(23kB)
strona główna


 

Joanna Chmielewska

 

Jeden kierunek ruchu

W trakcie pisania autobiografii w teczce pod tytułem Niedźwiedź Pafnucy znalazłam całą korespondencję od Skody. Prezentuje ona szczegóły wstrząsającej tragedii, która rozegrała się przed laty.

Ostrzegam wszystkich Wielce Szanownych Czytelników, iż poniższy utwór jest nietypowy. Żadne trupy nigdzie się nie poniewierają, nie ma tajemnic, nie jest to w ogóle kryminał. Nie jest to także powieść humorystyczna, wręcz przeciwnie, treść przedstawia sobą krwawy dramat serca.

Więc żeby potem nie było do mnie pretensji!

Z poważaniem Autorka

 

Ukochany mój Właścicielu!!!

 

Wiem doskonale, że wcale Ci nie zależy na tej głupiej, niewydarzonej gropie, z którą mnie zostawiłeś, ani na idiotycznej korespondencji z nią, ani na wiadomościach o niej. Zależy Ci tylko na mnie. Nie zamierzam czekać, aż ONA Ci coś o mnie napisze, równie dobrze mogę napisać sama i nie wątpię, że sprawi Ci to znacznie większą przyjemność niż te jej wszystkie głupie gryzmoły. Szczególnie że jest chyba na Ciebie obrażona i nie sądzę, żeby szybko zdobyła się na list.

Właściwie ja również jestem na Ciebie nieco obrażona i powinieneś wiedzieć, za co! Jak mogłeś zostawić mnie w takim stanie, z tą urwaną rurą wydechową, nie wydając w tej mierze żadnych instrukcji i poleceń? Tak między nami mówiąc, delikatnie Ci przypominam, że to Ty mi ją naruszyłeś na tym wysokim kawałku krawężnika i potem już przepadło, nie zdołałam utrzymać jej przy sobie, uparła się i odleciała.

Sam chyba rozumiesz, jak nieprzyjemnie mi jest pokazywać się na mieście z takim wybrakowanym tyłem, zwłaszcza że mój warkot brzmi okropnie i zwraca na mnie powszechną uwagę. Ludzie się oglądają. Doprawdy, powinieneś był to z nią załatwić, przykazać jej, żeby natychmiast uzupełniła braki, zatroszczyć się o mnie! Co Cię to obchodzi, że ONA będzie z tym miała jakieś kłopoty, ja jestem ważniejsza!

Muszę przyznać, że ostatnio ONA traktuje mnie dość dobrze. Po tym brutalnym i niesmacznym wydarzeniu na początku, kiedy to na zakręcie zepchnęła mnie z szosy do rowu i pogniotła mi cały przód, teraz odnosi się do mnie subtelnie i z wyczuciem. Nawiasem mówiąc, zupełnie słusznie byłeś wtedy dla niej niemiły i nie pozwoliłeś jej jechać mną do warsztatu. Wyobraź sobie, ONA miała do Ciebie ciężką pretensję o to, że czasie rozmowy telefonicznej, kiedy zawiadamiała Cię o wypadku, pytałeś tylko o mnie i w ogóle nie interesowało Cię, czy jej się nic nie stało! A nawet gdyby, to co? Oszalała chyba, cóż to ma za znaczenie? Zresztą, nic jej me było, stłukła sobie kolano, ale tym kolanem wyrwała mi rączkę biegów, więc dobrze jej tak! Czepia się, nic innego, moim zdaniem ma przewrócone w głowie. Pyskowała na Ciebie do tej swojej przyjaciółki, której pękło żebro, ja z tym żebrem, jak wiesz, nie miałam nic wspólnego, one to załatwiły we własnym zakresie. Zeżarły potem tego kurczaka i wychlały pół litra jarzębiaku. To ostatnie nawet pochwaliłam, bo się bałam, że inaczej będzie miała szok po wypadku, objawi się to nazajutrz i zanim przyjedziesz, zdąży mi zrobić coś złego. Nie wiedziałam przecież, kiedy znajdziesz się przy mnie.

Szkoda tylko, że nie zaczęły z tym jarzębiakiem wcześniej, przed badaniem na milicji, gdzie kazali jej dmuchać w balonik. Masz pojęcie, co by było, gdyby się ten jarzębiak wtedy pokazał? Obydwoje doznalibyśmy dużej satysfakcji, a może nawet zabraliby jej prawo jazdy i nie miałaby do mnie dostępu. Domyślasz się chyba, jaka byłam na nią wściekła, prawie tak jak Ty, i bardzo żałowałam, że zostało jej jeszcze dość oleju w głowie, żeby napocząć te produkty dopiero późnym wieczorem, już po wszystkich formalnościach. Dobrze przynajmniej, że nazajutrz, po przyjeździe, tak ją potraktowałeś.

No więc, wracając do tematu, miała nauczkę i teraz obchodzi się ze mną pieczołowicie, uważa na mnie i posługuje się mną delikatnie. Jakkolwiek by się jednak starała, to nie zastąpi mi Ciebie. Tęsknię za Tobą z godziny na godzinę coraz bardziej i naprawdę nie wiem, jak wytrzymam bez Ciebie cały miesiąc! Będę Ci pisała o wszystkim, a ONA niech się wypcha.

Całuję Cię, mój Najdroższy!

Twoja kochająca

SKODA

 

Najdroższy Panie i Władco!!!

 

Muszę Ci czym prędzej donieść o mojej rurze wydechowej, bo wiem, jakie to dla Ciebie ważne. Wyobraź sobie, ONA mi ją wreszcie przyspawała i pojęcia nie masz, jak się przy tym potwornie zdenerwowałam! Pojechała mną do warsztatu, który jej podobno polecił jakiś facet w Motozbycie, i w tym warsztacie kazali jej wjechać tyłem na pochylnię, wiesz, taką z dwóch szyn. ONA mówi, że to się nazywa dwuteowniki. Wjechać było bardzo trudno, bo nie z prostej, tylko ze skrętu, a miejsca brakowało kompletnie i w pierwszej chwili przeraziłam się śmiertelnie, że zaproponuje ten wjazd mechanikowi z warsztatu, który był zupełnie pijany. Mechanik oczywiście, nie warsztat. Ale ONA powiedziała, że zna pracowników fizycznych i wie, że po pijanemu oni często pracują lepiej niż na trzeźwo, natomiast co do wjeżdżania ma poważne wątpliwości. I wjechała sama. Pijany facet dobrał mi bardzo ładny kawałek rury i przyspawał porządnie i starannie, przy czym widziałam, że ONA lata dookoła i przygląda się, jak on to robi. Wątpię wprawdzie, czy ONA ma o tym jakiekolwiek pojęcie, ale twierdziła, że zna się trochę na spawaniu.

Potem zmieniła mi olej, nie sama oczywiście, tylko w innym warsztacie, i kazała mnie umyć szamponem, co mi sprawiło wielką przyjemność, bo bardzo nie lubię być taka brudna. Nie zamierzam być dla niej za dobra, sam wiesz, że najgorętsze uczucia zostawiam dla Ciebie, wiec zdenerwowałam ją nieco moją linką gazu. Specjalnie nią skrzypiałam, żeby ją przestraszyć, i od razu poskutkowało, kazała wszystko sprawdzić i nasmarować. Tobie zdradzę, żebyś się nie martwił, że to jest moja wada fabryczna. Mam trochę za twardą sprężynę, która się z czasem wyrobi, natomiast w osłonie nic mi się nie ociera. Tę samą wadę mają wszystkie moje siostry, z których jedna doprowadziła swojego właściciela do takiego otumanienia, że zluzował sprężynę i zaraz potem pedał przestał mu wracać, prawie tak samo jak Tobie w drodze do Łomży. Pamiętasz? Nigdy bym Ci nie zrobiła specjalnie takiej złośliwości!

Tymczasem znów jestem brudna, bo się nieco zakurzyłam i nie wyobrażam sobie, gdzie i kiedy ONA mnie umyje. Powiem Ci szczerze, że wcale nie wiem, czy to nie był błąd z Twojej strony, nie dopuszczać jej do garażu tego Twojego przyjaciela, Kwiatkowskiego. Niepotrzebnie może wmawiałeś w nią, że on jest wrogiem kobiet, bo skrupiło się na mnie. A nawet gdybyś stracił nieco w jego oczach, to chyba ja jestem od Kwiatkowskiego ważniejsza…?

Wyobraź sobie, ONA mówi o Tobie oburzające rzeczy! Twierdzi, że zajmujesz się mną i kochasz mnie… bo przecież kochasz mnie, prawda?…tylko na razie, a już wkrótce znudzę Ci się i Twoje uczucia przeminą! Będziesz mnie źle traktował, zaniedbywał i przedkładał nade mnie jakieś kobiety. Cóż za niesmaczna bzdura! Jakież kobiety zdołałyby Ci przesłonić mój obraz?! Przecież nawet ta jedna, która Ci dopomogła w zdobyciu mnie, bez której, jak słyszałam, w ogóle byś mnie nie miał, w porównaniu ze mną nie ma dla Ciebie najmniejszego znaczenia! Wiem o tym doskonale, słucham Twoich rozmów z nią, jestem świadkiem rozmaitych rzeczy… Nie, nie, to widać, ONA się nie liczy i tym bardziej nie mogą się liczyć żadne inne! Wiem, że liczę się tylko ja, i nigdy nie uwierzę, że mógłbyś się dla mnie zmienić!

Chociaż ONA mówi, że dla niej się zmieniłeś… No nie, nonsens oczywisty! To przecież zupełnie co innego! ONA i ja, cóż za porównanie…!

Tymczasem, póki Cię nie ma, żyję z nią raczej w zgodzie. Gdyby nie rywalizacja o Twoje względy, rozumiałybyśmy się nawet zupełnie nieźle, ostatecznie obie jesteśmy tej samej płci. Nawet zapalam jej od pierwszego kopa w zamian za to, że zawsze wciska mi sprzęgło, co lubię, a czego Ty niekiedy zaniedbujesz. No, ale Tobie mogę wiele przebaczyć.

Przyznam Ci się, że czasem jest mi jej nawet trochę żal. Straciła przecież Twoje uczucia! Wyobrażam sobie, jak ja bym się czuła, gdybym straciła Twoje uczucia…! Nie, co też mówię, w ogóle nie potrafię sobie tego wyobrazić… No i głupia jest, łatwowierna i ma takie idiotycznie dobre serce, a my obydwoje, Ty i ja, jesteśmy jednak trochę wymagający… Byłoby mi jej pewnie bardziej szkoda, gdyby nie to, że sama jest sobie winna. Za dużo naraz chciała mieć, i Ciebie, i mnie, i coś tam jeszcze… A swoją drogą, gdybyś miał mnie traktować tak jak ją i być dla mnie taki nieuprzejmy, nie zniosłabym tego absolutnie!

Zapomniałam Ci powiedzieć, że mnie szalenie zdenerwowali w tych wszystkich warsztatach. Zgodnie stwierdzili, że Selektol jest dla mnie bardzo niedobry i szybko się na nim zestarzeję. Okropnie się przestraszyłam i chciałabym wiedzieć, co Ty na to? Namawiam ją, te idiotkę, żeby mi kupiła któregoś oleju zagranicznego, ale ONA upiera się, że nic bez Twojej zgody nie zmieni. Znalazła się nagle z posłuszeństwem!

Cieszę się, mój Ukochany, że w sierpniu będziemy sami, że będziemy mieli dla siebie chociaż te dwa tygodnie, kiedy ONA wyjedzie. Cieszę się, że należę do Ciebie, a nie do jakiegoś tępego cepa. Przyznam Ci się tylko, że mam kilka takich nieśmiałych uwag… Rozumiem, że Ci może wygodniej chodzić w ciemnych koszulach, ale wolałabym, żebyś, ze względu na mnie, nosił tylko białe. I krawat. Dbasz o siebie i zawsze jesteś piękny, ale kiedy jedziesz do garażu Kwiatkowskie-go, nie zważasz na swój wygląd, a przecież jedziesz mną! No i kwiaty, nie rozumiem, przynosisz mi kwiaty, polem je zabierasz. Wolałabym, żebyś je zostawiał, przecież mają być dla mnie!

Prawdę mówiąc, w ogóle nie pojmuję, po co brałeś ze sobą białe koszule, skoro mnie nie ma tam, gdzie jesteś… Nie wiem, czy życzysz sobie, żebym Ci napisała coś o niej. Czytała mi Twoją kartę i robiła jakieś głupie komentarze, coś tam takiego, że już jeden dzień Ci wystarczy, żebyś się zaczął oglądać za jakimiś dziwkami. Nie do pojęcia, o co jej chodzi, cóż masz robić, skoro mnie n nie ma? Zdaje się, że ostatnio ONA nie czuje się cudownie, robi na mnie takie wrażenie, jakby była zmęczona i przygnębiona, a pracy ma rzeczywiście dużo. Sprzeczałam się z nią o to, które z was prowadzi właściwie tę waszą głupią wojnę, Ty czy ONA. ONA twierdzi, : Ty. I mówi, że to przez to, że Ty chcesz udawać wielkiego gieroja, taki pan haremu, Casanovą najpiękniejszy z całej wsi, a dookoła Ciebie same niewolnice, i panicznie się boisz, żeby ktoś nie pomyślał przypadkiem, że Ci zależy na jakiejś kobiecie. Pewnie, sama bym się wstydziła, gdyby mi zależało na jakiejś kobiecie… I żeby udowodnić tę swoją władzę, zaczynasz się zachowywać jak złośliwy gbur, popadając stopniowo w coraz większą przesadę. Nie wierzę jej wcale, ale ONA mówi, że jeszcze się sama przekonam. Mam wrażenie, że jest bardzo na Ciebie rozgoryczona, wątpię, czy słusznie. Nie wiem, czy da mi jeszcze kawałek papieru, żebym mogła skończyć ten list…

Dała mi kawałek papieru. Powiedziała, że mogę sobie do Ciebie pisać nawet epopeję, ONA się nie będzie wtrącać. Bardzo słusznie.

Więc mnie się wydaje, że ONA przesadza. Chciałaby, żebyś jej okazywał jakąś tam życzliwość, sympatię, żebyś był miły i uprzejmy… Niedorzeczne wymagania! Może miałbyś ją nawet ściskać, tulić, całować, smarować jakąś pastą, bredzić, że ją kochasz i Bóg wie, co jeszcze?! Cóż ONA sobie wyobraża? Wszystkie Twoje czułości są dla mnie i mnie powinna otaczać Twoja tkliwość. ONA się obejdzie.

Możliwe, że to nie tylko ONA ma takie zwyrodniałe pomysły, inne kobiety także. Najlepszym dowodem na to, że wszystkie mają pomieszane w głowie, była ta scena w zimie, kiedy wyjechali całą paczką do jakiegoś domu w lesie, ONA Ci o tym nie mówiła, ukryła to przed Tobą, żeby, jak twierdzi, nie zdemoralizować Cię do reszty, ale ja Ci o tym opowiem. Znam tę historię, bo przy mnie relacjonowała ją jednej swojej przyjaciółce.

W tym leśnym domu było mało miejsca, więc nocowali po kilka osób w każdym pokoju, ONA spała razem z Barbarą i jej mężem, zdaje się, że ich nie znasz, ale to nic nie szkodzi. Barbara i jej mąż mieli łóżka pod jedną ścianą, a ONA pod drugą, naprzeciwko. Był straszny mróz, dwadzieścia stopni, samochody stały na dworze przez trzy dni, więc mąż Barbary wymontował akumulator i zabrał do pokoju. Trzeciego dnia rano ONA się obudziła i usłyszała, że mąż Barbary coś szepcze, miała jeszcze zamknięte oczy i nie widziała, z kim rozmawia, tylko słyszała, co mówi. Mówił czule, serdecznie, wręcz namiętnie, z wyraźnym, wielkim uczuciem.

- Moje maleństwo, nie zimno ci? Nie wieje? Czekaj, okryję cię kocykiem, będzie maleństwu kochanemu cieplutko, nie zmarznie…

ONA mówi, że przez chwilę nie wiedziała, co zrobić, bo to podsłuchiwanie wydało jej się nietaktowne, ale oni byli już chyba z osiem lat po ślubie, więc poczuła się wstrząśnięta i nie wytrzymała.

- Barbara, on tak do ciebie…? - spytała, podobno z nabożnym szacunkiem.

Barbarę poderwało na łóżku tak, że aż to łóżko przejechało kawałek po podłodze.

- Do mnie…!!! - wrzasnęła okropnym głosem. - Oszalałaś, do mnie by tak mówił! Przez usta by mu nie przeszło! Zobacz, co robi… !!!

No więc ONA się też poderwała i spojrzała. Mąż Barbary robił to, co powinien, mianowicie otulał pod kołdrą akumulator angielskim kocem. Doprawdy, na stosunek tych głupich kobiet do jak najwłaściwszej i najsłuszniejszej troski ogarnia szczery niesmak…

Takiej samej troski spodziewam się, mój Najdroższy, od Ciebie. Bo od niej nie, co do tego nie mam złudzeń. Prosiłam ją, żeby mi od razu sprawdziła ten akumulator i ciśnienie w oponach, ale odmówiła, twierdząc, że nie ma pieniędzy. Zamierza zapłacić rachunek telefoniczny, sam powiedz, czy nie idiotka? Niech spróbuje przejechać na telefonie chociaż z pół kilometra!

Tak mnie wyprowadziła z równowagi tą kretyńską dbałością o głupi, nieruchawy aparat, że musiałam się na niej zemścić. Uszczypnęłam ją w palec sprężyną, kiedy mi zdejmowała wycieraczki, chociaż w zasadzie byłam bardzo za zdjęciem, bo ciągle mnie męczyła myśl, że je ukradną. Trochę głupio się czuję z taką gołą przednią szybą, ale na szczęście jest piękna pogoda i nie rzuca się to w oczy. Gdybyś sobie życzył, żebym jej odmówiła posłuszeństwa, tylko mi to powiedz. Spełnię natychmiast każde Twoje polecenie.

Myślałam, że w niedzielę obie będziemy odpoczywały, bo wydawała się kompletnie wykończona, ale wywarto na nią jakąś presję i musiała wozić różne osoby. Upał był straszliwy i w końcu, po całym dniu, już w drodze powrotnej do domu, całkowicie przestała panować i nad sobą, i nade mną. Musiałam sama jej pilnować, sama decydować o sposobie jazdy i sama się starać, żeby nie spowodować jakiegoś niepożądanego wypadku. Potwornie to było męczące, dobrze chociaż, że mi w tym zbytnio nie przeszkadzała.

W piątek ONA układała sobie kabałę, wiesz, taką z kart, wyjaśniła mi, o co w tym chodzi, i z tej kabały wyszło jej, że poderwałeś tam jakąś panią, która w ciągu tygodnia okaże się beznadziejna i do kitu, i zaraz zostanie przez Ciebie porzucona, więc wcale się tym nie przejmuję. Wiem, że wrócisz do mnie stęskniony i kochający. Chętnie wyjechałabym po Ciebie na dworzec, ale nie jestem pewna, czy ONA da się namówić, a sama, jak wiesz, niestety nie mogę… Szkoda.

Co do tej pani natomiast, jedno mnie tylko niepokoi. Ona mówi, że możesz od niej coś dostać, nie wiem, co to może być, ale sądząc z tonu, coś przerażającego. Zapewne jakiś przedmiot, trujący czy jadowity, którego jad przechodzi na posiadacza i jakoś tam się potem uzewnętrznia. Przeraziło mnie to, przyznam Ci się, że czymś takim byłabym zrozpaczona, nigdy przecież nie wiadomo, czy w jakichś szczególnych okolicznościach nie przeszłoby i na mnie! Zgroza ogarnia na myśl, że mogłabym dostać na przykład jakichś parchów na karoserii…!!! Proszę Cię, mój drogi, nie ulegnij żadnym namowom, nie bierz tego od tej pani…

Jestem pewna, że mi odpiszesz. ONA myśli, że do niej napiszesz także, ale ja sądzę, że będziesz wolał korespondować ze mną. Gdybyś chciał, żebym jej coś powtórzyła, proszę bardzo, mogę. Na pewno wolisz mnie niż ją, jestem młodsza od niej, ładniejsza i bez porównania bardziej posłuszna.

Całuję Cię, mój Najdroższy, i warczę specjalnie dla Ciebie, subtelnie i czule. Wracaj do mnie jak najprędzej! Wierzę, że będziesz mi wierny i że będziesz mnie zawsze kochał tak, jak ja Ciebie.

Twoja na wieki, stęskniona i kochająca

SKODA

 

Mój Najdroższy Właścicielu!!!

 

Piszę do Ciebie, chociaż mi jeszcze nie odpisałeś i chociaż ONA mówi, że w ten sposób się hańbię i tracę w Twoich oczach. Ale po pierwsze, wierzę, że mi odpiszesz, po drugie, jestem za Tobą tak stęskniona, że nie mogę się powstrzymać, a po trzecie, muszę Ci na nią naskarżyć.

ONA sobie naprawdę za dużo pozwala! Chciałabym wiedzieć, jak długo jeszcze będzie woziła mną tę wstrętną makulaturę?! Co ONA sobie myśli, cóż ja jestem, śmietnik miejski czy co?! I gdyby to chociaż w bagażniku, ale nie, na moim tylnym siedzeniu!!! Zniosła ją z góry trzy dni temu i do tej pory nie potrafi dotrzeć do składnicy we właściwych godzinach! Mówi, że to Ty kazałeś jej usunąć to z domu, bardzo dobrze, niech usuwa, ale przecież nie kosztem mojego wnętrza! Jestem oburzona i uważam, że powinieneś jej powiedzieć parę słów!

Na domiar złego zmartwiłam się ogromnie moim filtrem. W warsztacie powiedzieli, że w żadnym wypadku nie należy go płukać, bo tam jest uszczelka, która potem puszcza, i nie ma siły, trzeba kupować nowy. Podobno filtrów nie ma. Nie mogę tej wstrętnej zołzy namówić, żeby spróbowała sprawdzić, czy gdzieś nie dostanie, bo może jednak są. Cały czas zasłania się brakiem pieniędzy, co zaczyna mnie denerwować prawie tak samo jak Ciebie. Dobrze chociaż, że wcale mną tak dużo me jeździ, Ty jeździłeś więcej.

Dzisiaj latała jak kot z pęcherzem, włóczyła mnie po całym mieście, usiłując pożyczyć od kogoś przynajmniej nędzne parę złotych, i słusznie, bo przecież już zupełnie nie miałam benzyny. Prawdopodobnie w końcu jej się to udało, ponieważ kupiła mi dziesięć litrów. Wolałabym, żeby kupiła dwadzieścia, ale uparła się, że nie ma za co. Idiotyczny argument. Naprawdę zaczynam tracić do niej cierpliwość, ostatecznie od czego ONA jest? Jak śmie nie mieć dla mnie pieniędzy?!

Nie byłyśmy nawet w żadnym sklepie, chociaż jutro jest święto, nie wiem, co ONA będzie jadła. Zamierza się zagłodzić czy co? Powiedziała, że jeśli jutro będzie ładna pogoda, znów mnie umyje, ale nie jestem z tego zadowolona. ONA mnie myje nad Wisłą, wiesz gdzie, tam daleko za Wałem Miedzeszyńskim, w pobliżu miejsca, gdzie odpadła mi rura. Jak dla mnie, to ta woda wcale nie jest dostatecznie czysta, Wisłą płynie po wierzchu coś takiego dziwnego, co budzi we mnie obrzydzenie. ONA mówi, że to jest homogenizowane łajno, i możliwe, że ma rację. Wszyscy ludzie wchodzą w to z wiaderkami, stoją i patrzą dość beznadziejnie, czekając na jakiś czystszy kawałek wody. ONA ostatnio nie wytrzymała, przestała czekać i zaczęła odgarniać to szczotką, przy czym wstyd mi było za nią, bo wyglądała, jakby zwariowała i zamiatała Wisłę. Żeby chociaż pomogło, ale i to nie, tyle zyskała, że jej to zostało na szczotce.

Tak bym chciała wyjechać po Ciebie na dworzec, ciągle o tym myślę, ale nie wiem, czy się zgodzisz, bo przecież ONA by też musiała jechać, a jestem pewna, że wcale jej nie chcesz oglądać. Żadna przyjemność przebywać w jej towarzystwie, bo wygląda, powiem Ci szczerze, beznadziejnie. Chodzi w kółko w jednej kiecce i mówi, że nie może włożyć żadnej innej, bo nie ma letniej torebki. Co nas to obchodzi, że ONA nie ma torebki? Zupełnie nie rozumiem, jak może się komukolwiek podobać, i co ci faceci w niej widzą. Jeden przyczepił się właśnie przy ostatnim myciu nad Wisłą, mnie on się wcale nie podobał i jej, o ile wiem, też nie, ale ONA jemu tak. Pewnie ma zły gust. Gdyby zaczęła z nim jakieś konszachty, od razu Ci o tym napiszę.

Nie jestem pewna, czy uda mi się z nią jakoś trwale zaprzyjaźnić, odnoszę wrażenie, że ONA nie ma dla mnie serca. Na początku, jeszcze w zimie, miała aż za wiele, ale potem jakoś straciła. Wcale mnie to nie martwi, w zupełności wystarczy mi jeden właściciel, szczególnie, że tym właścicielem jesteś Ty. Ty mnie kochasz, a ONA mnie tylko używa. No owszem, opiekuje się i robi dla mnie różne rzeczy, ale to z obowiązku. A przedtem też mnie kochała, kto wie, czy nie bardziej od Ciebie. Ciekawe, co jej się stało… Wiesz, podejrzewam, że zrobiła się po prostu zazdrosna, oszalała chyba do reszty.

Przyszedł do mnie jakiś człowiek, kiedy stałam na parkingu przed Teatrem Wielkim, obchodził tak całe towarzystwo, a stało nas tam dość dużo, i wetknął mi za wycieraczkę jakąś kartkę. Wycieraczki miałam, ubrana byłam kompletnie, bo poprzednio mżył deszcz. ONA tę kartkę potem wyjęła. Człowiek reklamował jakiś warsztat, który wykonuje zabezpieczenie przed kradzieżą i tym podobne usługi. ONA tę kartkę schowała dla Ciebie, nawet jej nie czytając porządnie, ale nie radzę Ci z tego korzystać i zaraz Ci powiem dlaczego. Okropna historia!

Okazuje się, że narwał się na to Stefanek, ten wasz znajomy. Miał taką instalację, która wyła, jeśli ktoś niepożądany próbował dostać się do samochodu, trzeba ją było ciągle włączać i wyłączać. Włączył ją, kiedy poszedł na brydża na Górnośląskiej, a swojego Wartburga zostawił na ulicy. Byłyśmy przy tym, wszystko widziałam i dyszałam, bo ONA też grała w tego brydża, a mnie postawiła akurat tuż przy Wartburgu. Grali okropnie długo, wyszli dopiero o pierwszej, rozmawiali i zrozumiałam, że Stefanek wygrał jakiegoś szlema czy coś w tym rodzaju. Był tym tak nieprzytomnie przejęty, że zapomniał o swoim zabezpieczeniu. Wetknął kluczyk w drzwiczki i wówczas zaczęło wyć.

Ale jak wyć…! Wyobrazić sobie tego nie potrafisz, myślałam, że ogłuchnę, istny koniec świata, wyło i wyło jak wściekłe. Stefanek wyszarpnął kluczyk, usiłował wyłączać instalację, bezskutecznie, bo coś mu się zablokowało. Porobiły się straszne rzeczy, ludzie zaczęli wylatywać z domów, przyjechała milicja, ktoś wylał z okna wiadro wody, a to ciągle wyło. Stefanek o mało nie oszalał, próbował wyłączać wszystko, co popadło, milicja mu pomagała, ludzie wymyślali i awanturowali się, zapalił silnik, przez co wycie się jeszcze wzmogło, było coraz gorzej. W końcu odjechał, cały czas wyjąc o wiele lepiej niż straż pożarna, pojechał nad Wisłę i tam wreszcie udało mu się to zepsuć. A już był podobno bliski zepchnięcia samochodu do wody. No i wyszło na jaw, że robił to swoje zabezpieczenie właśnie w tamtym warsztacie. Wprawdzie przyznał się, że coś tam sobie samodzielnie ulepszył, ale pomimo to nie radziłabym Ci go naśladować. Gdyby, nie daj Boże, padło na mnie i ja bym tak wyła… Nie wiem, ale chyba nie przeżyłabym takiej straszliwej kompromitacji. Ten wartburg musi być z kamienia, skoro to zniósł!

Wróciła z urlopu ta jej ruda przyjaciółka, Krystyna, którą ostatnio kazałeś mi tak często obsługiwać. Natknęła się na mnie na mieście, kiedy stałam przed sklepem, zatrzymała się i czekała bardzo długo, bo była pewna, że to Ty mną jeździsz i zaraz się pokażesz. Nie wiedziała, ze wyjechałeś. Rozmawiała ze mną i pytała, gdzie mój pan, ale nic jej nie odpowiedziałam. Poczuła się tak zaskoczona, kiedy ze sklepu wyszedłeś nie Ty, tylko ONA, że w ogóle zapomniała, dokąd chciała jechać. Mówiła, że na Żoliborz, potem, że na Wolę, potem, że na jakiś dworzec, aż w końcu całkiem zrezygnowała, chociaż ONA proponowała, że ją podrzuci. ONA jej nie lubi, tej Krystyny, i wyznam Ci szczerze, że ja też za nią nie przepadam. Chwilami czuję do niej nawet wyraźną niechęć, nie wiem dlaczego. Może z tego względu, że jest jakaś taka pewna siebie, agresywna, zagarnia Cię sobie wręcz bezczelnie, a do mnie odnosi się lekceważąco, jakbym się w ogóle nie liczyła. Jakbym była byle jakim przedmiotem, a nie największą miłością Twojego życia. Nie, stanowczo jej nie lubię!

Nie mogę się doczekać Twojego powrotu, a jeszcze tyle czasu…

Całuję Cię, mój Skarbie, i czekam, stęskniona.

Wyłącznie Twoja

SKODA

 

Jak to, więc mi nie odpisałeś?! Do niej napisałeś, a do mnie nie?! Jak mogłeś…?!!!

Jestem naprawdę niemile zaskoczona, rozczarowana, dotknięta i jeśli Ci to przebaczę, to tylko dlatego, że w liście do niej okazałeś takie zainteresowanie mną, że aż ONA poczuła się urażona.

- Jedno parszywe koło tego samochodu - powiedziała z rozdrażnieniem - obchodzi go tysiąc razy więcej niż ja w całości!

No pewnie, a cóż ONA sobie wyobrażała?! Od razu pocieszyłam się trochę i uspokoiłam, chociaż zirytowała mnie ta jej głupia uwaga. Parszywe koło, rzeczywiście…! Sama jest parszywa!

Zemściłam się. Kosztowało mnie to dużo samozaparcia, ale trudno, przemogłam się i przebiłam sobie dętkę. Nie uczyniłam tego nagle, bo się bałam, że ta idiotka zgłupieje i zrobi mi coś złego, tylko powoli i łagodnie wypuściłam powietrze na mieście, w starannie wybranym miejscu, tuż obok stacji obsługi. Poczuła to natychmiast, a przy tym wszyscy wokół zaczęli jej zwracać uwagę, machając rękami. Przejechała ostrożnie kilkanaście metrów do tej stacji obsługi, tam jej zmienili koło, założyli zapasowe i wtedy nie pozostało jej już nic innego, jak tylko sprawdzić ciśnienie we wszystkich. Ja wiedziałam, że mam wszędzie za mało, ONA się o tym przekonała dopiero przy sprawdzaniu. Od razu też kazali obejrzeć akumulator, z którego wszystko wyparowało, więc doleli wody. Możliwe, że destylowanej, a możliwe, że z kranu. Blada była na twarzy przez cały czas i włosy stały jej dęba na głowie, bo miała przy sobie tyko siedemdziesiąt złotych, a nie wiedziała, ile to będzie kosztowało. Teraz musi oddać moją dętkę do wulkanizacji i chce czy nie chce, niech się stara o pieniądze. W najbliższym czasie zamierza mnie zawlec do Gdyni, bo wraca z Kanady ta jej ciotka i rodzina chce po nią wyjechać. Ciotka wraca Batorym. Pojadę dla świętego spokoju, raczej niechętnie, ale pojadę, bo po tej dętce coś jej się ode mnie należy. Z zadowoleniem stwierdzam, że ją mocno wystraszyłam. Liczę przy tym na to, że wreszcie uwolni mnie od tej obrzydłej makulatury, która zajmuje całe tylne siedzenie i nie zostawia miejsca dla pasażerów. Będzie zmuszona, bo rodzina razem z makulaturą w żaden sposób się nie zmieści.

Twój znajomy umówił się z nią, że przyśle jej szczegółowe sprawozdanie z wydarzeń, związanych z tym Mikrusem głównego księgowego waszej instytucji. On się nazywa Morsakiewicz, ten główny księgowy, prawda? Ma to być wyjaśnienie w kolejnych punktach całej tej tajemniczej historii, która się tak dziwnie skończyła. Sama jestem jej ciekawa i mam nadzieję, że też się dowiem.

Oczywiście, Ukochany mój, że po przyspawaniu rury warczę zupełnie inaczej i znacznie sympatyczniej, jak możesz w ogóle pytać?! Od początku przecież warczałam subtelnie i cicho i nie rozumiem, skąd Ci się wzięły jakieś wątpliwości. Dla Ciebie będę warczała jeszcze piękniej! Całuję Cię, mój najdroższy Właścicielu, chociaż jestem na Ciebie jeszcze odrobinę obrażona. Mam nadzieje, że do mnie jednak napiszesz, a w każdym razie ucałujesz mnie z uczuciem już na Dworcu Głównym. Przecież chyba ta obrzydliwa megiera jednak po Ciebie wyjedzie?

Do zobaczenia, mój Skarbie!

Zawsze Twoja

SKODA

 

Mój najdroższy Panie i Władco!

 

Piszę od razu, chociaż od Ciebie nic jeszcze nie zdążyło przyjść. bo ta historia mikrusa Morsakiewicza jest wręcz niesamowita. Budzi doprawdy mieszane uczucia, od rozbawienia po zgrozę. Opiszę Ci ją, póki jeszcze pamiętam, bo ta kretynka oczywiście pożyczyła komuś cały spis wydarzeń i zdaje się, że nie odzyska go już nigdy.

Otóż zaczęło się od tego, że Morsakiewicz pojechał po mikrusa razem z synem, ten syn, jak wiesz, jest już dorosły i ma prawo jazdy, i odebrali samochód gdzieś na .Pradze albo na Żeraniu, albo w jakimś punkcie Motozbytu, miejsca nie jestem pewna, bo ONA je zlekceważyła. Odebrali w każdym razie po południu i ruszyli do domu.

Prowadził Morsakiewicz, jechał normalnie, syn siedział obok i żaden z nich nie mógł zrozumieć, dlaczego wszyscy inni kierowcy wygrażają im pięściami albo pukają się w głowę. Natężenie tych gestów rosło po każdym skręcie i syna wreszcie coś tknęło. Poprosił, żeby ojciec się zatrzymał, wysiadł, obejrzał samochód i powiedział:

- Tato, wrzuć prawy migacz. Morsakiewicz wrzucił.

- Nie - powiedział syn. - Nie lewy, tylko prawy!

- Przecież wrzucam prawy! - zdziwił się Morsakiewicz.

Okazało się, że kierunkowskazy działają odwrotnie. Zawrócili czym prędzej do tego miejsca odbioru, tam im poprawili tę instalację, wyjechali ponownie i bardzo szybko zaczęło się to samo, wygrażanie pięściami i pukanie w głowę. Znów się zatrzymali, sprawdzili, stwierdzili, że tym razem kierunkowskazy działają równocześnie, oba razem, więc znów zawrócili do punktu wyjścia i Morsakiewicz nawet zrobił coś w rodzaju awantury. Naprawiali znacznie dłużej i w końcu powiedzieli do niego takie słowa:

- Panie, na to nie ma siły. Albo będą działały odwrotnie, albo razem, albo wcale. Co pan wybiera?

Morsakiewicz wybrał odwrotnie i powiedział, że się przyzwyczai. Pojechali wreszcie do domu i Morsakie-: już teraz bardzo pilnował, żeby wrzucać lewy zamiast prawego, więc dojechali szczęśliwie. Moim zdaniem, ten mikrus to zupełne tępadło i było mu wszystko jedno, w jakim świetle się zaprezentuje, jednostka bez honoru i ambicji.

Zaraz drugiego dnia, tak jakby pojutrze, wysiadł w nim skrzynia biegów. Morsakiewicz był na mieście blisko tego macierzystego warsztatu, poszedł tam na piechotę, zgłosił reklamację, wzięli mikrusa na hol przywlekli do siebie i naprawili. Morsakiewicz znów wyjechał, przyjechał do domu, ale nazajutrz rano nit mógł ruszyć, bo żaden bieg nie wchodził. Przez telefon zrobił porządną awanturę, przyjechali, zabrali samochód, ale za holowanie musiał zapłacić oddzielnie, bo nie wchodziło w zakres reklamacji. Po dwóch dniach odebrał to głupie pudło, dotarł do domu i wtedy żona powiedziała, że on się obchodzi z samochodem źle i brutalnie, więc teraz ona będzie jeździć. Rzeczywiście, jeździła szczęśliwie całe dwa dni.

Trzeciego dnia nastąpiło coś przeraźliwie kompromitującego. Ten mikrus miał przedziwną właściwość, której, przyznam Ci się, ja sama nie rozumiem i nie potrafiłabym naśladować. Otóż przy hamowaniu, a ściślej już po zahamowaniu, kiedy powinien był stać w miejscu, robił jeszcze jakiś taki skok do przodu, zupełnie niespodziewany, i dopiero potem się zatrzymywał. Morsakiewiczowa już o tym wiedziała, ale jeszcze nie była przyzwyczajona. Jechała aleją Niepodległości w kierunku Chałubińskiego i znalazła się na rogu Koszykowej. Z Koszykowej, z prawej strony, wyjeżdżał mercedes, który skręcał w lewo, w aleję Niepodległości. Musiała go przepuścić, więc zahamowała, ale zapomniała o tym skoku, a była blisko, no i mikrus wykonał swój skok. Trafił w mercedesa akurat w chwili, kiedy mercedes był na łuku i pchała go siła odśrodkowa, wystarczyło lekkie pukniecie, żeby się przewrócił do góry nogami, a mikrus, oczywiście, po tym wyczynie znieruchomiał.

Morsakiewiczowa przeżyła straszne chwile, bo nie tylko przyjechała milicja, ale zebrał się tłum ludzi i wszyscy bili brawo i krzyczeli:

- Panie władzo, nagrodę trzeba dać, a nie karać, mikrus przewrócił mercedesa…!

Wyobrażam sobie uczucia tego nieszczęsnego mercedesa…! Potworne! A ten tumanowaty Mikrus w ogóle się tym nie przejmował!

Następnie znów nawaliła w nim skrzynia biegów, nawalała tak raz za razem, po każdej naprawie przejeżdżał ledwie kilkanaście kilometrów i wreszcie zdenerwowali się wszyscy. W warsztacie poinformowali Morsakiewicza, że skrzynie biegów generalnie stanowią słaby punkt mikrusów i tę u niego trzeba wymienić na inną. Przyjechała ekipa z Mielca i zamieszkała u Morsakiewicza, bo diet na hotel nie mieli.

Morsakiewicz, jak wiesz, mieszka w domkach fińskich na Wawelskiej. Rozlokowali się tam jakoś i przez trzy dni Morsakiewiczowa musiała ich karmić, mówiła, że wychodzi jej na to trzy kilo kiełbasy, dwadzieścia jajek i litr wódki dziennie i tak kosztownych gości jeszcze dotychczas nie miała. Wymienili tę skrzynię biegów. Nowa działała dobrze, nie psuła się, więc Morsakiewicz nabrał odwagi i postanowił jechać z rodziną samochodem na urlop.

Co mu wpadło do głowy, żeby wybrać się do Białowieży, nikt nie potrafił zrozumieć, a on potem sam sobie bardzo się dziwił. Oczywiście nowa skrzynia biegów wysiadła mu dokładnie w środku puszczy późnym popołudniem. Dookoła nie było żywego ducha, to znaczy ludzi, bo zwierzęta owszem. Stał tam i stał, zapadła noc, jakieś okropne dźwięki rozlegały się dookoła, wszyscy wiedzieli, że tam są żubry, niedźwiedzie i dziki, cała rodzina schowała się w samochodzie i trzęsła się ze strachu. Uważali, że dobrze byłoby rozpalić ognisko, ale bali się wyjść, poza tym podobno straszliwie gryzły tam komary. Nie wiem, czy te żubry i niedźwiedzie powychodziły na szosę, oni twierdzili, że tak, w każdym razie żywi doczekali świtu, a o świcie pojawił się jakiś traktor. Morsakiewicz rzucił się na traktorzystę, rodzina klęczała na drodze ze łzami w oczach i ten traktorzysta zgodził się doholować ich do jakiegoś ludzkiego miejsca. Za dwadzieścia kilometrów holowania zażądał dwustu złotych, a Morsakiewicz zapłacił bardzo chętnie, bo nie tylko wchodziły w grę niedźwiedzie, ale nie mieli już także nic do jedzenia.

Kilka dni urlopu spędzili tam, gdzie był warsztat, skrzynię biegów znów naprawiono i wrócili do Warszawy. Morsakiewicz był uparty i ponownie wybrał się na jakiś wyjazd, niezbyt odległy, ale i tak z powrotem został przywleczony. Na holu nauczył się już jeździć doskonale, tyle że wypadało mu to dosyć kosztownie.

O ile sobie przypominam, bo spis wydarzeń, jak Ci mówiłam, już przepadł, mikrus nie ograniczył się do skrzyni biegów, psuł wszystko, co tylko dało się zepsuć. Urywał linki sprzęgła i gazu, robił jakieś sztuczki z prądnicą, za pomocą tego swojego skoku porozbijał różne rzeczy i w rezultacie Morsakiewicz obliczył, że jeden przejechany samodzielnie kilometr kosztował go dwieście dwadzieścia złotych. Powiedział, że na takie sumy go nie stać, taksówki wypadają znacznie taniej i zdecydował się tego tumana sprzedać.

Dał ogłoszenie i zgłosiło się jakieś młode małżeństwo. W pierwszej chwili Morsakiewicz chciał dostać za swój cudowny samochód trzydzieści tysięcy złotych, tale w gruncie rzeczy jest przecież człowiekiem przyzwoitym, więc sumienie go ruszyło. Uświadomił sobie, j jakim okropieństwem zamierza tych niewinnych ludzi i obdarzyć, i wycofał się z transakcji. To znaczy, usiłował wycofać się z transakcji, ale nowi nabywcy mu na to nie pozwolili, naparzyli się na tego mikrusa do szaleństwa i uparli się przy zakupie. Wobec tego Morsakiewicz uległ, ale obniżył cenę, powiedział, że chce tylko dwadzieścia pięć tysięcy.

No i tu nastąpiło to dziwactwo, którego tak długo nikt nie mógł zrozumieć. Owo młode małżeństwo też zaliczało się do ludzi uczciwych i przyzwoitych. Powiedzieli, że nie mogą go krzywdzić, nie zgodzili się na obniżkę i trwali przy trzydziestu tysiącach. Morsakiewicz się zdenerwował, trzydziestu nie chciał, oni się zacięli, pokłócili się i w końcu doszło do tego, że wzajemnie wytoczyli sobie sprawę sądową o sporną sumę pięciu tysięcy złotych, które pchali w ręce jedni drugim i nikt ich nie chciał wziąć.

Morsakiewicza wreszcie pohamowali koledzy, spytali go, czy zwariował do reszty, przecież zna sądownictwo, chyba stracił rozum, skoro rzuca się w to bagno. Morsakiewicz oprzytomniał, wycofał pozew, wziął te pięć tysięcy, ale czuł się moralnie upadły i był pełen rozgoryczenia. Jeszcze miał nadzieję, że mikrus spod domu w ogóle nie ruszy i oni sami się przekonają, ale nic podobnego nie nastąpiło. Mikrus ruszył i odjechał, jakby mu nagle skrzydła wyrosły.

Dla mnie to wszystko razem jest wprost okropne i nie do pojęcia. Mikrus skompromitował się nieodwracalnie, na jego miejscu spaliłabym się ze wstydu. Tak się jednakże zastanawiam, że może on po prostu nie lubił Morsakiewicza i chciał należeć do kogoś innego, a nie miał innego sposobu zmienić właściciela, jak tylko za pomocą kompromitacji. To też możliwe i pod tym względem mogłabym go nawet zrozumieć…

Co za szczęście, że moim właścicielem jesteś Ty…!

Całuję Cię, mój Najdroższy

Twoja

SKODA

 

Mój Ukochany Właścicielu !!!

 

Och, no dobrze, rozumiem. Uściski i ucałowania od Ciebie ONA mi przekazała. To przykre, nie dostawać bezpośredniej korespondencji, ale godzę się z tym, bo rozumiem, że nasze wzajemne uczucie jest zarazem naszą wspólną tajemnicą. Wyczuwam Twoją miłość nawet w słowach skierowanych do niej.

Właściwie ONA sama mnie w tym utwierdziła. Nadęła się i rozzłościła na Ciebie, cały czas jest wściekła, rozgoryczona i obrażona, mówi, że do mnie zwracasz się znacznie czulej niż do niej i okazujesz mi znacznie więcej zainteresowania. A podobno powinieneś ją kochać. Cóż za idiotka…! Te jej głupie złudzenia są tak przygnębiająco uporczywe, że chwilami odczuwam dla niej litość. Nieszczęsna, zaślepiona kretynka!

Spotkałyśmy Kwiatkowskiego, który podłożył Ci świnię. Powiedział, że wcale nie protestuje przeciwko przywożeniu jej do jego garażu i jeżeli Ty nie pozwalasz jej tam jeździć, to czynisz to z własnej inicjatywy. Dawał do zrozumienia, że, jego zdaniem, musisz mieć w tym jakieś własne cele, które ukrywasz i przed nią, i przed nim, i w dodatku zdradził, że Krystyna tam kiedyś była. ONA poczuła się tą informacją wstrząśnięta, ale objawiła swój wstrząs dopiero po pożegnaniu Kwiatkowskiego, bo przy nim symulowała spokój i obojętność. Potem zaś o mało nie wpakowała mnie pod tramwaj. Jechała zupełnie nieprzytomnie, znów musiałam sama pilnować, żeby nie popełniła jakiejś głupoty.

Nie rozumiem, o co jej chodzi, ten garaż Kwiatkowskiego jest przecież nie dla niej, tylko dla mnie, ONA może się myć gdzie indziej! To ja powinnam być zdenerwowana brakiem dostępu do ciepłej wody! Zauważyłam, że najbardziej wpłynęła na nią wiadomość o Krystynie, nie pojmuję, co ją to obchodzi, ten volkswagen Krystyny jest mały i jego mycie wcale mi nie przeszkadzało, a poza tym teraz, kiedy Ciebie nie ma, Krystyna również tam nie bywa. Nie, doprawdy, zupełnie tych jej stanów nie rozumiem.

A propos mycia, to ONA myje mnie nie tak starannie jak Ty. Zrezygnowała wprawdzie z homogenizowanego łajna w Wiśle i znalazła sobie jakieś jeziorko daleko za Grochowem, nawet czyste, ale co z tego, skoro po myciu ONA mnie wcale nie smaruje żadną pastą ani kremem, aż się boję, że mi karoseria spierzchnie, a poza tym wyjeżdża się stamtąd po piachu i na szosie znów jestem zakurzona prawie tak jak przed myciem. Powinieneś był jednak dopuścić ją do garażu Kwiatkowskiego, nie zważając na jego głupie intrygi.

Tęsknię do Ciebie i doczekać się już nie mogę, kiedy wrócisz! Ten miesiąc Twojej nieobecności wlecze się po prostu w nieskończoność! Przyglądam się innymi właścicielom przy rozmaitych okazjach i wyraźnie widzę, że w porównaniu z Tobą są to same żłoby, gbury j i niewydarzone ohydy. Mój Najdroższy, Ukochany, Ty jesteś jeden na świecie i dla Ciebie tylko chcę warczeć ] i jeździć! Wiem, że ja dla Ciebie też jestem jedyna na świecie…

Jutro po południu jedziemy do Gdyni, bo przyjeżdża z Kanady Batorym ta ciotka. Nie jedziemy same, zabieramy jej matkę i jeszcze jedną ciotkę, a wracamy pojutrze. Będziemy tam nocować, bo Batory ma przybić pojutrze rano, nie wiadomo o której godzinie. Makulaturę dzisiaj wreszcie usunęła.

O ileż piękniejsza byłaby ta podróż, gdybyś to Ty mną jechał! Całuję Cię, mój Umiłowany, czule i namiętnie, i tęsknię…

Twoja na zawsze

SKODA

 

Mój Ukochany Władco!!!

 

Słuchaj, co przeżyłam, tego ludzkie słowo nie opisze! Co za podróż potworna, coś mi się stało! Zdenerwowana jestem do szaleństwa, chociaż, zdawałoby się, dolegliwość minęła, ale nie jestem tego pewna i nie wiem, co mi było. Poza tym, wycieraczki…!!! Nie, czekaj, muszę Ci to powiedzieć po kolei, muszę się wyżalić przed Tobą, wypłakać, bo inaczej się nie uspokoję! Jakie to szczęście, że zobaczę Cię już za osiem dni!

W tamtą stronę wszystko było w porządku i nazajutrz rano też. Ta jej rodzina poleciała do portu już o wschodzie słońca, ale ONA miała dosyć przytomności umysłu, żeby się bez potrzeby nie śpieszyć, i obie pojechałyśmy dopiero w południe. Batory istotnie przypłynął bardzo rano, ale najpierw długo stał na redzie, dopiero potem przybił, potem zaczęło się wysiadanie i kontrola celna, następnie zaś ta jej ciotka zaginęła. Pokazała się im z daleka o wpół do pierwszej, po czym gdzieś przepadła i nie można jej było znaleźć. One wszystkie już zaczęły rwać włosy z głowy na myśl, że może’ straciła rozum, wiozła coś nielegalnego i przymknęli ją, ale znalazła się o wpół do czwartej. Sama już zaczynałam być ciekawa, co się z nią stało.

To wariatka, mam wrażenie. Okazało się, że z ciekawości została za jakimiś dziwnymi ludźmi, którzy wieźli potworny bagaż, skrzynie wielkości wagonów kolejowych, ponieważ koniecznie chciała zobaczyć, co oni tam mają i jak ich kontrola celna potraktuje. Ciekawość zemściła się na niej, bo oni wieźli bębny murzyńskie, całą kolekcję, od takich małych do takich jak pół słonia, i w pierwszej chwili nikt nie wiedział, jak je oclić. W grę wchodziły podobno rozmaite możliwości, instrumenty muzyczne, artystyczne wyroby ludowe, przedmioty użytkowe ze skóry i coś tam jeszcze, i cała kontrola celna przez parę godzin zajęta była wyłącznie murzyńskimi bębnami. No i w rezultacie ta ciotka musiała to wszystko przeczekać, a sama miała trzy walizki na krzyż i prawie nie zwrócili na nią uwagi. Pojawiła się wreszcie po bębnach i ruszyłyśmy do Warszawy o ładne kilka godzin później, niż było w planach.

Pogoda się popsuła, przed Elblągiem zaczai kropić deszcz, a ja, oczywiście, nie miałam na sobie wycieraczek. ONA je zdjęła po poprzednim deszczu, jakiś czas była pogoda, i kompletnie o nich zapomniała. Już nic specjalnie złego nie będę o niej mówiła, bo zdaje się, że przeżyła prawie tyle samo co ja, a nie wszystko jest jej winą. Ale wycieraczki z pewnością…! Dosyć długo jechała w tym deszczu z nadzieją, że przestanie padać, aż w końcu, między Elblągiem i Pasłękiem, zdecydowała sieje założyć. Deszcz lał już bardzo porządnie i dokładnie zmywał mi szybę, widoczność zrobiła się nawet niezła i mogłybyśmy jechać dalej bez wycieraczek, gdyby nie to, że wszystkie przejeżdżające samochody potwornie chlapały. Zatrzymała mnie więc, wysiadła i zaczęła je zakładać.

Pomagałam jej wszelkimi siłami, ale nie wiem, zdenerwowana była czy co, bo prawą założyła dobrze, a lewej, nie uwierzysz, ukręciła łeb od śruby! Horpyna się nagle znalazła, jak przychodzi co do czego, to nie ma siły w ręku, tego nie zrobi, tamtego nie zdoła, a tu ni z tego, ni z owego docisnęła tym kluczem, jakby zamykała właz do łodzi podwodnej! Chrupnęło tylko i do widzenia. I to lewą, wyobrażasz sobie?! Nie mogła ukręcić prawej, jeśli już musiała coś ukręcać?

Wsiadła i jechała dalej, tylko przedtem powiedziała, tak jakby do mnie, parę dziwnych słów. Nie zrozumiałam ich. Prawa wycieraczka działała, więc kazała swojej matce informować ją, co widzi. Lewą stronę szyby miała zamazaną, nie jechała zbyt szybko i ochlapywały mnie absolutnie wszystkie samochody, i te, które nas mijały, i te wyprzedzające. Jej matka widziała rozmaite rzeczy, raczej dziwne, a to jechał przed nami znak drogowy, a to duże drzewo wychodziło na szosę, a to zakręt pojawiał się w obie strony równocześnie. ONA głupiała z tego do reszty i ja chyba też. Byłam na nią wściekła, bałam się panicznie, że przyśpieszy, nie życzyłam sobie tego, bo w razie czego nie mogłabym sobie dać z nią rady, to nie były warunki na wyczyny rajdowe, możliwe zatem, że w tym, co nastąpiło, miałam swój udział. Całe moje wnętrze tak bardzo starało się zwalniać, że wreszcie coś mi się stało.

W pierwszej chwili nie zrozumiałam, co się dzieje. Poczułam jakąś dolegliwość, jakąś przeszkodę i przeraziłam się, bo nagle nie mogłam jechać szybciej niż sześćdziesiąt kilometrów na godzinę, choćbym nawet chciała. Uczyniłam kilka prób przyśpieszenia, ONA mi w tym pomagała, na nic, bez rezultatu. Ukochany mój, to było straszne! Jakby paraliż jakiś czy co, starałam się, czyniłam wysiłki, ta wycieraczka stała mi się już całkowicie obojętna, ONA widzi czy nie widzi, wszystko jedno, za wszelką cenę chciałam odzyskać moje możliwości, moje siły, moją szybkość i zryw, bez skutku! Potworne! Pojęłam wtedy, zrozpaczona, że nie obejdę się bez pomocy lekarskiej…

ONA zrozumiała to również, ale dopiero wtedy, kiedy zaniechałam starań i pozwoliłam silnikowi zgasnąć. Prosił mnie o to, czuł się bardzo zmęczony. Znajdowałyśmy się już w pobliżu Mławy, siódma wieczór, przy tej pogodzie zrobiło się ciemno, ruch na szosie zmalał, deszcz ciągle padał, sytuacja beznadziejna, bez mała jak u Morsakiewicza w puszczy. Ty wiesz, jak ONA się odnosi do takich rzeczy, nie podniosła maski, w ogóle nawet nie wysiadła, zapaliła papierosa i zaczęła ze mną rozmawiać. Prosiła mnie i zaklinała, wzruszyłam się w końcu, poza tym sama chciałam wrócić do zdrowia silnik trochę odpoczął, udało mi się namówić go, żeby podjął wysiłki, no i zapalił. ONA doznała ulgi, ale ja ciągle czułam, że nie jest dobrze. Ruszyłyśmy dalej i za jakiś czas zrobiło się znów to samo. Zjechała na pobocze, zdecydowała się otworzyć maskę i zajrzeć, ale, rzecz jasna, bez żadnego skutku. Jeżeli ja sama nie wiedziałam, co mi jest, to skąd ONA mogła wiedzieć? Wpadła w wyraźną desperację, dookoła pusto i ciemno, ruch na szosie kompletnie ustał, nie było kogo zatrzymać, wreszcie pojawił się jakiś mercedes. Jechał również do Warszawy.

ONA go zatrzymała, kierowca robił wrażenie przytomnego faceta, wiózł swojego dyrektora, ale wcale się nim nie przejmował, zostawił go i zaczął mnie oglądać. Razem z nią zajrzał pod maskę i przede wszystkim sprawdził sprawę iskry.

- Benzynę pani ma? - spytał. - Bo iskra jest, więc może benzyna nie dochodzi?

Benzyny miałam prawie pełny bak i dochodziła, tego byłam pewna, oni też to stwierdzili. ONA spróbowała zapalić. Silnik odpoczął i znów podjął pracę, chociaż niechętnie, przy czym nie chciał powiedzieć, o co mu chodzi, i nie mogłam się z nim porozumieć. Ten kierowca kazał jej ruszyć, sam też ruszył, ale bałam się okropnie, że zlekceważy sobie sytuację, zostawi nas na łasce losu i odjedzie, więc sama namówiłam silnik, żeby znów zgasł. Ujechała ledwo kilka metrów. Kierowca wrócił, ponownie zaczął sprawdzać i stwierdził, że iskry nie ma. Sprawdził świece, sprawdził akumulator, zapłon, wszystko było w porządku, po czym iskra nagle się pojawiła Silnik zgodził się na współpracę. Wsiedli obydwoje, ONA i ten kierowca, każde oczywiście do siebie, ruszyli, kierowca w mercedesie ku mojemu przerażeniu od razu się oddalił, a ja ciągle nie mogłam jechać szybciej niż sześćdziesiąt. Ze zdenerwowania przestałam czuwać nad silnikiem i po jakichś dwustu metrach ten łajdak znów zgasł. ONA była już bliska płaczu, rodzinne baby na szczęście siedziały cicho i nie czepiały się. pocieszały ją nawet, że mają dużo jedzenia, z głodu nie umrą, więc mogą spokojnie czekać miłosierdzia pańskiego.

Kierowca mercedesa wrócił. Zauważył, że ONA za nie jedzie, nie zważał na swojego dyrektora i zawrócił, żeby jej pomóc, sarn zaintrygowany, co też to może być za uszkodzenie. Sprawdził wszystko, co tylko , się dało sprawdzić, obchodził się ze mną umiejętnie, z czuciem i wprawą, i w jego towarzystwie od razu trochę lepiej się poczułam. Idiotyczna iskra, na zmianę, to i pojawiała się, to znikała. Kierowca nie potrafił odgadnąć, co to znaczy, ja sama też nie rozumiałam, w końcu ‘powiedział, że będzie nas pilotował. ONA niech jedzie za nim, a on będzie uważał i w razie gdyby to coś do reszty nawaliło, weźmie nas na hol. Silnik byłby nawet nie od tego, bo twierdził, że mu się strasznie źle pracuje i okropnie się męczy, z iskrą właściwie stracił kontakt, wolałby, żeby zostawić go w spokoju, ale ja przeraziłam się śmiertelnie. Być wleczona na holu, bezwolna, zdana na łaskę jakiegoś obcego mercedesa…!!! Tyle kilometrów…!!! Nie, wszystko, byle nie to!

Udało mi się tego leniwca ubłagać, włożyłam w to całą duszę i wreszcie zrezygnował z oporu. Zgodził się współdziałać, przynajmniej w pewnym stopniu. Ruszyliśmy, ten kierowca przed nami, wciąż nie szybciej niż sześćdziesiąt na godzinę. Przelotnie zastanowiłam się nad niezwykłą szlachetnością tego człowieka, nie dziwiłabym mu się, gdyby któraś z nas chociaż jakoś pięknie i atrakcyjnie wyglądała, ale skąd! Możesz sobie wyobrazić, ja ubłocona jak świńskie koryto, z odłamaną wycieraczką i znarowionym silnikiem, ona brudna, zmęczona, z mokrymi strąkami zwisającymi na twarz, istna mazepa! Mógłby ewentualnie być zboczeńcem i mieć wypaczony gust, ale takie tłumaczenie też odpada, bo co mu z nas przyjdzie, skoro ja ledwie się ruszam, a z nią razem siedzą w samochodzie trzy grube baby… Nie, nic innego nie mogło to być, tylko wielka, rzadko spotykana szlachetność.

Deszcz przestał padać, a za to pojawiła się mgła. Trochę nas to pocieszyło, bo we mgle ten kierowca i tak nie mógłby jechać dużo szybciej, więc automatycznie mniej przez nas tracił, ale i tak dotarł do Warszawy o dwie godziny później, niż gdyby jechał sam. Dopilo-tował nas aż do Żoliborza i tam dopiero pożegnał.

No i teraz nie wiem. O mój Najdroższy, wróć już do mnie. Zdawałoby się, wyzdrowiałam, już od rana następnego dnia silnik zachowywał się normalnie, powie dział, że z iskrą nie ma żadnych kłopotów, swobodnie wyciągamy osiemdziesiąt na godzinę, a zapewne może my i więcej, chociaż ONA nie próbowała, a jednał wciąż mam uczucie jakiegoś niepokoju. Nie wiem, co t< było, i nie wiem, czy nie wróci. ONA nic nie robi, czek; na Ciebie, umyła mnie tylko w stacji obsługi, bo po te koszmarnej podróży nie mogłam się ludziom na ócz; pokazać, a całą resztę zostawia Tobie. Pochwalam te wolę, żebyś Ty się mną zajmował. Wróć już, zaopiekuj się mną, zatroszcz się o mnie, jestem przerażona i zdenerwowana i nie uspokoję się inaczej, jak tylko przy Tobie.

Lewej wycieraczki oczywiście ciągle nie mam, trzeba dorobić nową śrubę. Już w dwóch warsztatach nam odmówili, a w sklepach takich śrub luzem nie sprzedają. Na płacz mi się zbiera, kiedy pomyślę, że zamiast przeżywać ze mną szczęście, będziesz miał same kłopoty. ONA też się denerwuje, ale w związku z tą wycieraczką bardziej się boi milicji, niż dręczy Tobą. Mówi obrzydliwe idiotyzmy, mówi, że zostawiłeś ją beztrosko bez grosza przy duszy, byczysz się cały miesiąc i nic Ci się nie stanie, jak się trochę pomęczysz ze mną po powrocie. Mówi, że chciałbyś tylko jeździć, a robotę niech kto inny odwala i kto inny niech płaci. Mówi to takim tonem, jakby widziała w tym układzie coś niesłychanie niestosownego i wręcz oburzającego, oszalała chyba, przecież właśnie tak powinno być! Nie po to należę do Ciebie, żeby Ci przysparzać zmartwień, tylko po to, żeby Cię uszczęśliwiać! Zmartwieniami może się zajmować kto inny i jest mi najzupełniej obojętne, kto!

Wyjadę po Ciebie na dworzec, to już postanowione, niezależnie od pogody. Nie wiem, czy jeszcze zdążę coś napisać, boję się, że list mógłby nie dojść. Teraz już tylko czekam na Ciebie, liczę dni i godziny i niemal brakuje mi tchu na myśl, że Cię wreszcie zobaczę, że poczuję Twoje ręce na kierownicy i Twoje nogi na pedałach, że Ty ożywisz i poruszysz moje serce, wkładając kluczyk do stacyjki…

Ukochany mój, na sam Twój widok wrócę do zdrowia! Warczę dla Ciebie cichutko i tęsknię…

Twoja bezgranicznie kochająca

SKODA

 

Najdroższy mój Właścicielu!!!

 

Długo nie mogłam się zdobyć na ten list do Ciebie…

Złamałam się w końcu, chociaż ONA mówi, że jestem tak samo głupia, jak wszystkie kobiety. Ale rozgoryczenie już mi powoli przechodzi, zaczynam rozumieć, że ukrywałeś swoje prawdziwe uczucia, ta obojętność w stosunku do mnie była udawana, ta niechęć i wzgarda odnosiły się do niej, nie do mnie. Wyjeżdżałeś z urazą i żalem, nieszczęśliwy i wściekły, bo przecież mieliśmy jechać razem…

I zostawiłeś mnie chorą…

Nie, jednak jeszcze nie. Jeszcze mi za trudno… Wolę napisać później, jak już odzyskam równowagę. Nie chcę Ci czynić wyrzutów. Kocham Cię nieodmiennie!

Twoja

SKODA

 

Mój Panie i Władco Ukochany!!!

 

Zaczynam przychodzić do siebie i teraz już mogę wspominać te wszystkie piękne chwile, tak krótkie niestety. Przez pierwsze dwa dni czułam Twoją miłość, Twoją radość i szczęście przebywania ze mną, Twoją tkliwość i dumę, kiedy glansowałeś mnie do połysku w garażu Kwiatkowskiego. Czułam tęsknotę Twoich rąk, kiedy dopadłeś mojej kierownicy już. na dworcu, chociaż lał taki okropny deszcz i chociaż bez tej wycieraczki nie odróżniłeś rowerzysty od autobusu komunikacji miejskiej. Czułam, jak przepełnia nas jednakowe szczęście, Ciebie od stóp do głów, mnie od opon po dach…

Dziwię się tylko i nie mogę zrozumieć, dlaczego tej pełni naszego szczęścia tak przedłużyłeś to zupełnie niepotrzebne spotkanie z Krystyną, zamiast jechać śrubę. Co Cię tam u niej trzymało tyle czasu? Ruda i wysoce antypatyczna… Myślałam, że wreszcie to załatwimy, tymczasem co? Nie zdążyłeś i znów zostawiłeś jej, a ONA zaczyna mnie traktować jak irytujący przedmiot.

Przez dwa dni było dobrze, było tak, jak powinno być. a potem coś si nagle zmieniło. Zacząłeś okazywać j mi zniecierpliwienie! Wiem już teraz, skąd się brało, przypomniałam sobie waszą rozmowę, wiem, że zamierzałeś jechać razem ze mną. To, że zamierzała jechać także Krystyna, nie miało przecież dla nas najmniejszego znaczenia, ważne było, że mieliśmy być razem… Rozumiem Twoje rozczarowanie, kiedy okazało się, że nic z tego, że jestem chora, że znów nie mogę poruszać się szybciej niż sześćdziesiąt na godzinę, a potem pogorszyło mi się jeszcze bardziej. Zostawiłeś mnie w takim stanie i nawet nie zaczekałeś jednego dnia, żeby zbadać, co mi jest…

ONA mówi, że mogłeś zaczekać. Nie wiem, chyba kłamie, niemożliwe, żebyś tak odjechał bez istotnej konieczności. Wierzę, że musiałeś. Wierzę, że czułeś się równie nieszczęśliwy jak ja…

To ONA to wszystko spowodowała. Wreszcie pojęłam, w czym rzecz. Była wściekła i pyskowała na Ciebie tak, że zdenerwowała Cię i zirytowała nieznośnie, i to nie na mnie byłeś taki rozzłoszczony, tylko na nią.

Wcale Ci się nie dziwię, kamień zdołałaby wyprowadzić l z równowagi. Odnosiłabym się do niej tak samo negatywnie jak Ty, gdyby nie to, że jednak po Twoim wyjeździe zadbała o mnie, załatwiła wszystko i doprowadziła mnie z powrotem do kwitnącego stanu dla Ciebie, bo teraz już nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy spędzili razem te zaplanowane dwa tygodnie.

Okazuje się, że niesłusznie lżyłeś szlachetnego kierowcę mercedesa, zarzucając mu debilizm i nieuctwo. W warsztacie również nikt nie mógł zrozumieć, co mi jest, aż wreszcie zrobili mi operację, rozebrali na drobne kawałki cały aparat zapłonowy i dopiero wtedy wykryli źródło choroby. W życiu byś nie zgadł! Wyobraź sobie, odłamał się trzpień, który łączy aparat zapłonowy z wałem korbowym. Odłamał się na samym dole, przy wale, przy czym odłamał się nierówno i chodził na takich strzępach stali. Wał korbowy chwilami zdołał nim poruszać zaczepiając o te zadziory i nierówności, a chwilami nie, i stąd pojawianie się i znikanie iskry. Stopniowo nierówności się zeszlifowały, nie miało to się o co zaczepiać i wówczas sparaliżowało mnie ostatecznie.

Leczenie w gruncie rzeczy nie stanowiło problemu. Przyspawali mi ten trzpień do wału bardzo porządnie, nie wiem, czy robili coś jeszcze, bo muszę Ci się przyznać, że zamknęłam oczy i nie patrzyłam. Przyglądanie się własnej operacji wymaga ogromnego samozaparcia, a ja w owej chwili byłam przygnębiona i rozgoryczona Twoim postępowaniem i absolutnie nie mogłam się zdobyć na dostateczną siłę ducha. ONA mnie wcale nie pocieszała, zostawiła mnie obcym ludziom i powiedziała, że niech robią, co chcą, byle zrobili. Dopiero potem, kiedy już odzyskałam siły i wyjechała mną z warsztatu, okazała mi trochę serca, umyła mnie porządnie i od razu udałyśmy się po śrubę, tak że teraz już mi nic nie brakuje. Wszystko działa i obie wycieraczki pięknie chodzą.

Nie zostawiaj mnie tak już nigdy więcej! Nie zniosłabym tego, mogłabym popaść w nieuleczalną melancholię. ONA wysuwa jakieś beznadziejnie głupie podejrzenia, mówi, że to niemożliwe, żebyś tak się śpieszył do spraw służbowych, nie ma na świecie takich spraw służbowych, dla których byś mnie zaniedbał i ze mnie zrezygnował, więc musiała w tym tkwić jakaś dziwka. Nawet upiera się przy tym, ale ja tego nie rozumiem i w ogóle nie wierzę. Jakiś nonsens, cóż tu ma do rzeczy dziwka? Dziwka czy sprawy służbowe, jakaż to różnica? Nie zaniedbałbyś mnie dla niczego na świecie, to po prostu ONA Cię tak zdenerwowała, że straciłeś panowanie nad sobą. Sama przecież słyszałam, jak mówiła, że nie ma pieniędzy, znów nie ma pieniędzy, doprawdy można do niej stracić wszelką cierpliwość! I jeszcze zrobiła Ci awanturę, że zostawiasz mnie bez kropli benzyny w baku, nie wiem, po co jej benzyna, skoro przecież i tak nie mogłam poruszać się samodzielnie, a poza tym co ONA sobie wyobrażała? Że my obydwoje będziemy jeździć na wodzie sodowej? Bardzo słusznie kupiła mi przedtem cały bak, musiałam przecież mieć benzynę dla Ciebie! Dziwiłabym się bardzo, gdybyś Ty kupił dla niej po tych wszystkich awanturach. Jak chce jeździć, niech sobie sama kupuje.

Zgodziła się wysłać ten list ekspresem. Bardzo na to nalegałam, bo chciałam Cię jak najszybciej ucieszyć wiadomością, że już jestem zdrowa. Zadzwoń do niej i powiedz, kiedy wracasz, ONA mi to przekaże, będę czekała na Ciebie i odmówię jej usług w razie, gdyby chciała gdzieś jechać. Jedyne miejsce, do jakiego pojadę chętnie, to na dworzec autobusowy po Ciebie.

Ukochany mój, przed nami dwa tygodnie szczęścia! Wracaj prędko, ONA ma już paszport i wizę, może wyjechać każdego dnia. Niech sobie jedzie do tego Paryża, niech sobie robi, co chce, nareszcie zostaniemy sami! Szkoda, że nie jedzie tam na dłużej…

Całuję Cię i czekam niecierpliwie

zawsze Twoja SKODA

PS

Spotkałyśmy Kwiatkowskiego. On mówi, że podobno we wrześniu masz jechać na jakiś zjazd do Bratysławy, na dwa albo trzy tygodnie. Czy to prawda? ONA się tym bardzo zainteresowała, mówi, że jeśli zjazd się rozpocznie, zanim ONA wróci z Paryża, Ty mnie też tam zabierzesz i ONA tu zostanie na piechotę, jak kto głupi. Czy nie można by tego zjazdu jakoś przyśpieszyć…?

Twoja SKODA

 

Mój Uwielbiany Władco!!!

 

Więc jednak zdążyła… Zdążyła Ci mnie zabrać, musiałeś jechać sam i znów jesteśmy z daleka od siebie. Tyle tylko, że siedziała w tym Paryżu o tydzień dłużej, ale z drugiej strony czuję się pełna rozterki i wcale nie wiem, czy nie lepiej było nie mieć tego trzeciego tygodnia z Tobą. Zatruł mi dwa poprzednie…

ONA jest na Ciebie tak samo obrażona i wściekła jak w chwili powrotu, wcale jej nie minęło. Chodzi nabzdyczona jak chmura gradowa. Podobno ma pretensje do Ciebie o te rozmowy telefoniczne, za które teraz musi płacić rachunki i w których domagałeś się od niej różnych rzeczy, jestem pewna, że potrzebnych. Podobno nie miała na nie pieniędzy. Wiesz, że to już zaczyna być nie do zniesienia, ten jej wieczny brak pieniędzy na zaspokojenie naszych elementarnych potrzeb! Ona uważa, że możesz jeździć mną w krajowych gaciach, tak mówiła, nie musisz w paryskich. Chyba zawiść przez nią przemawia, nic innego!

Czepia się także i tego, że używa mnie wyłącznie wtedy, kiedy Ciebie nie ma, jeśli natomiast jesteś, nie dopuszczasz jej do kierownicy. W Twojej obecności ONA w ogóle nie ma samochodu. No oczywiście, że tak właśnie jest, a cóż by ONA chciała? Mówi, że prawie wszystko do tej pory sama za mnie zapłaciła i płaci nadal, te jakieś raty i inne rzeczy, no pewnie, a jak ma być inaczej? Zapłaciła, no to co, ja należę do Ciebie, Ty jesteś moim właścicielem, Ciebie kocham i przez Ciebie jestem kochana, a ONA niech się cieszy, że może mieć w tym swój finansowy udział, i niech się nie czepia!

Wątpię bardzo, czy do Ciebie napisze. O mało jej szlag nie trafił, kiedy musiała rozwozić ludziom te przedmioty taksówką, wiesz, te przywiezione z Francji, a potem już do reszty dostała szału na Twoją propozycję, że zabierzesz mnie ze sobą do Bratysławy. Miałam nadzieję, że może jej się zrobi coś takiego, co ją wykończy, i nie będzie mogła mnie używać, wówczas niejako automatycznie mogłabym jechać z Tobą, ale nie, sam widziałeś. Te ataki furii wcale jej nie zaszkodziły m zdrowiu, tyle że się zacięła i do tej pory źle o Tobie mówi i myśli. A tak chciałam być z Tobą, tylko z Tobą, jeszcze chociaż przez dwa tygodnie, żeby zatrzeć w pamięci to ostatnie haniebne przeżycie…

Jak mogłeś tak postąpić?! Jak mogłeś mnie tak potraktować…?! Mam do Ciebie wielki, głęboki żal i sam powinieneś się domyślić, za co! ONA mówi, że mężczyźni są mało domyślni, szczególnie w stosunku do odmiennej płci, a w kwestii własnych błędów przejawiają już zgoła tępotę zmurszałego pnia, więc jeśli chcę coś takiego z Tobą omówić, muszę Ci to wbijać do głowy za pomocą młota pneumatycznego. Nie wiem, trudno mi w to uwierzyć, może inni, ale Ty…? W stosunku do mnie…?! Jednakże ONA się przy tym upiera, jest starsza ode mnie, bardziej doświadczona, może zatem ma trochę racji…

Oczywiście, że chodzi mi o ten okropny eksces wtedy, po wyjściu z kina! Jak mogłeś uczynić coś podobnego?! Jak mogłeś tak bez słowa, bez pytania mnie o zdanie, bez uprzedzenia, dać mu kluczyki do mnie!!! Potraktowałeś mnie, jakbym była kobietą publiczną!!! I dla kogo, dla Kwiatkowskiego; dla jego głupiej fanaberii!!! Jak mogłeś…?!!!

Do owego straszliwego momentu byłam taka zadowolona i tak absolutnie przyznawałam Ci słuszność, kiedy nie dopuszczałeś jej do mojej kierownicy bez nadzwyczajnie istotnego powodu, kiedy zabierałeś mnie jej sprzed nosa i nie pozwalałeś mną jeździć! Wiedziałeś przecież doskonale, że jesteś dla mnie bez porównania ważniejszy i tysiąc razy wolę Ciebie, niewątpliwie miałeś na uwadze moje dobro i moje uczucia i myślałam, że pod tym względem zawsze mogę na Ciebie liczyć! A Ty mnie tak zawiodłeś! Pozwoliłeś mnie używać Kwiatkowskiemu tylko dlatego, że akurat miał taką fantazję…! Nie, doprawdy, tego się po Tobie nie spodziewałam i przypuszczam, że teraz, kiedy już wiesz, co o tym myślę i jak bardzo jestem rozgoryczona, postarasz się jakoś mnie przeprosić! Kwiatkowski ma twardą rękę, jego sposób prowadzenia absolutnie mi się nie podoba, przywykłam do delikatności i do tej pory jeszcze mam siniaki na różnych częściach! Doprawdy, nie jestem pewna, ale tak mi się wydaje, gdybym wiedziała, że tak będzie, że coś podobnego nastąpi, wolałabym chyba raczej zrezygnować z tego dodatkowego tygodnia z Tobą…

ONA mówi, że jeszcze się sama przekonam. Natrząsa się ze mnie, mówi, że proszę, teraz widzę, jak wygląda Twoja miłość. Po pierwszych wybuchach namiętności stopniowe zobojętnienie… Nieprawda, nie wierzę w to! Jesteś może nieco lekkomyślny, zdarza Ci się uczynić coś bez zastanowienia, ale to nie świadczy, że przestajesz mnie kochać! Oczywiście, że kochasz mnie ciągle tak samo i nawet mogę zrozumieć ten wygłup z Kwiatkowskim, bo domyślam się, że jesteś ze mnie dumny, wiesz, że to renault Kwiatkowskiego nawet się do mnie nie umywa, i po prostu chciałeś się mną pochwalić. Nie przyszło Ci na myśl, jak bardzo mnie to dotknie, rozumiem, postaram się przebaczyć. Niemniej jednak ciągle mam wielki żal do Ciebie…

Muszę Ci się też przyznać, że nie bardzo mi się podobały te wycieczki w plener. Wiesz, te z Krystyną, z jakimiś innymi obcymi osobami, a już zupełnie wyjątkowo z tą przeraźliwie chudą Strzygą, która jeździła z nami ostatnio. Krystyny nie lubiłam i nie lubię bardzo intensywnie, ale to jest wręcz nic w porównaniu z moim nastawieniem do tej niedożywionej zmory!

Do Krystyny zresztą zacząłeś się wreszcie odnosić w sposób właściwy, wyraźnie zobaczyła, kto tu jest ważniejszy, przekonała się, że przedkładasz mnie nad nią. Dostarczyłeś mi wielkiej satysfakcji, odmawiając jej przejazdu mną przez tamto okropne błoto, musiała iść sobie sama piechotą i była tak wściekła, że moja niechęć do niej znacznie złagodniała. Prawie stała mi się obojętna. Ale ta…?! Czy Ty nie widzisz tych drapieżnych zębów, tych sterczących kości, przecież to sam szkielet, ugniata mnie w siedzenie, doprawdy, istny kościotrup! I cóż Ty wyprawiasz, włóczysz mnie po jakichś bezdrożach i wertepach, po wykrotach i piaskach, te wszystkie kamienie, korzenie i pieńki obijają mi całe podwozie, a na domiar złego zostawiasz mnie potem samą byle gdzie, oddalasz się i wcale się mną nie zajmujesz! Co Ty sobie wyobrażasz, że przemieniłam się nagle w traktor?! Za każdym razem spodziewam się po wycieczce z Tobą jakichś przyjemności, liczę na to, że jedziemy może nad czystą wodę, że mnie umyjesz, zrobisz mi masaż pastą, wypolerujesz, obejrzysz, tymczasem co? Zostawiasz mnie w jakichś chaszczach, wądołach, na rozmaitych dziurach i nierównościach, ustawiasz mnie krzywo, przechyloną na którąś stronę, wyglądam głupio, olej mi spływa nie tam, gdzie trzeba, a sam oddalasz się dokądś w towarzystwie jakiejś istoty, którą zabrałeś, nie wiadomo po co…

No owszem, przyznaję, niektóre z tych osób okazują się przydatne, zamiatają moją podłogę i trzepią moje wycieraczki, te spod nóg. Robią to nawet zupełnie porządnie, szczególnie jeśli je przypilnujesz, i te usługi zniosłabym bez protestów. Ale w grę wchodzi Strzyga.

Nic dla mnie dotychczas nie zrobiła i mam wrażenie, że traktujesz ją stanowczo za dobrze. Spełniasz jej życzenia w ogóle nie pytając mnie o zdanie, ostatnio podrapałeś mnie jakimiś kolcami, nawet nie zwróciłeś na to uwagi, a za to potem, sama widziałam, kiedy się z nią oddalałeś, pod samym lasem, przeniosłeś ją na rękach przez rów. Po co?! Te patykowate odnóża mogłyby jej się połamać?! Bardzo dobrze, niech się połamią, co nas to obchodzi?!

Jestem w złym nastroju. Ukochany mój, odpisz mi, rozwiej moje żale i niepokoje, przecież tęsknisz za mną w tej Bratysławie, myślisz o mnie, czekasz, aż znów będziemy razem, tak samo niecierpliwie jak ja! Och, jak bezgranicznie byłam szczęśliwa przez dwa tygodnie i jak bardzo ten trzeci tydzień moje szczęście nadwyrężył!* Okaż mi swoje uczucia!

Całuję Cię, jedyny mój Panie!

Twoja rozżalona i kochająca SKODA

* Wiem, że w Słowniku Poprawnej Polszczyzny jest tylko słowo „nadwerężać”, ale nie podoba mi się ono tak bardzo, że nie jestem w stanie go użyć.

 

Najdroższy mój Właścicielu!!!

 

Naprawdę robię, co mogę. Z całej siły staram się wspominać tylko te piękne chwile z Tobą i nie myśleć o Twoich niedopatrzeniach, zaniedbaniach i nieodpowiedzialnych ekscesach ze Strzygą. Wierzę, że nie starałeś się obrazić mnie świadomie i specjalnie, postępowałeś po prostu głupio i bezmyślnie. Myślę, że gotowa jestem Ci to przebaczyć, jeżeli przeprosisz mnie i zachowasz się jak należy, w pierwszym rzędzie zaś dasz do zrozumienia Kwiatkowskiemu, kto tu jest ważniejszy.

Myślę, że dość duży wpływ wywarło na mnie wydarzenie tak dziwacznie głupie, że czegoś podobnego nikt by nie umiał sobie wyobrazić. Dokonałam pewnych porównań, inny właściciel innej skody i Ty… Och, mój drogi, naprawdę łatwo uzyskasz moje przebaczenie!

Jechałyśmy wieczorem ze Śródmieścia na Mokotów, dość wolno, bo ONA zastanawiała się, czy nie pojechać zupełnie gdzie indziej. Szukała w sklepach czegoś, co służyło chyba do szybkiego zamykania, bo nazywała to zamkiem błyskawicznym, nigdzie tego nie mogła dostać i myślała nad domami towarowymi na Woli i na Grochowie, mamrotała coś pod nosem i wlokła się jak za pogrzebem. Mnie było wszystko jedno. Na końcu Alej Ujazdowskich, blisko Bagateli, ujrzałyśmy nagle syrenkę.

Stała z boku, jakby zepchnięta z jezdni i trochę rozbita, a jej właściciel wygrażał pięściami gdzieś przed siebie. ONA zgadła, o co chodzi, powiedziała, że chyba ktoś go puknął i uciekł. Zjechałyśmy w dół Belwederską i prawie na samym dole stała druga syrenka w podobnym stanie, właściciel też wygrażał pięściami, a radiowóz milicji właśnie ruszał. Usłyszałyśmy, że ten wygrażający właściciel wrzeszczy różne rzeczy o jakimś łobuzie i łajdaku, pojechałyśmy dalej, a obok Promenady stała trzecia rozwalona syrenka. Radiowóz milicji nawet przy niej nie zwolnił, tylko popędził dalej i wówczas ONA też przyśpieszyła.

Muszę Ci się przyznać, że ucieszyło mnie to, bo zaczynałam być zdumiona i zaniepokojona. Co za urodzaj na porozbijane syrenki? Jak to się mogło stać, że tak wpadały w katastrofy jedna za drugą? I wszyscy właściciele wygrażali pięściami do przodu, przychylałam się do jej zdania, że ktoś na nich wpadał, ale jednak było to dość niesamowite, niemożliwe przecież, żeby akurat posiadacze syrenek byli idiotami, którzy zajeżdżają komuś drogę. Chętnie popędziłam za radiowozem, zobaczyć, co jeszcze będzie i co z tego dziwoląga wyniknie.

Czwartą syrenkę spotkałyśmy już w alei Sobieskiego. Też była zepchnięta na pobocze i rozbita od tyłu, ale różniła się od pozostałych tym, że nie stała samotnie. Przed nią znajdowała się skoda, taka sama jak ja, tylko niebieska, a przed skodą radiowóz milicji. ONA mnie zatrzymała tuż przy nich, tak że wszystko widziałam i słyszałam.

Słuchaj, w jakim stanie była ta skoda! Coś okropnego, aż mi się zimno zrobiło i dreszcz po mnie przeleciał! Porozbijana, pognieciona, zdemolowana, z potłuczonymi reflektorami, istna ruina! Milicja wyciągała właśnie ze środka jej właściciela, oczom nie uwierzyłam, czegoś podobnego jeszcze nie było. Pijany był kompletnie, a do tego goły i bosy, w samych slipach, na to zimno…! Wcale nie zmartwiony, wręcz przeciwnie, zadowolony nadzwyczajnie!

- A uciekłem! - mówił z wielką uciechą. - A uciekłem!

Milicja też była zdumiona i zaciekawiona, więc od razu zaczęli mu zadawać pytania, na które bardzo chętnie odpowiadał. Okazało się, że postanowił wyjechać na; miasto, żona mu nie pozwalała, widziała, że jest pijany, i schowała mu całą odzież. Zamknęła go nawet w jakimś pomieszczeniu, ale jakoś się wydostał i tylko ubrania nie mógł znaleźć. Wyjechał zatem goły. Uczynił .o zaś po to, żeby polować specjalnie na syrenki, bo ich nie lubi.

- Ja im pokażę, tym… - mówił i dorzucał jakieś takie słowa, których nie zrozumiałam, ale z pewnością wyrażały niechęć.

No i rzeczywiście, doganiał wszystkie napotkane po drodze i walił w nie jak w kaczy kuper, tak to określił. Czym walił, skodą…! Swoją własną…! On, jej właściciel! Zdemolował ją doszczętnie, bez żadnych względów, bez miłosierdzia…! Zwariował chyba, to wprost przerażające, drętwiałam słuchając! Co za pomysł dziki, i dlaczego właściwie nie lubił syrenek? Tego porządnie nie wyjaśnił, miał chyba do nich jakąś ogólną urazę, nie wiem za co, ale w końcu nie ma to znaczenia. Ważne jest, jak potraktował Skodę!

Wiesz, jeszcze rozumiem jakiś mały i lekki szlabanik, który zagradza drogę… No, ostatecznie, staranować gąszcz liści, sam to robiłeś… Ale walczyć z syrenkami, posługując się skodą, z jej cienką i delikatną blachą?! Przecież to szaleństwo! Nie, doprawdy, gdybym osobiście nie widziała, nie uwierzyłabym, że ludzie są zdolni do czegoś podobnego!

No i sam rozumiesz… W obliczu tak idiotycznego, zbrodniczego czynu, wszystkie Twoje niedopatrzenia wydają się wręcz łagodne. Nie powinnam może tego mówić, ale prawie jestem gotowa odnieść się do nich pobłażliwie, chociaż z drugiej strony wchodzi tu w grę kwestia uczuć…

A propos głupoty ludzkich poczynań, zupełnie zapomniałam napisać Ci o tym wcześniej, bo jednak byłam bardzo zdenerwowana Twoim postępowaniem i zajmowały mnie głównie moje doznania wewnętrzne. Teraz mi się przypomniało, między innymi dlatego, że była mowa o żonie. Ja nie wiem, co jest z tymi żonami, zdaje się, że jedne są użyteczne, a drugie szkodliwe, czy nie powinno się tych szkodliwych jakoś usuwać? Oddawać na przykład na złom albo zamykać w Motozbycie? Mam wrażenie, a wnioskuję z tego, co słyszę, że ten Motozbyt to jest coś, z czego nic nigdy nie wychodzi, zamknięte żony też by nie wyszły i byłby z nimi spokój. Uważam, że nad tym należy się zastanowić.

Otóż właśnie chodziło o szkodliwą żonę. Podjechałyśmy pod jej zaprzyjaźnione biuro na Królewskiej, to było zaraz po Twoim odjeździe, i patrzyłam na wydarzenie prawie obojętnie. ONA zatrzymała mnie na początku parkingu, a wiesz, jak tam stoją samochody, wszystkie na chodniku i tylko kufry wystają im na jezdnię, stały właśnie gęsto, jeden obok drugiego, ale koło drzewa widać było wolne miejsce. ONA tam właśnie chciała podjechać i przeczekiwała jakiegoś faceta, który tuż przed nami ruszał Wartburgiem na pych. Przy pomocy żony. W pierwszej chwili nie wiedziałam, że to żona, wyszło to na jaw później. Facet siedział przy kierownicy, a żona pchała, ale źle pchała, za słabo i za wolno, więc wysiadł i powiedział, że on będzie pchał, a ona niech startuje. Podjechałyśmy jeszcze kawałek i znów byłyśmy tuż za nimi, bo ONA tak czatowała na to miejsce pod drzewem. Facet wytłumaczył żonie, co ma robić, sama, zdaje się, nie miała o tym pojęcia, wrzucił jej drugi bieg i pokazał pedały, ten ma puścić, a ten przyciskać. Popchnął porządnie, no i udało mu się.

Żona wykonała manipulacje z pedałami prawidłowo, silnik zaskoczył i wartburg na tej dwójce pojechał ostro. Znajdował się jednakże trochę za blisko chodnika, czego ten facet nie wziął pod uwagę, w dodatku zapomniał chyba powiedzieć żonie, jak ma się zatrzymać, no więc ona popruła do przodu po tyłach wszystkich zaparkowanych samochodów. Rozumiem, że nie ośmieliła się sama z siebie kręcić kierownicą i jechała jak po sznurku, urywając zderzaki, rozbijając tylne światła i gniotąc błotniki, a mąż leciał za nią z krzykiem i trzymał się za głowę. Nie sądzę, żeby mu to bardzo pomogło.

Zaraz potem zrobiło się piekło na ziemi, bo ludzie w biurze usłyszeli łoskot, przez okna zobaczyli, co się dzieje, i powylatywali na ulicę. Niesłychane zamieszanie zrobili, ogromnie hałaśliwe, wszyscy oglądali swoje samochody, a dwóch padało sobie w objęcia i wrzeszczało radośnie, bo przypadkiem zaparkowali dalej i ta żona ich nie dosięgła. Reszta była poszkodowana, ale zdaje się, że właściciel Wartburga miał auto-casco.

No i masz! Żona! To przecież kobieta…? Porównaj ją ze mną, czy ja bym Ci zrobiła taki idiotyzm? Jak w ogóle można… Jak można bodaj na chwilę odwrócić uwagę ode mnie na korzyść kobiety, która wszak może być żoną! Jak można potraktować mnie źle i niedbale…!

No owszem, przyznaję, że miewam sprzeczne doznania i miotam się trochę uczuciowo, ale tak trudno jest samej sobie wszystko przetłumaczyć! To Ty masz mnie przekonać, to Ty musisz ułagodzić moje stany! Z całego serca, z całej duszy wierzę, że to uczynisz!

Całuję Cię, mój Ukochany, może na razie trochę smutnie, ale z nieodmienną miłością.

Twoja, pełna oczekiwań i nadziei

SKODA

 

O, mój Właścicielu Ukochany!!!

 

Wiedziałam, że mnie kochasz, wiedziałam, że mi to powiesz, wiedziałam, że mnie uspokoisz! Z jakim przekąsem ONA przekazała mi to wszystko, co mówiłeś przez telefon! Co za szkoda, że tak krótko mogłeś rozmawiać i nie zdążyłeś powiedzieć nic więcej… Ale rozumiem, te zagraniczne rozmowy są bardzo kosztowne. Niepotrzebnie poruszałeś z nią jakieś inne, nieistotne tematy, sądzę, że to ONA Cię do tego nakłoniła.

ONA w ogóle porobiła straszne rzeczy. Wyobraź sobie, rozgniotła mi dwa jajka na tylnym siedzeniu, nie specjalnie oczywiście, tylko dlatego, że jakaś głupia baba wyskoczyła mi na jezdnię tuż przed maską. Zdążyłyśmy zahamować, ale z tyłu butelka mleka przewróciła się na jajka, ONA nie zwróciła na to uwagi, a ja nie miałam okazji jej powiedzieć, i te rozdyźdane jajka przeciekły przez torebkę. Na szczęście uprała to od razu, bardzo porządnie.

Okropna draka wybuchła natomiast przez szybkościomierz. Prawdę mówiąc, nie bardzo rozumiem, po co go odłączyłeś. Owszem, przypominam sobie Twoją rozmowę z Kwiatkowskim, wywnioskowałam z niej, żel chciałeś ukryć ilość przejechanych kilometrów, żeby; ONA się nie zorientowała, dokąd jeździsz i kiedy, ale i moim zdaniem to nie był dobry pomysł. Nie mówiąc już; o tym, że szkalowanie mnie i rzucanie kalumnii na mój szybkościomierz uważam za niesmaczne. Nie mogę pojąć, co obaj z Kwiatkowskim mieliście na myśli i po co te tajemnice.

W każdym razie głupi podstęp nie przydał się na nic. ONA się tym w końcu zniecierpliwiła i pojechała do tego swojego przyjaciela, który się zna na instalacjach elektrycznych. Rozmawiali przy mnie i mogę Ci powtórzyć, co mówili. ONA oświadczyła, że podejrzewa Cię o jakiś kant, ale nie wie jaki, więc niech on sprawdzi, o co tu chodzi. Ten przyjaciel sprawdził, okazało się, że szybkościomierz wcale nie jest zepsuty, tylko zwyczajnie odłączony, po przyłączeniu działa doskonale i wówczas, wyobraź sobie, ONA wszystko odgadła! Nie wiem, jakim sposobem, bo ja jej nic nie powiedziałam. Bardzo rozgoryczona, wściekła i ponura, od razu wydedukowała, że w godzinach pracy jeździsz gdzieś za miasto, nie sam, a w towarzystwie.

- Z jakimiś dziwkami - powiedziała. - Ewentualnie z jedną dziwką, jakaś bezdomna ofiara, którą musi podrywać po lasach i ugorach.

Ten przyjaciel niepewnie kręcił głową, chciał ją pocieszyć, ale sam widział, że ONA ma rację. Potem powiedziała, że lekceważysz ją już kompletnie, nawet się nie fatygujesz, żeby ją porządnie oszukiwać, gdybyś miał rozum, odłączałbyś ten szybkościomierz wyjeżdżając, a potem, przed powrotem do domu, znów byś go przyłączał i wtedy żadna ludzka siła nie wykryłaby kantu. A tak, proszę, nie chciało Ci się i już wiadomo, o co chodzi. Ten przyjaciel przyznał jej słuszność i między nami mówiąc, ja też. Naigrawała się jeszcze, jakie to niewygodne dla Ciebie, że licznik kilometrów jest tak ściśle związany z szybkościomierzem, wiadomo przecież, że odłączałeś to ze względu na licznik, gdyby te rzeczy były oddzielnie, licznik by stał, a szybkościomierz by chodził i ONA by tego nawet nie zauważyła.

Domyśliłam się też wreszcie, że ONA ma do Ciebie pretensję o te inne kobiety. Zapewne przeszkadza jej, że okazujesz im różne względy, i nawet mogę to nieźle zrozumiej, bo mnie też przeszkadza, kiedy się cackasz z odrażającą Strzygą. A cóż znaczy Strzyga w porównaniu ze mną…! ONA, przyznaję, ma więcej powodów do zdenerwowania, ja przynajmniej wiem, że jestem dla Ciebie czymś wyjątkowym, a ONA co? Tych kobiet jest takie zatrzęsienie…

Przygotuj się na to, że kiedy wrócisz, ONA Ci zrobi okropne piekło. ONA zna Strzygę. Poznała ją tak samo jak Ty, u tych samych przyjaciół, i chyba doznała jasnowidzenia albo co, bo od razu wyczuła, że Strzyga ma z Tobą coś wspólnego. Wyszły od tych przyjaciół równocześnie, razem z innymi osobami, obrzydliwa upiorzyca spojrzała na mnie i sama widziałam, jak mój widok skojarzył się jej z Tobą. Miała przez chwilę w oczach jakiś taki wyraz… ONA też to dostrzegła, spojrzała na nią, na mnie i już wiedziała wszystko. Mam wrażenie, że Strzyga rości sobie jakieś prawa do Ciebie, również czeka na Twój powrót i muszę Ci się przyznać, że wcale mi się to nie podoba. Wprawdzie kobieta to coś znacznie gorszego niż samochód, stworzenie niższego rzędu, ale nie zgadzam się, żeby rościły sobie prawa do Ciebie nawet ameby i pierwotniaki. Prawa do Ciebie mam tylko ja! ONA przebąkuje coś o wyjeździe do Sopotu, ale to jeszcze nie teraz, tylko dopiero w październiku. Zamierza zabrać mnie ze sobą, mam nadzieję, że jej nie pozwolisz. Sama niech sobie jedzie, proszę bardzo, przyda j jej się to, niech się trochę uspokoi, bo ostatnio zachowuje się jak pomylona wariatka. Byłyśmy razem w Lublinie, taki wyjazd na kilka godzin, ONA pojechała służbowo. Zostawiła mnie na parkingu, weszła do jakiegoś budynku, po krótkim czasie wyszła i zaprezentowała kompletne zidiocenie. Przyglądałam się jej, wręcz nie wierząc własnym oczom, bo podeszła nie do mnie, tylko do mojej bliźniaczej siostry, która stała o parę samochodów dalej, i zaczęła ją otwierać. Oczywiście kluczyki nie pasowały, ONA chyba zgłupiała, bo grzebała nimi i grzebała, i wyglądała jak zrozpaczona furia, aż podeszło do niej dwóch facetów. Wiedziałam doskonale, że jeden z nich jest właścicielem mojej siostry, ONA jednakże nie miała o tym pojęcia. Wydawali się nadzwyczajnie rozbawieni, ONA wściekła, w końcu ten właściciel podał jej swoje kluczyki.

- Jeżeli pani koniecznie chce się włamać - powiedział uprzejmie i nawet zachęcająco - to może tymi będzie łatwiej…?

Wówczas nareszcie oprzytomniała, spojrzała uważniej i dostrzegła mnie. Tylko się zapaść pod ziemię, doprawdy nie wiem, której z nas było bardziej głupio, najchętniej bym się jej wyparła, ale nie miałam sposobu. Co za kretynka, pomylić mnie z kimś innym, obłęd! Wprawdzie obie z moją siostrą byłyśmy białe, z jednakowym niebieskim wnętrzem, wiadomo, bliźniaczki, ale przecież różnice rzucają się w oczy, tamta miała inną kierownicę, inną rurę wydechową, nie mówiąc już o zawartości! ONA mi sama nawrzucała na tylne siedzenie całe stosy rozmaitych szpargałów, a moja siostra była pusta!

Przeprosiła tego właściciela, oczywiście, pokazała mnie, ci faceci nie mieli pretensji, ONA im się podobała i zdaje się, że chętnie by ją gdzieś zaprosili, ale nic z tego nie wyszło, bo ONA nie miała ochoty. Jedno, co jej muszę przyznać, to to, że chociaż jest na Ciebie wściekła, nikim innym nie usiłuje Cię zastąpić. Nie dziwię się jej wcale.

Wracaj prędko! Nawet gdyby ONA się uparła zabrać mnie ze sobą do Sopotu, będziemy razem przynajmniej do końca października. Wyobrażam sobie, że jesienią nie będziesz mnie już włóczył po tych polach i lasach tak jak w lecie i wstrętna Strzyga przestanie kalać nasze wzajemne uczucia. Zostanie usunięta na właściwe miejsce. Zadzwoń na wszelki wypadek i powiedz, którym samolotem lecisz, chociaż bardzo wątpię, czy ONA zgodzi się jechać po Ciebie na lotnisko, taka jest Ci niechętna. Cała moja nadzieja w tym, że nie wytrzyma i będzie chciała jak najprędzej wylać na Ciebie całą swoją wściekłość.

Całuję Cię, moje Szczęście, moje Kochanie, mój Władco jedyny.

Zawsze Twoja, stęskniona

SKODA

 

Mój Najdroższy Władco!!!

 

Słuchaj, co przeżyłam…!!! A już myślałam, że spokojnie doczekam chwili Twojego powrotu, bez żadnych wstrząsów, poświęcając się tylko temu oczekiwaniu i tęsknocie, umyta i bezpieczna! A skąd, przeciwnie, zosta łam narażona na straszliwości, po których jeszcze nie; mogę ochłonąć!

Ta jej przyjaciółka, której Ty nie lubisz, wiesz która, Marta, namówiła ją na wyjazd do lasu, wiem po co, bo; cały czas na ten temat rozmawiały. Miały znaleźć jakiegoś człowieka, który chce sprzedać kawałek ziemi nad jeziorem, razem z chałupą, jakąś szopą i łódką i Marta chce to kupić. Ale człowiek mieszka gdzie indziej, w lesie, dokładnie w Borach Tucholskich, i do niego właśnie pojechały, z tym, że nie znały porządnie adresu. Przez ten adres na mnie spadły okropności, nie wiem, z jakiej racji mam cierpieć dlatego, że one obie to idiotki! Słusznie tej Marty nie lubisz!

Wjechały do lasu już po południu i do tego momentu wszystko jeszcze było w porządku, ale potem zaczął się koszmar. Nie umiały znaleźć drogi i błąkały się na ślepo, wyraźnie czułam, że ONA sama nie wie, czego chce, dojechałyśmy nad jakieś jezioro, inne oczywiście, nie to z chałupą i szopą, Marta powiedziała, że człowiek mieszka pewnie po przeciwnej stronie, i ONA zaczęła to jezioro okrążać. Przerażającą trasą tuż nad samym brzegiem. Pomijam już korzenie drzew, które musiałam pokonywać, ale to coś, po czym jechałam, było nachylone w stronę wody. Ześlizgiwałam się. Och, Najdroższy mój, co za potworne uczucie, moje koła traciły przyczepność, zjeżdżały bokiem ku tej wodzie, mogłam się utopić…!!! W przód, to jeszcze nic, z wysiłkiem, ale dawałam sobie radę, ale w jakimś miejscu ujrzałam nagle olbrzymi pień, całe drzewo, leżące w poprzek!

Zagradzało drogę absolutnie, korzenie miało jeszcze w lesie, a koronę w jeziorze. Nie było rady, należało wracać. I jak Ci się zdaje, co nastąpiło? O zawróceniu nie było mowy, ciasnota wykluczała jakikolwiek manewr, do tego to nachylenie i śliskość, kiedy pomyślałam, że ONA spróbuje zakręcać, aż mi dech zaparło. Jednak nie, nie próbowała, za to ruszyła po tej upiornej drodze tyłem!!!

Przecież wiesz, że mam inny promień skrętu przodem, a inny tyłem. Ta trasa nie była prosta, szła brzegiem jeziora i wiła się wręcz w supłach i pętelkach! Trzymałam się kołami gruntu z całej siły, co chwilę czułam ześlizg, woda chlupała dosłownie o centymetry, a te kretynki jeszcze mówiły do siebie, że to jezioro jest głębokie i dno ostro schodzi w dół! No owszem, też były zdenerwowane, ale czy to ja kazałam im tam wjeżdżać…?!

Wyjechałyśmy. Na pierwszym szerszym i równiejszym kawałku ONA zawróciła i dalej już jechała przodem, ale przyznam Ci się, że aż się trzęsłam wewnętrznie. Coś potwornego, byłam o włos od śmierci!!!

I wcale to nie był koniec. Przede mną były następne okropieństwa, może i dobrze, że o tym nie wiedziałam, bo chyba postarałabym się coś sobie zepsuć, żeby uniemożliwić dalszą jazdę. Objechałyśmy to jezioro normalną, leśną drogą i już myślałam, że dotrzemy do jakiejś cywilizacji, kiedy pojawiła się przed nami piaszczysta górka.

Droga szła dookoła górki, ale też była piaszczysta a do tego wyjeżdżona, wiesz jak, orientujesz się, miała takie bardzo głębokie koleiny, a pomiędzy nimi istny wał przeciwpowodziowy. Moje podwozie usiadłoby tym z miejsca, ONA zatem zdecydowała się dać sobie spokój z drogą i pojechać wprost przez górkę. Miałam duże wątpliwości, ale innych możliwości nie było.

Cofnęła mnie, rozpędziła i wpakowała w tę górkę. Ugrzęzłam w połowie drogi. Zjechała mną tyłem, cofnęła dalej, rozpędziła porządniej i tym razem ugrzęzłam nieco wyżej. Zaczynałam mieć tego całkiem dosyć, więc za trzecim razem wysiliłam się, jak mogłam, i do wierzchu górki zostało nam ledwo cztery metry. Ale żal to, przez moje wysiłki, za nami utworzyła się góra piachu i kiedy ONA znów spróbowała mnie cofnąć, okazało się, że nie da rady. Koła nie chwytały, buksowały i z chwili na chwilę pogrążałam się w tym sypkim piasku bardziej. W końcu zostałam unieruchomiona doszczętnie.

Co za uczucie…! Jestem istotą mobilną, zasadniczy element mojego jestestwa stanowi ruch! Unieruchomienie, ależ to przeciwne naturze! Ukochany mój, wręcz opisać nie potrafię tych przeraźliwych doznań! Zdrętwiałam w sobie, skamieniałam, płakać mi się chciało! Trwałam, wkopana w piaszczystą górkę i nie miałam najmniejszych szans na wydobycie się stamtąd kiedykolwiek!

Te głupie baby zaczęły robić różne sztuki. Wyciągnęły z bagażnika saperkę i spróbowały mnie odkopać. Bez skutku. Marta gdzieś poszła i przyniosła kawałki zmurszałych desek, podkładały mi to pod koła, nie zdając sobie sprawy, że podkładają w połowie kół, zaślepły nagle czy co, pogrążona byłam przecież dobrze powyżej osi! Wreszcie uznały, że pomogą im tylko konie.

Nie rozumiałam, co mają na myśli. Konie do kopania…? Jeśli już cokolwiek miałoby rozkopywać tę piekielną górkę, to raczej pies! One jednak upierały się przy koniach i Marta poszła tych koni poszukać.

No i, niestety, znalazła. Wróciła po długiej chwili, a razem z nią przyszedł człowiek prowadzący konia. I tego konia, wyobraź sobie, nie uwierzysz, zaczęli przywiązywać do mnie…!!!

Dziwię się, że nie oszalałam z przerażenia i zdenerwowania. Jak ten koń się zachowywał…! Wielki, potwornie ruchliwy, nieobliczalny kompletnie, tupał, kręcił się, machał nogami, wszystko tuż przy mnie, mógł mnie zrujnować doszczętnie! Przyczepili mi pod spodem łańcuchy, nawet nie wiem do czego, byłam półprzytomna, drugie końce tych łańcuchów należały do konia, który szalał przede mną. ONA wsiadła, człowiek trzymał konia na sznurku, zamarłam, koń ruszył przed siebie jakimiś okropnymi podskokami, poczułam straszliwe szarpnięcie, przez chwilę miałam wrażenie, że odrywają mi całe przednie zawieszenie, co za potworne uczucie…! Ale równocześnie uwolniłam się z tej piaszczystej pułapki. Oszołomiona, wleczona ku górze, oprzytomniałam dopiero na twardym gruncie, na trawie, parę metrów za piaskiem.

Konia ode mnie odczepili i zabrali, odetchnęłam lżej. Powolutku zaczynałam odzyskiwać równowagę, ale na myśl, co ONA jeszcze zdąży w tej podróży wykombinować, aż mi się robiło słabo. Brakowało jeszcze, żeby spróbowała jeździć po schodach… Nieufnie i podejrzliwie zgodziłam się jechać dalej, dobrze odgadłam, całe szczęście, że już byłam nastawiona. ONA zabłądziła, do reszty zgubiła drogę, pchała się na przełaj przez las, natrafiła na strumyczek, od razu wiedziałam, że mnie do niego wepchnie. Zmobilizowałam wszystkie siły, boi koniec tego upiornego lasu był już bliski, i słyszałam, jak obie mówiły do siebie, że zaraz z niego wyjadą i te~ raz już będą się trzymać przyzwoitych szos. Marta okazała mi względy, wysiadła i poszła do przodu na piechotę, żeby sprawdzić, czy brzegi strumyczka nie są dla. mnie zbyt bagniste. Wołała z daleka, że nie, można przejechać, ONA rozpędziła mnie na wszelki wypadek,: sama starałam się nabrać szybkości, przeskoczyłyśmy strumyczek, aż bryzgnęło na wszystkie strony, zachlapało mnie i uczepiły się mnie jakieś rozmazane robaki. No nie, wiesz, to są naprawdę rzeczy nie do zniesienia!

Poszukiwanego człowieka wcale nie znalazły. To znaczy owszem, znalazły, ale nie tam, gdzie go szukały, tylko zupełnie gdzie indziej. Mieszkał w normalnym miejscu, przy asfaltowej szosie, trafiły na niego, jak już zaczęły wracać, i nie wiem, po co wytrzęsła mnie przedtem na kocich łbach. Miała to być stara droga, stara była z pewnością, a bez trudu udałoby się pojechać nową, co z tego, że jeszcze nie wykończoną, za to twardą i równą. Jakiś szlabanik tam stał, wielkie rzeczy szlabanik, mogły go odsunąć!

Na samo wspomnienie tych chwil robię się rozdrażniona tak, że mi się umysł mąci. Z drugiej jednak strony jest to już za mną i wyszłam z tego ulgowo. Sprawiedliwie przyznam, że ONA mnie bardzo pochwaliła i naw mi podziękowała, przynajmniej zdaje sobie sprawę, kto tu ma największe zasługi, tyle mojego. No i zmyła mnie te robaki. Nie były duże, ale obrzydliwe i bardzo przylepne.

Co do człowieka, to ten kawałek z chałupą już sprzedał i w ogóle pojechały niepotrzebnie. Marta zrehabilitowała się trochę w moich oczach, bo przez całą drogę powrotną mówiła mi komplementy i zdaje się, że doceniła moją jakość. Kupiła mi nawet trochę benzyny. Mimo wszystko… Jak sam wiesz, lubię jeździć, jest to cel mojego istnienia, ale przecież nie tak…!

Musiałam Ci się wyżalić i na nią naskarżyć. Najdroższy, ta chwila w piasku, pomyśl…! W pełni sprawna, w doskonałym stanie, zaopatrzona w paliwo i nie mogę się ruszyć…!!!

Coraz bliższa jest chwila Twojego powrotu i coraz bardziej na Ciebie czekam. Och, zobaczyć Cię wreszcie, znaleźć się przy Tobie…! Szczególnie teraz, po tych wszystkich koszmarach! Pocieszysz mnie przecież, pożałujesz, pochwalisz, zajmiesz się mną…!

Całuję Cię, mój Najdroższy, i czekam całą sobą!

Twoja kochająca i zdenerwowana

SKODA

 

Och, Ty mój zły, podły, uwielbiany Właścicielu…

 

To, co zrobiłeś… Nie, nie mogę.



dalej


strona główna
(23kB)