(23kB)
strona główna / początek książki

Rozdział II
Metody wyszukiwania i ładowania placche i pól na skórze

Przede wszystkim należy zauważyć, że zjawiska rozważane przez Calligarisa nie występują tylko w wyniku ładowania kolistych placche, opisanych dalej. Te same zjawiska mogą występować na skutek uaktywniania innych układów na skórze (linie, punkty, pola...), o identycznej skuteczności. Jeżeli powszechnie słyszy się o placche, to dlatego, że te ostatnie są przeważnie przedmiotem badań, a ich wyszukiwanie i ładowanie jest dużo prostsze niż w przypadku pozostałych układów, wymagających użycia elektrod, szpilek Faradaya, itp. W tym miejscu nasuwa się natychmiast oczywista uwaga, a mianowicie, że na skórze człowieka znajduje się z pewnością wiele innych układów energetycznych dotychczas niewyobrażalnych, a których ewentualny rozwój może być ogromny. W tym tomie rozważać będziemy wyłącznie placche, których ładowanie powoduje występowanie zjawisk paranormalnych, a to z tego powodu, że zależy nam na wykazaniu, jak niezwykle względne jest pojęcie normalności i dlaczego – biorąc pod uwagę, że zasadniczo świat badań metapsychicznych jest bardziej otwarty i gotowy do innowacji – oczekujemy od niego poparcia i aprobaty, niezbędnych przy badaniu takich placche, jak diagnostyczne, a w każdym razie fizyczne. Mogłyby one przyczynić się do decydującego zwrotu w badaniach lekarskich (Proszę pamiętać, że Calligarisowi udało się zobaczyć i sfotografować za pomocą placca mikroba raka, i że badał go on, sugerując metody leczenia, których nawet nie wzięto pod uwagę ze względu na ich “absurdalność".) – wolelibyśmy jednak mówić o tym dopiero wówczas, gdy zostanie usunięty nieunikniony, początkowy sceptycyzm.

Jeśli chodzi o nadwrażliwe punkty na skórze, to przytaczamy, to co sam Calligaris pisał w wielu swoich dziełach: “Do wykrywania i ładowania nadwrażliwych linii i punktów na skórze posługujemy się szpilką połączoną z elektrodą, przez którą przepływa słaby prąd Faradaya, i przesuwamy ją powoli, wiele razy, po badanej powierzchni. Natomiast osoba poddawana temu eksperymentowi trzyma w ręku szeroką, obojętną elektrodę".

Przystąpmy zatem do sedna sprawy.

WYSZUKIWANIE LINII NA SKÓRZE

U podstaw badań Calligarisa leży odkrycie bardzo gęstej siatki nadwrażliwych linii pionowych i poziomych, które owijają całkowicie nasze ciało, i które, krzyżując się, tworzą kwadraty o różnym znaczeniu. Ta bardzo gęsta siatka tworzy prawdziwy układ odniesień według współrzędnych kartezjańskich, pozwalających na łatwe umiejscowienie szukanej placca i odnośnego pola na skórze.

Wzdłuż boku każdego palca, tak rąk, jak i nóg, jest pasmo 9 linii, z których najważniejszą stanowi linia centralna. Normalnie odległość między tymi liniami wynosi około 1 mm.

Linia główna jest linią boczną, która kręci się dookoła palców, przebiega wzdłuż boków rąk i opuszcza po bokach ciała człowieka, tworząc zamknięte koło i dzieląc w ten sposób to ciało na część przednią i tylną.

Tak samo linie osiowe każdego palca wychodzą z dłoni, wznoszą się wzdłuż ręki i opuszczają po przeciwległej stronie, łącząc się ze sobą i tworząc raz jeszcze zamknięte koła.

Linia osiowa środkowego palca przechodzi przez dłoń i rękę. Nazywa sieją linią osiową kończyny górnej.

Natomiast linia osiowa palca środkowego u nogi przechodzi przez nogę, tułów, środek brodawek piersiowych i opuszcza się przez plecy, tworząc raz jeszcze zamknięte koło. Linia na nodze nazywa się linią środkową, a na tułowiu linią brodawkową.

Rozróżniamy ponadto (wśród linii najważniejszych) linię środkową tułowia, która po przejściu przez połowę twarzy, przebiega przez kark i plecy, tworząc raz jeszcze zamknięte koło.

Mamy następnie linię brodawkową. Jest to linia pozioma, przebiegająca poprzez środek brodawek piersiowych; linię mieczykowatą (xifoidea), przechodzącą mniej więcej trzy palce poniżej linii poprzedniej oraz linię pępkową, również poziomą, przechodzącą przez środek pępka.

Punkty spotkania się różnych linii (oczywiście nie tylko tych, które opisaliśmy głównie z tego powodu, że mogą służyć jako punkt odniesienia, ale także wszystkich linii pomocniczych), wyznaczają środek poszczególnych placche. Placche są zatem absolutnie okrągłe, a ich średnica waha się od 6 do 16 mm (dotyczy to w każdym razie placche badanych przez Calligarisa). Placche dzielą się na dwie duże kategorie, obejmujące placche autowrażeniowe { placche autoscopiche) i placche heterowrażeniowe (placche heteroscopiche). Pierwsze z nich odnoszą się do badań dotyczących tylko osoby poddawanej danemu eksperymentowi, te drugie natomiast kontrolują wszystkie badania, nie mające bezpośredniego związku z osobą percepującą.

Odnalezienie linii nadwrażliwych na ciele osoby poddawanej eksperymentowi jest niezwykle proste, tak że może to stanowić nawet pożyteczny trening dla badaczy (nie mówiąc już o tym, że jest to nie dający się niczym zastąpić układ odniesienia przy wyszukiwaniu placche).

Eksperyment rozpoczynamy od ściśnięcia między dwoma palcami – w kierunku,,przód-tył'' – opuszki palca środkowego prawej ręki osoby poddawanej eksperymentowi. W ten sposób uwrażliwia się najpierw linię osiową ręki (linia EF na rysunku). Kolejno uwrażliwienie rozszerza się na część tylną ręki (E'F), i wreszcie na linie pionowe tułowia (AB, A'B', CD, CD') i na linie poziome.

I wreszcie celem uwrażliwienia linii bocznej ciała wystarczy ścisnąć miedzy dwoma palcami boczny koniuszek dowolnego palca.

Linie te, będące niczym innym jak słynnymi już ciągami na ciele, których pobudzanie powoduje określone reakcje psychofizyczne (Catene lineari del corpo e delio spirito), znajdują się także na dłoni (linie osiowe palców, przestrzeni międzypalcowych). Trzeba tutaj powiedzieć, że zgodnie z odkryciami Calligarisa, wszystko co dzieje się w ciele, znajduje swoje odbicie w określonych punktach dłoni. Jest to więc cenne stwierdzenie – uzyskane drogą eksperymentu – dla chirologii i chiromancji, rzucające jednocześnie podstawy pod nowy, doskonały system diagnostyczno-radiestetyczny, który omówimy w książce poświęconej zastosowaniom medycznym odkryć Calligarisa.

Aby uwrażliwione linie stały się widoczne, należy postępować w następujący sposób: ściskając bez przerwy palec osoby poddawanej eksperymentowi i stojąc obok niej (nigdy nie naprzeciwko), przesuwać właściwy bodziec powoli i mniej więcej w miejscu, przez które przebiega dana linia (którą będzie można odnaleźć na rys. 4.), na całej jej długości. Szybkość przesuwania winna być przeciętna, lecz jednakowa. Jeżeli bodziec przesuwany jest zbyt szybko lub zbyt wolno, nie występuje nadwrażliwość, gdyż nie wywołuje to właściwej reakcji u osoby poddawanej eksperymentowi.

Czynnik wywołujący bodziec może być różny: może to być mała elektroda Faradaya o średnicy mniej więcej 1 cm, przez którą przepływa słaby, ledwie zauważalny na skórze prąd, lub mały namagnesowany wałeczek, który napotykając nadwrażliwy punkt powoduje, że osoba poddawana eksperymentowi odczuwa lekkie swędzenie. Jednakże w codziennej praktyce lepiej jest stosować metodę termiczną, wykorzystując w tym celu zimną, metalową łopatkę, o wymiarach około 1,5 cm na 15 cm. Aby pozostała ona stale zimna, można po kilku minutach, kiedy ciepło przekazywane przez skórę zaczynają nagrzewać, zanurzyć ją na kilka sekund w szklance wody. Jeśli chodzi o występowanie nadwrażliwości na bodźce termiczne, zwłaszcza przy wyszukiwaniu placche, przy którym stosuje się dokładnie takie same metody jak przy wyszukiwaniu linii osiowych (łopatkę należy zastąpić metalowym młoteczkiem, podobnym do stosowanego przy badaniu odruchów, z tym jednak, że kończy się on absolutnie okrągłymi i płaskimi placche o średnicy około 12 mm). W każdym razie bodziec musi być raczej zimny, ale nie lodowaty, gdyż w takim przypadku byłoby dużo trudniej dokładnie ocenić zmiany we wrażliwości termicznej. W miejscach odpowiadających uwrażliwionym punktom (lub nadwrażliwym placche) powinno być odczuwalne wyraźne wrażenie intensywnego zimna. Zaznaczając te linie (przynajmniej w strefie, w której mieści się szukana placca) najzwyklejszym długopisem, uzyska się schemat całkowicie i we wszystkim podobny do schematu pokazanego na rysunku4.

Mimo że metoda wrażliwości termicznej jest najbardziej rozpowszechniona i najczęściej stosowana, to może się czasami okazać nieskuteczna. Sam Calligaris, mówiąc o swoich badaniach, oświadcza:

“Kiedy jakaś placca na skórze nie reaguje na bodźce termiczne, to jako ostatni stosuję bodziec elektryczny, który jeżeli jest odpowiednio stopniowany (prąd nie powinien być ani bardzo słaby, ani silny, lecz o średnim natężeniu i ledwo postrzegalny) wykrywa zawsze nadwrażliwość danej placca ".

Po określeniu linii osiowych, będących prawdziwym układem współrzędnych kartezjańskich, niezbędnych do szybkiego i łatwego wyszukiwania placche, omówimy teraz szczegółowiej te ostatnie.

WYSZUKIWANIE PLACCHE NA SKÓRZE

Metoda wyszukiwania – jedyny wyjątek stanowi metoda posługująca się młoteczkiem – jest taka jak w przypadku wyszukiwania linii osiowych. W tym jednak szczególnym przypadku ważny jest kierunek, w którym bodziec przemieszcza się po skórze osoby poddawanej eksperymentowi.

Po przybliżonym określeniu położenia danej placca (w oparciu o instrukcje, które każdorazowo towarzyszą jej opisowi), przesunąć bodziec w kierunku wzdłużnym w stosunku do interesującego nas wycinka (fragmentu) ciała (tak w górę, jak i w dół) w odległości 10-15 cm powyżej i poniżej punktu, domniemanego umiejscowienia wyszukiwanej placca. Nadwrażliwa placca na skórze ujawnia się i “rozpala" (zaczerwienia) łatwiej, kiedy jest ładowana w kierunku wzdłużnym, i dopiero po pewnym czasie, tzn. po jej “rozpaleniu" (a więc uwrażliwieniu), reaguje także na bodźce poprzeczne i poziome. Przesuwanie bodźca należy powtarzać wiele razy, tzn. aż do “rozpalenia" danej placca, “Rozpalaniu" temu towarzyszy uczucie bardziej intensywnego zimna (jest to logiczne przy stosowaniu bodźców termicznych). Osoba poddawana eksperymentowi winna natychmiast zasygnalizować wystąpienie tego zjawiska, wydając jakiś' dźwięk (np. “A"). Jest bardzo ważne, aby reakcja ta była natychmiastowa. Bardzo rzadko zdarza się, aby placca “rozpaliła" się przy pierwszym przesunięciu bodźca, w większości przypadków potrzebne są 3 lub 4 przejścia.

Jak już powiedzieliśmy, po “rozpaleniu" placca bodziec należy przesuwać wiele razy w kierunku poprzecznym celem dokładnego określenia środka danej placca. Zawsze konieczne jest, aby osoba poddawana eksperymentowi natychmiast wydawała jakiś głos, w momencie gdy odczuwa intensywne zimno. Zarówno przy młoteczku, jak i łopatce, dobrze jest zanurzać je na kilka sekund w szklance wody, aby ich temperatura pozostawała mniej więcej taka sama przez cały czas trwania eksperymentu. Po dokładnym określeniu środka danej placca, należy za pomocą długopisu zaznaczyć go na skórze osoby poddawanej eksperymentowi, tak aby potem móc przystąpić do pobudzenia tej placca. Jednakże nie należy w żadnym wypadku podrażniać przy tym skóry. Calligaris sugeruje nawet, aby tatuować gniazda najczęściej stosowanych placche i przypomina, że gniazdo każdej placca jest stałe i niezmienne. Wskazówki dotyczące wyszukiwania placche zakończymy radą, jakiej udziela sam Calligaris:

“Początkujący badacz powinien wiedzieć, że są dni i godziny, w których emanujące (risonanti) placche na skórze mogą być głuche, tzn. nie reagować na bodźce, podczas gdy później na nie odpowiedzą, okażą się nadwrażliwe. Przyczyny tego okresowego “zgaszenia" są liczne i w większości wypadków nie znamy ich (specjalne warunki psychosomatyczne, warunki atmosferyczne, wpływ gwiazd itp.)".

W tego rodzaju eksperymentach niezbędna jest bowiem duża doza cierpliwości, ponieważ towarzyszą im dwa duże niebezpieczeństwa:

1) nieznalezienie niczego, z powodu pośpiechu z jakim się prowadzi eksperymenty, wychodząc z założenia, że wszystko jest łatwe i proste jak w zabawie;

2) zaprzeczenie wartości tych doświadczeń przy pierwszym niepowodzeniu, ponieważ nie przeznaczono wystarczająco dużo czasu na eksperymentowanie. I wreszcie przed przystąpieniem do wyszukiwania placche należy zawsze wytłumaczyć osobie poddawanej eksperymentowi, że uwrażliwienie danej placca jest zjawiskiem “ulotnym" i może być zauważone tylko przez tego, kto poświęci mu maksymalną uwagę.

ŁADOWANIE PLACCHE

Po “rozpaleniu" i dokładnym umiejscowieniu danej placca na skórze osoby poddawanej eksperymentowi, można przystąpić do jej “ładowania" (pobudzania). W tym celu posługujemy się wałeczkami lub korkami o następującej charakterystyce:

1. Korek o kolistym kształcie powinien mieć tę samą średnicę, co placca, która ma być ładowana (średnice podaje się każdorazowo przy opisie poszczególnych placche). W tym celu zaleca się stosowanie zestawu przyrządów, jakimi posługiwał się Calligaris, tzn. kompletu wałeczków, których przeciwstawne powierzchnie mają średnice od 8 do 13 mm. Wykorzystywana do eksperymentu powierzchnia nie powinna przekraczać nawet o milimetr powierzchni danej placca. W każdym razie lepiej jest jeżeli średnica ta jest nieco mniejsza niż większa. Jeżeli średnica jest mniejsza, to przeprowadzany eksperyment może się udać, chociaż w sposób niedoskonały. Natomiast jeżeli jest ona większa, to prawdopodobieństwo powodzenia jest prawie żadne.

2. Kolista powierzchnia dociskająca powinna być doskonale płaska i gładka, bez żadnych nacięć, pęknięć czy erozji. W przeciwnym wypadku doświadczenie może dać wyniki niezadowalające, gdyż ładowanie nie będzie całkowite.

3. Można stosować korki metalowe. Poleca się aluminium, nawet jeżeli dla tego, kto ma nawet tylko blade pojęcie o badaniach Lakhowskyego, będzie oczywiste, że każdej placca odpowiada jakiś metal, kolor czy substancja... W każdym razie należy unikać drewna i koloru czerwonego.

4. Ładowanie, tj. nacisk wywierany za pomocą wałeczka, powinien być podniecający, tzn. powinien oddziaływać na powierzchnię skóry. Korek, który należy utrzymywać absolutnie w położeniu prostopadłym do ciała osoby poddawanej eksperymentowi (nigdy ukośnie), winien w jednolity sposób stykać się ze skórą. Należy go opierać lekko i delikatnie o powierzchnię skóry, tzn. nigdy nie należy naciskać na skórę (ta sama uwaga dotyczy młoteczka podczas wyszukiwania placche). Nacisk winien być mocniejszy, bardziej energiczny (ale nie nadmiernie, bo nie uzyska się żadnego wyniku, jeśli chce się utrzymać występowanie reakcji odpowiadającej danej placca. W każdym razie sposób nacisku, który – jak widzieliśmy – jest sprawą zasadniczą dla poprawnego wyniku eksperymentu, powinien być jednolity.

5. W czasie ładowania (należy pamiętać, że przeprowadzający badanie musi zawsze stać z boku osoby uczestniczącej w eksperymencie i nigdy naprzeciwko niej), mogącym trwać od 5 do 30 minut, wałeczek, który przeprowadzający eksperyment trzyma w swoich trzech palcach, powinien być absolutnie nieruchomy, nie może on drgać ani przesuwać się [Calligaris wprost zaleca, aby brzeg wałeczka posmarować żywicą indiańską, tak aby przykleiła się ona do danej placche. Ciężar wałeczka wywrze wówczas wystarczający nacisk dla celów ładowania i nie trzeba będzie trzymać ręki blisko osoby poddawanej eksperymentowi (co – jak wiadomo – może mieć negatywny wpływ na powodzenie eksperymentu)], ponadto powinien on być doskonale prostopadły, tzn. podnosić się z jednej strony (jednolitość ładowania jest sprawą bardzo ważną).

Po odpowiednim oparciu wałeczka na skórze osoby uczestniczącej w eksperymencie, należy mu powoli i cierpliwie nadawać za pomocą trzech trzymających go palców, ruchy obrotowo-przemieszczające we wszystkich kierunkach rzędu ułamka milimetra, tak długo aż osoba ta zacznie stwierdzać występowanie zjawisk, nazywanych przez Calligarisa reakcjami charakterystycznymi (ripercussioni di repere) – odmiennymi dla każdej placca, a ich szczegółowy wykaz podawany jest przy opisie każdej z nich. Przed rozpoczęciem eksperymentu należy te reakcje dokładnie opisać osobie poddawanej eksperymentowi, gdyż ich intensywność jest bardzo mała. Ten manewr lekkich przesunięć, “wycentrowania obrazu" (podobny do ustawiania ostrości obrazu w lornetce) przyda się później do lepszego ogniskowania ukazujących się obrazów. Kiedy osoba poddawana eksperymentowi odczuje pierwsze reakcje charakterystyczne, przeprowadzający badanie powinien przestać ruszać wałeczkiem lub przesuwać go tylko bardzo nieznacznie, stykając go w dalszym ciągu lekko ze skórą tej osoby i opierając delikatnie palec wskazujący na przeciwstawnym końcu wałeczka, w oczekiwaniu na drugą i trzecią reakcję (reakcje charakterystyczne, towarzyszące ładowaniu placche, są zawsze trzy). Dla stwierdzenia, że dana placca jest naładowana, często wystarczają tylko dwie reakcje, jednakże jedna reakcja jest zawsze niewystarczająca. W każdym razie dokładność w wykonywaniu tego eksperymentu jest nieodzowna, gdyż jeżeli wałeczek jest przesunięty od środka placca nawet tylko o ułamek milimetra, to następuje ładowanie innej placca. Kiedy dana placca zostanie naładowana, pozostaje już tylko założyć czarną opaskę na oczy osobie poddawanej eksperymentowi (zwłaszcza w przypadku widzeń) lub w każdym razie poprosić ją, aby zamknęła oczy, i ładować tę placca jeszcze przez 5-15 minut, aż zacznie występować zjawisko będące wynikiem jej ładowania, które to zjawisko osoba poddawana eksperymentowi opisze później.

Placca może być ładowana nie tylko za pomocą wałeczka, może do tego posłużyć także określony kolor.

To ważne odkrycie zostało dokonane przez Calligarisa w ostatnich latach jego badań i nie miał on w związku z tym czasu na dogłębne zbadanie go, jak na to zasługiwało, przede wszystkim z tego powodu, że stanowi ono kolejny most łączący różne gałęzie badań prowadzonych przez ludzi. Tym razem dotyczyło to placche i chromoterapii (o powiązaniach z metaloterapią wspominaliśmy już). Tutaj ograniczymy się tylko do podania kilku wskazówek dla chcących kontynuować te badania, a mianowicie: w celu “rozpalenia" danej placca wystarczy położyć na niej kartkę papieru w jednolitym kolorze (oczywiście będzie to kolor odpowiadający tejże placca). Często dana placca reaguje na dwa kolory: podstawowy (tło kartki) i dodatkowy (za pomocą którego można będzie wyrysować pasma lub plamy). Czasami można zastosować ekran z 4-5 kolorami, co pozwoli na uzyskanie prawdziwych rysunków. Wystarczy oprzeć kartkę na lewej połowie ciała osoby poddawanej eksperymentowi lub trzymać ją w odległości 20-30 cm od skóry. Ta ostatnia metoda jest prostsza, ponieważ nie wymaga długich i mozolnych poszukiwań, mających na celu dokładną lokalizację danej placca; zastosowany kolor musi jednak być właściwy. Jego wyszukanie może być mozolne, ale z chwilą kiedy zostanie on określony, to kolejne eksperymenty z daną placca są już bardzo łatwe. Może jednak być przydatne użycie kolejno innych kartek o różnej intensywności zastosowanego koloru. Ten sposób zaleca się szczególnie przy wyszukiwaniu pól na skórze. Kartkę do lądowania placche można zastąpić małymi krążkami z kolorowego papieru, kładąc je na wybraną placca.

Wróćmy jednak do samych reakcji charakterystycznych. Są to bardzo słabe odruchy typu zmysłowego lub motorycznego. Ich wystąpienie jest niezawodnym znakiem, że placca została naładowana. Stanowią one ponadto środek pozwalający stwierdzić czy wywierany n& placca nacisk jest właściwy, czy zbyt energiczny. Zbyt silne, czyli paraliżujące ładowanie początkowo zwiększa, zamiast osłabić, siłę tych reakcji, ale intensywność ich zmniejsza się później stopniowo, rozchodząc się po powierzchni.

W każdym razie, aby reakcje te były zauważalne w sposób najwyrazistszy, osoba poddawana eksperymentowi powinna rozluźnić się maksymalnie, zwłaszcza fizycznie.

Powiedzieliśmy, iż sprawą zasadniczej wagi jest absolutnie dokładne określenie położenia danej placca, bowiem strefa wokół niej działa jak wzmacniacz i selektor, eliminując wszystkie zakłócenia, wynikające z obecności w pobliżu innych placche.

Tę samą funkcję spełnia strefa centralna. Eksperymenty z placche – będziemy to powtarzać aż do znudzenia – są dopiero w swojej początkowej fazie i z pewnością mogą dostarczyć dużo więcej satysfakcji niż dotychczas. Tytułem przykładu powiedzmy, że każda pojedyncza placca ma doskonałą organizację wewnętrzną. Może być podzielona na segmenty wzdłużne, poprzeczne i ukośne, tak że tworzą one różnorodne figury geometryczne (kwadraty, prostokąty, trójkąty, gwiazdy itp.). Sprawą najbardziej fascynującą jest jednak co innego: każda z figur geometrycznych ma specyficzne znaczenie i spełnia specyficzną rolę. Ale to jeszcze nie wszystko: jeżeli przyjmiemy, że dana placca składa się z szeregu koncentrycznych kół, to zobaczymy, że każde koło ma swoją linię i swoją placca. Z kolei każdy punkt każdego koła ma swój obraz (projekcję) w jakiejś placca. To samo dotyczy przestrzeni znajdującej się między kołami. Na tym etapie umysł zaczyna się gubić. Ma się wrażenie, że stoimy wobec fantastycznej opowieści, wobec opisu przedstawionego przez narkomana... tymczasem jest to rzeczywistość, czysta rzeczywistość, którą każdy może sprawdzić za pomocą pięciu czy sześciu metalowych przyrządów dostępnych każdemu. To bez wątpienia nie spodoba się “Sokratesom" nauki, dla których wiarygodność danego eksperymentu wzrasta wraz ze stopniem złożoności technologicznej przyrządów zastosowanych do jego wykonania; przykro nam z ich powodu. Szkoda! Wydaje się jednak, że czasami Natura i Wszechświat odmawiają takiego zachowania się, jakie chętnie by u nich widzieli niektórzy "ojcowie nauki". Niestety, eksperymenty te nie tylko są proste, możliwe do wykonania przez kogokolwiek – również są zwiastunami wprost rewolucyjnych stwierdzeń odnośnie tego, czym jest człowiek we Wszechświecie i jaka jest jego rola w nim; lecz mają jeszcze inny, nie dający się naprawić defekt: funkcjonują.

(...)

...reakcje charakterystyczne nigdy nie są naprawdę identyczne dla różnych placche. Jako ciekawostkę, jak gdyby korowód niepokojących rewelacji nie był już wystarczający, przypominamy fakt, że wszystkie placche mają odpowiadający im punkt w organach wewnętrznych i mózgu człowieka. Oznacza to, że pobudzając w odpowiedni sposób określone odcinki organów wewnętrznych i mózgu, można by uzyskać te same zjawiska, jakie występują przy ładowaniu placche na skórze. Dla uniknięcia zamieszania i pomyłek w wyszukiwaniu należy zwrócić uwagę, że placca po “rozpaleniu" nie gaśnie natychmiast, tzn. zachowuje swoją nadwrażliwość jeszcze przez długi czas po ustaniu działania bodźca. Jak to zobaczymy dalej, o zjawisku tym trzeba pamiętać, kiedy się przeprowadza eksperymenty typu telepatycznego.

Chcąc bliżej wyjaśnić, co się rzeczywiście dzieje, kiedy ładuje się określoną placca, stajemy wobec niezmiernie fascynującej problematyki.

Wolimy milczeć, aby uniknąć formułowania hipotez, których nie jesteśmy pewni. Świat bowiem jest wystarczająco zalany różnego rodzaju drukowanymi materiałami proponującymi w błyskotliwy sposób najbardziej absurdalne twierdzenia, zbyt często dementowane w kolejnych tomach. Zresztą myślimy, że Czytelnik jest w stanie dać swoją własną interpretację. Z potwierdzeniami skłaniamy się zatem poczekać, aż uzyskamy wystarczającą ilość danych, teraz zaś ograniczymy się tylko do podania hipotezy Calligarisa. Według niego ugrupowania placche “nie są niczym innym jak miejscami, absorbującymi i wyprowadzającymi promieniowanie wytwarzane przez człowieka lub, mówiąc inaczej, są one obrazami geometrycznymi, według których odbywa się przekazywanie tych życiowych promieni... Każdy poszczególny promień ma swój specjalny otwór (okno), kiedy wychodzi z ludzkiego ciała (systemy emanujące) i swój specjalny otwór (okno), kiedy, przychodząc od elementu ożywionego lub nieożywionego ze świata zewnętrznego, odbija się od tego ciała i przenika w nie (systemy przyjmujące lub odbierające). Ładowanie, tj. lekkie naciskanie kolistej placca na skórze, stanowiąc bodziec mechaniczny, wyzwala pewien mechanizm – pozostawia wolną drogę dla wszystkich promieni tworzących wiązkę danej placca. Ta wiązka jako odizolowana, a następnie przekazana do wyznaczonego wcześniej celu, zachowuje całą swoją autonomię i wartość. Nadwrażliwość danej placca na skórze wynika z faktu, że w punkcie odpowiadającym jej gniazdu skóra jest uwrażliwiona na skutek koncentracji promieniowania. Kiedy placca na skórze jest naturalnie nadwrażliwa lub, jak my mówimy, w spontanicznej wibracji, to dzieje się tak, ponieważ określone odczucie zadziałało, ponieważ określony organ wewnętrzny jest chory, itp. W tym przypadku placca jest nadwrażliwa, ponieważ wolna jest droga dla jej promieniowania. W poprzednim przypadku droga ta została uzyskana poprzez ładowanie peryferyjne, a w tym ostatnim jest wynikiem działania tego samego segmentu mózgowego, który – jak już ^owiliśmy – zostaje rozbudzony poprzez pobudzenie skóry...

Na zakończenie możemy powiedzieć, że “ładowanie " placche na skórze powoduje, że to, co było w podświadomości, przechodzi do świadomości".

WYSZUKIWANIE POLA NA SKÓRZE

Niezależnie od punktów i placche na skórze są jeszcze pola. Ich znaczenie jest duże, ponieważ właśnie na nie w niektórych eksperymentach następuje rzutowanie obrazów (np. mikrobów wywołujących choroby), które można dzięki temu sfotografować. I właśnie w takim polu Calligarisowi udało się zrobić po raz pierwszy (dzisiaj już historyczne) zdjęcie “ząbkowanego obrazu kulistego" (sferula dentata), będącego mikroorganizmem, który miał być jednym z głównych czynników powodujących powstawanie raka.

Pole – po jego wyszukaniu na skórze – należy zawsze zaznaczyć długopisem. Przy wyszukiwaniu można się posłużyć szpilką Faradaya lub, jak się zaleca również w tym przypadku, zastosować zimną łopatkę metalową, przesuwając ją po skórze w czterech kierunkach, lecz zawsze współśrodkowo, wychodząc ze środka pola i kierując się ku jego obrzeżom. Natomiast jeśli chodzi o ładowanie, to należy wykonać następujące czynności: po dokładnym umiejscowieniu danego pola (na całej powierzchni pola występują znane już reakcje nadwrażliwości, podczas gdy wymiary i położenie orientacyjne są zawsze podawane każdorazowo), należy na nim położyć biały kartonik lub jeszcze lepiej krążek metalowy (w zależności od przypadku kwadratowy lub prostokątny). Oczywiście wymiary elementów pokrywających muszą być identyczne z wymiarami pola na skórze, tak aby można je było zmieścić dokładnie w jego wymiarach, i tak samo jak to ma miejsce przy placche, przez 5-15 minut przyciskać te elementy lekko i jednolicie do skóry, co powoduje ładowanie danego pola.

KONIECZNOŚĆ POWTARZANIA

Powtarzanie przy przeprowadzaniu eksperymentów ma zasadnicze znaczenie. Najczęściej początkowe próby z osobą, po raz pierwszy uczestniczącą w danym eksperymencie, dają wyniki negatywne lub prawie negatywne. Najważniejsze jest nie rezygnować. Może się i tak zdarzyć, że dopiero przy czwartej próbie zacznie się uzyskiwać pewne wyniki. W każdym razie absolutnie nie należy nigdy tracić odwagi; wystarczy następnego dnia wrócić do rozpoczętych już poszukiwań.

Dla przeprowadzenia wiarygodnych badań naukowych należy wyselekcjonować osoby biorące w nich udział, wybierając te, które dają szybsze i jaśniejsze odpowiedzi. Nie oznacza to, że pozostałe osoby należy zaniedbywać, gdyż – będziemy to powtarzać do znudzenia – doświadczenia Calligarisa mogą być przeprowadzane z kimkolwiek.

Kiedy dana placca zostanie całkowicie naładowana, to kolejne eksperymenty z nią będą szybsze i łatwiejsze do przeprowadzenia.

Występowanie tego zjawiska – jak już mówiliśmy – może być wynikiem wielu różnorodnych i złożonych przyczyn: brak predyspozycji u osoby poddawanej eksperymentowi, zastosowanie niewłaściwego koloru, warunki meteorologiczne lub gwiezdne, mogą w sposób negatywny wpływać na przebieg eksperymentu.

Zasadniczo szybciej reagują ludzie młodzi, mężczyźni przed kobietami (te ostatnie, bardziej wrażliwe, mają tendencje wzruszania się lub ulegania sugestii, przekreślając powodzenie eksperymentu).

W każdym razie należy unikać przeprowadzania eksperymentów z osobami posiadającymi pewien stopień jasnowidzenia naturalnego, choć reagują one bardzo szybko na bodźce i reakcje charakterystyczne, ale w trakcie ładowania danej placca ich zdolności powodują, że zaczynają fantazjować, odchodząc od tematu eksperymentu. Ich wizje nie są zatem wiarygodne.

Przy przeprowadzaniu eksperymentów z kobietami należy w każdym razie unikać dni bezpośrednio przed okresem, ponieważ kobiety odznaczają się prawdziwą cyklicznością reakcji, powiązaną właśnie z cyklem menstruacyjnym.

Pomieszczenie, w którym odbywają się eksperymenty, powinno być możliwie jak najbardziej puste, tzn. nie powinno w nim być przedmiotów o silnym ładunku emocjonalnym, gdyż mogłoby to zafałszować wyniki prób. Gdzie to jest możliwe osoba poddawana eksperymentowi powinna siedzieć zwrócona w kierunku okna lub ściany (ważny jest kierunek) wychodzących na szeroką drogę lub na plac, a nawet w miarę możliwości na wieś.

Osoba ta nie powinna oczywiście nosić ubrań lub biżuterii, które by w jakikolwiek sposób uciskały dowolną część ciała (gdyż istnieje ryzyko mimowolnego pobudzania innych placche). Należy o tym pamiętać już od samego rana w dniu, w którym ma być przeprowadzony eksperyment. Należy także unikać przedmiotów z metalu, których promieniowanie wpływa decydująco na skórę osoby poddawanej eksperymentowi. Gdzie to jest możliwe, bielizna osobista – a w każdym razie wszystko, co styka się ze skórą – powinno być białego koloru, gdyż – jak już wiemy – także kolory mogą pobudzać systemy na skórze. Ponadto należy eliminować z tego pomieszczenia hałas, zapachy itp. mogące wpłynąć negatywnie na postrzeganie zmysłowe tejże osoby.

Dla uzyskiwania coraz lepszych wyników trzeba ponadto “wyspecjalizować" osobę poddawaną eksperymentowi w określonym typie prób (autowrażeniowych, hetero-wrażeniowych, telepatycznych...), tak aby przez trening zdolności te rozwinąć.

RADY I WSKAZÓWKI

1. Szybkość reakcji jest różna u poszczególnych osób.

2. Niektóre godziny i dni są szczególnie korzystne do przeprowadzania eksperymentów.

3. Osoba poddawana eksperymentowi musi koniecznie znajdować się w stanie kompletnej bierności psychicznej oraz fizycznego i umysłowego odprężenia. Jedyną jej myślą powinno być pragnienie jasnowidzenia.

4. Czasami po przeprowadzonych próbach, osoba poddawana eksperymentowi może skarżyć się na parestezję potylicy i szczytu (czubka) głowy, a w każdym razie na zmęczenie umysłowe (po szczególnie długich eksperymentach mogą występować także bóle głowy, tendencje do ziewania i senność).

5. Osoba uczestnicząca w eksperymencie ma skłonność do zapominania, tego co zobaczyła i usłyszała (prawdopodobnie dlatego, że dzięki placche, to co było w podświadomości, stało się świadome i zaczęła działać cenzura, która ma tendencje “zatrzymywania" i eliminowania przeżytego doświadczenia).

6. Obraz ludzi może ukazywać się en face, z boku lub z tylu. W każdym razie wykonywane ruchy mogą być opisane z maksymalną dokładnością, z minimalnymi nawet szczegółami ubioru i ciała (np. małe blizny).

7. Jasnowidzący może “wejść" w daną osobę: poznać jej uczucia, usłyszeć słowa...

8. W czasie przeprowadzania eksperymentu myśl osoby poddawanej eksperymentowi jest całkowicie skoncentrowana na tym, co robi, i może się ona czuć jak “zawieszona w próżni". Czasami mogą wystąpić nieznaczne niedomagania lub lekka duszność (początek transu?).

9. Bardzo często osoba poddawana eksperymentowi boi się, aby nie stać się ofiarą sugestii, i z obawy popełnienia błędu nic nie mówi. W takim przypadku należy ją stale zachęcać, aby mówiła wszystko, co jej przychodzi na myśl!

10. Bywa, że widzenie danego przedmiotu nie jest całkowite, lecz fragmentaryczne, szczególne.

11. Niekiedy osoba poddawana eksperymentowi zamiast bezpośredniego widzenia ma niewyraźną świadomość przedmiotu, o który chodzi. W tym przypadku ryzyko poddania się sugestii jest dużo większe.

12. Ważne jest, aby osoba poddawana eksperymentowi była wypoczęta umysłowo i fizycznie, wewnętrznie spokojna, w miarę możliwości na czczo... Należy pamiętać, że wystarczy drobnostka, nawet brak wyraźnej chęci u danej osoby, aby eksperyment poniósł całkowitą klęskę.

13. Sporadycznie osoba poddawana eksperymentowi zobaczy

obraz w jakimś wirze. Obraz ten gwałtownie znika i osoba poddawana eksperymentowi nic już nie pamięta.

14. Mogą wystąpić zjawiska widzenia wszystkiego w powiększeniu (makropsja), tzn. obraz, jaki widzi osoba poddawana eksperymentowi, jest większy niż w rzeczywistości...

Czasem jest on nawet zdeformowany.

15. Osoba poddawana eksperymentowi może także postrzegać, poza hałasem i kontaktem fizycznym – zapachy i smaki.

16. Incydentalnie obrazy ukazują się w sposób gwałtowny, lecz w większości przypadków są to kolejne fazy.

17. Raz jeszcze podkreślamy, że ładowanie powinno być lekkie (tak elektryczne, jak termiczne...), aby nie było paraliżujące.

18. Nieraz przedmiot eksperymentu nie jest nieruchomy, lecz obraca się, lub też obraz ukazuje się i znika tak szybko, że nie można go zobaczyć wyraźnie.

19. Okazjonalnie osobie poddawanej eksperymentowi' ukazują się jak w jakimś wirze fragmenty słów i myśli.

20. Często są skojarzenia zespalające i znaki symboliczne.

21. Wydaje się, że wśród warunków atmosferycznych, utrudniających występowanie tego rodzaju zjawisk, decydujące znaczenie ma wiatr.

22. Im bardziej osoba poddawana eksperymentowi jest odizolowana, tym lepsze są warunki do występowania tych zjawisk. Ich występowanie może być utrudnione przez obecność wielu ludzi, a nawet uniemożliwione na skutek obecności ludzi wrogich i niedowierzających.

23. Zakłócające wpływają na eksperymenty światło i hałas. Osoba poddawana eksperymentowi winna siedzieć i mieć całkowicie rozluźnione mięśnie; jej ubranie powinno być luźne i nie krępować ciała.

24. W czasie eksperymentu jasnowidzenia osoba w nim uczestnicząca może odnotować następujące detale rozgrywającej się sceny: odróżnić dzień od nocy, światło dzienne od sztucznego, pory roku, ubrania bohaterów rozgrywających się scen, umeblowanie i wyposażenie domu, jego wielkość i kształt, otoczenie tego domu (woda, morze, pagórki czy góry, roślinność...). Może widzieć ruchy wykonywane przez poszczególne osoby i słyszeć słowa przez nie wypowiadane.

25. W niektórych eksperymentach scena jest widziana z góry, w innych z boku prawego lub lewego. Czasami może ukazywać się i znikać wiele razy, lub też może drgać.

26. Niekiedy dana scena ukazuje się jak w kinie w tym znaczeniu, że osoba poddawana eksperymentowi ma wrażenie przebywania w cieniu, skąd obserwuje scenę zalaną słońcem. Jeżeli są ściany, jej wzrok może je przeniknąć.

27. Osoba poddawana eksperymentowi ma wrażenie uczestniczenia duchem w przestrzeni astralnej, w stosunku do sceny obserwowanej w danym momencie.

28. Osoba poddawana eksperymentowi przeważnie nie doświadcza żadnej z sensacji charakterystycznych dla transu.

29. Jeżeli w czasie eksperymentu ładowanie z lekkiego staje się energiczne, wszystkie obrazy znikają nagle i to w sposób gwałtowny.

30. Czasem osobie poddawanej eksperymentowi nie udaje się wyraźnie rozróżnić głównych obrazów, a jej uwaga rozprasza się na bardzo drobne szczegóły, podobnie jak to się dzieje w snach.

31. Przy formowaniu hipotez lub przy stwierdzeniu, że uzyskano jakiś wynik, należy uwzględnić wszystkie fakty, nawet te najmniejsze i pozornie bez znaczenia. Kto skrupulatnie przestrzegał, tego co zostało dotychczas powiedziane, będącego wynikiem dziesiątek lat badań prowadzonych przez Calligarisa, bez najmniejszego wątpienia uzyska optymalne i zadziwiające wyniki. Należy jednak pamiętać, że wszystkie punkty muszą być spełnione, gdyż – zwłaszcza przy pierwszych eksperymentach – wystarczy nawet drobnostka, aby próba nie powiodła się.

MOŻLIWE PRZYCZYNY BŁĘDÓW

Przed zakończeniem tego rozdziału, który chcemy, aby był możliwie jak najbardziej praktyczny i kompletny, uważamy, że będzie pożyteczne wyszczególnienie podstawowych przyczyn popełnianych błędów i niewłaściwej interpretacji.

Przede wszystkim trzeba uwzględnić zjawisko uporczywego występowania obrazów (pojawiające się głównie wówczas, gdy ten sam obraz powtarza się wiele razy w ciągu tego samego dnia). W takim przypadku przyzwyczajenie może spowodować, że osoba poddawana eksperymentowi będzie widziała obrazy, których nie ma, a to może zafałszować wiarygodność całego eksperymentu. Zasadniczo z osobami wytrenowanymi, uzyskuje się szybsze i wiarygodniejsze rezultaty, ale nie należy zapominać o niebezpieczeństwie powtarzania się obrazów. Jednakże przy “zielonych" osobach obraz jest najczęściej rozregulowany i niezbyt jasny.

Należy również uwzględnić promieniowanie, jakie wysyła przeprowadzający badania. Powinien on przede wszystkim stanąć z boku osoby poddawanej eksperymentowi, nigdy naprzeciwko niej. Zaleca się stosować młoteczek o długim trzonku, aby nie sfałszować eksperymentu promieniowaniem wychodzącym z własnej ręki. Również wałeczki powinny mieć długi uchwyt.

Dla uniknięcia wszelkiej formy sugestii osoba uczestnicząca w eksperymencie nie powinna widzieć, co ma nastąpić po naładowaniu danej placca. Powinna ona tylko wiedzieć, jakie są reakcje charakterystyczne, aby mocje łatwiej wykryć. Dla uniknięcia wszelkiej formy przekazu telepatycznego dobrze by było, aby również przeprowadzający dany eksperyment był nieświadomy funkcji tej placca, którą ładuje.

Istnieje bowiem wiele niebezpieczeństw związanych z możliwością występowania zjawisk auto- i heterosugestii. Są one oczywiście wyeliminowane, kiedy na danym polu na skórze ukazuje się już obraz, mogący być sfotografowany. W każdym razie, jeżeli przeprowadzający eksperyment milczy w czasie ładowania, to nie ma niebezpieczeństwa heterosugestii, gdyż nawet jedno słowo może w jakiś sposób ukierunkować osobę poddawaną eksperymentowi, zasugerować jej jakiś obraz. Należy także unikać nalegania na nadwrażliwość, która w przeciwnym wypadku może być stwierdzona przez sugestię; to samo dotyczy reakcji charakterystycznych. Nie należy zatem nigdy mówić: “Musisz czuć", ale: “Możesz stwierdzić lub nie występowanie wrażliwego punktu". Nie należy ponadto dawać do zrozumienia, czego się spodziewamy, czyli trzeba się starać bardzo uważnie formułować pytania.

Dla uniknięcia niebezpieczeństw autosugestii osoba poddawana eksperymentowi nie powinna być przekonana, że musi odczuć określone wrażenie (jeżeli codziennie godzinami widzi jakiś obraz, to automatycznie będzie go widziała również wówczas, gdy zostanie naładowana inna placca).

Poddawana eksperymentowi osoba powinna zawsze mieć zamknięte oczy, w miarę możliwości należy jej założyć opaskę.

A teraz nadszedł właściwy moment, abyśmy zapoznali się bezpośrednio z badaniami związanymi z tym fascynującym zjawiskiem. Od następnego rozdziału będziemy mówić o podstawowych placche poważniejszych zjawisk metapsychicznych (należy pamiętać, że ilość placche wyraża się w miliardach i skrupulatna ich selekcja jest niestety konieczna).

Przy opisywaniu placche często przytaczać będziemy słowa Calligarisa, gdyż niewiele jest tu jeszcze do dodania. Jednakże bezpośrednim cytowaniem jego dzieł będziemy się posługiwać tylko w najważniejszych momentach.



cofnij / dalej


strona główna / początek książki
(23kB)