popatrzy, na tę klaczkę, choćby z daleka, na tę Florencję, sama pani zobaczy. O mój Jezu, co za koń...! Jeszcze i ją zmarnować, to już by była obraza boska!

Pojechali, Zygrnuś małym fiatem, a Monika konno, bo po to tu na cały weekend przyjeżdżała, żeby objeżdżać konie, co nie wiadomo komu sprawiało większą przyjemność, koniom, czy jej. Oko miała nie gorsze niż Zygmuś, całe życie spędzone w różnych stajniach, przekazana jej wiedza ojca i trzeci rok weterynarii swoje zrobiły. Dostrzegła Florencję, zaledwie się zbliżywszy. Zachwyt buchnął w niej potężnym płomieniem.

- On nawet ceny nie potrafi wykombinować - szeptał Zygmuś ze zgorszeniem. - Powiada, że pani ma powiedzieć, ile za nią. Jak pani myśli, ile powinno się dać? Od Flory po Marmillonie...

Monika z wysiłkiem oderwała rozanielony wzrok od źrebicy i popatrzyła na pozostałe konie.

- Co on zrobił z tą Florą! - powiedziała ze zgrozą. - Masz rację, Zygmuś, Florencję mu trzeba odebrać. Który to...?

- Tam stoi...

- l cały czas tak stoi? Nie ma nic do roboty? O Boże! Nie, ja z nim nie będę rozmawiała, bo nie wytrzymam i od razu się pokłócę, musisz sam załatwiać. Czekaj, wiem, że Gambia poszła za trzydzieści tysięcy dolarów, ta powinna kosztować połowę tego. Ile to wypadnie?

- Więcej niż piętnaście bym nie dał - rzekł Zygmuś zdecydowanie. - Milionów, znaczy. A może jeszcze się co utarguje.

- Tyle nie mam, ale siedem mogę dać. Uszarpiesz resztę?

- A jak? Muszę, żebym miał skonać! Jutro na wieczór przywiozę, tylko umowę trzeba zrobić zaraz i przeprowadzić ją jeszcze dzisiaj. Dobra, idę do niego, a pani niech nie odjeżdża, bo to musi być na panią...

Dopiero w lipcu, po Derbach, w których odniósł szalony sukces, przychodząc czwarty na liderze, Zygmuś mógł skoczyć do Łącka na trochę dłużej, niż pół godziny. Florencja chodziła po prywatnym paddocku Gąsowskich, ściśle zaś biorąc w momencie jego przybycia chodziła poza paddockiem. Pasła się w kazionnej koniczynie, na co z wyraźnym osłupieniem patrzyły trzy osoby, Monika, jej ojciec l joden stajenny. Zygmuś zdziwił się sceną, bo koniczyna należała do gospodarstwa stadniny, o wpuszczaniu w nią koni mowy być nie niogto, ci troje powinni byli natychmiast zareagować i przepędzicie źrebicę z powrotem na właściwe miejsce, tymczasem stali w bezruchu i gapili się, nic nie robiąc.

Dzień dobry - powiedział grzecznie. - Co to się dzieje? Uliiczego ona tam...

- To wariatka - odezwał się z głębokim przekonaniem stajenny. - Niech mnie grom spali, wariatka, mówię!

- O, Zygmuś - powiedziała Monika, nie odwracając głowy. Jak się masz? Rzeczywiście, to zdumiewające...

Stary Gąsowski kręcił głową i pocierał sobie nos, co oznaczało, że czuł się zaskoczony i nie wiedział co myśleć.

- Czegoś takiego jeszcze nie widziałem - rzekł w zadumie. Może ten palant tak ją tresował?

- A co sią stało? - zaciekawił się Zygmuś. Monika dopiero teraz obejrzała się na niego.

- Dobrze, że jesteś, może będziesz wiedział. Słuchaj, czy ty wiesz, co ona zrobiła? Wylazła z paddocku pod żerdzią!

Zygmuś popatrzył na ogrodzenie. Stanowiły je pojedyncze .fordzie pomiędzy palikami, umieszczone na wysokości mniej więcej metr dwadzieścia. Żaden koń by się pod nimi nie zmieścił, chyba że mały kucyk.

- Jak to, pod żerdzią...?

- No pod. Ugięła nogi, jak pies, jak do czołgania i przelazła pod spodem.

- l nawet nie trąciła-dodał stajenny. -Uszy po sobie, łeb i ogon na dół, wariatka, nic innego!

- Niemożliwe - zawyrokował Zygmuś po zastanowieniu.

- Widzieliśmy wszyscy troje na własne oczy - powiedział stary Gąsowski. - Przed chwilą. Monika, weź ją stamtąd, niech nie tratuje lej koniczyny. A, to ty, Zygmuś... Słuchaj no, co on z nią robił? Ty go znasz, tego miastowego głupka?

- Nic nie robił. Do żadnego robienia on się nie nadaje. Taka zaspana niedojda, jakiej na świecie nie było, gdzie mu do tresowania! Poważnie, dołem przelazła?

- Przecież ci mówię!

- Jak pan mówi, to ja wierzę...

- Nie musisz. Sam bym nie uwierzył, gdybym nie widział.

- Ale to widać ona tak sama z siebie, bo o głupku mowy nie ma.

- Totyż mówię - uparł się stajenny. - Wariatka, l jeszcze z nią będzie ciężki krzyż pański. Niech mnie stara maciora pokąsa, jak źle mówię!

- l pokąsa Antoniego, bo nic nie będzie - przepowiedziała Monika, wracająca z klaczą na paddock. - To jest kochana dziewczynka, dobra i grzeczna, tylko trochę płochliwa. Widział Antoni, do ręki przyszła.

- Bo panna Monika do siebie każdego konia znarowi. A w ogóle to nażarta i z łakomstwa czystego do tej koniczyny polazła.

- Trzeba opuścić żerdzie - zadecydował Gąsowski. - Albo nie, lepiej dodać po jednej trochę niżej. Inaczej ciągle będzie tak przełaziła, bo widać, że jej to wcale zręcznie idzie.

Florencja położyła łeb na ramieniu Moniki i zbliżyły się obie. Zygmuś z bezgranicznym zachwytem patrzył na prześliczny pysk i lekko skośne, pełne blasku oczy. Wyjął z kieszeni papierówkę, podał na dłoni, Florencja pożarła ją bardzo chętnie, a potem zaczęła go obwąchiwać, pchając mu pod brodę aksamitne chrapy.

- Trzeba jej pilnować, bo jest bardzo łakoma - westchnęła Monika. - A tak w ogóle, to istne cudo! Zygmuś, miałeś nie tylko oko, ale chyba i nosa. Ostatnia chwila była, odebrać ją temu debilowi! Tyle biegała, ile sama chciała, dobrze, że lubi, ale już zaczynała sadłem porastać, a w dodatku masz pojęcie, że do tej pory była siodłem nie tknięta? Niczego na grzbiecie nie miała!Zygmuś tylko pokiwał głową. Przypomniał sobie, że coś słyszał,jakoby ten półgłówek bawił się z końmi w stajni. Stajni przystraszydle nie widział, więc chyba zastępowała ją obora, poza tymciekawa rzecz, jak się bawił. Kopali się wzajemnie, czy gryźli...?

- Przeganiał tylko...? - spytał niepewnie.

 

Nawet i tyle nie! Mówię ci, tyle biegała, ile chciała! Już zaczynala w brzuchu rosnąć, myślałam, że to z łakomstwa, okazuje się że z zastania! Jeszcze trochę, a zrobiłaby się podobna do matki, elemno mi w oczach, jak o tym bałwanie pomyślę! A rozwinięta jest, sam widzisz, bez mała jak dwulatka, już dwa miesiące temu można ją liylo dosiadać!

Z pełnym zrozumieniem, przemieszanym z osłupieniem i zgrozą Zygmuś przyświadczał kiwaniem głową. Od razu pomyślał, że Mm spróbuje i sprawdzi, co z tego wychodzi. Z góry był pewien, że nic tu na siłę, wszystko po dobroci...

A jak mówię, że wariatka, to wariatka - wtrącił się znówstajenny, przy czym w jego tonie spod niechęci przebijała czułość.

- Patyczka się boi.

Florencja, klepnięta przez Monikę po zadzie, poniosła się Inkkim galopem wokół obszernego paddocku. W jednym rogu /h każdym okrążeniem zatrzymywała się zaryta kopytami, stawa-ih dęba i pyskiem usiłowała dosięgnąć liści rosnącej tam lipy. Cały dól lipy był już obskubany, więc dosięganie nie wychodziło ukutecznie. Rezygnowała, opadała na cztery nogi i znów ruszała Ijalopem. ,

- To też prawda - wyznała z westchnieniem Monika. - Nawet myślałam, żeby ci o tym napisać, ale wiedziałam, że przyjedziesz. Mówili ci chyba, że cię szukałam derbowego dnia?

- Sam ze siebie też bym przyjechał-odparł Zygmuś.-W Derby nkurat straszna kołomyja była, ale widziałem, że mi pani znaki dawała, jak na tor zjeżdżałem. Dobrze mi szedł ten Turbot, nie?

- Bardzo dobrze, l długo ciągnął. Ale i tak Hesperia nie miała s/ans, trzecie miejsce, to był sukces.

- Bolek jechał, on zawsze wydusi...

- A za to, rozśmieszę cię, jak pokiwałeś do mnie głową, jacyś idioci polecieli grać na ciebie. Na własne uszy słyszałam, że mówili o Turbocie różne brednie, pierwsza grupa, do tej pory był kryty, specjalnie na Derby szykowany i tak dalej.

- Pierwsza grupa to on jest, ale kryty wcale nie był - prawie obraził się Zygmuś. - Uczciwie jechany, z wyjątkiem jednego razu, jak Sarnowski usiadł. Derby to dla niego za długi dystans.

- Każdy to wie, z wyjątkiem kretynów. Ale czekaj, niech ci powiem o Florencji...

- Wariatka - zaopiniował jeszcze raz stajenny i oddalił się do swojej roboty. - Józiu! - wrzasnął już po kilku krokach. - Dawaj tu parę żerdek! l haki!

Monika znów westchnęła i zawróciła ku domowi.

- Głodny pewnie jesteś? Chodź, opowiem ci o Florencji, a potem sam zobaczysz...

W godzinę później, z niepokojem, zdumieniem i odrobiną rozbawienia Zygmuś patrzył, co ta cudowna i obłąkana klacz wyprawia. Stajenny miał dużo racji, bała się patyczka. Na widok trawki rosnącej w poprzek drogi usiłowała zawracać. Przypadkowa gałązka spowodowała, że stuliła uszy, kwiknęła, stanęła dęba, cofnęła się na zadnich nogach, po czym obeszła niebezpieczną przeszkodę szerokim łukiem, niespokojnie łypiąc okiem.

- Zawsze tak...? - spytał z zainteresowaniem.

- Zawsze. Na naszej łące jeszcze ani razu tego malutkiego strumyczka nie przekroczyła, połowy pastwiska tylko używa. Długo masz urlop?

- Tydzień. Przez tydzień tu pobędę, mogę? Spróbuję na niej pojechać, co? Przecież ona ma już rok i prawie siedem miesięcy, no, sześć i pół, pierwszego stycznia się urodziła! Koń jak maszyna!

- Ale może i lepiej, że ten bubek jej nie tknął, jeszcze by znarowił...

Florencja od początku okazała się jednostką uczuciową. Pokochała nie tylko Monikę, ale także Zygmusia, starego Gąsowskiego obdarzała trwożnym szacunkiem, stajennego łaskawie tolerowała, do pozostałych istot ludzkich odnosiła się rozmaicie. Po starannym obwąchaniu okazywała im uprzejmą uległość, lub też nieprzejednaną wrogość i na zmianę jej uczuć żadna siła nie miała wpływu. Monice i Zygmusiowi pozwalała na wszystko.

Na siodłanie zgadzała się od pierwszej chwili i z niewiadomych przyczyn nawet jej się to podobało. Monika twierdziła, że, jak prawdziwa kobieta, lubi być dobrze ubrana. Oglądała się, usiłowała obejrzeć popręg i siodło, bardzo interesowały ją strzemiona, na wszelki wypadek zatem całą uprząż dobierano jak na paradę ją po raz pierwszy, Zygmuś czuł, że wstępuje do raju. o obciążenie siodła potraktowała w pierwszej chwili z nie-Iducydowaniem, po namyśle pogodziła się z nim, chociaż widać było że nie jest to zgoda trwała i od byle czego może się przeistoczyć w protest.

Lepiej, że ty, Zygmuś - powiedziała niespokojnie Monika.

Lżejszy jesteś, ja na niej pojadę później. No, z fartem...!

Podstawiła dłonie, Zygmuś odbił się i skoczył na siodło. Florencja drgnęła, ale na razie zajęta była wypychaniem wędzidła I pyska, co jej się nie udało. Zrezygnowała, ciężar na grzbiecie pr/yjęła pobłażliwie i nie wykazała żadnej chęci pozbycia się bulnstu. Stary Gąsowski puścił kantar, Zygmuś zebrał cugle. Florencja stała przez chwilę nieruchomo, a potem znienacka ruszyła.

Zygmuś był jeźdźcem z powołania, obdarzonym iskrą bożą. Wc/eśniej umiał utrzymać się na koniu, niż na własnych nogach. Wyłącznie dzięki tym talentom nie zerwał kontaktu z wierzchowemu. Florencja bowiem wystartowała jak wystrzelona z katapulty. Od czasu do czasu hamowała szaleńczy galop, usiłując część drogi odbyć na tylnych kopytach, żadnych innych sztuk jednakże nie pokazywała i wracała do tego płynnego, cudownego, przepysznego galopu, który niósł ją niczym łódź pędzącą z wiatrem. Zygmuś czuł |i| całym sobą, czuł radość konia, jakiś triumf w tym galopie, H/częście wysiłku wszystkich mięśni i sprężystych, stalowych nóg. Na moment ogarnęło go upojenie i nie było żadnych wątpliwości, że lo upojenie jest im wspólne.

- O cudzie...! - wyszeptał głosem zgoła modlitewnym. Wrażenia odmieniły się jak rąbnięte siekierą, bo Florencja dotarła do strumyczka. Zygmuś, na szczęście, umiał jeździć także na motorze. Kładąc się niemal i prawie nie zmniejszając tempa, klacz zmieniła kierunek i zawróciła na sam widok przerażającej przeszkody, co wypadło nader podobnie do wirażu na żużlu. Ochłonąwszy dość szybko, Zygmuś spróbował ją nieco przyhamować, ale Florencja potrząsnęła tylko łbem, wierzgnęła tylnymi kopytami i poszła finiszem do celownika, który stanowi l i Monika i jej ojciec.

- No, ruch to ona ma - powiedział z uznaniem stary Gąsowski.

- Nie za dobrze na pierwszy raz? - zaniepokoiła się Monika.

- Zobaczymy...

Celownik Florencja potraktowała nietypowo, nie jak koniec jazdy, tylko jak coś w rodzaju lotnego finiszu. Zawróciła, mniej nerwowo niż przed potoczkiem, ale z równą fantazją, i pognała znów na łąkę.

- Rany boskie! -jęknął w panice Zygmuś i wszystkie siły włożył w hamowanie pędu konia. Musiał ją zacząć uczyć posłuszeństwa, a za nic w świecie nie chciał szarpać i kaleczyć aksamitnego pyska. Zaczął ściągać delikatnie, chociaż stanowczo, klacz poczuła pewną rękę, zareagowała niechętnie, zwolniła, skróciła krok, skręciła zgodnie z nakazem, przeszła w kłus, potem wreszcie w stępa. Osobliwy był to stęp, przednie nogi kroczyły spokojnie, tylne pląsały w walczyku. Wrócili na miejsce startu.

- Co ona z tym potoczkiem? - spytał promieniejący szczęściem Zygmuś, zeskakując. - Dziesięć centymetrów wody! Jezu, co za koń! Miękka w pysku, niesie jak anioł, cały czas trzymałem, jak ona nie będzie na długie dystanse, to ja jestem kiszka z grochem!

Stary Gąsowski troskliwie oglądał konia, Florencja w pląsach rwała się do dalszego biegu. Najwyraźniej w świecie ta zabawa spodobała jej się nadzwyczajnie.

- Tej maści nie rozumiem - powiedział. - Sucha jak pieprz... Po Saraganie były siwe przeważnie, chyba że które poszło w matkę, ale tu wszystko gniade, a ta całkiem kara. Po kim ona to ma?

Mimo rozszalałego entuzjazmu, Zygmuś zdołał ugryźć się w język. Po kim to ma, też pytanie, Diabeł był czarny jak prawdziwy diabeł. Po ojcu oczywiście! l pozostałe zalety również, tyle że Diabeł nie bał się żadnych potoczków, patyków i trawek. Dorówna mu, jak Bóg na niebie, może przewyższy legendarną Demonę... - Bałam się, że zrobi rodeo - wyznała Monika. - Chociaż kładłam się na niej i nic nie mówiła, nawet to lubi, ale myślałam, że tylko jest przylepna. Masz, kochana, masz, zjedz sobie.

Florencja chciwie pożarła dwie kostki cukru i wyraźnie dała do zrozumienia, że ma ochotę jeszcze pobiegać. Zygmuś zdjął z niej uprząż, wycierać nie było co. Zarżała z wielkim niezadowoleniem. 24

A mówiłem, że ona lubi być dobrze ubrana-wytknęła Monika.

Dobra, puśćją-powiedziałjej ojciec. - Potem pójdzie na nasz paddoczek, żerdzie już przybili. Trzeba ją będzie oduczyć tych ruchów, bo nie daj Boże cień padnie w poprzek, a ona jeźdźca łubije. Jutro zaczniemy, a ty Zygmuś popróbujesz stępa, bo chodzić to musi...

Zanim przystąpiono do dalszej nauki, Zygmuś i Monika ujrzeli coń, przez co zgodnym ruchem przetarli sobie oczy. Pili akurat horbatę przy oknie z widokiem na paddock, gdzie Florencja skubałaskapą trawkę przy samym ogrodzeniu. Bujna koniczyna tuż obok podobała jej się o wiele bardziej, sięgnąć jej nie miała sposobu. Spróbowała swojej metody, najwidoczniej doskonale wypraktykowanej, ugięła nogi, ale pod dodatkową żerdzią nie zdołała się /mieścić. W skamieniałym osłupieniu Zygmuś i Monika patrzyli, jak cofnęła się, położyła i przeturlała na drugą stronę, podkulając kopyta. Podniosła się, otrząsnęła jak wyłażący z wody pies l z wyraźnym zadowoleniem weszła w koniczynę.

Monika wydobyła z siebie głos dopiero po długiej chwili.

- Zygmuś, czy ty naprawdę jesteś pewien, że on jej tego nie uczył...? •»

- Cyrkówka, jak Boga kocham - odparł zbaraniały Zygmuś. Teraz to już całkiej nie wiem, chociaż on niezdatny. Ale może tiksat...

- Wygoń ją z tej koniczyny...

Turlanie się pod żerdzią stanowiło ostatnią kroplę. Stary Gąsowski zadecydował, że na dalsze sztuki pozwalać nie można, i zaraz nazajutrz ostro zaczął naukę przekraczania patyczków.

- Ona musi zrozumieć, że może nie tylko przejść, ale nawet przeskoczyć - wyjaśnił. - To jest inteligentna dziewczynka i sama wyciąga wnioski. Nie wtrącajcie się.

Zygmuś i Monika trzymali się zatem z boku, kiedy weterynarz podjął wysiłek przeprowadzenia Florencji przez snopek słomy. Na podwórzu zapanowało szaleństwo, bo klacz bała się tego snopka słomy zgoła do nieprzytomności, ale stary Gąsowski był fachowcem. Po dwóch godzinach mokra ze zdenerwowania, spieniona, półprzytomna ze strachu, głaskana, uspokajana, odprowadzana i przyprowadzana z powrotem Florencja zrozumiała, że tego okropieństwa nie da się ominąć. Podjęła męską decyzję. Nie przekroczyła zwyczajnie owej straszliwości, która mogła może ją ugryźć, albo się na nią rzucić, tylko rozpaczliwie i z dziką determinacją wykonała skok półtora metra w górę i cztery metry wdał. Wróg okazał się nieruchomy, nie uczynił jej niezłego. Drżała na całym ciele i trzęsła się, odwracając głowę i spoglądając do tyłu na pokonaną przeszkodę, a nagły błysk oczu świadczył, że coś jej chyba zaczęło świtać.

Stary Gąsowski nie zamierzał znęcać się nad zwierzęciem, ta jedna zwycięska próba wydała mu się wystarczająca, ale klacz robiła wrażenie, jakby okropność ją zainteresowała. Prawie wyglądało na to, że ma chęć tę próbę powtórzyć.

- Wariatka - powiedział tkliwie przyglądający się temu stajenny.

- Moja najcudowniejsza wariatka - przyświadczyła Monika z czułością.

Zygmuś czuł się z tą klaczą tak dokładnie związany, że kwestia własności nie miała żadnego znaczenia. W połowie była Moniki, w połowie jego, ale tak naprawdę to on należał do niej duszą i ciałem i żadna ludzka, ani też nadprzyrodzona siła nie zdołałaby tego rozerwać. Odpocznie ta królewna po swoim skoku, a skok był piękny, tylko chyba trochę twardo lądowała... po czym pójdą przez łąkę stępa...

Nie poszli stępa, tylko galopem, a potoczek został przeskoczony tak, jakby stanowił co najmniej potężny bastion. Po raz pierwszy, i to z jeźdźcem na grzbiecie, Florencja przedostała się na drugą połowę łąki i może dobrze się stało, że nikt nie widział dzikiego błysku w oku, kiedy szarżowała na wroga i pokonywała go z triumfem. Nagle dokonała odkrycia, że to całe skakanie bardzo jej się podoba...

Spóźnienie pierwszej gonitwy przekroczyło wszelkie granice przyzwoitości, wyniosło godzinę i kwadrans. Jak wyścigi wyścigami czegoś podobnego jeszcze nie było, nawet, kiedy szlag trafił prąd i kasjerki pracowały przy świecach. Nikt nie miał żadnych wątpliwości, że przyczyną jest nagły wybuch komputeryzacji, aczkolwiek gadanie było o braku danych z ekspozytur całego kraju, l o również wydawało się możliwe, telefony, faxy i dalekopisy nie musiały dobrze działać. Głośnik od czasu do czasu podawał nowe informacje, zupełnie jak na dworcu kolejowym, gdzie przewidywane opóźnienie pociągu powiększa się z chwili na chwilę o następne dwadzieścia minut. Piekło na ziemi panowało w szeroko otwartych salonach pierwszego piętra, bo w dodatku nikt nie wiedział, jak grać i jak wypełniać karty komputerowe. Postęp techniczny i cywilizacja wdarły się najwidoczniej z tak wielkim wysiłkiem, że teraz, ochwacone, ledwo zipały po kątach.

Miecio przyniósł szeptany komunikat o Kalrypie.

- Konie Kalarepy wygrywają od samego początku - oznajmił stanowczo. - Ja wam to mówię.

- A tam, Kalarepy! - rozzłościła się od razu Maria. - Ucho od dorsza!

- Bo co?-spytałam równocześnie nieżyczliwie i z energicznym akcentem protestu.

Mięcia niecnie zrażało.

- Bo Kalarepa musi. Dwa lata temu o mało nie poszedł siedzieć, a w zeszłym roku miał najgorszą stajnię ze wszystkich. Jak czegoś nie pokaże, odbiorą mu. Bardzo się starał, konie ma przygotowane...

- Nie było jeszcze wypadku, żeby Kalarepa miał przygotowane konie na początku sezonu!

- No to co? To ten raz będzie pierwszy. Zobaczycie!

Ze wstrętem zajrzałam do programu, żeby sprawdzić, które to te konie Kalarepy, i okazało się, że sama gram jednego już w pierwszej gonitwie. Co mnie napadło z tą jedynką...?! A, prawda, wiosna, (rży klacze, trzy ogiery, klacze wyrzuciłam od razu, a z ogierów dwa mi nie pasowały, został ten jeden, właśnie Kalarepy. Pewien sens to miało...

Wzruszyłam ramionami.

- No dobrze, wygra Esten, na to się zgadzam. Ale Herbal? Etrol? Dymek? Puknij się w umysł, mowy nie ma!

- A zobaczycie...

- A ja Dymka liczę - powiedział tajemniczo Jurek, odwracając się na swoim fotelu. -A za to w pierwszej nie liczę Estena. Tu wygra Treflówka.

- Kobyła...!

- No to co?

- To zobaczysz...

- Nie, tak się nie da - tłumaczył pan Rysio Waldemarowi. - Na jednym papierze tylko jeden rodzaj gry. Tak powiedzieli. Nie ma tak, żeby w jednej rubryce triplę, a w drugiej kwintę. Porządek można i na tych, i na tych, ale wtedy tylko porządek...

- Ludzie, kto tu wie, jak to się wypełnia?! - wyjęczał ktoś przy najbliższym stoliku.

- Tam siedzi taki jeden, który udziela informacji - oznajmiła życzliwie pani Ada. - Przy tym pierwszym stole...

Do takiego jednego stała kolejka, jak niegdyś po mięso. Dwa rodzaje kart komputerowych ogłuszały społeczeństwo do reszty. Sama zaczęłam udzielać wyjaśnień, bo miałam z tym do czynienia od lat, w Danii, we Francji i w Kanadzie, ale rychło okazało się, że u nas jest coś inaczej. Brakowało rubryki na rezerwowe konie, objaśnienie jak wypełniać kombinacje z jednym koniem na wierzchu, wydawało się nieco mętne, porządki budziły wątpliwości. Przed kasami rozgrywały się sceny straszliwe, bo źle wypełnionych kart komputery nie przyjmowały. Kasjerki w pocie czoła i z obłędem w oczach usiłowały dojść przyczyn i odnaleźć błąd, w połowie wypadków bezskutecznie. Wszyscy zgadzali się, że komputeryzacja była niezbędna i dawno należało ją wprowadzić, ale ta wprowadzona jakoś nie spełniała oczekiwań i nadziei. Pogląd, że całe oprzyrządowanie pochodzi z amerykańskiego złomowiska, znajdował coraz więcej zwolenników.

- l w ogóle to będzie sezon Jeziorniaka - donosił dalej Miecio. - Ma najlepsze konie i najwięcej, wszystkie stadniny mu pchały. Bolek mówi, że dziś go nigdzie nie będzie, może się liczyć w ostatniej, ale i to niepewne. Kapulas się liczy wszędzie i w trzeciej piątka pierwsza gra...

Wróciłam do kasy z mocnym postanowieniem uśmiercenia kierownika mitingu.

- Zabiję Krzysia! - oznajmiłam z furią. - Szlag mnie trafi, znów nigdzie nie wiszą wycofane konie!

- Na ekranie pokazują...

- Na ekranie...!!! l co, mam stać pół godziny i gapić się w to pudło, żeby wyczatować na wycofane konie, tak?! W dodatku migną mmi i cześć, nawet się nie zdąży zapisać! Przed kasą się dowiadu-h;, czego nie ma, Bóg raczy wiedzieć, co podyktowałam! Wycofane konie mają wisieć wszędzie! Podstawowa informacja! Co to jest, do pioruna, tajemnica służbowa...?!

- Daj otwieracz, a zabijesz go później - uspokoiła mnie Maria. Zacznijmy jakoś ten sezon.

- Do jutra się może wyrobią - powiedział z powątpiewaniem pan Rysio.

Wyrobili się po tej godzinie i piętnastu minutach. Bomba poszła w górę i pierwsza gonitwa ruszyła.

Zdążyłam pogrążyć się w rozmyślaniach o przeszłości. Na rozmyślaniach się nie kończyło, także mamrotałam nie wiadomo do kogo, głównie* pod nosem. Mamrotanie zawierało w sobie potężny ładunek rozgoryczenia, bo te początki sezonu i w ogóle wszelkie początki po każdej przerwie stanowiły dla mnie wybrakowaną szachownicę. Ktoś ją źle pomalował, czarnych pól było dwa razy więcej niż białych. Niekiedy wygrywałam w rozszalałym natchnieniu, nie skażonym jeszcze atmosferą wyścigową, częściej jednak stanowiłam sobą coś w rodzaju pnia, bezmyślnego, tępego, opornego, z zaciętością wybierającego drogę klęski, o ile w ogóle pień może sobie wybierać jakąkolwiek drogę. Głównie zaprzątało mnie wspomnienie, jak kiedyś, po powrocie z Danii, po długiej przerwie, wciąż jeszcze nastawiona na duńskie kłusaki, wymyśliłam co przyjdzie w pierwszej gonitwie przeszkodowej. Odbywały się w owym czasie na służewieckim torze gonitwy płotowe i czasem przeszkodowe, z reguły była to pierwsza gonitwa i dzień się od tego szataństwa zaczynał. Wymyśliłam i spotkałam się z energiczną krytyką, protestem i głośnymi drwinami ukochanych najbliższych, mój własny syn pukał się palcem w głowę i grzecznie pytał, czy się zdrowo czuję, przyjaciele odsunęli się nieco z obawy przed wariatami, rożne inne sztuki robili, więc w końcu własnego pomysłu do ręki nie wzięłam. Przyszło dokładnie to co wymyśliłam i zapłacili rekord toru, za dwadzieścia złotych przeszło siedem tysięcy Objawy skruchy otoczenia, walącego na klęczkach głową w podłogę dostarczyły m, satysfakcji raczej miernej. Niewielką też pociechę stanowił akt ze dla odmiany w Danii, wróciwszy tam po przerwie, z marszu ' trafiłam pierwszego konia w pierwszej gonitwie, wypłata bowiem tamtej rekordowej służewieckiej do pięt nie sięgała.

Ubiegły sezon na Służewcu zaczęłam tak, że własne skretynienie wprawiło mnie wręcz w podziw i nawet się zastanawiałam czy me powinnam dostać jakiejś nagrody za pierwsze miejsce w świecie, bo tak konsekwentna głupota, to jednak nie byle co

Na nagrodzie mi się urwało. Konie już szły i wszelkie mamrotania zagłuszył głośnik.

- Ruszyły - powiedział z opóźnieniem, za to, jak zwykle beznamiętnie. - Prowadzi Esten, druga Nornica, trzecia Lukrecja '

- Bolek będzie - zawyrokował Waldemar. - Jak za tym choler-n.kiem trafić, mówił, że się nie liczy! A ja go na wszelki wypadek

- Patrz pan, gdzie ta Treflówka! - zdenerwował się pan Edzio - Sto długości straciła! Cała gra miała być na Treflówkę ze stajni przynieśli, patrz pan, o, proszę...!

- Nie sto, tylko ze trzy - skorygował dość beznadziejnie pułkownik.

- A nie słuchać głupiego gadania! - poradziłam gromko w przestrzeń Jurkowi nad uchem.

- Przecież nie słucham! - zirytował się Jurek. - Ty ten Esten ciągnie! Patrz, jak lekko idzie!

- Bo on wygra.

- E tam, wygra...

- Esten, jaki Esten, nie mów do mnie takich głupot, bo się mogę zdenerwować! - rozzłościła się Maria.

Esten wyszedł z wirażu i bez wysiłku szedł dalej na czele stawki. Zastanowiłam się, czy przypadkiem gadanie Mięcia nie zawiera w sobie odrobiny sensu. Esten, koń Kalrypa, idzie jak szatan...

Esten, Lukrecja, Nornica, walka-powiedział głośnik i zamilkł. Cholera! - warczał rozwścieczony Jurek. - Nie miałem go. To luk:, potworny! Skąd on się wziął, wcale nie wychodził... Owszem, wychodził...

l zobaczycie, co będzie dalej! - głosił Miecio z proroczym ^triumfem. - Kalarepa ma nóż na gardle!

Szaleństwo z kartami komputerowymi trwało nadal. Dodatkowe nie istniało, gry można było także podyktować bezpośrednio kasjerce, ona zaś wypukiwała wszystko na maszynerii, ale trwało to W nieskończoność. Kasjerki nie opanowały jeszcze w pełni klawiatury i z rozpaczą wpatrywały siew klawisze, a gracze, nie wiadomo dlaczego, mylili się znacznie bardziej, niż przez wszystkie minione lata. Zaskoczenie postępem miało widocznie swój wpływ.

Sarna w taki właśnie sposób wygłupiłam się z kwintą, bijąc tym wszystkie rekordy, własne i cudze. Informacja, że w piątej gonitwie numer dziesięć jest wycofany, ogłuszyła mnie doszczętnie, wypełniać kartę ponownie i stać w ogonku drugi raz było ponad moje siły, z rozpaczy podyktowałam tę kwintę pojedynczymi końmi, |W drugiej gonitwie typowałam dwa, ale jednego wyrzuciłam, zmieniłam dziesiątkę na jedynkę, usuwając po prostu zero. Ludzie mną tupali nogami. Ktoś podpalił kosz na śmieci i zanim Wywleczono go na balkon, kłęby dymu wypełniły całe pierwsze pltjlio. Na bajkon, rzecz oczywista, wywleczono kosz, a nie podpalacza, głównie z tej przyczyny, że podpalacz był nieznany, h kosz ogromnie śmierdział. Jakaś osoba płci żeńskiej, niezbyt mli ula, zleciała z krzesła, rąbnęła się w głowę i na moment straciła przytomność. Odzyskawszy ją, gwałtownie żądała pomocy w dojś-i lu do kasy, bo cudem udało jej się wypełnić karty i po to się podnosiła, żeby to wypełnione zagrać. Spotkała się ze zrozumieniom. Początek sezonu okazywał się wyjątkowo efektowny.

W powietrzu coraz potężniej grzmiało zasadnicze pytanie na temat zwrotów. Zwroty stanowiły od lat osobliwość naszego toru. Ilukioć koń idący w gonitwie zostawał z jakichś przyczyn zdyskwalifikowany, stracił start, nie wyszedł w ogóle z maszyny, stracił winu,', albo przyszedł ostatni w zbyt wielkiej odległości za stawką, zwracano za niego pieniądze. Przy grze pojedynczej i porządkowej nie stanowiło to wielkiego problemu, oddawano forsę za wszystkie bilety z tym koniem i tylko w kasach stały dłuższe ogony, triple natomiast już wywoływały zamieszanie. Rachuba liczyła w nieskończoność, płacono zaś rozmaicie. Jeśli zdyskwalifikowany koń taką triple zaczynał, zwracano ją w całości, jeśli znajdował się w środku albo na końcu, zwracano tylko te, w których pierwszy koń, lub też dwa pierwsze, wygrały. W wypadku wycofania konia w ostatniej chwili, przed startem, nie zwracano niczego, tylko płacono za duble, dwa pozostałe konie z pominięciem tego usuniętego i takich dubli leciało trzy pod rząd. Nikt nigdy nie był pewien, co mu zwrócą, a czego nie, i kołomyja się z tego lęgła nieziemska. Niemniej jednak, ogólnie biorąc, zwracano.

Teraz miało być inaczej. Plotki krążyły rozmaite i nikt nie wiedział co będzie. Niepokojącą wątpliwość zaczął wreszcie rozstrzygać głośnik, a naród słuchał z wytężoną uwagą.

W grze pojedynczej sytuacja pod tym względem pozostawała bez zmian. To zrozumieli wszyscy. W grze porządkowej zwroty miały dotyczyć tylko biletów z wygrywającym koniem i komunikat z miejsca wywołał szmer niepokoju. Na bilecie zwycięzca i wycofany, proszę bardzo, reszta przepadała. Nie przewidywano natomiast żadnych zwrotów w triplach i w kwincie. Na miejsce konia wycofanego lub zdyskwalifikowanego wchodził automatycznie koń rezerwowy...

- Jaki rezerwowy?! - wrzasnął Waldemar. - Gdzie tego rezerwowego wpisywać?!

- Cicho! - ryknął na niego pan Rysio.

Głośnik kontynuował. W charakterze rezerwowego miał wystąpić koń najbardziej grany. Pierwsza gra. Pierwszą grę komputery z łatwością ustalały na bieżąco. Decydentom nawet w głowie nie zaświtało, jak naród to pojmie, naród zaś z niezachwianym optymizmem uznał, iż ma to oznaczać po prostu konia wygrywającego...

Poleciałam się kłócić o ten kawałek papieru z wycofanymi końmi, oraz żądać komunikatów o rezultatach gonitwy. Głośnik miał ich nie podawać, ponieważ ekran wyświetlał. Nie żywiłam nigdy nabożeństwa do ekranów i cały czas pomiędzy gonitwami spędziłam na awanturze. Nie sposób tkwić przed monitorem bez przerwy, odczytując przebiegający napis i szukając pożądanej informacji, w dodatku, gdyby się chciało te wszystkie dane zapisać, rozbieżny zez był gwarantowany. Tandemy utworzyć, czy jak...? Jeden patrzy w ekran i mówi, a drugi w dzikim pośpiechu zapisuje, czysty obłęd, ustanowić się nawet człowiek nie zdąży...

Wściekła i zziajana padłam na fotel w chwili, kiedy konie wchodziły do maszyny. Chwyciłam lornetkę.

To właśnie w tej gonitwie typowałam dwa konie i dwa miałam na karcie komputerowej, którą zniszczyła mi wycofana dziesiątka. Kwintę zaczęłam jedynką. Kiedy znienacka spadła na mnie wieść o wycofaniu w piątej konia numer dziesięć, zdenerwowałam się i z pośpiechu, zaskoczona, podyktowałam tylko jednego. Za mną kłębił się rozgorączkowany tłum i wyraźnie czułam, że przy dłuższej zwłoce mogę zostać na przykład zlinczowana. Równie dobrze mogłam w tym pośpiechu podyktować oba, ale tkwiło we mnie głębokie przekonanie, że nie warto grać drogo, bo i tak przegram, musiałam przy tym zgłupieć doszczętnie, ponieważ ,,drogo” oznaczało dziesięć tysięcy zamiast pięciu. Nie są to sumy dobijające. Pogląd racjonalny nie miał do mnie dostępu, wybierałam pomiędzy czwórką i siódemką, Dziobakiem i Gońcem. Goniec to był koń Wągrowskiej, która z reguły zaczynała sezon doskonale przygotowana, poza tym lubiłam jej stajnię i jej konie. Dziobak wychodził mi na duszę. Wyrzuciłam go po sekundzie wahania i zostawiłam siódemkę, Gońca, całkowicie lekceważąc przy tym piątkę Kalrypa. W porządku zagrałam wyłącznie cztery siedem i postanowiłam, że reszta przychodzi beze mnie.

Co przeżyłam w tej gonitwie, ludzkie słowo nie opisze. Pewność, że źle zrobiłam, opanowała mnie bez reszty i omal nie zadławiła.

- Zaczyna mi być wszystko jedno - powiedziałam do Marii w chwili startu stanowczo i z rozgoryczeniem. - Już mnie te konie do grobu wpędziły...

- l jak ci tam? - zainteresowała się, wpatrzona w podchodzącą do zakrętu stawkę.

- Opędzam się od robaków.

- No i dlaczego, robak też człowiek...

 

Amator Kwiatkowski na Gońcu wystartował doskonale, nie stracił, szedł pierwszy, po kilkudziesięciu metrach dał się wy przedzie dwójce Wróblewskiego. Trzymał się drugi, za nim leciał czwórka, wyrzucony przeze mnie z kwinty Dziobak.

- Dwa, siedem, cztery, piątka w środku, odczep się - powiedzia łam do Mięcia. - Na wygranie idzie Wągrowska, a nie Kalarepa, i j ją mam. Aby nie Dziobak, bo z pewnością trafi mnie bardz niezmiernie straszny szlag!

- Jaki tam Dziobak, źle chodził i duża waga! - zirytował się Jurek.

- Pierwsza grupa...!

- Na prostą wyprowadza Farmal, drugi Goniec - mówił głośnik. - Goniec przechodzi, Farmal słabnie, do przodu przechodzi Dziobak i Herbal. Goniec, Dziobak, Herbal...

- l patrz, jak idzie! Patrz, jak idzie! - wrzeszczał Miecio. - Dawaj Kalarepa!

- Żebyś pękł sto razy i żeby ci mowę odjęło! - wyraziłam energiczne życzenie. - Cholera. Pogoń tego konia, kretynie...!

Kwiatkowski pogonić nie umiał, albo może nie chciał. Na czoło stawki wyszedł piekielny Dziobak, jeszcze przez chwilę trzymał się za nim Goniec, potem osłabł, wyszedł Herbal Kalarepy. Obejrzałam się, czy nie sięgnę Mięcia, żeby mu chociaż oderwać ucho, ale nie dość że odgradzała mnie od niego Maria, to jeszcze odsunął się z fotelem na bezpieczną odległość, widocznie w przeczuciu zagrożenia.

- Dziobak, Herbal - powiedział idiotycznie głośnik.

Szlag mnie nie trafił i te robaki mnie nie zeżarły wyłącznie dzięki temu, że na tego rodzaju wydarzenia byłam uodporniona całymi latami doświadczeń. Jeśli wybierałam jednego z dwóch koni, nie było wypadku, żebym wybrała trafnie. W dodatku, niech to piorun spali, teraz akurat wyrzuciłam Kalarepę i grałam tylko 4-7, a porządek był potworny, Dziobaka nikt do ręki nie brał. Nie trzeba to było, chociażby na złość Kalarepie i Mieciowi, zagrać trzech koni w kółko? Czwórka, siódemka i do nich piątka...? Słuszniej byłoby posadzić na moim fotelu chorą umysłowo krowę...

- Osika by wygrał - powiedziałam ponuro i ze złością. - Po cholerę ona sadza tego Kwiatkowskiego?!

No to zaczyna się nieźle - zaopiniował pułkownik z masochis-lyc/ną satysfakcją. - Wybuch za wybuchem!

Maria przyglądała mi się ze zgrozą, czyniąc jakieś niezdecydowane gesty, najwidoczniej niepewna, kogo popukać w głowę, mnie c/y siebie.

Co cię napadło...?

l mogę ci od razu powiedzieć, co będzie dalej - przerwałam wyrzuty w zarodku. - Przyjdą wszystkie moje konie do końca i ta parszywa kwinta złamana będzie jednym jedynym Dziobakiem. zobaczysz.

- Ale dlaczego...?!

- Proszę bardzo, już ci wyjaśniam. Wiem dlaczego zostawiłam (iońca, tyle mojego, że chociaż przez rozum... Bo teraz idzie dwójka Węgrowskiej i grałam jej dublę.

- Skąd, na litość boską, wzięłaś tego Dziobaka...?!

- Pochodzenie, l grupa, l nie denerwuj mnie.

A Kalarepa jest? Jest! - wytykał radośnie Miecio. -1 zobaczy-io dalej!

- Otruję go - obiecałam gwałtownie. - l zabiję kierownika mitingu. l może jeszcze tego, co upiera się zaczynać kwintę od pierwszej gonitwy!

- To będzie pani miała pełne ręce roboty - zwrócił uprzejmie uwagę pan Rysio.

Pomyślałam, żeby może zagrać triplę na te moje dalsze kwintowe konie, które w tej sytuacji musiały przyjść, ale przed kasami działy się straszne rzeczy i odrzuciło mnie od pierwszego wejrzenia. Zrezygnowałam. Wrócił z tego kłębowiska Waldemar i pokazał zagrane bilety panu Sobiesławowi. Pan Sobiesław skarcił go z wielkim niezadowoleniem.

- Co pan...? Po co pan tak...?

- Panie, diabli wzięli Jędrusia, niech wezmą i kołyskę...!

- Dawaj, Kalarepa! - upierał się Miecio w jakimś przerażającym upojeniu.

- Mięciu, ja jej pomogę w tym truciu - zagroziła z naciskiem Maria. - Kalarepa tu nie idzie. Bolka gramy.

- Dawaj, Bolek...

- ...ja to dyktowałem! - oburzał się pan Edzio. - Dyktowałei trójkę, a patrz pan, mam tu dwójkę! Wariactwo jakieś tu panuje!

- A pan chciał, żeby co panowało? Motylki świergocą, ptasz kwitną...

- Sam kwitnie i niech owoce wyda - mruknął Jurek pod nosem Piątą gonitwę oglądałam z beznadziejną rezygnacją. Ni< miałam najmniejszych wątpliwości, że przyjdzie ta cholerna je dynka, która mi zastąpiła wycofaną dziesiątkę. Wygrały mój wszystkie pojedyncze konie i gdybym się nie wygłupiła z zo stawieniem samej siódemki i wyrzuceniem czwórki, również wytypowanej, miałabym kwintę, wstrząsająco fuksową, może jedną n torze. Winien, rzecz jasna, Krzysio, kierownik mitingu, kawałk papieru pożałował...

Za porządek 1-12 zapłacili przeszło milion dwieście. Nie grałar tego oczywiście, bo dwunastka to znów był koń Kalarepy, któregc omijałam konsekwentnie i z wściekłym uporem. Uczepiony Kalarepy Miecio dla odmiany starannie ominął jedynkę. Maria była bliska ataku serca.

- Patrz! - domagała się, podtykając mi bilet pod nos. - Patrz! Pytałam tego kretyna w informacji, czy to jest dobrze wypełnione, on głuchy, albo debil, mówiłam, ja chcę grać jeden dziewięć i jeden dwanaście, do jedynki, i co mam?! Patrz sama, co ja tu mam?!!!

Popatrzyłam posłusznie i z uwagą.

- Jeden dziewięć i dziewięć dwanaście. Grasz do dziewiątki, przyszedł ci trzeci bok. Zwariowałaś?

- Kto zwariował?! Ja?! Ten bałwan zwariował! Przy nim wypełniałam! Mówiłam, że chcę do jedynki!

- No to milion dwieście przeleciało ci ze świstem koło nosa. Nie przejmuj się, jesteś w doskonałym towarzystwie, mnie przeleciało więcej. Proszę bardzo, też możesz popatrzeć...

Za kwintę zapłacili przeszło sto dwadzieścia milionów. Wiedziałam, co to znaczy.

- Pierwszy dzień sezonu jest symptomatyczny - oznajmiłam smętnie. - Cała reszta będzie taka sama.

- Nie myli pani z czterdziestoma ogrodnikami? - zwróciła mi życzliwie uwagę pani Ada. - Czterdziestu ogrodników jakich...Będę grała delikatnie i żadnych głupich wyskoków, bo i tak pr/ogram...

A ja mam triplę!-zawiadomił Jurek z triumfem.-Ciekawe, ile dnti/ą.

Osiem z groszami - odpowiedział pułkownik, wracający od lolowizora. - Już wyświetlili. Gratulacje.

Poddałam się klęsce. Posępnie i raczej dość tępo wpatrywałam • l(j w rosnące przed budynkiem tuje. Przypomniało mi się nagle, jak imitowałam kiedyś pokazać znajomemu facetowi jakiegoś człowieku, który stał przy siatce, częściowo ukryty za wysokim krzewem.

O, tam stoi - mówiłam niecierpliwie. - W połowie go widać. Inm, za tym jałowcem.

Wiedziałam, że źle mówię, ale za żadne skarby świata nie umiałam znaleźć właściwej nazwy rośliny. Znajomy facet nie przeczył, pilnie przyglądał się widocznym kawałkom koszuli i spodni W domu słowo przyszło mi samo.

- No i dlaczego pan mnie nie poprawił? - spytałam z wyrzutem zaraz nazajutrz. - To nie są żadne jałowce, to są tamaryszki...

Bóg raczy wiedziec, dlaczego określenie „tuja” nie chciało się mnie trzymać. Znajomy facet spojrzał dziwnie i kiedy trzeciego kolejnego dnia powiedziałam wreszcie co należy, zapisawszy to sobie przezornie na programie, oznajmił, żenię przeczył wyłącznie l u zez grzeczność.

- l co cię tak śmieszy?-spytała Maria z wyraźną pretensją.-Tu się rozgrywają pożałowania godne sceny, a ty chichoczesz?!

- Tamaryszki mi się przypomniały. Obrona psychiczna...

- Wariatka!

- ...ja bilet daję, a oni nie płacą! - awanturował się pan Edzio. Maszyna nie przyjmuje, co to znaczy, że maszyna nie przyjmuje, pod tramwaj te wynalazki...!

- Dziesięć minut przed gonitwą wypłaty są wstrzymane -tłumaczył mu cierpliwie pułkownik. - Przez głośnik mówili. Wypłaty /ablokowane i tylko przyjmują...

- Zaczęłam nieźle - wyznała z zadowoleniem pani Ada. - Bardzo dobre te góry płacili...

- Miłe złego początki - skomentował filozoficznie pan Rysio.

- Ja bym chciał wiedzieć, co będzie za tydzień - oznajmił niecc zgryźliwie Jurek, podnosząc się z fotela. - Połapią się w tycłl komputerach, czy nie? Dopiero za tydzień to się normalnie za-j czyna...

i O koniach na najbliższą sobotę nie wiedziałam nic kompletniej

bo nie dostałam programu. Jeżeli nie kupiłam go na wyścigach, nie, miałam sposobu nabyć nigdzie. Dystrybucja tego periodyku napotykała na swej drodze jakieś tajemnicze kłody, wądoły i inne trudności, kioski albo nie prowadziły, albo jeszcze nie dostały, albo już im wyszedł. W celu dokonania zakupu musiałam jechać na wyścigi, do biura przy bramie, i nawet raz pojechałam, ale pomyliłam godzinę i było nieczynne. Machnęłam ręką na sens gry i postanowiłam ograniczyć się do możliwie najmniejszych strat.

- Gdzie Mary? - spytał Miecio, siadając obok mnie.

- Miota się przy kasie. Dostawia Valentino.

- Bo co?

- Z paddocku strasznie wyszedł.

- Niech ona wróci, bo mam tajną informację. Nastąpiło przez ten tydzień wydarzenie wielce znamienne. Sama chyba widzisz, że mam wypieki? Widzisz, czy nie?

Oblicze Mięcia miało na ogół barwę zdrową i żywą, więc wypieki j trudno było rozpoznać. Uwierzyłam mu na słowo.

- Może zacznij od razu, bo ona wróci po bombie - zaproponowałam. - Nie daj Boże, potem zapomnisz.

- Takich rzeczy się nie zapomina. Bolek się liczy w czwartej.

- Wielka mi tajemnica. Mogę ci za to powiedzieć, że w drugiej, się liczy Osika. Zamiast Szczudłowskiego usiadł, a on leci. Chce| zrobić kandydata, to wiem na pewno.

Popukałam w ramię Jurka i spytałam, czy gra czwórkę w drugiej. Okazało się, że nie. Skarciłam go, za mało uwagi zwracał na jazdy, Tytana wyrzucił, niepotrzebnie. Zawahał się teraz i dał się nakłonić do naprawienia błędu.

- Masz te papiery...? Daj ze dwa!

- Mogę ci dać pięć. l z serca ci radzę, graj Osikę!

Wróciła Maria, padła na fotel, piwo już było nalane, bo postarałam się o nieco mniej ciepłe z bufetu.

- Masz, wcześnie nalałam i twoje już wystygło. Chciałam powiedzieć, że trochę się podgrzało. Miecio ma jakieś tajemnicze Informacje i tylko czeka z donosami na ciebie.

- Niech mówi! - rozkazała Maria, biorąc do ręki szklankę. Miecio konspiracyjnie pochylił się ku nam. Sekretne wieści Mfijwyraźniej w świecie paliły mu organ mowy.

- Sensacja - rzekł głosem przyciszonym, uroczystym i pełnym licznych treści, jakby między wierszami. - Zadebiutuje prywatny koń...

- Wielka mi sensacja, już chodzą konie z dwóch prywatnych stajni! - przerwała Maria sceptycznie. - Coś ty mi bredził o Trufli przez telefon, ona się tutaj nie liczy! U mnie ma minus...

- W matematyce nie jesteś najlepsza, pogódź się z tym i nie /awracaj głowy! - rozgniewał się Miecio. - Ja wiem co mówię! Zamknijcie na chwilę gęby i słuchajcie! Z Malinowskim byłem!

Zabrzmiało to jakoś triumfująco. Położył nacisk na Malinow-skiego, nie precyzując, gdzie razem byli, może w knajpie na kolacji. Popatrzyłyśmy na'niego podejrzliwie.

- W stadninie - powiedział Miecio, odpowiadając od razu na zawisłe w powietrzu pytanie. - Pojechał oglądać konie, tak sobie, bez obowiązku, z własnej, prawie nieprzymuszonej woli. Źrebaki. Przy okazji obejrzał jednego prywatnego.

Malinowski to był fachowiec, koniarz stuprocentowy i absolutny. Doceniając wagę informacji, milczałyśmy i czekałyśmy na dalszy ciąg, Maria przerwała nawet porządkowanie zagranych biletów. W Mięciu pęczniało jakieś tajemnicze szczęście.

- Z pierwszego stycznia. W sam pierwszy dzień Nowego Roku się urodziła, Florencja niejaka, do tej dziewczyny należy, co tu czasem przychodzi, do tej Gąsowskiej...

Imię „Florencja” z miejsca wzbudziło we mnie zachłanne zainteresowanie. Moim bóstwem przed laty była Florens w Kopenhadze, pojawiła się nagle szansa mieć Florens w Polsce. Ciekawa rzecz... Gwałtownie uciszyłam Marię, która zdążyła wymówić pół jakiegoś słowa.

- Cicho bądź! Niech mówi dalej! l co?

- Powiem wam po kolei, jak się należy i porządnie, bo coś na to wygląda, że ta Florencja zasługuje na poemat epiczny.

- Tylko ja cię proszę, nie mów wierszami! - zdołała zażądać Maria.

- Prozą też dobrze. No więc, wy słuchajcie, a ja tu jestem prorok, albo może orator, i niech mi nie będzie przerywane, bo się zacznę jąkać! Pojechałem z nim tak sobie, bez przymusu i dla przyjemności. Piękne źrebaczki widzieliśmy, a był przy tym, rzecz jasna, stary Gąsowski, chociaż nie bardzo on stary, w średnim wieku zaledwie i główna księgowa bardzo na niego leci, ale on woli konie, weterynarz on jest, to wam przypominam na wszelki wypadek...

- Słuchaj, czy on nie ględzi? - spytała Maria nieufnie. - Jesteś pewna, że jest trzeźwy?

- Na początku wydawał się trzeźwy jak świnia - odparłam uczciwie. - Tu siedzi cały czas i nic nie pił, poza piwem. Moim zdaniem, jest przejęty i niech sobie ględzi, byle doszedł w końcu do Florencji.

- Dojdę, jak po miedzach, ugorze i zaoranym polu - obiecał Miecio uroczyście. - Jak w naturze. No i stary w średnim wieku Gąsowski zaprosił nas do siebie, co Malinowski powitał chętnie, bo i naleweczka u niego i piękna córka, na którą miło popatrzeć...

- Słuchaj, jak ty mi tutaj zaczniesz o Krysi Leśniczance...!

- Czy jej nie można zakneblować? - spytał mnie Miecio z wyraźną nadzieją. - Ona nie docenia tematu!

- Nie zwracaj uwagi i mów trochę szybciej, bo zaraz będzie bomba.

- Nie mogę szybciej. No i wymówiłaś w złą godzinę...

Wycie głośnika zagłuszyło wszystkich, bomba wylazła do góry. Zabroniłam Mieciowi wydawać z siebie głos, bo nie chciałam stracić nic z dalszego ciągu, a warunki zrobiły się nie sprzyjające konwersacji. Z pewnym wysiłkiem przypomniałam sobie, po co tu w ogóle jestem. Gonitwa mnie zainteresowała, uroku jej dodawał Valentino, którego wydłubałam z paddocku prawie w ostatniej chwili i nawet zdążyłam zdenerwować nim Marię.

- Rób jak uważasz, ale w pierwszej gonitwie idzie jeden koń- powiedziałam stanowczo. - Valentino, czwórka, prywatny, możliwe, że właścicielowi zależy. Wszystko do Valentina!

Na wahania nie było miejsca, od Valentina bił blask. Naród bez wątpienia zaniewidział, bo mało go grali, pierwsza gra rozbiła się pomiędzy Kujawskiego na jedynce i szóstkę Kalrypa. Ciekawiła mnie słuszność własnej opinii, porzuciłam zatem poufne komunikaty Mięcia, zdołałam się powstrzymać od próby przyłożenia do oczu szklanki z'piwem i chwyciłam lornetkę.

Valentino wystartował trzeci, na zakręcie wyszedł na prowadzenie, dociągnął i wygrał, wstrzymywany.

- Miałaś rację - pochwaliła mnie Maria z wielkim uznaniem.

- Zaczęłam wszystko.

- Wprawdzie nic nie zaczęłam, ale mam porządek - westchnęłam z melancholijną satysfakcją i z całego serca pożałowałam, że po obejrzeniu Valentina nie chciało mi się zmieniać tripli i kwinty. Ściśle biorąc, nie chciało mi się drugi raz stać w ogonku. Nie, też idiotyzm, grałam przecież porządki, stałam chyba w ogonku...?

Opamiętałam się. Pomyślałam z niepokojem, że atmosfera wyścigowa rzuciła się na mnie od pierwszej chwili i zaczynam do reszty idiocieć. W żadnym ogonku nie stałam, porządki do Valentina zagrała mi Maria, a co do innych gier, najzwyczajniej w świecie nie chciało mi się myśleć. Lenistwo ukarane...

- Ty głupia musisz być kompletnie! - powiedziała Maria z gniewem. - Mnie dałaś Valentina, a sama nie grasz! l po co ty mnie tak denerwujesz?!

- Nie mogę walczyć z przeznaczeniem i nie zawracaj teraz głowy duperelami. Wal dalej, Mięciu! Co z tą Florencją i z Malinow-skim? Stanąłeś na miedzach i ugorach.

- l nalewkach Gąsowskiego - przypomniała Maria. Miecio tematem był nadal przepełniony i podjął go bez zwłoki, chociaż może w trochę innym miejscu.

- Z daleka ją wypatrzył - rzekł dumnie, jakby talenty Malinow-skiego były jego osobistym dziełem. - Na więcej piwa zasługuję!

- Daj mu, bo do jutra nie skończy... Nie, czekaj, już nie ma... Daj otwieracz!

- Siedziałaś na tym -zauważył Miecio uroczyście i podniośle. - Przyjmuję bez oporu żadnego, że piwo spod tyłka może mieć dodatkowe właściwości... j

- Pani Joanno, tu jest prośba do pani - powiedziała za moimi j plecami pani Zosia. - Takie dwie młode osoby chciały autograf na książce.

- Jezu, ratuj - zgodziłam się grzecznie i wypełniłam obowiązki służbowe.

- Ja szału dostanę - zapowiedziała Maria. - Ten pan przyszedł i gada. Mięciu, zagłusz go, bo przestanę odpowiadać za siebie!

Pan z ubiegłego wieku, wsparty na parapecie okiennym, informował wszystkich o poczynaniach właścicieli stadnin amerykańskich, francuskich i angielskich obecnie i sto lat temu. Waldemar wdał się z nim w polemikę, kiedyś bowiem sam jeździł i miał doświadczenia osobiste. Pan Edzio z rozgoryczeniem przypominał o różnicach ustrojowych, istniejących przez długie, świeżo minione lata. Pan Sobiesław sprzeczał się o kwestie finansowo-podatkowe. Pan z ubiegłego wieku nie popuszczał, wiedział wszystko i wiedział lepiej. Miecio zlitował się nad Marią, zaczął nam syczeć do ucha tak przenikliwie, że mógł zastąpić butlę z acetylenem.

- Biegała po łące starego Gąsowskiego i tej jego córce do ręki przyszła. Malinowski ją z bliska obejrzał i pomacał...

- Córkę? - przerwała podejrzliwie Maria.

- Nie, kobyłę. Młoda kłaczka. Dwa lata skończyła pierwszego stycznia, już to chyba mówiłem? Będzie debiutowała, teoretycznie w stajni Wągrowskiej, po Florze ona i Marmillonie, Marmillon może nie bóstwo, ale Flora była po Saraganie...

- A maść? - przerwała znów Maria.

- Skarogniada.

- To po Saraganie cech nie wzięła?

- Nie wiadomo. Może ma ukryte. Malinowski w ogóle wydziwiał, głową kręcił i coś tam mamrotał, że taką maść to daje Diabeł, może się ta Flora zapatrzyła. Na małpę się można zapatrzeć i potem nie wiadomo, co z takim dzieckiem zrobić...

Głośnik zawył na drugą gonitwę, bomba wyszła.

To jest nie do zniesienia, ja mu będę musiała zrobić coś złego powiedziałam z gniewem.-Mięciu, weź pod uwagę, że już tu mam iiu; osób do odstrzału, jeszcze i z tobą mam się użerać, bardzo Iwniwa nie jestem, ale wszystko ma swoje granice. Szczęście, że poi/ądki zagrałam do przodu i nie muszę się tam pchać... Z Valentinem odebrałaś? Mam'czas. Chciałam posłuchać o Florencji, do cholery, szlag lunie trafi przez ciebie!

Jak przeze mnie, to zostanę postacią historyczną! - ucieszył wic; Miecio.

Uszkodzenie go odłożyłam na później, bo zajął mnie Zygmuś (Kika na arabie Wągrowskiej. Nie byłam pewna, czy już się nauczył |n/dzić na arabach, okazało się, że owszem. Jurek odwrócił się l kiwnął głową z zadowoleniem.

- Miałaś rację, dobrze, że go dograłem. Fuksowa tripla idzie.

Nie żałowałam mu, niech ma. Też zaczęłam triplę i nawet miałam kolejny porządek, bo z rozpaczy grałam tego Osikę ze wszystkim, jak leci. Okazało się to opłacalne.

- Trzecią -mam też obstawioną i nigdzie nie idę. Mięciu, powiesz wreszcie do końca, czy naprawdę chcesz się narazić na pi/ykrości fizyczne? Maria, zostaw teraz te triplę, żebyś je sto razy obejrzała, nic się w nich nie zmieni. W dodatku pogubisz. Niech on mówi, do pioruna okropnego!

Maria uparcie rozmawiała ze sobą.

- l tylko jedną zaczynam... Przechodzę, owszem, dwoma koń-i./ę... A tę zaczętą mam przez co innego, jak ja to zrobiłam...

- Jak zwykle. Uspokój się wreszcie, bo ci to odbiorę!

- Nie dam. W siebie schowam...

- Stanąłem na tym, że zobaczył ją i pomacał - kontynuował Miecio. - Znacie Malinowskiego, dygnitarz on jest, czy był, nie ilygnitarz, obojętne, ale na koniach się zna. Na derbistkę ją wytypował. Komisja ją już wcześniej oglądała, dopuszczona do wyścigów, przyjdzie na tor tylko patrzeć i poleci w pierwszej kolejności. Malinowski, to wam mówię przerażająco poufnie, powiedział, że sam na nią będzie grał, chociaż nigdy nie grywa. Koń, jakiego dawno nie było...

- I ma na imię Florencja... - westchnęłam w rzewnej zadumie

- Florencja. Jeśli jej nie zmarnują w treningu...

- A kto ją trenuje? - zainteresowała się Maria.

- Teoretycznie stary Gąsowski, ma uprawnienia. Praktycznie wedle oka mojego, doskonałego nader, jego córka. To przyjaciółki młoda Gąsowska i Florencja. W końcu, nie będziemy ukrywać, ja też ją widziałem, patrzyłem z zapałem wielkim i wydała mi się, jak by t powiedzieć, róży kwiatem zachwycającym...



dalej


strona główna
(23kB)