(23kB)
strona główna

 

Agata Christie

 

 

 

Tajemnica lorda Listerdale'a




Tajemnica lorda Listerdale'a

 

Pani St Vincent dodawała cyfry. Raz czy dwa westchnęła, odruchowo dotykając ręką bolącego czoła. Nigdy nie lubiła rachunków, a teraz, jak na złość, jej życie było niekończącym się pasmem obliczeń - ustawicznym sumowaniem drobnych domowych wydatków, którego wynik zresztą nigdy jej nie zdziwił ani nie zatrwożył.

Jeszcze by tego brakowało! Ponownie sprawdziła rachunki. Zrobiła drobny błąd w pensach, ale pozostałe cyfry się zgadzały.

Pani St Vincent znów westchnęła. Ból głowy wyraźnie się nasilił. Oderwała wzrok od papierów, gdy do pokoju weszła jej córka, Barbara.

Barbara St Vincent była bardzo ładną dziewczyną. Po matce odziedziczyła delikatne rysy i ten sam szlachetny kształt głowy, ale jej oczy nie były niebieskie, tylko ciemne, i miała inne usta - wydatne, nie pozbawione powabu czerwone wargi.

- Och, mamo - zawołała. - Stale ślęczysz nad tymi okropnymi rachunkami? Wrzuć je wszystkie do ognia.

- Musimy wiedzieć, na czym stoimy - zauważyła niepewnie pani St Vincent.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

- Jesteśmy niezmiennie w tej samej sytuacji - powiedziała sucho. - Diabelnie ciężkiej sytuacji finansowej. Jak zwykle spłukane do ostatniego pensa.

Pani St Vincent westchnęła.

- Chciałabym... - zaczęła, ale zaraz urwała.

- Muszę znaleźć jakąś pracę - powiedziała Barbara poważnym głosem. - I to szybko. Cóż z tego, że ukończyłam kurs stenotypii i maszynopisania! Podobnie uczyniło milion innych dziewczyn! „Ma pani jakieś doświadczenie?” „Nie, ale...” „Och, dziękuję, do widzenia. Zawiadomimy panią”. Oczywiście nigdy tego nie robią! Muszę znaleźć jakąś inną pracę - jakąkolwiek pracę.

- Jeszcze nie, kochanie - poprosiła ją matka. - Poczekaj trochę.

Barbara podeszła do okna i błądziła nieobecnym wzrokiem po ciemnych konturach domów naprzeciwko.

- Czasami żałuję - zaczęła wolno - że ostatniej zimy kuzynka Amy zabrała mnie ze sobą do Egiptu. Och! Wiem, że się rozerwałam - po raz pierwszy i być może ostatni w życiu. Bawiłam się, bawiłam wyśmienicie. To było jednak rozstrajające... Myślę o powrocie tutaj. - Powiodła ręką po pokoju.

Pani St Vincent rozejrzała się i wzdrygnęła. Był to typowy pokój skromnie umeblowanego, wynajętego mieszkania. Zakurzona aspidistra, przesadnie ozdobne meble, krzykliwe tapety w wyblakłe plamy. Kilka drobiazgów jednak świadczyło o odmiennych gustach lokatorów: jedna czy dwie sztuki dobrej porcelany - co prawda potłuczone i posklejane, tak że nie stanowiły już większej wartości - haftowana makatka zarzucona na oparcie sofy, akwarelowy szkic młodej dziewczyny w stroju sprzed dwudziestu lat, którą tak jeszcze przypominała pani St Vincent, że trudno się było pomylić.

- To wszystko nie miałoby znaczenia - ciągnęła Barbara - gdybyśmy niczego innego nie zaznały. Kiedy się jednak pomyśli Ansteys...

Urwała, w obawie przed własnymi słowami o jakże kochanym domu, od wieków należącym do rodziny St Vincent, który teraz był w obcych rękach.

- Gdyby tylko ojciec... nie spekulował... nie zapożyczył się...

- Moja droga - powiedziała pani St Vincent. - Twój ojciec nie był człowiekiem interesu w żadnym znaczeniu tego słowa.

Stwierdziła ten niepodważalny fakt z pewną pobłażliwością. Barbara podeszła do matki, pocałowała ją i szepnęła:

- Biedna mamusia. Nic już nie powiem.

Pani St Vincent wzięła pióro i pochyliła się nad biurkiem, Barbara zaś powróciła do okna. Wkrótce odezwała się znowu.

- Mamo, dziś rano dowiedziałam się... że Jim Masterton chce mnie odwiedzić.

Pani St Vincent odłożyła pióro i obrzuciła córkę badawczym spojrzeniem.

- Tutaj? - zawołała.

- Cóż, nie możemy zaprosić go na kolację do Ritza - odparła drwiąco.

Matka nie wyglądała na uszczęśliwioną. Barbara ponownie z nie ukrywanym wstrętem rozejrzała się po pokoju.

- Masz rację - przyznała. - To okropne miejsce. Szlachetne ubóstwo! Kojarzy się dobrze: biały domek na wsi, podniszczone perkale w dobrym gatunku, wazony z różami, serwis Derby do herbaty, który pani domu własnoręcznie zmywa. Tak jest w książkach. A w rzeczywistości syn dopiero zaczynający karierę urzędniczą w Londynie, niechlujne gospodynie, brudne dzieciaki na schodach, na wpół zdeklasowani sąsiedzi, a na śniadanie dorsz, który nie jest całkiem... i tak dalej.

- Gdyby tylko to... - westchnęła pani St Vincent.

- Zaczynam się jednak obawiać, że nie zdołamy utrzymać dłużej nawet tego mieszkania.

- A to oznacza wspólny pokój dla nas obu - powiedziała Barbara. - Okropność! I pokoik na poddaszu dla Ruperta. A kiedy przyjdzie Jim, przyjmę go na dole w tym strasznym salonie pełnym starych plotkarek, które będą robiły na drutach i bacznie się nam przyglądały, z ledwością powstrzymując śmiech. Zapadło milczenie.

- Barbaro - odezwała się w końcu pani St Vincent. - Czy chcesz, to znaczy... chciałabyś...

- Nie musisz być taka subtelna, mamo - powiedziała Barbara. - Dzisiaj mówi się pewne rzeczy wprost. Masz na myśli, czy chcę poślubić Jima, tak? Zrobiłabym to błyskawicznie, gdyby tylko poprosił o moją rękę. Ale obawiam się, że on tego nie zrobi.

- Och, Barbaro, kochanie.

- Widzisz, to zupełnie co innego widzieć mnie tam z kuzynką Amy, kiedy obracałam się, jak to się czyta w powieściach, w najlepszym towarzystwie. Spodobałam mu się. A teraz przyjdzie i zobaczy mnie tutaj! Wiesz, z niego jest dziwny osobnik, wybredny i staroświecki. Za to właśnie go lubię. To mi przypomina Ansteys i wieś. Wszystko o sto lat przestarzałe, ale tak... tak... Och, sama nie wiem... Takie upajające jak zapach lawendy!

Roześmiała się, trochę zawstydzona ujawnieniem swych pragnień.

- Chciałabym, abyś poślubiła Jima Mastertona - szczerze wyznała pani St Vincent. - On jest... jednym z nas. Jednocześnie jest bardzo zamożny, ale na tym mi wcale nie zależy.

- Ale mnie zależy - powiedziała Barbara. - Mam już naprawdę dość naszego ciężkiego położenia.

- Ależ Barbaro, chyba...

- Chcesz powiedzieć, czy to jedyny powód?

- Nie. Naprawdę chcę wyjść za niego. Ja... Och, mamo, czyż nie widzisz, że chcę?

Pani St Vincent miała bardzo nieszczęśliwą minę.

- Chciałabym, żeby zobaczył cię w odpowiednim otoczeniu, kochanie - powiedziała z zadumą w głosie.

- Och - żachnęła się Barbara. - Dlaczego się zamartwiasz? Spróbujmy zachować dobry humor. Przepraszam, że tak zrzędziłam. Głowa do góry, mamusiu! - Pochyliła się nad matką, lekko pocałowała ją w czoło i wyszła z pokoju.

Pani St Vincent zaniechała dalszych wysiłków arytmetycznych i usiadła na niewygodnej kanapie. Myśli krążyły jej po głowie jak uwięzione w klatce wiewiórki. „Można mówić, co się chce, ale mężczyźni wierzą pozorom, które często mylą. Zaręczyny zmieniłyby sytuację. Jim szybko by się zorientował, jaką słodką i kochaną dziewczyną jest Barbara. Młodzi ludzie zbyt łatwo ulegają wpływom otoczenia... Na przykład Rupert jest teraz całkiem inny niż kiedyś. Wcale bym nie chciała, żeby moje dzieci były zarozumiałe - co to, to nie. Ale nie byłabym zadowolona, gdyby Rupert zaręczył się z tą okropną dziewczyną z trafiki. Co prawda, ona może okazać się bardzo miła, ale nie jest przecież jedną z nas. Och, wszystko jest takie trudne! Biedna mała Babs. Jeśli tylko mogłabym coś zrobić... cokolwiek. Skąd jednak wziąć pieniądze? Wyprzedaliśmy się ze wszystkiego, żeby dać Rupertowi możliwość startu. Doprawdy, nawet tego ciężaru nie jesteśmy w stanie podźwignąć”.

Aby odsunąć złe myśli, pani St Vincent wzięła „Morning Post” i przejrzała ogłoszenia na pierwszej stronie. Większość z nich znała na pamięć. Ludzie szukali kapitału albo też zamierzali go na własną rękę zainwestować; inni chcieli kupić zęby (zawsze zastanawiała się, po co), jeszcze inni oferowali do sprzedaży futra i suknie, żywiąc optymistyczne nadzieje na uzyskanie wysokiej ceny.

Nagle skupiła uwagę. Kilkakrotnie przeczytała wydrukowane słowa.

Wyłącznie dla dystyngowanych ludzi. Wytwornie umeblowany mały dom w Westminster oferujemy tym, którzy należycie o niego zadbają. Czynsz czysto symboliczny. Pośrednicy wykluczeni.

Zwyczajne ogłoszenie. Czytała wiele podobnych ogłoszeń. Symboliczny czynsz - w tym zwykle kryła się pułapka.

Mimo wszystko jednak, aby się uspokoić i oderwać od dręczących myśli, szybko założyła kapelusz i pojechała autobusem pod wskazany w ogłoszeniu adres.

Był to adres firmy pośrednictwa mieszkaniowego. Owa firma nie wyglądała na nową i prężną. Sprawiała wrażenie raczej podupadłej i dość staroświeckiej. Pani St Vincent nieśmiało pokazała wyrwane z gazety ogłoszenie i zapytała o szczegóły.

Siwowłosy dżentelmen, który ją obsługiwał, pogładził w zamyśleniu brodę.

- Doskonale. Tak, doskonale, proszę pani. Wspomniany w ogłoszeniu dom mieści się na Cheviot Place pod numerem siódmym. Czy chciałaby go pani wynająć?

- Najpierw chciałabym wiedzieć, ile wynosi czynsz? - powiedziała pani St Vincent.

- Ach, czynsz! Dokładna kwota nie została ustalona, ale zapewniam panią, że będzie czysto symboliczna.

- Symboliczna cena może być różnie rozumiana - powiedziała pani St Vincent.

Stary dżentelmen pozwolił sobie na lekki uśmiech.

- Owszem. To stara i znana sztuczka. Daję pani jednak słowo, że w tym wypadku to nie ma miejsca. Prawdopodobnie dwie lub trzy gwinee tygodniowo, nie więcej.

Pani St Vincent zdecydowała się zainteresować ofertą. Oczywiście nie sądziła, aby miała szansę utrzymać ten dom, mimo to chciała go choćby zobaczyć. Tak niska cena mogła przecież świadczyć o istnieniu jakichś poważnych niedogodności.

Serce zabiło jej lekko, kiedy ujrzała front domu numer siedem na Cheviot Place. Perła architektury - królowa Anna, i to w znakomitym stanie! Lokaj, który otworzył drzwi, miał siwe włosy i małe bokobrody. Na jego twarzy malował się kontemplacyjny biskupi spokój. Miły biskup, pomyślała pani St Vincent.

Lokaj z życzliwą miną zainteresował się potencjalną klientką.

- Oczywiście, proszę pani. Oprowadzę panią. Dom jest przygotowany do zamieszkania.

Szedł przed nią, otwierał kolejne drzwi i objaśniał:

- Salon, biały gabinet, a tu obok - buduar.

To był szczyt marzeń. Wszystkie meble z epoki, z oznakami pewnego zużycia, ale w doskonałym stanie; kilimy na ścianach w pięknych, stonowanych barwach; w każdym pokoju wazony ze świeżymi kwiatami. Tył domu wychodził na Green Park. Zewsząd emanował czar starego, minionego świata.

W oczach pani St Vincent pojawiły się łzy. Z trudem powstrzymywała się od płaczu. To przypominało Ansteys... Ansteys...

Zastanawiała się, czy lokaj zauważył jej wzruszenie. Nawet jeśli tak było, należał do zbyt doświadczonych służących, aby dać cokolwiek po sobie poznać. Lubiła takich starych służących, czuła się przy nich bezpiecznie i swobodnie. Byli jak prawdziwi przyjaciele.

- Piękny dom - wyszeptała. - Bardzo piękny. Cieszę się, że go zobaczyłam.

- Czy ma pani zamiar wynająć go dla siebie samej?

- Dla siebie, córki i syna. Obawiam się jednak... - Urwała. Pragnęła tego domu tak bardzo, tak bardzo.

Instynktownie wyczuła, że lokaj ją rozumie. Nie patrząc na nią, powiedział obojętnym głosem:

- Przypadkowo wiadomo mi, proszę pani, że właścicielowi nade wszystko zależy na odpowiednich lokatorach. Pieniądze nie mają tu znaczenia. Chce, żeby nowi mieszkańcy należycie zadbali o dom.

- Uczyniłabym to - powiedziała cicho pani St Vincent i odwróciła się do wyjścia. - Dziękuję za oprowadzenie - dodała grzecznie.

- Nie ma za co, proszę pani.

Stał w drzwiach jak przystało wyprostowany, kiedy pani St Vincent oddalała się ulicą. Pomyślała sobie: „On wie. Żałuje mnie. Należy tak jak my do starej gwardii. Chciałby, żebym to ja wynajęła dom, nie zaś jakiś człowiek z gminu albo fabrykant guzików. Nasz gatunek wymiera, ale trzymamy się razem do końca”.

Postanowiła nie wracać do pośrednika. Co prawda, mogłaby podołać czynszowi, ale pozostawała kwestia służby. W takim domu jak ten utrzymywanie służby było konieczne.

Następnego dnia rano obok talerza pani St Vincent leżał list z biura pośrednictwa mieszkaniowego. Oferowano jej wynajem domu przy Cheviot Place na sześć miesięcy za dwie gwinee tygodniowo. W liście zaznaczono: Zapewne wzięła pani pod uwagę fakt, że służba pozostanie na utrzymaniu właściciela. To rzeczywiście wyjątkowa oferta.

Niewątpliwie oferta wyglądała na wyjątkową. Pani St Vincent była tak zaskoczona, że przeczytała list na głos. Zarzucona pytaniami, opowiedziała o wczorajszej wizycie.

- Ależ z mamusi konspiratorka! - zawołała Barbara. - Czy naprawdę ten dom jest taki uroczy? Rupert odchrząknął i zawyrokował:

- Coś się za tym kryje. Moim zdaniem to jest podejrzane. Mocno podejrzane.

- Zupełnie jak moje jajko - powiedziała Barbara, kręcąc nosem. - Och, dlaczego coś miałoby się za tym kryć? To zupełnie w twoim stylu, Rupercie, zawsze i we wszystkim doszukiwać się tajemnic. To przez te okropne kryminały, które ciągle czytasz.

- Czynsz jest śmieszny - zauważył Rupert, po czym dodał, robiąc ważną minę: - Pracując w mieście człowiek styka się z różnego rodzaju dziwnymi sprawami. Mówię wam, że w całej tej sprawie kryje się coś podejrzanego.

- Bzdura - skwitowała Barbara. - Właściciel jest zamożnym człowiekiem, lubi swój dom i chce, aby na czas jego nieobecności zamieszkali w nim przyzwoici ludzie. Coś w tym rodzaju. Pieniądze prawdopodobnie nie grają roli.

- Jaki adres podałaś, mamo? - spytał Rupert.

- Cheviot Place numer siedem.

- No, no! - Rupert odsunął krzesło. - A nie mówiłem, że to podejrzana sprawa? Ten dom należy do lorda Listerdale'a, który zniknął.

- Jesteś pewien? - spytała pani St Vincent z powątpiewaniem.

- Całkowicie. Lord Listerdale posiada wiele innych domów poza Londynem, ale tutaj właśnie mieszkał. Pewnego popołudnia wyszedł, oznajmiając, że udaje się do klubu i więcej już go nie widziano. Sugerowano, że wyjechał do Afryki Wschodniej lub gdzie indziej, ale nikt nie wie, dlaczego. Możecie mi wierzyć, na pewno został zamordowany w tym domu. Powiedziałaś, że jest tam sporo boazerii?

- Tak... - zaczęta niepewnie pani St Vincent - ale... Rupert nie pozwolił jej dokończyć i mówił dalej z wielkim entuzjazmem:

- Boazeria! Otóż to! Z pewnością jest tam tajemniczy schowek, w którym ukryto ciało. Być może wcześniej je zabalsamowano...

- Rupercie, kochanie, nie opowiadaj głupstw - przerwała mu matka.

- Jesteś skończonym idiotą - oświadczyła Barbara. - Stanowczo za często zabierasz tę tlenioną blondynkę do kina.

Rupert powstał z godnością - z taką godnością, na jaką mu młody i niewdzięczny wiek pozwalał - i wygłosił ostateczną sentencję:

- Wynajmij ten dom, mamo, a przekonasz się, że odkryję tajemnicę. - Po czym wyszedł w pośpiechu, aby nie spóźnić się do pracy.

Kobiety skrzyżowały spojrzenia.

- Czy mogłybyśmy, mamo...? - szepnęła Barbara niepewnym głosem. - Och, żebyśmy mogły!

- Służba - powiedziała pani St Vincent uroczystym głosem - musi jeść. Oczywiście, chodzi o to, że trzeba... Rozumiesz, w tym jest sęk. Można łatwo obejść się bez wielu rzeczy, jeśli jest się samemu. - Spojrzała żałośnie na Barbarę, która skinęła głową ze zrozumieniem. - Musimy się jeszcze nad tym zastanowić - dodała.

W rzeczywistości jednak powzięła decyzję. Zobaczyła błysk w oczach dziewczyny i pomyślała: „Jim Masterton musi zobaczyć ją we właściwym otoczeniu. To jest szansa, cudowna szansa. Wynajmę ten dom”.

Usiadła i napisała do pośrednika, że przyjmuje ofertę.

 

- Quentin, skąd się wzięły te lilie? Doprawdy nie stać mnie na kupowanie drogich kwiatów.

- Zostały przysłane z King's Cheviot, proszę pani. To zawsze było tutaj w zwyczaju.

Lokaj odszedł. Pani St Vincent odetchnęła z ulgą. Jak poradziłaby sobie bez Quentina? Przy nim wszystko stawało się takie proste. „To zbyt piękne, żeby mogło długo trwać - pomyślała. - Wkrótce się obudzę. Wiem, że się obudzę i stwierdzę, że to tylko sen. Jestem tu taka szczęśliwa. Minęły już dwa miesiące, a mnie wydaje się, że to chwila”.

Życie rzeczywiście toczyło się nadzwyczaj przyjemnie. Quentin, lokaj, niepodzielnie nad wszystkim panował. „Najlepiej pani uczyni - powiedział kiedyś głosem pełnym szacunku - jeśli wszystko pozostawi pani mnie”.

Co tydzień przynosił do wglądu księgę wydatków domowych. Figurujące w niej sumy były zadziwiająco niskie. W domu pracowały jeszcze dwie służące - kucharka i pokojówka. Obie były sympatyczne i sprawne, ale tak naprawdę domem zarządzał Quentin. Na stole pojawiały się czasem dziczyzna i drób, co wprawiało panią St Vincent w zakłopotanie. Quentin ją uspokajał. Były przysyłane z King's Cheviot, wiejskiej posiadłości lorda Listerdale'a, lub z jego łowisk leśnych w Yorkshire. „To zawsze było tutaj w zwyczaju, proszę pani” - mawiał lokaj.

W skrytości ducha pani St Vincent powątpiewała, czy nieobecny lord Listerdale zgodziłby się na te praktyki. Skłaniała się do podejrzeń, że Quentin uzurpuje sobie władzę swego chlebodawcy. Było oczywiste, że lokaj do tego stopnia polubił nowych lokatorów, że chciał im nieba przychylić.

Wiedziona ciekawością, którą rozbudził w niej Rupert, napomknęła o sprawie lorda Listerdale'a w czasie następnej wizyty u pośrednika. Siwowłosy dżentelmen potwierdził bez wahania, że lord Listerdale od osiemnastu miesięcy przebywa w Afryce Wschodniej.

- Nasz klient to ekscentryczny człowiek - powiedział z uśmiechem. - Być może pani pamięta, że opuścił Londyn w sposób wielce oryginalny, nie mówiąc nikomu ani słowa. Pisano o tym w gazetach, a nawet prowadzono śledztwo w Scotland Yardzie. Na szczęście lord Listerdale osobiście nadesłał wiadomość ze Wschodniej Afryki. Przysłał pełnomocnictwo dla swego kuzyna, pułkownika Carfaxa, który teraz prowadzi wszystkie jego sprawy. Tak, lord to dziwaczny osobnik. Zawsze był wielkim samotnikiem. Całkiem możliwe, że długi czas nie powróci do Anglii, chociaż ma już swoje lata...

- Przecież nie jest jeszcze tak bardzo stary - wtrąciła pani St Vincent, przypominając sobie nagle rubaszną, brodatą twarz podobną do wizerunków żeglarzy z epoki elżbietańskiej, twarz, którą widziała kiedyś w ilustrowanym czasopiśmie.

- Jest w średnim wieku - odparł siwowłosy dżentelmen. - Ma pięćdziesiąt trzy lata, jak podaje Debrett.

Pani St Vincent powtórzyła tę rozmowę Rupertowi, żeby wybić mu z głowy niestosowne domysły.

Rupert jednak nie dał za wygraną.

- Sprawa wygląda więc bardziej podejrzanie, niż sądziłem - oświadczył. - Któż to jest ten pułkownik Carfax? Być może ma dziedziczyć po lordzie, jeśli temu coś się przytrafi. Niewykluczone, że list z Afryki Wschodniej został sfałszowany. Za jakieś trzy lata ten cały Carfax uzna lorda za zmarłego i wejdzie w posiadanie majątku. Tymczasem trzyma wszystko w garści. Doprawdy, uważam, że to bardzo dziwne.

Rupertowi dom się spodobał, co raczył łaskawie zauważyć. W wolnych chwilach opukiwał boazerie i rozważał szczegółowo rozmaite koncepcje, gdzie może znajdować się sekretny pokój. Z czasem jednak zainteresowanie Ruperta tajemniczym zniknięciem lorda Listerdale'a słabło. Wszystko wskazywało również na to, że z coraz mniejszym entuzjazmem odnosił się do córki właściciela trafiki.

Barbarze dom sprawił wielką radość. Jim Masterton przyszedł w odwiedziny i od tej pory stał się częstym gościem. Z panią St Vincent był w doskonałej komitywie. Pewnego dnia powiedział Barbarze coś takiego, co ją zupełnie zaskoczyło.

- Ten dom jest wymarzonym miejscem dla twojej matki.

- Dla mamy?

- Tak. Jest jakby dla niej stworzony. Ona przynależy do niego w jakiś szczególny sposób. W ogóle w tym domu jest coś dziwnego, niesamowitego, coś, co nie daje spokoju.

- Nie zachowuj się jak Rupert - poprosiła Barbara. - Mój brat uważa, że nikczemny pułkownik Carfax zamordował lorda Listerdale'a i ukrył jego ciało pod podłogą.

Masterton roześmiał się.

- Jestem pełen podziwu dla detektywistycznych talentów Ruperta, ale nie miałem na myśli niczego w tym sensie. Po prostu coś tu wisi w powietrzu, jakaś atmosfera, której nie sposób zrozumieć.

Po trzech miesiącach pobytu na Cheviot Place, Barbara przyszła do matki z rozpromienioną twarzą.

- Jim i ja... zaręczyliśmy się. Tak, wczoraj wieczorem. Och, mamo! to wszystko wygląda jak urzeczywistnienie bajki.

- Och, kochanie! Jestem taka szczęśliwa! Matka i córka przytuliły się do siebie.

- Wiesz, Jim jest prawie tak samo zakochany we mnie, jak w tobie - powiedziała Barbara z figlarnym uśmieszkiem.

Pani St Vincent zarumieniła się uroczo.

- To prawda - potwierdziła Barbara. - Sądziłaś, że dom ten będzie wspaniałym miejscem dla mnie, w rzeczywistości zaś on jest stworzony dla ciebie. Ty do niego pasujesz o wiele bardziej niż ja czy Rupert.

- Nie opowiadaj głupstw, kochanie.

- To nie są głupstwa. Wokół tego domu roztacza się aura bajkowego zamku, z tobą jako zaczarowaną królewną i Quentinem jako... och... jako dobrym czarodziejem.

Pani St Vincent roześmiała się; zgodziła się zwłaszcza z ostatnim określeniem.

Rupert bardzo spokojnie przyjął wiadomość o zaręczynach siostry.

- Wiedziałem, co się święci - oznajmił przemądrzale.

Siedział przy obiedzie tylko z matką, Barbara bowiem wyszła z Jimem.

Quentin postawił przed nim kieliszek porto i bezszelestnie opuścił pokój.

- To dziwny gość - powiedział Rupert, wskazując na zamknięte drzwi. - Jest w nim coś osobliwego, coś...

- Podejrzanego? - wtrąciła pani St Vincent, uśmiechając się lekko.

- Ależ mamo, skąd wiedziałaś, co chcę powiedzieć? - zapytał z całkowitą powagą Rupert.

- Przecież to twoje ulubione określenie, kochanie. Wszystko dla ciebie jest podejrzane. Zapewne sądzisz, że to Quentin pozbawił życia lorda Listerdale'a i ukrył jego ciało pod podłogą?

- Za boazerią - poprawił Rupert. - Zawsze troszeczkę się mylisz, mamo. Otóż nie. W tej sprawie przeprowadziłem dochodzenie. W tym czasie Quentin przebywał w King's Cheviot.

Pani St Vincent uśmiechnęła się do syna, wstała i poszła do salonu. Swoją drogą, minie jeszcze sporo czasu, nim Rupert dorośnie.

A jednak po raz pierwszy ogarnął ją nagły niepokój i zaczęła się zastanawiać, jakie powody mogły skłonić lorda Listerdale'a do tak niespodziewanego opuszczenia Anglii. Ta decyzja musiała mieć jakieś wytłumaczenie, coś się za tym kryło. Oddawała się właśnie tym rozmyślaniom, kiedy wszedł Quentin z dzbankiem kawy na tacy. Pani St Vincent odezwała się z nagła:

- Długi czas służyłeś u lorda Listerdale'a, nieprawdaż, Quentinie?

- Tak, proszę pani. Było to jeszcze za czasów poprzedniego lorda. Miałem dwadzieścia jeden lat, kiedy zaczynałem tu pracę jako trzeci lokaj.

- Musiałeś zatem znać bardzo dobrze lorda Listerdale'a. Jaki to człowiek?

Lokaj podsunął jej tacę tak, by mogła wygodniej sięgnąć po cukier, po czym stwierdził beznamiętnym, chłodnym głosem:

- Lord Listerdale był wielkim egoistą, proszę pani. Nie miał względów dla nikogo. - Zabrał tacę i wyniósł ją z pokoju.

Pani St Vincent siedziała z filiżanką kawy w dłoni i zagadkowym wyrazem twarzy. Coś uderzyło ją w wypowiedzi Quentina niezależnie od sformułowanych przez niego poglądów. Po chwili doznała olśnienia.

Quentin użył słowa „był” zamiast „jest”. W takim razie musiał myśleć... musiał wiedzieć... Otrząsnęła się. Miała takie same niedorzeczne myśli jak Rupert! Niepokój w sercu został jednak zasiany; w tym momencie zrodziły się jej pierwsze podejrzenia.

Ponieważ Barbara była szczęśliwa i miała już zapewnioną przyszłość, pani St Vincent mogła oddać się własnym myślom. Mimo że wcale tego nie chciała, jej rozważania dotyczyły stale tajemnicy lorda Listerdale'a. Jak wyglądała prawda? Jakkolwiek by było, Quentin musiał coś o tym wiedzieć. Użył dziwnych słów: „wielki egoista - nie miał względów dla nikogo”. Co się za tymi słowami kryło? Mówił jak sędzia - obojętnie i bezstronnie.

Czy Quentin był zamieszany w zniknięcie lorda Listerdale'a? Czy wziął czynny udział w ewentualnej tragedii? Bez względu na to jak dziwaczne mogłyby się wydawać podejrzenia Ruperta, ten jeden jedyny list z pełnomocnictwami, który nadszedł z Afryki Wschodniej był... cóż, mógł otwierać pole do różnych domysłów.

Nie potrafiła jednak - choć usiłowała uwierzyć - by Quentin był rzeczywiście wcieleniem zła. Powtarzała sobie w kółko z dziecięcą prostodusznością, że Quentin jest dobrym człowiekiem. Quentin jest d o b r y. Musi jednak coś wiedzieć!

Nigdy więcej nie rozmawiała z nim o lordzie Listerdale'u. Ten temat na pozór przestał istnieć. Rupert i Barbara zajęci byli czym innym i nie wszczynano dalszych dyskusji.

Dopiero pod koniec sierpnia rzeczywistość potwierdziła niejasne podejrzenia pani St Vincent. Rupert wyjechał na dwutygodniowy urlop razem z kolegą, który został szczęśliwym posiadaczem motocykla z przyczepą. Toteż jakieś dziesięć dni później pani St Vincent została wielce zaskoczona widokiem Ruperta nagle wpadającego do pokoju, gdzie właśnie siedziała zajęta pisaniem.

- Rupert! - wykrzyknęła.

- Wiem, mamo, że spodziewałaś się mnie dopiero za trzy dni, ale wydarzyło się coś ważnego. Widzisz, mojemu kumplowi, Andersonowi, było wszystko jedno, dokąd pojedziemy, zaproponowałem więc, żebyśmy wpadli do King's Cheviot...

- Do King's Cheviot? Po co?

- Doskonale wiesz, że przez cały czas instynktownie coś podejrzewałem. Postanowiłem wiec obejrzeć sobie starą posiadłość. Ona jest wynajęta, rozumiesz - nic tam nie ma. Nie pojechałem tam zresztą w przekonaniu, że coś znajdę. Po prostu chciałem, jak to się mówi, trochę poniuchać.

„Rupert w tej chwili rzeczywiście wygląda jak pies na polowaniu - pomyślała sobie. - Węszy w kółko za czymś nieokreślonym i niejasnym, jest zaaferowany i szczęśliwy.”

- Przejeżdżaliśmy przez wieś, jakieś osiem lub dziewięć mil od King's Cheviot, kiedy to się wydarzyło. To znaczy, kiedy go ujrzałem.

- Kogo?

- Quentina. Właśnie szedł w kierunku małego domu. Coś tu nie gra, pomyślałem sobie. Zatrzymaliśmy się i poszedłem za nim. Zapukałem do drzwi i on we własnej osobie mi je otworzył.

- Ależ nie rozumiem. Przecież Quentin nie wyjeżdżał...

- Zaraz do tego dojdę, jeśli tylko będziesz słuchać i nie przerywać. To był Quentin, a jednocześnie to nie był Quentin, jeżeli rozumiesz, co mam na myśli.

Pani St Vincent zupełnie nie rozumiała, więc Rupert wyjaśniał sprawę dalej:

- To był Quentin, ale to nie był nasz Quentin. To był prawdziwy Quentin.

- Rupercie!

- Posłuchaj, najpierw mu się przyjrzałem i zapytałem: „Czy pan nazywa się Quentin?” A facet odpowiedział: „Tak jest, proszę pana, tak się nazywam. Czym mogę panu służyć?” I wtedy zorientowałem się, że to nie nasz lokaj, choć jest do niego całkowicie podobny z głosu i wyglądu. Zadałem kilka pytań i prawda wyszła na jaw. Facet nie miał pojęcia, że dzieje się coś podejrzanego. Rzeczywiście był kiedyś lokajem lorda Listerdale'a, ale przeszedł już na emeryturę. Otrzymał ten domek, mniej więcej w czasie, kiedy lord, jak się przypuszcza, wyjechał do Afryki. Rozumiesz teraz, do czego zmierzam. Pracujący u nas człowiek jest oszustem. Odgrywa rolę Quentina dla sobie tylko wiadomych celów. Moja teoria jest taka, że ten człowiek przyjechał owego wieczoru z King's Cheviot do miasta, udając lokaja, dostał się do lorda Listerdale'a, zamordował go, po czym ukrył ciało gdzieś za boazerią. To stary dom, na pewno znajduje się tu jakiś tajny schowek...

- Och, nie wracaj znowu do tych niedorzeczności

- przerwała mu gwałtownie pani St Vincent. - Nie zniosę tego. Dlaczego miałby... Oto co chcę wiedzieć: dlaczego? Jeśli nawet dopuścił się czegoś podobnego, w co ani przez moment nie wierzę, zastanów się, jaki miałby powód?

- Masz rację - powiedział Rupert. - Motyw jest bardzo ważny. Przeprowadziłem więc dochodzenie. Lord Listerdale miał wiele posiadłości. W ciągu ostatnich dwóch dni odkryłem, że niemal każdy z tych domów w czasie minionych osiemnastu miesięcy został wynajęty ludziom takim jak my za symboliczną opłatą - pod warunkiem, że nowi lokatorzy zatrzymają służbę. We wszystkich tych domach Quentin, to znaczy mężczyzna udający Quentina, służył przez jakiś czas jako lokaj. Wygląda na to, że kosztowności czy też papiery wartościowe były ukryte w jednym z domów lorda Listerdale'a, tylko gang nie wiedział, w którym. Przypuszczam, że chodzi tu o gang, ale oczywiście ten cwaniak, Quentin, równie dobrze mógł działać w pojedynkę. To jest...

Pani St Vincent przerwała mu z pewną dozą stanowczości:

- Rupercie! Zamilknij na chwilę. Kręci mi się w głowie. Tak czy owak, to, co opowiadasz o tych gangach i ukrytych kosztownościach, jest bzdurą.

- Istnieje druga możliwość - przyznał Rupert. - Lord Listerdale mógł skrzywdzić owego Quentina. Prawdziwy lokaj opowiedział mi długą historię o pewnym człowieku, który nazywał się Samuel Lowe. Był pomocnikiem ogrodnika, mniej więcej tego samego wzrostu i budowy co Quentin. Ten człowiek żywił urazę do lorda Listerdale'a...

Pani St Vincent wzdrygnęła się.

„Nie miał względów dla innych”. Przyszły jej na myśl słowa wypowiedziane w beznamiętny, wyważony sposób. Słowa, które niekoniecznie musiały, ale czyż nie mogły jednak o czymś świadczyć?

Zajęta własnymi myślami, ledwie słuchała Ruperta. Wyjaśnił coś szybko, czego nie zrozumiała, i równie szybko opuścił pokój.

Po chwili otrząsnęła się. Dokąd poszedł Rupert? Co zamierzał uczynić? Nie pojęła jego ostatnich słów. Może udał się na policję. W takim razie...

Nagle wstała i nacisnęła dzwonek. Jak zwykle bezzwłocznie pojawił się Quentin.

- Pani dzwoniła?

- Tak. Wejdź, proszę, i zamknij drzwi.

Lokaj wykonał polecenie. Pani St Vincent przez chwilę milczała, przyglądając mu się bacznym wzrokiem.

Pomyślała sobie: „Był dla mnie miły - nikt nie wie, jak bardzo miły. Dzieci nie potrafią tego zrozumieć. Ta szalona teoria Ruperta może być kompletną bzdurą, ale z drugiej strony... tak, może... może coś w tym być. Czy ma się jednak prawo do osądzania? Nigdy nie można wiedzieć na pewno. Dobro i zło... Mogłabym ręczyć życiem - tak, mogłabym - że on jest dobrym człowiekiem!”

- Quentinie - odezwała się, zarumieniona i drżąca. - właśnie wrócił pan Rupert. Był w King's Cheviot... w wiosce nie opodal... - Urwała dostrzegając nagłe drgnięcie, którego nie mógł opanować. - Widział tam... kogoś - dokończyła spokojnym tonem.

Został ostrzeżony - pomyślała. - Przynajmniej został ostrzeżony.

Quentin, po pierwszym wstrząsie, odzyskał już niewzruszony spokój, ale w jego uważnym, przenikliwym spojrzeniu było coś, czego nigdy przedtem nie widziała. Po raz pierwszy patrzył na nią jak mężczyzna, nie jak służący.

Po chwili wahania odezwał się głosem, w którym również zauważyła pewną zmianę:

- Dlaczego mi pani o tym mówi, pani St Vincent?

Zanim zdołała odpowiedzieć, gwałtownie otworzyły się drzwi i do pokoju wpadł Rupert, a wraz z nim dystyngowany mężczyzna w średnim wieku, z małymi bokobrodami i twarzą dobrotliwego biskupa. Quentin!

- Oto on! - powiedział Rupert. - Oto prawdziwy Quentin. Kazałem mu poczekać w taksówce. A teraz, Quentinie, spójrz na tego człowieka i powiedz mi, czy jest to Samuel Lowe?

Jednak triumf, który Rupert święcił w tym momencie, miał krótki żywot. Niemal od razu chłopak zorientował się, że coś tu nie gra. Przez chwilę prawdziwy Quentin patrzył zmieszany i skrępowany na drugiego Quentina, ten zaś uśmiechał się szeroko, nie ukrywając radości. Wreszcie poklepał po plecach swego zakłopotanego sobowtóra.

- W porządku, Quentinie. Odnoszę wrażenie, że wyszło szydło z worka. Możesz im powiedzieć, kim jestem.

Obcy człowiek wyprostował się z godnością.

- To jest - oznajmił głosem pełnym wyrzutu - mój pan, lord Listerdale.

Wiele się wydarzyło chwilę później. Przede wszystkim zarozumiały Rupert poniósł dotkliwą porażkę. I zanim jeszcze dotarło to do jego świadomości, kiedy wciąż stał z otwartymi ze zdziwienia ustami, zrozumiał, że jakiś znajomy i przyjaźnie teraz brzmiący głos wyprasza go grzecznie za drzwi.

- Wszystko w porządku, chłopcze. Nic się nie stało. Chciałbym jednak zamienić słowo z twoją matką. Wykonałeś dobrą robotę, demaskując mnie w ten sposób.

Rupert stał na korytarzu, wpatrując się w zamknięte drzwi. Stojący obok niego prawdziwy Quentin uprzejmie dokonywał potoczystych wyjaśnień. Za drzwiami zaś lord Listerdale stawiał czoło pani St Vincent.

- Niech mi będzie wolno się wytłumaczyć! Przez całe życie byłem potwornym egoistą i ten fakt pewnego dnia do mnie dotarł. Pomyślałem sobie, żeby dla odmiany spróbować trochę altruizmu, a ponieważ jestem nieprawdopodobnym szaleńcem, rozpocząłem tę działalność w sposób równie niebywały. Finansowałem wiele różnych przedsięwzięć, ale odczuwałem potrzebę zrobienia czegoś... tak, czegoś „osobistego”. Zawsze współczułem tym, którym nie wypada żebrać i którzy muszą cierpieć w milczeniu - zubożałym ludziom z wyższych sfer. Jestem właścicielem wielu posiadłości. Wpadłem więc na pomysł wynajęcia tych domów osobom, które ich potrzebują i które je docenią - młodym małżeństwom na dorobku, wdowom obarczonym dziećmi, które dopierozaczynają karierę. Quentin był nie tylko moim lokajem, był moim przyjacielem. Za jego zgodą i przy jego pomocy wcieliłem się w niego. Zawsze wykazywałem zdolności aktorskie. Ten pomysł wpadł mi do głowy pewnego wieczoru w drodze do klubu, więc udałem się prosto do Quentina. Kiedy zorientowałem się, że wokół mego zniknięcia narobiono hałasu, zaaranżowałem sprawę z owym listem z Afryki Wschodniej, w którym wydałem odpowiednie polecenia kuzynowi, Maurice'owi Carfaxowi. No i... Cóż, w skrócie to wszystko.

Urwał z wahaniem, rzucając pani St Vincent błagalne spojrzenie. Ona zaś stała wyprostowana, dzielnie wytrzymując jego wzrok.

- To był życzliwy plan - powiedziała wreszcie.

- Bardzo niecodzienny, taki, który przynosi panu chlubę. Jestem... ogromnie wdzięczna, ale... rozumie pan, że nie możemy tu dłużej pozostać.

- Spodziewałem się - odparł - że duma nie pozwoli pani przyjąć tego, co zapewne określa pani mianem „jałmużny”.

- Czyż to nie jest właściwe określenie? - powiedziała poważnym głosem.

- Nie - odrzekł - ponieważ proszę o coś w zamian.

- O co?

- O wszystko. - Jego głos zagrzmiał jak głos człowieka przyzwyczajonego do rządzenia. - Kiedy miałem dwadzieścia trzy lata - ciągnął - ożeniłem się z dziewczyną, którą kochałem. W rok później zmarła. Od tamtej pory czuję się straszliwie samotny. Bardzo pragnąłem znaleźć kobietę... kobietę swych marzeń...

- Czyżbym ja nią była? - zapytała bardzo cicho.

- Jestem przecież stara... przywiędła.

- Stara? - Roześmiał się gromko. - Pani jest młodsza od własnych dzieci. To ja jestem stary, przyznaję.

Tym razem ona, rozbawiona, wybuchnęła miękkim, perlistym śmiechem.

- Pan? Pan jest ciągle chłopcem - chłopcem, który uwielbia maskarady.

Wyciągnęła ręce, które on ujął w swoje.

 

Domek „Pod słowikami”

 

- Do widzenia, kochanie.

- Do widzenia, skarbie.

Alix Martin stała, opierając się o małą wiejską furtkę, i obserwowała swego męża podążającego w kierunku wsi.

Wkrótce skręcił i zniknął z pola widzenia, ale Alix nadal pozostawała w tej samej pozycji. Z roztargnieniem odgarniała kosmyki ciemnych bujnych włosów, które, targane wiatrem, co chwila opadały na twarz. Jej oczy miały nieobecny, rozmarzony wyraz.

Alix Martin nie była piękna. Prawdę mówiąc, nie była nawet ładna. Jednak jej twarz, twarz kobiety nie pierwszej już młodości, była teraz tak rozpromieniona i łagodna, że koledzy z dawnych biurowych czasów mogliby mieć trudności z rozpoznaniem koleżanki. Panna Alix King była bowiem rzetelną młodą kobietą, kompetentną w swym fachu, nieco szorstką w obejściu, niewątpliwie zdolną i praktyczną.

Alix przeszła twardą szkołę. Przez piętnaście lat, począwszy od osiemnastego do trzydziestego trzeciego roku życia, utrzymywała się, a przez siedem lat również matkę - inwalidkę, pracując jako stenotypistka. Ta walka o byt wyostrzyła miękkie rysy jej dziewczęcej twarzy.

Co prawda była i miłość - swego rodzaju - do Dicka Windyforda, kolegi z biura. Alix intuicyjnie wyczuwała, że mu na niej zależy, mimo że nie okazywał tego w widoczny sposób. Pozornie byli jedynie przyjaciółmi. Ze swej skromnej pensji Dick musiał opłacać edukację brata. W takiej sytuacji nie mógł, oczywiście, myśleć o małżeństwie.

Wyzwolenie od codziennej harówki spadło na dziewczynę w sposób najmniej oczekiwany. Zmarł daleki kuzyn i pozostawił jej w spadku kilka tysięcy funtów - sumę przynoszącą dochód paruset funtów rocznie. Dla Alix oznaczało to wolność, życie, niezależność. Teraz ona i Dick nie musieli już dłużej czekać.

Dick zareagował jednak inaczej, niż się spodziewała. Nigdy przedtem bezpośrednio nie wyznał Alix miłości, a teraz sprawiał wrażenie jeszcze mniej skłonnego do takich deklaracji. Unikał jej, stał się markotny i ponury. Alix szybko domyśliła się prawdy. Teraz była zamożną kobietą, skromność więc i duma nie pozwalały Dickowi na oświadczyny.

Jej sympatia do niego wcale nie zmalała i zastanawiała się nawet, czy sama nie powinna zrobić pierwszego kroku, kiedy nagle po raz drugi spadło na nią coś nieoczekiwanego.

W domu przyjaciół poznała Geralda Martina, ten zaś zapałał do niej tak gwałtowną miłością, że już po tygodniu byli zaręczeni. Alix, która nigdy dotąd nie uważała się za zdolną do nagłych uniesień, tym razem została całkowicie podbita.

Jednocześnie, zupełnie niechcący, Alix znalazła sposób na zdopingowanie poprzedniego amanta. Dick Windyford przyszedł do niej, jąkając się z gniewu i wściekłości.

- Ten człowiek jest ci całkowicie obcy! Nic o nim nie wiesz!

- Wiem, że go kocham.

- Jak można to wiedzieć po tygodniu?

- Widać nie każdy potrzebuje jedenastu lat, żeby zorientować się, że jest zakochany! - wykrzyknęła Alix ze złością.

Twarz Dicka pobladła.

- Zakochałem się w tobie, gdy tylko cię poznałem. Sądziłem, że nie jestem ci obojętny.

- Również tak myślałam - przyznała zgodnie z prawdą. - Okazało się jednak, że nie wiedziałam, czym jest prawdziwa miłość.

Wówczas Dick wybuchnął ponownie; pojawiły się prośby, błagania, a nawet groźby - groźby pod adresem mężczyzny, który zajął jego miejsce. Alix myślała, że dobrze zna Dicka, toteż była niebotycznie zdumiona, widząc istny wulkan uczuć w człowieku na zewnątrz tak pełnym rezerwy.

I teraz, tego słonecznego poranka, kiedy tak stała wsparta o furtkę, powróciła myślami do tamtej rozmowy. Od miesiąca była idyllicznie szczęśliwą mężatką. A jednak, podczas chwilowej nieobecności ukochanego męża, cień niepokoju zmącił ową sielankę. Przyczynę tego niepokoju stanowiła osoba Dicka Windyforda.

Trzykrotnie od dnia ślubu Alix miała ten sam sen. Zmieniały się w nim niektóre szczegóły, ale główne fakty pozostawały niezmienne. Widziała oto Dicka Windyforda, jak stał nad jej martwym mężem, i uświadamiała sobie jasno i wyraźnie, że to ręka Dicka zadała śmiertelny cios.

Chociaż sen sam w sobie był przerażający, jeszcze bardziej przerażona czuła się w momencie przebudzenia, ponieważ we śnie sytuacja wyglądała na całkowicie naturalną i nieuniknioną. Ona, Alix Martin, była z a do w o l o n a, że jej mąż nie żyje! Wyciągała z wdzięcznością ręce do mordercy, czasami mu dziękowała. Sen zawsze kończył się tak samo - Dick tulił ją w ramionach.

Alix nie opowiedziała mężowi o śnie, ale w głębi duszy czuła się nim bardzo zaniepokojona. Czy miało to być ostrzeżenie, ostrzeżenie przed Dickiem Windyfordem?

Ostry dzwonek telefonu przerwał jej myśli. Weszła do domu i podniosła słuchawkę. Nagle zachwiała się i wsparła ręką o ścianę.

- Przepraszam, kto mówi?

- Jak to? Alix, czemu masz taki zmieniony głos? Ledwie cię poznałem. Mówi Dick.

- Och! - powiedziała Alix. - Och! Gdzie... gdzie jesteś?

- W zajeździe „Pod godłem podróżnika”. Tak się nazywa, prawda? Jestem tu na urlopie, na rybach. Czy szanowni państwo będą mieli coś przeciwko temu, jeśli ich odwiedzę dziś wieczorem, po obiedzie?

- Tak - odparła Alix ostro. - Nie powinieneś przychodzić.

Nastąpiła chwila ciszy, po czym Dick odezwał się lekko zmienionym głosem.

- Wybacz mi - powiedział oficjalnym tonem.

- Oczywiście, nie będę wam przeszkadzał...

Alix szybko zaprzeczyła. Musiał uznać jej zachowanie za niezwykłe. Ono istotnie było niezwykłe. Nerwy miała w strzępach.

- Chciałam tylko powiedzieć... że dziś wieczorem jesteśmy zajęci - wyjaśniła starając się, by głos zabrzmiał naturalnie. - Może przyszedłbyś na obiad jutro?

Dick wyczuł w zaproszeniu wyraźny brak serdeczności.

- Dziękuję bardzo - powiedział sztywno - ale w każdej chwili mogę stąd wyjechać. Wszystko zależy od tego, czy pojawi się tu mój przyjaciel. Do widzenia, Alix. - Urwał, a potem dodał pośpiesznie innym tonem:

- Wszystkiego najlepszego, moja droga.

Alix z uczuciem ulgi odwiesiła słuchawkę. „Nie powinien tu przychodzić - powtórzyła do siebie. - Nie powinien. Och, ależ ze mnie idiotka! Że też wyobraźnia doprowadziła mnie do takiego stanu! Zresztą wszystko jedno, dobrze przynajmniej, że nie przyjdzie”.

Wzięła ze stołu słomkowy kapelusz. Zanim weszła do ogrodu, zatrzymała się na chwilę przed domem i spojrzała na napis wyryty nad gankiem: „Pod słowikami”.

- Czyż nie jest to wymyślna nazwa? - powiedziała do Geralda jeszcze przed ślubem, a Gerald się wówczas roześmiał.

- Moja mała mieszczko - odparł z czułością. - Nie sądzę, byś kiedykolwiek słyszała słowika. I jestem z tego faktu niezmiernie zadowolony. Słowiki śpiewają tylko dla zakochanych. W letnie wieczory będziemy ich słuchali razem, siedząc przed naszym domkiem.

Stojąc teraz na progu domu, Alix przypomniała sobie chwile, kiedy rzeczywiście słuchali razem słowików. Na to wspomnienie aż zarumieniła się z radości.

To Gerald znalazł domek „Pod słowikami”. Przyszedł wówczas do Alix ogromnie podekscytowany i oznajmił, że wyszukał miejsce w sam raz dla nich. Kiedy Alix zobaczyła dom, była nim również oczarowana. Co prawda leżał w miejscu trochę odludnym - trzy kilometry od najbliższej wsi - ale był uroczy, trochę staroświecki, a jednocześnie miał komfortowe łazienki, ciepłą wodę, elektryczność i telefon. Alix od razu poddała się jego osobliwemu urokowi. Pojawiły się jednak przeszkody. Właściciel, człowiek zamożny, kierując się własnymi kaprysami, odmówił wynajęcia domu. Zgadzał się wyłącznie na sprzedaż.

Gerald Martin, chociaż dysponował pokaźnymi dochodami, nie mógł w danej chwili naruszyć kapitału. Był w stanie co najwyżej zgromadzić tysiąc funtów, właściciel zaś żądał trzech tysięcy. Alix, której dom niezwykle przypadł do serca, zdecydowała się pomóc. Jej pieniądze, ulokowane w obligacjach na okaziciela, można było podjąć bez kłopotu, przeznaczyła więc połowę tej sumy na zakup domu. W ten oto sposób domek „Pod słowikami” stał się własnością nowożeńców. Ani przez chwilę Alix nie żałowała wyboru. To prawda, że trudno było znaleźć służbę doceniającą uroki wiejskiego odludzia - w tej chwili rzeczywiście nie mieli nikogo - ale Alix, stęsknioną za rodzinnym życiem, niezwykle cieszyło przyrządzanie wymyślnych posiłków i zajmowanie się domem.

Ogród, pełen wspaniałych kwiatów, pielęgnował stary ogrodnik, który przychodził ze wsi dwa razy w tygodniu.

Kiedy Alix wynurzyła się zza węgła domu, ze zdziwieniem spostrzegła owego ogrodnika, zajętego pracą przy rabatkach. Była zaskoczona, ponieważ ogrodnik przychodził w poniedziałki i piątki, dziś zaś była środa.

- Ależ, George, co tutaj robicie? - spytała podchodząc do niego.

Staruszek wyprostował się i pozdrowił ją, uchylając daszek wysłużonej czapki.

- Wiedziałem, że pani będzie zaskoczona. Ale sprawa ma się tak: w piątek dziedzic urządza przyjęcie, więc powiadam sobie, ani pan Martin, ani tym bardziej jego dobra żona, nie wezmą mi za złe, jeśli przyjdę raz w środę zamiast w piątek.

- Wszystko w porządku - zgodziła się Alix. - Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić na przyjęciu.

- I ja tak myślę - powiedział George z prostotą.

- Przyjemnie jest się najeść ze świadomością, że się za nic nie płaci. Dziedzic urządza podwieczorek dla swych dzierżawców. Pomyślałem sobie, że zdążę zobaczyć się z panią, zanim pani wyjedzie, i dowiem się przy okazji, jak sobie pani życzy obsadzić brzegi klombów. Podejrzewam, że nie wie pani dokładnie, kiedy pani wróci?

- Ależ ja nigdzie nie wyjeżdżam.

- Nie jedzie pani jutro do Londynu? - George wytrzeszczył oczy.

- Nie. Skąd wam to przyszło do głowy?

- Wczoraj we wsi spotkałem pana Martina - obruszył się George. - Powiedział mi, że jutro wyjeżdżacie państwo do Londynu i nie wiadomo, kiedy wrócicie.

- Bzdura - powiedziała Alix z uśmiechem. - Musiałeś go źle zrozumieć.

Zaczęła się jednak poważnie zastanawiać, co też takiego mógł powiedzieć Gerald, że ogrodnik wyciągnął tak niedorzeczny wniosek. Wyjazd do Londynu? Nigdy więcej nie chciała wyjeżdżać do Londynu.

- Nienawidzę Londynu - wyrwało jej się niechcący.

- Aha - skonstatował George. - Widocznie musiałem się pomylić, ale zdawało mi się, że pan powiedział dość jasno. Cieszę się, że państwo tu zostają. Nie rozumiem, po co to się gdzieś szwendać. Mnie Londyn nie obchodzi, nigdy nie musiałem tam jeździć. Samochody - oto utrapienie naszych czasów! Gdy tylko ludzie kupią samochód, to cud boski, jeśli usiedzą w jednym miejscu. Pan Ames, poprzedni właściciel domu, był miłym, spokojnym dżentelmenem, póki nie kupił sobie samochodu. Zaledwie minął miesiąc i już wystawił dom na sprzedaż. A przecież włożył w niego niezłą sumkę... Te wszystkie urządzenia w łazienkach, elektryczność... „Nigdy to się panu nie zwróci” - powiedziałem mu, a on na to: „Co też mówisz, dostanę za ten dom dwa tysiące funtów, co do pensa”. No i z pewnością dostał.

- Otrzymał trzy tysiące - powiedziała Alix z uśmiechem.

- Dwa tysiące - powtórzył George. - To była suma, której wówczas żądał.

- W rzeczywistości były trzy tysiące - odrzekła Alix.

- Kobiety nie mają głowy do cyfr - odparł George nieprzekonany. - Nie powie mi pani, że pan Ames miał czelność stanąć przed panią i zażądać trzech tysięcy?

- Nie rozmawiał o tym ze mną - wyjaśniła Alix. - Powiedział to mojemu mężowi.

- Cena wynosiła dwa tysiące - powtórzył z uporem George, pochylając się nad rabatką.

Alix zrezygnowała z dalszego sporu. Podeszła do klombu i zaczęła zrywać kwiaty. Gdy z pachnącym bukietem wracała do domu, na jednej z mijanych rabatek zauważyła leżący wśród liści mały ciemnozielony przedmiot. Zatrzymała się i podniosła go. Był to kieszonkowy notes jej męża.

Z rozbawieniem przeglądała zapisane w nim notatki. Zaraz po ślubie spostrzegła, że impulsywny i uczuciowy Gerald był jednocześnie człowiekiem zdyscyplinowanym i pedantycznym. Niezwykle drobiazgowo przestrzegał pór posiłków i każdy dzień planował z dokładnością rozkładu jazdy pociągów.

Wertując kartki notesu, z rozczuleniem przeczytała zapis pod datą 14 maja: Ślub z Alix w katedrze św. Piotra o 14.30.

- Głuptasek - szepnęła do siebie, przerzucając strony. Nagle przystanęła.

Środa, 18 czerwca. Przecież to dzisiaj!

Pod tą datą Gerald napisał swym porządnym, pedantycznym pismem: 9 wieczorem. Nic więcej. Co też Gerald zamierzał robić o dziewiątej? Alix zamyśliła się głęboko, ale po chwili uśmiechnęła pod nosem; skojarzyła tę historię z podobnymi, o których czytała w gazetach. Dzięki notesikowi zapewne można dokonać jakichś sensacyjnych odkryć. Niewątpliwie powinno tu gdzieś być imię innej kobiety... Jednak na próżno kartkowała strony. Widniały tam daty, spotkania, tajemnicze uwagi dotyczące interesów, ale pojawiało się tylko jedno, jedyne imię kobiece - jej własne.

Kiedy jednak schowała notes do kieszeni i weszła z naręczem kwiatów do domu, uświadomiła sobie nagle, że jest lekko zaniepokojona. Przyszły jej na myśl słowa wypowiedziane przez Dicka Windyforda: „Ten człowiek jest ci całkowicie obcy. Nic o nim nie wiesz”. Słowa te brzmiały w uszach tak wyraźnie, jak gdyby sam Dick stał tuż obok i je powtarzał.

W tych słowach była prawda. Co właściwie wiedziała o Geraldzie? W końcu miał już czterdzieści lat. Musiały być w jego życiu inne kobiety...

Alix otrząsnęła się z irytacją. Nie powinna dopuszczać do siebie takich myśli. W tej chwili miała zresztą istotniejszą sprawę do rozważenia. Czy powinna powiedzieć mężowi o telefonie Dicka Windyforda?

Możliwe, że Gerald spotkał już Dicka we wsi. Wówczas z pewnością sam o tym wspomni, jak tylko wejdzie, i sprawa od razu przybierze inny obrót. W przeciwnym wypadku... Co robić? Alix uświadamiała sobie wyraźnie, że pragnie zataić ten fakt.

Jeśli powie, że dzwonił Dick Windyford, Gerald na pewno zechce go zaprosić do domu. Wtedy będzie musiała wyjaśnić, że Dick chciał przyjść, ale ona wymówiła się od zaproszenia. I kiedy zapyta ją, dlaczego tak postąpiła, co mu wówczas odpowie? Zwierzy się ze snu? On zapewne roześmieje się albo, co gorsze, uzna, że Alix przywiązuje wagę do spraw, które dla niego są zupełnie nieistotne.

W końcu, trochę zakłopotana, Alix zdecydowała się nic nie mówić. Po raz pierwszy zataiła coś przed mężem i z tego powodu czuła się zażenowana.

Kiedy na krótko przed obiadem usłyszała kroki Geralda wracającego ze wsi, pośpieszyła do kuchni i aby ukryć zmieszanie, udała, że jest zajęta gotowaniem.

Od razu się zorientowała, że Gerald nie spotkał Dicka Windyforda. Odczuła ulgę, ale zakłopotanie pozostało. Wiedziała, że w tym momencie wkroczyła na drogę sekretnej dyplomacji.

Dopiero kiedy zjedli kolację i siedzieli w salonie, którego sufit zdobiły dębowe belki, Alix przypomniała sobie o znalezionym notesie. Przez szeroko otwarte okna wpadało świeże, wieczorne powietrze, przesycone zapachem fiołków i białych lewkonii.

- Oto czym podlewałeś kwiaty - powiedziała, rzucając mężowi notes na kolana.

- Zgubiłem go w ogrodzie, prawda?

- Tak. I teraz znam wszystkie twoje tajemnice.

- Niewinny - powiedział Gerald, potrząsając głową.

- A co z twoim dzisiejszym spotkaniem o dziewiątej?

- Ach, to... - Przez moment sprawiał wrażenie zaskoczonego, ale po chwili uśmiechnął się, jak gdyby coś szalenie go rozbawiło. - To spotkanie z wyjątkowo miłą dziewczyną, której na imię Alix. Ma ciemne włosy, niebieskie oczy i jest bardzo podobna do ciebie.

- Odbiegasz od tematu - powiedziała Alix z udawaną surowością.

- Ależ skądże. Zanotowałem sobie, żeby nie zapomnieć o wywołaniu kilku negatywów dziś wieczorem. Chcę, żebyś mi pomogła.

Gerald Martin był zapalonym fotografem. Miał trochę staroświecki aparat, za to z doskonałymi obiektywami,

i wywoływał klisze w małej piwnicy, gdzie urządził ciemnie.

- I to musi zostać zrobione dokładnie o dziewiątej? - zakpiła Alix.

Gerald wyglądał na lekko zirytowanego.

- Moja droga - powiedział z pewnym rozdrażnieniem. - Zawsze powinno się planować wszystkie czynności na określoną porę. Wówczas pracę wykonuje się prawidłowo.

Alix milczała przez chwilę, przypatrując się uważnie mężowi. Siedział w fotelu, z ciemną głową odrzuconą do tyłu, i palił. Wyraziste rysy gładko wygolonej twarzy odcinały się od ciemnego tła. I nagle, z jakiegoś niezrozumiałego powodu, ogarnęła ją fala strachu. Nie mogąc się powstrzymać, wykrzyknęła:

- Och, Geraldzie, chciałbym więcej o tobie wiedzieć! Mąż zwrócił ku niej zdumioną twarz.

- Ależ, kochana Alix, wiesz o mnie wszystko. Opowiadałem ci o dzieciństwie w Northumberlandzie, życiu w Afryce Południowej i o tych ostatnich dziesięciu latach spędzonych w Kanadzie, gdzie odniosłem sukces.

- Ach, interesy! - powiedziała Alix z lekceważeniem. Gerald roześmiał się nagle.

- Już wiem, co masz na myśli. Przygody miłosne. Wy, kobiety, jesteście wszystkie takie same. Nic was nie interesuje oprócz spraw osobistych.

Alix poczuła, że zasycha jej w gardle. Wyszeptała niewyraźnie:

- Och, przecież musiałeś mieć... przygody miłosne. To znaczy... chciałabym tylko wiedzieć...

Przez chwilę znów panowała cisza. Gerald Martin zmarszczył brwi, a na jego twarzy malowało się niezdecydowanie. Wreszcie odezwał się poważnym głosem bez cienia poprzedniej żartobliwości:

- Czy masz na myśli, Alix, jakieś... tajemnice alkowy Sinobrodego? Owszem, były kobiety w moim życiu. Nie zaprzeczam. Nie uwierzyłabyś zresztą, gdybym zaprzeczył. Jednak mogę ci przysiąc, że żadna z nich nic dla mnie nie znaczyła. - W jego głosie zabrzmiała szczerość, która podniosła Alix na duchu. - Czy jesteś zadowolona? - dodał z uśmiechem, po czym spojrzał na żonę z pewnym zaciekawieniem. - Cóż to skierowało twe myśli na tak nieprzyjemny temat właśnie dziś wieczorem?

Alix wstała i zaczęła niespokojnie spacerować po pokoju.

- Och, sama nie wiem - powiedziała. - Przez cały dzień byłam zdenerwowana.

- To dziwne - mruknął Gerald, jak gdyby mówił do siebie. - To bardzo dziwne.

- Dlaczego cię to dziwi?

- Och, moja droga, nie gniewaj się na mnie. Powiedziałem, że to dziwne, jedynie dlatego, że zazwyczaj jesteś taka słodka i spokojna. Alix uczyniła wysiłek, aby się uśmiechnąć.

- Wszystko dziś sprzysięgło się przeciwko mnie - wyznała. - Nawet stary George wbił sobie do głowy jakiś niedorzeczny pomysł, że wyjeżdżamy do Londynu. Powiedział, że ty mu o tym doniosłeś.

- Gdzie go widziałaś? - spytał Gerald ostrym tonem.

- Pracował dzisiaj w ogrodzie, żeby nie przychodzić w piątek.

- Przeklęty stary dureń - powiedział Gerald gniewnie.

Alix wpatrywała się w niego zdumionym wzrokiem. Twarz jej męża była wykrzywiona z wściekłości. Nigdy nie widziała go w takim stanie. Gerald, zauważywszy jej zaskoczenie, z trudem się opamiętał.

- Och, to skończony stary dureń - zapewnił uroczyście.

- Co mu takiego powiedziałeś, że wyciągnął błędny wniosek?

- Ja? Niczego nie powiedziałem. Przynajmniej... och, tak, teraz sobie przypominam; dziś rano zażartowałem, mówiąc coś o Londynie, a on, przypuszczam, wziął to na serio albo źle usłyszał. Oczywiście wyprowadziłaś go z błędu?

Niecierpliwie wyczekiwał odpowiedzi.

- Rzecz jasna, ale to uparty staruszek, który jeśli raz wbije sobie coś do głowy, trudno go przekonać.

Następnie opowiedziała o uporze George'a w kwestii ceny domu.

Gerald przez chwilę milczał, po czym wolno odpowiedział:

- Ames zgodził się wziąć dwa tysiące gotówką, a tysiąc zostawił na hipotece. Sądzę, że stąd wzięło się całe nieporozumienie.

- Bardzo możliwe - zgodziła się Alix. - Powinniśmy zejść już na dół, Geraldzie. - Złośliwie wskazała palcem na zegar. - Jesteśmy pięć minut spóźnieni.

Na twarzy Geralda Martina pojawił się bardzo dziwny uśmiech.

- Zmieniłem zdanie - powiedział cicho. - Nie będę dziś wywoływał zdjęć.

Dziwna jest psychika kobiety. Tej środowej nocy, leżąc w łóżku, Alix była zadowolona i spokojna. Na chwilę utracone poczucie szczęścia ponownie z tryumfem zagościło w jej sercu.

Jednak następnego dnia wieczorem zdała sobie sprawę, że jakieś nieuchwytne siły pracują nad tym, aby je zburzyć. Dick Windyford po raz drugi nie zadzwonił, mimo to wyczuwała w tym wszystkim wpływ jego osoby. Stale powracały do niej te same słowa: „Ten człowiek jest ci całkowicie obcy. Nic o nim nie wiesz”. Wraz z nimi stawała jej w pamięci wyraziście utrwalona twarz Geralda, gdy mówił: „Czy masz na myśli, Alix, jakieś... tajemnice alkowy Sinobrodego?” Dlaczego tak się wyraził?

W słowach tych pobrzmiewało ostrzeżenie - cień groźby. Zupełnie tak samo, jakby powiedział: „Lepiej nie szperaj w moim życiu, Alix, bo możesz doznać okropnego wstrząsu”.

W piątek rano Alix przekonała samą siebie, że musiała być w życiu Geralda jakaś kobieta, której istnienie chciał przed nią ukryć. Z wolna budząca się zazdrość ogarnęła ją teraz na dobre.

Czy tamtego wieczoru o dziewiątej miał się spotkać z kobietą? Czy historyjka o wywoływaniu zdjęć była kłamstwem stworzonym na użytek chwili?

Jeszcze trzy dni temu mogłaby przysiąc, że zna męża na wskroś. Teraz odnosiła wrażenie, że Gerald jest obcym człowiekiem, o którym ona nic nie wie. Przypomniała sobie, jak bezsensownie rozgniewał się na starego George'a. Ten wybuch złości nie pasował do jego zazwyczaj spokojnego zachowania. Drobiazg - być może - ale uzmysławiał, że tak naprawdę wcale nie znała mężczyzny, który był jej mężem.

W piątek po południu zaproponowała, że uda się do wsi zrobić konieczne sprawunki. Ku swemu zdumieniu napotkała gwałtowny sprzeciw ze strony Geralda. Nalegał, żeby to ona została w domu i popracowała w ogrodzie, natomiast on sam pójdzie po zakupy. Alix w końcu ustąpiła, ale dziwny upór męża zaskoczył ją i zaniepokoił. Dlaczego tak bardzo mu zależało, żeby nie poszła do wsi?

Nagle doznała olśnienia. Możliwe przecież było, że Gerald, choć jej o tym nie wspomniał, spotkał we wsi Dicka Windyforda! Ona stała się zazdrosna o męża dopiero teraz. Może z Geraldem było inaczej? Może po prostu nie chciał, aby spotkała ponownie Dicka Windyforda? To wyjaśnienie było logiczne i jednocześnie kojące jej niepokój, Alix więc uchwyciła się go skwapliwie.

Minęła jednak pora podwieczorku, a Alix nadal odczuwała zdenerwowanie. Od chwili wyjścia Geralda z domu walczyła z przemożną pokusą. Wreszcie, zaopatrzywszy się dla zachowania pozorów w ściereczkę do kurzu, poszła na górę do garderoby męża, po drodze uspokajając sumienie, że przecież kiedyś trzeba dokładnie tam posprzątać.

- Jeśli tylko miałabym pewność - powtarzała sobie. - Jeśli mogłabym być pewna...

Z jednej strony przekonywała się, że wszystkie kompromitujące rzeczy na pewno zostałyby dawno temu zniszczone, z drugiej zaś podpowiadała sobie, że czasami mężczyźni ze względów sentymentalnych zachowują obciążające dowody.

W końcu uległa pokusie. Z policzkami płonącymi ze wstydu, zadyszana, przeszukała pliki listów i dokumentów, przewróciła wszystko w szufladach, zajrzała nawet do kieszeni ubrań męża. Tylko dwie szuflady zamknięte były na klucz: dolna szuflada komody oraz szufladka po prawej stronie biurka. Alix straciła już nadzieję. Prześladowała ją myśl, że w przeszłości Geralda istniała jakaś kobieta. Była teraz przekonana, że w jednej z tych szuflad znajdzie na to dowody.

Przypomniała sobie, że Gerald w roztargnieniu zostawił swoje klucze na dole, na kredensie. Przyniosła je i próbowała jeden po drugim dopasować do zamków. Trzeci z kolei klucz pasował do szuflady w biurku. Alix otworzyła ją z rozmachem. W środku leżała książeczka czekowa, wypchany banknotami portfel, w głębi zaś przewiązany wstążeczką pakiet listów.

Oddychając nierówno, Alix rozwiązała wstążkę. Nagle ciemny rumieniec oblał jej twarz. Odłożyła listy z powrotem na miejsce, zasunęła szufladę i zamknęła ją na klucz. To były jej własne listy, które pisała przed ślubem do Geralda Martina.

Podeszła teraz do komody. Nie spodziewała się tam niczego znaleźć, ale postanowiła nie pominąć ostatniej możliwości.

Zirytowała się, ponieważ żaden z kluczy Geralda nie pasował do zamka. Nie dając za wygraną, przyniosła klucze z innych pokojów. Udało się. Klucz do szafy z pokoju gościnnego pasował. Przekręciła zamek i wysunęła szufladę. Nie było w niej niczego poza zwojem przybrudzonych i wyblakłych ze starości wycinków prasowych.

Alix odetchnęła z ulgą. Rzuciła jednak okiem na owe wycinki, ciekawa, co też tak interesowało Geralda, że zadał sobie tyle trudu, by je przechowywać. Prawie wszystkie wycinki pochodziły z amerykańskich gazet sprzed około siedmiu lat i dotyczyły procesu notorycznego oszusta i bigamisty, Charlesa Lemaitre'a. Lemaitre był podejrzewany o mordowanie kobiet. Pod podłogą jednego z domów, które wynajmował, znaleziono szkielet. O większości kobiet, które „poślubił”, wszelki słuch zaginął.

Wybronił się z oskarżenia z niezwykłą zręcznością, wspomagany przez kilku najlepszych prawników w Stanach Zjednoczonych. Wydano werdykt „nie udowodniono”, który być może najlepiej wyjaśniał sprawę. Z braku dowodów uniewinniono Lemaitre'a z głównego oskarżenia, chociaż skazano go na wieloletnie więzienie na podstawie innych wniesionych przeciw niemu oskarżeń.

Alix przypomniała sobie, jakie podniecenie swego czasu wzbudzała ta sprawa oraz sensację wywołaną ucieczką Lemaitre'a w trzy lata później. Nigdy go nie złapano. Angielska prasa poświęciła wówczas wiele miejsca tej sprawie, opisując osobowość przestępcy oraz niezwykły wpływ, jaki wywierał na kobiety. Relacjonowano egzaltowane reakcje oskarżonego na sali sądowej, jego gorące protesty i nagłe omdlenia, spowodowane, jak się okazało, chorobą serca, choć nieświadomi tego faktu skłonni byli przypisywać je raczej zdolnościom aktorskim.

Na jednym z wycinków zamieszczona była fotografia. Alix przyglądała się jej z zainteresowaniem. Na zdjęciu widniała twarz brodatego mężczyzny o wyglądzie uczonego.

Kogo ta twarz jej przypominała? I nagle z przerażeniem stwierdziła, że to Gerald we własnej osobie! Oczy i brwi były bardzo podobne. Może dlatego Gerald zatrzymał te wycinki... Przykuła jej uwagę notatka zamieszczona obok fotografii. Napisano, że daty zaznaczone w notesiku oskarżonego odpowiadały datom kolejnych morderstw. Jakaś kobieta złożyła zeznanie, w którym zidentyfikowała więźnia na podstawie pieprzyka na lewym nadgarstku, poniżej dłoni.

Alix zachwiała się i upuściła papiery. Na lewym nadgarstku jej mąż miał małą bliznę...

Pokój zawirował jej przed oczami. Od razu nabrała tak całkowitej pewności, że sama była tym zaskoczona. Gerald Martin to Charles Lemaitre! Pojęła to i w oka mgnieniu przyjęła do wiadomości. W głowie kłębiły jej się chaotyczne myśli, które, niczym elementy obrazkowej układanki, zaczynały do siebie pasować.

Pieniądze zapłacone za dom - jej pieniądze, wyłącznie jej pieniądze! Obligacje na okaziciela, które zawierzyła pieczy męża... Nareszcie zrozumiała swój sen. W głębi duszy, podświadomie, zawsze bała się Geralda Martina i chciała od niego uciec. To jej podświadomość zwracała się ku Dickowi Windyfordowi. Zapewne i w tym tkwiła przyczyna, że teraz mogła tak łatwo przyjąć prawdę, bez wątpliwości i wahania. Miała stać się kolejną ofiarą Lemaitre'a. Być może już wkrótce...

Nagle przypomniała sobie: środa 9 wieczorem. Nieomal krzyknęła. Piwnica, w której bez trudu można było podnieść płyty podłogowe! Już kiedyś pogrzebał jedną ze swych ofiar w piwnicy. Wszystko zostało zaplanowane na środę wieczór. Ale żeby to z góry odnotować, w sposób tak metodyczny - szaleństwo! Ależ nie, przecież to było logiczne! Gerald zawsze notował daty swoich spotkań; morderstwo było dla niego takim samym przedsięwzięciem, jak każde inne...

Co ją ocaliło? Co takiego mogło ją ocalić? Czyżby się wzruszył w ostatniej chwili? Nie. Nagle zrozumiała - stary George!

Dopiero teraz pojęła przyczynę wybuchu złości Geralda. Niewątpliwie przygotowywał grunt, oświadczając każdemu, kogo napotkał, że nazajutrz wyjeżdżają do Londynu. Tymczasem George, przyszedłszy niespodziewanie do pracy, wspomniał o tym, ona zaś kategorycznie zaprzeczyła. Zamordowanie jej tego wieczoru stanowiło więc zbyt duże ryzyko, zważywszy, że ogrodnik mógłby przypomnieć sobie tę rozmowę. Cóż za szczęśliwe ocalenie! Gdyby jednak nie napomknęła o tej błahej sprawie... Alix zadrżała.

Nie było czasu do stracenia. Musiała natychmiast uciec - uciec, zanim on wróci. W pośpiechu odłożyła na miejsce zwój wycinków. Wsunęła i zamknęła szufladę.

Nagle zastygła w bezruchu. Usłyszała skrzyp furtki, Gerald wrócił.

Przez moment stała jak sparaliżowana. Potem na palcach podeszła do okna i wyjrzała zza zasłony.

Tak, to był jej mąż. Uśmiechał się do siebie i nucił coś wesołego pod nosem. Serce Alix niemal przestało bić, kiedy zobaczyła, co Gerald trzyma w ręku. Była to nowa łopata.

Alix instynktownie zrozumiała. To ma się stać dzisiaj...

Ale istniała jeszcze szansa ucieczki. Gerald, nucąc pod nosem, skierował się na tył domu.

Nie wahając się ani przez chwilę, zbiegła ze schodów i wypadła przed dom. Gdy tylko pojawiła się w drzwiach, zza węgła wyłonił się mąż.

- Cześć - powiedział. - Dokąd tak pędzisz?

Alix rozpaczliwie usiłowała zachować spokój. Na razie nie udało się uciec, ale jeśli zachowa ostrożność i nie wzbudzi w nim żadnych podejrzeń, szansa pojawi się znów. Być może nawet teraz...

- Miałam zamiar trochę pospacerować - powiedziała głosem, który zabrzmiał słabo i niepewnie nawet dla niej samej.

- Dobrze - powiedział. Gerald. - Pójdę z tobą.

- Nie... proszę cię, Geraldzie. Jestem zdenerwowana... Boli mnie głowa... Wolałabym pójść sama.

Spojrzał na nią badawczo. Przez chwilę miała wrażenie, że w jego oczach pojawił się cień podejrzliwości.

- Co się z tobą dzieje, Alix? Jesteś blada, cała drżysz.

- Nic mi nie jest. - Zdobyła się na chwilowy uśmiech. - Trochę mnie boli głowa. Spacer dobrze mi zrobi.

- To niezbyt miło z twojej strony, że nie życzysz sobie mojego towarzystwa - oświadczył Gerald, uśmiechając się swobodnie. - Pójdę z tobą, czy tego chcesz, czy nie.

Nie ośmieliła się dłużej protestować. Mógłby zacząć coś podejrzewać...

Z trudem opanowała emocje i starała się zachowywać możliwie normalnie. Jednak kiedy Gerald spoglądał na nią raz po raz z ukosa, odnosiła niepokojące wrażenie, że nie został całkowicie przekonany. Czuła, że niezupełnie udało jej się rozwiać jego podejrzenia.

Po powrocie do domu nalegał, aby się położyła. Przyniósł jej wodę kolońską do natarcia skroni. Zachowywał się jak oddany małżonek. Alix czuła się bezsilna niczym mysz schwytana w pułapkę.

Ani przez chwilę nie zostawiał jej samej. Pomógł przynieść z kuchni przygotowaną uprzednio prostą, zimną kolację. Zmuszała się do jedzenia, choć stawało jej w gardle, i starała się sprawiać wrażenie zadowolonej i naturalnej. Zdawała sobie sprawę, że walczy o życie. Była sama z tym mężczyzną, z dala od ludzi, całkowicie na jego łasce. Jedyna szansa tkwiła w uśpieniu jego podejrzeń tak dalece, by mogła pozostać przez chwilę sama i zatelefonować z holu po pomoc. To była teraz jedyna nadzieja.

Nagle, z błyskiem nadziei, przypomniała sobie, jakie okoliczności sprawiły, że uprzednio zrezygnował ze swego planu. A gdyby mu powiedziała, że Dick Windyford odwiedzi ich dziś wieczorem?

Słowa jednak zamarły jej na ustach. Ten człowiek nie zawaha się po raz drugi. Pod maską spokojnego zachowania skrywał determinację i podniecenie, które Alix obserwowała ze ściśniętym sercem. Mówiąc o Dicku, mogłaby jedynie przyśpieszyć zbrodnię. Zamordowałby ją, a potem spokojnie by zadzwonił do Dicka Windyforda, wymyślając bajeczkę o nagłej konieczności wyjazdu. Och! Gdyby tylko Dick Windyford przyszedł dziś wieczorem! Gdyby Dick...

Raptem wpadł jej do głowy pewien pomysł. Zerknęła niespokojnie na męża w obawie, czy przypadkiem nie czyta w jej myślach. Układając plan, pokrzepiła się na duchu. Zaczęła zachowywać się tak naturalnie, że aż podziwiała samą siebie.

Zaparzyła kawę i wyniosła ją na ganek, gdzie często przesiadywali w ciepłe wieczory.

- Wiesz - odezwał się nagle Gerald - później wywołamy te fotografie.

Alix przeszły po plecach ciarki, ale odpowiedziała obojętnym głosem:

- Nie mógłbyś zrobić tego sam? Jestem dziś trochę zmęczona.

- To nie potrwa długo. - Uśmiechnął się pod nosem. - Zapewniam cię, że potem nie będziesz zmęczona.

Zdawało się, że te słowa go rozbawiły. Alix wzdrygnęła się. Najwyższy czas rozpocząć działanie. Teraz albo nigdy.

- Idę zadzwonić do rzeźnika - powiedziała obojętnie, wstając. - Nie fatyguj się.

- Do rzeźnika? O tej porze?

- To prawda, że sklep jest zamknięty, głuptasku. Zadzwonię do rzeźnika do domu. Jutro jest sobota. Chcę, żeby dostarczył mi wcześnie kilka cielęcych kotletów, zanim ktoś inny sprzątnie mi je sprzed nosa. Ten miły człowiek zrobi dla mnie wszystko.

Weszła szybko do domu, zamykając za sobą drzwi. Usłyszała głos Geralda.

- Nie zamykaj drzwi.

- Nie chcę, żeby wleciały ćmy - powiedziała swobodnie. - Nienawidzę ich. Nie obawiasz się chyba, że zamierzam umówić się z rzeźnikiem na randkę?

Podniosła słuchawkę i wykręciła numer zajazdu „Pod godłem podróżnika”. Natychmiast uzyskała połączenie.

- Czy pan Windyford jeszcze u was mieszka? Mogę z nim rozmawiać?

Nagłe serce w niej zamarło. Otworzyły się drzwi i Gerald z impetem wpadł do holu.

- Idź stąd, Geraldzie - powiedziała rozdrażniona. - Nie znoszę, gdy ktoś podsłuchuje moje rozmowy telefoniczne.

W odpowiedzi jedynie się roześmiał i ostentacyjnie usiadł na krześle.

- Jesteś pewna, że dzwonisz do rzeźnika? - zapytał z drwiną w głosie.

Alix była zrozpaczona. Cały plan spalił na panewce. Za chwilę Dick podejdzie do telefonu. Może powinna zaryzykować i zawołać pomocy?

I nagle, gdy nerwowo naciskała i uwalniała mały przycisk na trzymanej w ręku słuchawce, dzięki któremu glos mógł dochodzić, bądź nie, do rozmówcy na drugim końcu linii, wpadł jej do głowy nowy pomysł.

To będzie trudne, pomyślała, ale nie mogę stracić głowy. Muszę dobierać odpowiednie słowa i w niczym się nie pomylić. Wierzę, że mi się uda. Musi się udać.

W tym momencie usłyszała w słuchawce głos Dicka Windyforda.

Alix głęboko odetchnęła. Mocno przycisnęła klawisz i powiedziała:

- Mówi pani Martin z domku „Pod słowikami”. Proszę przyjść - uwolniła przycisk - jutro rano z sześcioma ładnymi kotletami cielęcymi. - Znowu wcisnęła przycisk. To bardzo ważne. - Zwolniła przycisk. - Dziękuję panu, panie Haxworthy. Przepraszam, że dzwonię o tej porze, ale te cielęce kotlety to dla mnie naprawdę sprawa - znowu wcisnęła klawisz - życia i śmierci.

Uwolniła przycisk. - Bardzo dobrze, jutro rano - wcisnęła klawisz - tak szybko jak to możliwe.

Odłożyła słuchawkę na widełki i z trudem łapiąc oddech, odwróciła się do męża.

- Więc to tak rozmawiasz z rzeźnikiem? - powiedział Gerald.

- Z kobiecym wdziękiem - odparła Alix swobodnie.

Z wysiłkiem opanowała podniecenie. Gerald niczego się nie domyślił. Dick, nawet jeżeli nie zrozumiał, przyjdzie.

Weszła do salonu i zapaliła światło. Gerald pośpieszył za nią.

- Jesteś niezwykle ożywiona - powiedział, przypatrując się jej ciekawie.

- Owszem - odrzekła Alix. - Przestała mnie boleć głowa.

Usiadła tam, gdzie zwykle i uśmiechnęła się do męża, gdy ten zatopił się w swoim fotelu naprzeciwko niej. Była ocalona. Zegar wskazywał dopiero dwadzieścia pięć po ósmej. Dick na pewno zdąży przybyć przed dziewiątą.

- Kawa, którą mi podałaś, nie smakowała mi - poskarżył się Gerald. - Była bardzo gorzka.

- To nowy gatunek, który kupiłam na próbę. Skoro ci nie smakuje, nie będziemy go więcej używać, kochanie.

Alix wzięła robótkę ł zaczęła szyć. Gerald przeczytał parę stron książki, po czym, spojrzawszy na zegar, odłożył ją.

- Wpół do dziewiątej. Pora zejść do piwnicy i rozpocząć pracę.

Robótka wysunęła się Alix z rąk.

- Och, jeszcze nie. Zaczekamy do dziewiątej.

- Nie, moja droga, wpół do dziewiątej. Taki czas ustaliłem. Będziesz mogła wcześniej pójść do łóżka.

- Wolałabym poczekać do dziewiątej.

- Przecież wiesz, że kiedy ustalę konkretną godzinę, zawsze się jej trzymam. Chodź, Alix. Nie zamierzam czekać ani chwili.

Alix spojrzała na męża i ogarnęło ją przerażenie. Gerald odsłonił swe prawdziwe oblicze. Zaciskał nerwowo ręce, oczy błyszczały mu gorączkowo, co chwilę oblizywał wyschnięte wargi. Nie starał się już ukrywać podniecenia.

To prawda, pomyślała Alix, on nie może czekać. Wygląda na szaleńca.

Podszedł do niej, schwycił gwałtownie za ramię i podniósł.

- Chodź już albo cię tam zaniosę.

Te słowa, wypowiedziane z nie ukrywaną okrutną wesołością, poraziły Alix. Nadludzkim wysiłkiem wyrwała mu się z rąk i, skulona, przywarła do ściany. Była bezbronna. Zbliżał się ku niej, a ona nie mogła uciec, niczego nie była w stanie zrobić.

- No chodź, Alix...

- Nie! - krzyknęła, bezsilnie wyciągając ręce w geście obrony. - Geraldzie, zatrzymaj się... Muszę ci coś powiedzieć, coś wyznać...

Zatrzymał się.

- Wyznać? - zapytał z zaciekawieniem.

- Tak, wyznać. - Użyła tych słów przypadkowo, ale kontynuowała wątek, usiłując rozpaczliwie wzbudzić jego zainteresowanie.

Cień pogardy pojawił się w jego oczach.

- Dawny kochanek, przypuszczam? - zadrwił.

- Nie - odparła. - Co innego. Sądzę, że nazwałbyś to... tak, nazwałbyś to zbrodnią.

Nagle zauważyła, że uderzyła we właściwą strunę. Zdołała przykuć jego uwagę. Odzyskała zimną krew i znowu poczuła się panią sytuacji.

- Lepiej usiądź - powiedziała cicho. Sama przeszła przez pokój i usiadła w swoim fotelu. Pochyliła się i podniosła robótkę. Zachowując pozory spokoju, gorączkowo wymyślała historię, która mogłaby wzbudzić zainteresowanie Geralda do czasu nadejścia pomocy.

- Powiedziałam ci - zaczęła wolno - że przez piętnaście lat pracowałam jako stenotypistka. Niezupełnie tak było. Dwa razy przerywałam pracę. Pierwszy raz, kiedy miałam dwadzieścia dwa lata. Spotkałam mężczyznę, starszego mężczyznę z niewielkim majątkiem. Zakochał się we mnie i poprosił o rękę. Zgodziłam się i wzięliśmy ślub. - Urwała. - Skłoniłam go, aby ubezpieczył się na życie na moją korzyść.

Dostrzegła nagły błysk zainteresowania na twarzy Geralda, więc ciągnęła ze zdwojoną pewnością siebie:

- Podczas wojny pracowałam jakiś czas w szpitalnej aptece. Miałam tam dostęp do różnego rodzaju rzadkich narkotyków i trucizn. - Przerwała, jak gdyby zastanawiając się. Jej mąż był teraz ogromnie zainteresowany. Nie wątpiła, że mordercę musi interesować zbrodnia. Postawiła na to i wygrała. Ukradkiem spojrzała na zegar. Była za dwadzieścia pięć dziewiąta. - Jest taki drobniutki biały proszek, którego szczypta oznacza śmierć. Czy przypadkiem znasz się na truciznach?

Zadała to pytanie z lekkim niepokojem. Gdyby się znał, musiałaby bardzo uważać.

- Nie - odparł Gerald. - Niewiele o tym wiem. Odetchnęła z ulgą.

- Niewątpliwie słyszałeś o skopolaminie? Jest całkowicie niewykrywalna. Daje objawy ataku serca. Każdy lekarz postawi taką diagnozę. Ukradłam niewielką ilość tego środka.

Przerwała, żeby nabrać sił.

- Mów dalej - powiedział Gerald.

- Nie. Boję się. Nie mogę ci powiedzieć. Może innym razem.

- Chcę to usłyszeć teraz - rzucił niecierpliwie.

- Byliśmy miesiąc po ślubie. Okazywałam memu leciwemu mężowi dużo dobroci, oddania i poświęcenia. Chwalił mnie przed wszystkimi sąsiadami. Każdy uważał mnie za doskonałą żonę. Wieczorami przyrządzałam mu kawę... Pewnego razu, kiedy byliśmy sami, wsypałam do jego filiżanki odrobinę śmiercionośnego alkaloidu... Alix zamilkła i powtórnie starannie nawlekła igłę. Ona, kobieta, która przez cale życie nie potrafiła grać, teraz stanęła w szranki z największymi aktorkami światowej sceny. Wcieliła się w rolę bezwzględnej trucicielki. Odbyło się to bardzo spokojnie. Siedziałam i obserwowałam go. Najpierw zabrakło mu powietrza i poprosił o otwarcie okna. Zrobiłam to. Potem powiedział, że nie może wstać z fotela. I po chwili umarł.

Przerwała uśmiechając się. Była za kwadrans dziewiąta. Na pewno za chwilę przybędzie pomoc.

- Na ile opiewało ubezpieczenie? - spytał Gerald.

- Dwa tysiące funtów. Grałam na giełdzie i straciłam je. Wróciłam do pracy w biurze. Nie zamierzałam jednak pozostać tam długo. Wkrótce poznałam innego mężczyznę. W pracy posługiwałam się panieńskim nazwiskiem. Nie wiedział, że byłam przedtem mężatką. Był dosyć młody, przystojny i dobrze sytuowany. Wzięliśmy cichy ślub w Sussex. Co prawda nie chciał ubezpieczyć się na życie, ale sporządził testament na moją korzyść. Życzył sobie, tak jak mój pierwszy mąż, abym sama parzyła mu kawę. - Alix uśmiechnęła się i gładko dodała: Robię bardzo dobrą kawę.

- We wsi, gdzie mieszkaliśmy - ciągnęła po chwili miałam wielu przyjaciół. Bardzo mi współczuli, kiedy pewnego wieczoru po kolacji mój mąż zmarł nagle na atak serca. Nie byłam zachwycona reakcją lekarza. Nie sądzę, żeby mnie podejrzewał, ale sprawiał wrażenie bardzo zaskoczonego niespodziewaną śmiercią mego męża. Właściwie nie wiem dlaczego, ale znów wróciłam do pracy w biurze. Myślę, że z przyzwyczajenia. Drugi mąż zostawił mi około czterech tysięcy funtów. Tym razem nie spekulowałam; zainwestowałam pieniądze. No a potem...

Gerald Martin nie pozwolił jej dokończyć. Twarz nabiegła mu krwią. Wyciągnął ku niej trzęsący się palec i na wpół dusząc się, wykrztusił:

- Kawa! Mój Boże! Kawa! Alix wpatrywała się w niego.

- Teraz już wiem, dlaczego była gorzka. Ty diablico! Znowu uciekłaś się do swych sztuczek. - Zacisnął dłonie na poręczach fotela. Był gotów rzucić się na nią. - Otrułaś mnie.

Alix podbiegła w stronę kominka. Przerażona, otworzyła usta, żeby zaprzeczyć, ale powstrzymała się w porę. Za chwilę się na nią rzuci... Zebrała wszystkie siły i wbiła w niego twardy, nieustępliwy wzrok.

- Tak - przyznała. - Otrułam cię. Trucizna już działa. Nie możesz już wstać z fotela... Nie możesz wstać...

Żeby tylko mogła przytrzymać go tam, choćby kilka minut...

Ach! Co to było? Kroki na drodze. Skrzyp furtki. Kroki na ścieżce. Drzwi domu otwierają się...

- Nie możesz wstać - powtórzyła. Pomknęła do drzwi i wypadła na oślep z pokoju prosto w ramiona Dicka Windyforda.

- Mój Boże, Alix! - wykrzyknął. Potem zwrócił się do wysokiego, rosłego towarzysza w policyjnym mundurze: - Niech pan wejdzie i zobaczy, co się wydarzyło w tym pokoju.

Ostrożnie umieścił omdlałą kobietę na kanapie i pochylił się nad nią.

- Moja mała dziewczynka - wyszeptał. - Biedna mała dziewczynka. Co ci takiego zrobiono?

Alix poruszyła powiekami i zdołała jedynie wyszeptać jego imię.

Dick wyprostował się, czując na ramieniu rękę policjanta.

- Nie zauważyłem niczego niezwykłego w pokoju. Może tylko ten mężczyzna siedzący w fotelu. Wygląda, jakby się czegoś okropnie przestraszył i...

- I co?

- On nie żyje, proszę pana.

Głos Alix wstrząsnął nimi. Miała ciągle zamknięte oczy i mówiła jak przez sen.

- I po chwili - powiedziała, jakby cytując czyjeś słowa - umarł...

 

Dziewczyna z pociągu

 

- No i już po wszystkim! - zauważył posępnie George Rowland, przyglądając się brudnoszarej fasadzie okazałego budynku, który właśnie opuścił.



dalej


strona główna
(23kB)