(23kB)
strona główna

MANUELA GRETKOWSKA

 

 

 

NAMIĘTNIK

 


SANDRA K.

 

Po co tak męczyć starca? I to w święta! Lepiej podłożyć mu pod opadającą brodę śliniaczek, zdjąć tiarę. Łysy, różowiutki, pochrapuje. Sama już dawno poszłabym spać, gdyby nie film z Marilyn Monroe po pasterce.

A lulajże, papieżuniu, lulaj. Jezu, jakie bogole stoją przy ołtarzu! Na czarno, elegancko. Dyplomaci. Jedna ma takie długie, złote kolczyki, jakby jej z uszu ropa ciekła.

Muszę zmienić pamiętnik. Kupię nowy zeszyt z czerpanego papieru, zamiast długopisu pióro. Życie powinno być odręczne, autentyczne - żadną fotokopią cudzych marzeń. Wyślę go na konkurs Pamiętnik urody, do mojego ulubionego pisma.

*

Powinnam ususzyć kwiaty ze ślubnego bukietu, ale go nie łapałam. Elka kwiatami zasłaniała brzuch, chociaż biała suknia i tak poszerza. Mam czas, 24 lata. Przede mną 26 lat do klimakterium. Dobrze zarabiam, pracuję z interesującymi ludźmi, zresztą w reklamie jest zawsze ciekawie, l dwa lata temu zostałam w Kielcach miss regionu. Potrafię jednak być skromna. Zauważył to na ślubie kuzyn Ełki - reżyser. - Jaka piękna i skromna, zbyt piękne - powiedział. Chciał się umówić, niby ma dla mnie rolę. Szuka ślicznej amatorki.

- Amatorki czego? - zapytałam, bo podejrzewałam, że seksu. Wiadomo, filmowcy. Profesjonalistki kosztują. Chłopak się speszył, wygląda na maturzystę. Polański też wyglądał na chłopaczka, nawet po czterdziestce. To dobry znak. Wziął mój adres, żeby przesłać scenariusz. Siostra Ewki się upiła i wszystkich zanudzała: -Kim była Rachela i święte niewiasty, które trzeba naśladować? - (Ksiądz przy ślubie o tym mówił.) - Jak robiły to święte niewiasty? One w ogóle to robiły? - dopytywała się.

Ma na szyi zmarszczkę, jak gwint, zaciskający gardło. Do tego natłuszczonego gwinta przyśrubowana jest obrotowa głowa z wścibski-mi oczkami. Szybko wróciłam do domu. Wolę się wyspać i wyglądać przytomnie, a nie podkrążone oczy i wymięta twarz po balandze do rana.

Moja matka lubiła nocne życie. Nie ma sześćdziesiątki i jest staruszką. Oczywiście, choroba postarza. Mieszka w dobrym domu opieki. Idzie na to cała wojskowa renta po ojcu, brat przysyła trochę z Niemiec. Kiedy zrobiłam maturę w ekonomiku, chciał, żebym przyjechała do niego do Berlina. Zostawiła go żona i ze złości nazwał swój grill-bar jej imieniem: „Mariola". Miałam sprzedawać. - Założymy rodzinne imperium - obiecywał. Wolałam zrobić szkołę dla sekretarek, potem może pójdę na studia. On, zanim się zdecydowałam, miał już nową żonę

- kasjerkę. Ja się też dokładam do mamy, zwłaszcza teraz, na święta. Byłam u niej w Kielcach z koszem owoców i słodyczy. Kosze dla personelu, razem z 1000 złotych. Mama, odklejając językiem krówki od zębów, pytała w kółko:

- To w tym roku też będzie Boże Narodzenie? No popatrz, nie spodziewałam się!

W pociągu do Warszawy, zamiast stukotu kół, słyszałam ciągle: - No popatrz, nie spodziewałam się.

*

Miałam pisać pamiętnik na konkurs. Zamiast o urodzie, będzie jednak o seksie.

Śmiech dodaje urody. Leżałam w Nowy Rok przy nagim, śpiącym Miszce (copywriter ode mnie z pracy) i zrozumiałam, że facet jest najmniej skomplikowanym urządzeniem do obsługi

- zaledwie jedna dźwignia.

Miszka to nic poważnego, on zapada w romans jak w śpiączkę. Coś mamrocze, obiecuje, rano się budzi i nic nie pamięta. Zrobił mi zdjęcia i wysłał do „Playboya". Od znajomego z reklamy, pracującego w redakcji, wiem, że fotki się podobały. Figura w porządku, nie pasowało im coś z twarzą. - Nie w typie „Playboya", za inteligentna - pocieszał mnie Miszka. Gdyby chcieli nie całkiem rozbierane zdjęcia, czemu nie? Ciało kobiece jest piękne. Dorobiłabym do pensji, co kwartał płacę więcej za czynsz. Znalazłam wygodną kawalerkę w centrum, na Mura-nowie. Właściciel zjawia się tylko po forsę, nie wtrąca się. Bierze w progu kopertę, przelicza i znika. Modelki zarabiają majątek.

Dzwonił dzisiaj reżyser z życzeniami. Wysłał scenariusz i czeka na moją odpowiedź. Niezależny, ambitny film o młodych. Pasuję mu osobowością.

- Przejrzałem twoją naturę. Na zewnątrz prostota, wdzięk. W środku haj i temperament tornado. - Nie wiem, czy przejrzał. Coś dojrzał.

*

Lunch z copywriterami. Oni myśleli, że byłam nówka i Miszka mnie rozdziewiczył. Wcześniej nie zauważyłam, że z tego palanta wycieka palantyna. Siedzieliśmy w nowej, modnej knajpie. Drewniane stoły, nieheblowana podłoga, nic na ścianach. Podobało mi się. Powinnam urządzić podobnie mieszkanie. Zdjąć te cholerne obrazki po właścicielu.

Ładnie wyglądaliśmy. Trzech przystojnych, młodych facetów. Włosy na żel, super garnitury, szelki, i ja wysoka, subtelna blondynka w mini od Deni Clair. Rozmawialiśmy, czym jest prawdziwa miłość. Jeden z copywriterów (żonaty) powiedział: „Ślub". Dla Miszki - multiorgazm. A dla mnie? Chyba spanie w makijażu. Budzimy się nad ranem, zaczynamy się kochać przy delikatnym świetle, a ja mam piękną, zadbaną twarz. Nie powiedziałam tego. Zbyłam ich zdaniem z mojego czasopisma: „Nie ma miłości, są tylko dowody miłości."

Wszyscy już wiedzą o „Playboyu" i gapią się na mnie, jak na rozkładówkę. Fajnie byłoby zagrać w filmie i mieć zdjęcia w „Playboyu". Wspominaliby, że kiedyś byłam sekretarką w ich firmie i każdy mógł ze mną pogadać, poprosić o herbatę.

30 do Alzheimera i lada dzień AIDS. Trzeba umieć żyć i wiedzieć, czego się chce.

*

Nie mam na nic czasu. Wracam z roboty o 21-22 i padam spać. Nie oglądam nawet telewizji. Włączam i zasypiam. Czuję się wtedy spokojniej, jakby ktoś był w pokoju i czuwał przy mnie. Tak przy moim łóżku siedział dziadek. Czekał, kiedy zasnę.

Młyn będzie jeszcze miesiąc. Trzy kampanie naraz: soki, podpaski, samochody. Na dodatek w takie zwariowane dni ściągają do firmy szaleńcy. Przyszedł wynalazca „suchej karmy dla kobiet". Godzinę przekonywałam go na recepcji, żeby sobie poszedł, najlepiej do biura patentowego.

*

Straszne. Straszne. Kontrowersyjne. Mdli mnie z nerwów. Myślałam, że zagram elegancką biznesmenkę albo modelkę. Przecież to psychopatki. W każdej scenie przekleństwa i świństwa. Szczytem jest rajd bohaterek po Warszawie kradzionym autem. Miałabym zagrać Ankę - tę długowłosą maturzystkę, która po nieszczęśliwej miłości wynosi się za granicę na studia.

Reżyserek myśli, że zabawi się moim kosztem, bo jestem „naiwną sekretarką". Ale żeby tu być, musiałam być mądrzejsza od setek dziewczyn, marzących o karierze w Warszawie. Czemu nie mam przyjaciółki albo chłopaka? Mogłabym się wypłakać, wygadać. Co z tego, że wszyscy mnie lubią? Muszę się z kimś zaprzyjaźnić, nie z facetami z pracy. Dla nich jestem „fajną dupą" i po tym z Miszką chcą się umawiać, wiadomo po co. Miszką pojechał na urlop do Tajlandii, niby sam. W Warszawie ludzie się znają i mówią, że pojechał z modelką, reklamująca czekoladę. Elka po ślubie zbzikowała, ciągle gada o domu i porodzie.

Z nerwów zaczęła mi się psuć cera. Wypryski, trądzik (?!). Byłam na oczyszczeniu u kosmetyczki. Kupiłam nowy krem Estee Lauder na mleku i jeszcze jeden, potwornie drogi, z placenty. Placenta jest łożyskiem. Nie wiem: zwierząt? Ludzi? Trochę pomogło.

*

Muszę do dermatologa. Najlepszy, kryjący make-up już nie pomaga. Robiłam raz na tydzień piling, dwa razy maseczkę nawilżającą i nadal mam wysypkę. Krosty działają chyba jak przyciski: wcisnę jedną - wyskakuje druga.

Boli mnie głowa. Podobno winna jest klimatyzacja. Zatyka się milionami zarazków. Czytałam o piciu wody mineralnej, minimum trzy litry dziennie. Dzięki niej modelki mają dziecięco delikatną skórę. Modelki mają dużo wolnego czasu i z podium mogą pobiec prosto do toalety. Chodzą przecież na pokazach szybkim krokiem spieszącego się do kibla. Ja nie mogę biegać co kwadrans na siku. Nie mogę też dowadniać się w weekendy - pracujemy teraz w soboty i niedziele do południa.

Na dworze mróz, w domu kaloryfery. Kupiłam nawilżacz. Nie pasuje do parkietu i japońskiego łóżka (szafy są schowane w ścianę): no problem, nikogo do siebie nie zapraszam.

*

W życiu bywa na przekór. Nikogo nie zapraszam, więc wpakował się nocą, bez uprzedzenia, reżyser. Ledwo co zdążyłam zmyć maseczkę quick-lifting. Nie zdjął butów, usiadł na podłodze w przedpokoju. Od razu wyczuł mój brak entuzjazmu.

- Po pierwsze, nie wiem, czy zdobędę forsę na film. Po drugie, czy przejdziesz przez zdjęcia próbne - powiedział na dzień dobry. Dla niego, skoro nie jestem z Warszawy, jestem ze wsi. Wygarnęłam mu, co myślę o wulgarnym scenariuszu. Śmiał się. Zdjął ze ściany przy drzwiach reprodukcję „Damy z łasiczką" (obrazek właściciela).

- A to lubisz? - nabijał się ze mnie.

- To dzieło sztuki.

- Zamaluj łasiczce pysk, a zobaczysz, że ta bladawica trzyma w rękach członek. Pieści go palcami, nie widzisz tego? Seks jest zwierzęcy.

Nie chciałam zostawać z nim w domu. Poszliśmy do „Między Nami". On jest pojebus, mimo to go lubię. Może ma rację, i film będzie hitem. A może jest homoseksualistą, w ogóle mnie nie podrywał. Patrzył i gadał bzdury.

*

Z jednym lepiej (film), z drugim gorzej. Dermatolog stwierdziła: „Cera tłusta, wręcz łojotokowa. Stres, zła przemiana materii."

Podejrzewałam się o mieszaną, ale aż łojotokowa? Co prawda ostatnio nie pomagało oczyszczanie u kosmetyczki. Tydzień po zabiegu miałam znowu zaskórniki na nosie. Ich wyciskanie było wyciąganiem robaków spod skóry. Żółte, śliskie glizdy, wijące się mi na paznokciu.

Nie widziałam równie zadbanej lekarki. Wyglądała na wyleczoną ze wszelkich chorób, w tym również zmarszczek. Kazała kupić nowe kosmetyki, przemywać twarz rano i wieczorem ciepłą wodą ze specjalnym mydłem. Dotychczas myłam się tylko tonikiem i mleczkiem, według porad z mego pisma. Zapakowałam stare kremy, maseczki, mleczka (do cery suchej i wrażliwej), będzie tego z kilogram. Oddam je Elce. Powinna dbać o siebie w ciąży.

*

Elka ucieszyła się z prezentu, chociaż bardziej ją teraz interesuje krem na rozstępy. Wklepuje mazidło w brzuch rano i wieczorem. Nie zamierza się prześwietlić, żeby poznać płeć dziecka. Cokolwiek się urodzi, będzie kochane.

- Labrador też? - zapytałam złośliwie.

- Co labrador?

- No, jak ci się urodzi labrador zamiast dziecka, bo nie robiłaś badań prenatalnych.

Prawie się obraziła. Kobiety w ciąży zyskują na wadze, tracąc na rozumie. We wszystkich pismach radzą badać się wtedy co miesiąc.

W salonie Diora nie chcieli podać, z czego jest zrobiona maseczka do tłustej cery. „Tajemnica receptury" - powiedziała wyfiokowana sprzedawczyni. Przecież mogę być uczulona na jakiś składnik. Wydać 200 złotych na alergię? Czytam zawsze uważnie skład. Byłam dobra z chemii. Bez problemu rozumiem: gliceryniany sodu, acidy, propyle. Najgorsze są różne NK-5, K-8... pseudonimy agentów urody? Nazwy tajnych broni, zwalczających starość?

*

Łatwo im żartować. Nigdy nie mieli okresu. Nie zwijali się w mękach, nie mdleli z bólu. Podśmiewują się, układając hasła o podpaskach. Przypinają do tablicy ogłoszeń głupawe teksty: „Prędzej zaschnie ci w strupa, niż przemoknie w nich dupa."

Na początku pracy imponowali mi. W porównaniu z reżyserem są chłystkami. (Nie chcę pisać jego nazwiska, jest osobą publiczną.) On dostrzegł we mnie talent poetycki. Lubi słuchać, gdy opowiadam. - Masz takie zaskakujące porównania. Powinnaś się rozwijać, studiować.

Dużo przeżył, doświadczył. W tym świecie ma 32 lata. W swoim, w którym naprawdę żyje - świecie sztuki, jest dużo starszy. Widzi inaczej, ciekawiej. Na przykład historia z Elą. By-lam w panice. On natomiast zachwycił się jej wyobraźnią. Siedział u mnie, kiedy zadzwoniła (mąż Ełki pracuje z nim przy reklamach, jest oświetleniowcem). Chcieli ją zabrać do szpitala. Dostała psychozy przedporodowej.

- Wiesz, czemu nie zrobiłam badań prenatalnych? - szlochała. - Bo nie potrzebuję, nie potrzebuję.

- Eluniu, uspokój się. Jest ze mną twój kuzyn. Chcesz, żebyśmy przyjechali?

- Przestałam smarować się kremem na rozstępy - płakała. - Przetarł mi skórę i widziałam na brzuchu zielone oczy. Ważniejszy jest kolor oczu od tego, jakiej jest płci.

Gryzą mnie wyrzuty sumienia, czy to nie przez moje żarty Ela świruje. Żal mi jej. Zawsze była wrażliwa. Niedługo urodzi i wyzdrowieje. Opowiadała, że gdy przychodzę w odwiedziny, jest wesoło jak dawniej, kiedy chodziłyśmy razem do szkoły, dziecko porusza się i kopie z radości.

*

Wszyscy spięci i się awanturują. Szefowa wzywa dyrektorów po kolei do gabinetu i straszy terminami. Z nerwów schudła więcej niż na obozie kondycyjnym w Kalifornii. Po powrocie nadal była gruba. Pasek, zamiast podkreślać talię, wpijał się niby uszczelka, żeby biust nie przelał się w fałdy brzucha.

Długo tu nie popracuję. Jestem znakomicie wykwalifikowana. Znajoma zwalnia miejsce w moim ulubionym piśmie. Zdała do szkoły dla stewardes i mnie poleciła. Niewiele większa pensja, ale bez nerwówki, pretensji. Byłam u niej w redakcji - już w windzie pachnie perfumami. Personelowi dają kosmetyki na spróbowanie i stylistki radzą, w co się ubrać. Jedyny minus - pracując tam, nie będę mogła zgłosić mojego pamiętnika na konkurs. Pierwsza nagroda: tydzień w Paryżu, zakupy, fryzjer - za darmo. A może zagram w filmie?

*

Znowu sama wieczorem w domu. Nikt nie dzwoni. I dobrze. Wymoczyłam obolałe stopy. Pierwszy dzień w nowych, zamszowych pantoflach na szpilce. Grafik z copywriterem stanęli przy recepcji i niby od niechcenia żartowali: „Po co kobiecie inteligencja? Żeby odróżnić modne buty od najmodniejszych."

Chciałabym zobaczyć kosmetyk z napisem: „Nie testowane na zwierzętach. Testowane na mężczyznach."

*

Ela urodziła chłopca. Śliczny. Bałam się zajrzeć mu w oczy - na szczęście chabrowe. Ona roześmiana, żadnej psychozy, normalna Elka. W szpitalu spotkałam reżysera. Balował z jej mężem. Był całkiem pijany, mówił o sobie „wujek". Zaprowadził mnie na korytarz pod okno i posadził na ławce. Uniósł mi twarz za brodę (gdybyśmy stali, patrzyłabym na kurdupla z góry). - Jesteś piękna, piękna i za młoda - chuchał mi wódą prosto w nos - twoja buzia jest za taflą czasu. Widać dopiero jej zarys. Kiedyś wy-rysuje ci się na niej charakter, teraz jest obła. Niefilmowa.

Miałam rację - szajbus. Elka świrowała nie bez powodu, takie rzeczy są rodzinne. „Niefilmowa" - akurat. Dowiedziałam się później od Ełki o jego nowej dziewczynie. Piosenkarka rockowa z nosem do brody i oczami narkomanki. Naćpana czarownica z dobrze narysowaną twarzą, przerysowana karykatura.

*

Dostałam podwyżkę. Firma wygrała przetarg na jogurt. Robi się cieplej, zmienię fryzurę i zaryzykuję depilację nóg woskiem - boli, za to nie odrasta przez trzy miesiące. Z nikim ostatnio nie sypiam, noszę grube rajtuzy, więc włoski sobie rosły. Wiosna! Nogi na wolność! W najnowszym numerze radzą zadbać o siebie już na początku marca. Zrobię według pisma.

Z braku słońca dostałam na prawym policzku syfa. Przed okresem brzydnę. Taktyka natury. Czytałam o tym. W dawnych czasach ludzie żyli w jaskiniach i wszyscy sypiali ze wszystkimi. Kobiety są zdolne do seksu cały miesiąc, lecz naturze chodzi o zapłodnienie, nie

o przyjemność. Dlatego podczas jajeczkowania hormony czynią cuda: wydziela się podniecający zapach, oko błyszczy, włosy lśnią. Kiedy kobieta jest już niepłodna, przed okresem, wróżka natura zabiera jej dary i odstrasza zalotników, zamieniając w ociężałego, zapryszczonego, zirytowanego babona.

*

Tydzień zaczął się od szpitala i szpitalem kończy. Z mamą gorzej, dzwonił lekarz. Oczywiście, Alzheimer nie jest zarazą, jednak wracając od niej, byłam chora. Siedziałam na dworcu i trzęsłam się. Napatrzyłam się na książki u Ełki i pewnie dlatego mama, skurczona w kłębek na łóżku, skojarzyła mi się z wielkim, poronionym płodem. Jest moją matką, była nią. Teraz przez chorobę zapomniała, kim jest, i ja też muszę zapomnieć. Moja mama więcej nie wróci, wyszła ze swojego ciała i zapomniała adresu. Nie mogę jej pomóc, najwyżej ulżyć, płacąc za dobrą opiekę.

O mało nie zostałam na dworcu. W ostatniej chwili wsiadłam do ruszającego pociągu. Nie bałam się być sama w przedziale z facetem typu Schwarzenegger. Co mógłby mi zrobić? Zabić? Byłabym mu wdzięczna. Przeglądałam kolorowe pisma. Nic nie widziałam przez łzy. Tuż przed Warszawą zaczął zagadywać. Był bardzo miły. Lubimy te same filmy, te same talk-showy.

Jest dobrze ustawiony - ma dwa warsztaty samochodowe. Jeden pod Warszawą, drugi z bratem w Kielcach. Od niego wracał. Ekspresem szybciej i bezpiecznej niż samochodem w wiosenną pluchę. Coś mi się zdaje, że Wojtek szuka żony. U-mówiliśmy się w weekend na Starym Mieście.

*

Masakra. Pryszcz na policzku nie zaschnął po wyciśnięciu. Urósł i boli. Zalałam go spirytusem. Przywalony make-upem, udaje brodawkę.

Kolacja była przy świecach. Usiadłam nie na wprost, lecz obok. Prawy policzek znikał w cieniu (mam nadzieję). Wojtek cudowny. Nigdy bym nie powiedziała, że jest mechanikiem samochodowym. Szarmancki, dowcipny. Piękny, głęboki głos i najładniejsze męskie ręce, jakie widziałam. Odwiózł mnie srebrnym wozem. Stał przed drzwiami z głupią miną: wprosić się czy nie? Pocałował w czoło i się zaczerwienił. Zadzwonił nocą. Gadaliśmy do trzeciej nad ranem.

*

Przechodząc koło knajpki na Starówce, gdzie w sobotę jedliśmy kolację, wstąpiłam do salonu kosmetycznego „Fizis". Starsza kosmetyczka w wymiętym fartuchu mogłaby być salową w szpitalu u mamy. Dziwiła się, czemu życzę sobie depilować nogi woskiem. - Nie wie pani?

To grozi odwapnieniem kości! - postraszyła mnie.

Nie wiedziałam.

- Zlikwidować wągra? - pokazała na policzek. Mimo make-upu widać syfa. Nie zgodziłam się na wyciskanie. W nim nie ma już ropy.

Napuchł, gojąc się.

Byłyśmy same w gabinecie. Kosmetyczka wyjawiła sekret: - Niech pani pomyśli. Jak przed wojną kobiety się depilowaly?

- ?

- Zapałką! Bierze pani zapałkę, opala włosy i smaruje maścią na oparzenia - tormentiolem.

Pozbyła się mnie z gabinetu. Próbowałam, głupia, w domu opalić się zapałką. Skończyło się na poparzeniu łydki i skrobaniu pypci żyletką.

Z Wojtkiem lepiej, lepiej i... ciekawiej.

Byliśmy w jego własnościowym mieszkaniu -trzy pokoje, przyjemne, czyste, chociaż widać brak kobiecej ręki. Odwiózł mnie rano do pracy. Po drodze spytał, czy pojechałabym z nim nową BMW-icą na Wielkanoc do... (pomyślałam: do... Kalwarii Zebrzydowskiej), do... (jąkał się z przejęcia, do... jego rodziców, czy co?), do... MONACHIUM, na wystawę samochodów. Wygadał się, że w pociągu ośmielił się do mnie odezwać z powodu tego nieszczęsnego pryszcza. „Skoro piękne kobiety mają zupełnie ludzkie dolegliwości..."

Nareszcie zawdzięczam coś pryszczowi. Sensownego kochanka.

*

Nie było rady: poszłam do lekarza. Dermatolog wypaliła syfa płynnym azotem. Zapisała maści. Zaproponowała piling chemiczny na odmłodzenie twarzy. Zabieg polega na zerwaniu zewnętrznej warstwy tkanek - innymi słowy, obdarcie ze skóry. Potem nie można wychodzić kilka dni z domu, łatwo załapać bakterie. Rewelacyjne wyniki. Zdecyduję się po powrocie z Monachium. Nie jestem za młoda na piling. Skóra twarzy traci szybko kolagen. Po trzydziestce będzie za późno na delikatne korekty.

Spróbowałabym ujędrnić usta zastrzykiem albo wszyciem złotej nitki. Mam za wąskie wargi. Z wydętymi ustami i w długich włosach byłabym podobna do Liv Tyler.

*

Czekam na telefon od Wojtka. Waruję przy słuchawce jak pies przy kości. Kiedy w końcu dzwoni, pilnuję się, żeby nie piszczeć z radości.

*

Miszka w pracy coś kombinował. Odstawiłam go spokojnie i stanowczo. Nie obraził się.

Pobiegł po kwiaty i wino: „Za przyjaźń intelektu z urodą!" - wymyślił toast. Zaraz pozłaziło się do jego pokoju pół biura. Byłabym dłużej, gdyby nie wróciła szefowa. Mówili ciekawe rzeczy. Anglik, pracujący dla firmy wydawniczej, przyniósł stare numery czasopism i projekty nowych. Miszka zwrócił uwagę na miny dziewczyn z okładek. Na początku lat siedemdziesiątych niedomknięte usta, przymglone oczy, wyzywające pozy miały panienki z okładek soft-porno. Jeżeli takie są tendencje, to za dziesięć lat najszacowniejsze pisma kobiece będą miały okładki w stylu dzisiejszych pornosów. Czemu Miszka nie powiedział o tym, robiąc mi zdjęcia? Rozchyliłabym wargi, tego brakowało moim fotkom. Pełne, gotowe na wszystko usta dodają charakteru, nie wulgarności.

*

Czuję się okropnie. Mam gorączkę. Wezmę wolne. Muszę wyzdrowieć przed Wielkanocą. Wojtek wyjechał do Kielc. Dobrze się złożyło, nie mogłabym się z nim spotykać - te pryszcze. Ginekolog doradziła tabletki antykoncepcyjne: mało hormonów, dużo korzyści. Cera się poprawi, wzmocnią włosy. Mnie już nic nie pomaga. Ostatnim ratunkiem jest dieta. To na pewno zła przemiana materii. Przestałam jeść czekoladę i tłuste mięso.

*

Wojtek martwi się, zamiast podziwiać moją silną wolę. „Coś zmizerniałaś, chucherko," Nareszcie dochodzę do swojej normalnej wagi. 52 kilo. Tyle ważyłam na wyborach miss Kielc. Pryszcze zniknęły. Chyba nie mogę być gruba: tłuszcz odkłada mi się wtedy w wągrach i przez nie wycieka. Jem teraz wyłącznie owoce i warzywa. Żadnego alkoholu, zup, białego pieczywa, klusek. Zapisałam się na basen w hotelu Victoria. Bardzo drogo, płaci się za elegancję. Windą na samo dno hotelu. Sztuczne palmy, ciemno jak w night clubie. Solarium, zawsze wolne maszyny do ćwiczeń. Woda zimna, ale tym facetom - morświnom z wąsami i sadłem na brzuchu - nie przeszkadza. Znam ich z telewizji: politycy. Nie interesuję się polityką, oni mną też. Wchodzą do wody, przepłyną w tę i nazad i wychodzą „zrelaksowani", czyli mokrzy. Drinkują przy basenie. Robię dwadzieścia długości tego basenu rozmiarów bajorka.

*

- Zdrowa skóra i kości - narzeka Wojtek. Nie mam dla niego czasu. Praca i ćwiczenia. On też zajęty w warsztacie.

*

Niezła jestem. Oczytałam się w literaturze i sam czyjś widok wystarczy, żebym powiedziała: „Brakuje ci witaminy C albo żelaza." Na zmęczenie magnez. Miszce wypadają włosy. Poradziłam mu B z kompleksami od l do dwunastu. Też mi kłaki wychodziły garściami po myciu. Pomogła duża dawka witaminy B i krzemu.

Pokłóciłam się z Wojtkiem we włoskiej restauracji. Bez pytania zamówił ossobuco - giez. - Ulubiona potrawa mafiosów. Nie znasz? Na amerykańskich filmach chłopaki z Sycylii wołają: „Ossobuco według przepisu mammy! - Nie chciałam tłuszczu, kalorii, deseru. Siedzieliśmy nabur-muszeni. Miły wieczór. Wojtek purpurowy, międlił papierosa i przezywał od dziwaczek. Zmusiłam się zjeść mięso, potem krem. Odwiózł mnie do domu. - Buzi, pa! Wracaj do siebie! - pożegnałam go. Natychmiast wzięłam laxigen na przeczyszczenie. Tyle obrzydliwości miałoby zalegać we mnie do rana?

*

Między mną i Wojtkiem zepsuło się. Nie mam ochoty na seks. Nie żebym go nie kochała albo czuła niechęć. Po prostu nie myślę o seksie. Nie podnieca mnie nawet prysznic, obmywający ciepło dziurkę. Dawniej wystarczyła chwila i pławiłam się w rozkoszy, oblewając wodą różowy guziczek. Są takie momenty w życiu, gdy seks przestaje istnieć. Był o tym artykuł. Zmiany hormonalne? Spóźnia mi się okres... a jeśli to ciąża?

*

Ginekolog wykluczy} ciążę. Przepisał przysadkę królika do wąchania. Pobudza hormony. Lekarz nudził: „Proszę więcej jeść!" Straszył anoreksją. Anorektyczki zmuszają się do niejedzenia. Ja jem, tyle że racjonalnie. Dietą wyleczyłam się z zaburzeń skórnych, bólów głowy. Dymię energią. Chodzę na basen. W pracy nie czuję zmęczenia. Nigdy nie byłam tak zdrowa.

*

Nie pojedziemy z Wojtkiem do Monachium. Przeczuwałam. Coraz więcej moich przeczuć się spełnia. Wychodzę z domu i myślę: „Spotkam Elkę" (niemożliwe: mieszka pod Warszawą) - i spotykam. Zgaduję: „Następny autobus będzie 175" - i przyjeżdża. Wojtek ma dodatkową robotę w Kielcach. Musi pracować za dwóch, brat zachorował. Traktuję to na spokojnie. Kocha - będziemy razem, nie - bez tragedii.

Moje życie jest wspaniałe. Takie lekkie, bez problemów. Wyrzuciłam stare meble. Zostało japońskie łóżko i kwiaty. W kuchni stół, jedno krzesło. W szafkach czysto. Żadnych tłuszczów, kalorii. Świeże owoce, soja, serek. Dziesięć deko soi zawiera więcej białka niż zupa z drugim daniem i deserem. Przy moim wzroście powinnam ważyć 55 kilogramów. Jestem drobnokoścista, więc 48 kilo to w sam raz. Nie zaszkodzi zjechać do 45 - kilka nieostrożnych chapnięć i jesteśmy przy pięćdziesięciu. Znalazłam świetną książkę: Leczenie głodówką. Przez tydzień słodzona woda, i człowiek jest czysty, nowo narodzony. Muszę zlikwidować ostatnią fałdę tłuszczu na brzuchu. Pojawia się, gdy robiąc skłon dotykam rękoma podłogi. Nadal nie mam okresu. Nie martwię się tym. Czułam się jak szmata, nasiąkająca krwią. Co miesiąc wykręcało mnie w bólach, wyżymało krew.

*

Na basenie lodowata woda. Nie wchodzę na dłużej niż kwadrans, trzęsie mnie. Przesiaduję w barku, popijając mineralną. Dwóch tłustych w szlafrokach dyskutowało o zmianie rządu. Czy prezydent rozwali koalicję? Zanim wysuszyłam butelkę, wiedziałam, że dojdzie do tajnego porozumienia z szefem opozycji. Zakrztusiłam się z wrażenia. Skąd takie myśli?

*

Czuję się wypożyczona fizjologii. Muszę odżywiać ciało, nosić je ze sobą, gdy w środku czuję się kimś innym. Niecielesnym.

W pracy copywriter wziął ode mnie gazetę: - Sama nie dasz rady, za ciężka. Trzepnę-łam go gazetą przez ucho. Oblał się wodą z dzbanka do herbaty. Krople nie spadły jeszcze na podłogę, kiedy powiedziałam: - Gonitwę wygra nakrapiana klacz.

Chłopak zdziwi! się: - Od kiedy znasz się na koniach?

- Na jakich koniach? - nie rozumiałam, o co mu chodzi.

- Widziałaś, że zajrzałem w gazecie do działu sportowego, żeby obstawić konie na jutro.

- Nic nie widziałam, ja wiem.

Ciekawe, czy miałam rację. Prezydent dogadał się z szefem opozycji i wybuchł skandal. Przewidziałam to tydzień temu.

Do domu wracałam autobusem. Ludzie przyglądali mi się: z ciekawością? Podziwem? Jestem dobrze ubrana, w drogie, markowe ciuchy. Twarz zadbana, delikatna, czysta cera bez wyprysków. Dbam o linię. Na pewno nie wyglądam na przeciętną dziewczynę. Starszy pan ustąpił mi miejsca, dżentelmen.

*

Od środka wbił się we mnie sztylet. Rozdzierał wnętrzności. Połknęłam ze dwa laxigeny i dopiero wtedy puściło. Soja wcale nie jest lekkostrawna. Jadłam ją tylko dla białka. Po tych kurczach przechodzi już ochota na jedzenie. W pierwsze dni głodówek trochę mną telepie i jestem osłabiona. Trzeciego, czwartego dnia przyjemna swoboda. Prędkość myślenia, lekkość ruchów. Czy mógłby mnie zabić zatwardzony stolec? Rozszarpać jelita i dostać się do otrzewnej? Niekiedy czuję, że miesza się z krwią. Z czerwonej staje się fusowata i śmierdzi ode mnie. Przywidzenia, oczywiście.

*

Cały dzień oblegali mnie w pracy. „Skąd wiedziałaś, że wygra? Masz wtyki na Slużewcu? Powiedz, na co postawić!" Tłok koło stolika, że oddychać nie miałam czym. Wyszliśmy z Miszką na korytarz.

- Po starej znajomości: powiedz, co jest grane? - przytulił mnie.

- Przychodzi na mnie czasem taka pewność - powiedziałam szczerze (no, bo jak inaczej to opisać). - Wiem wtedy rzeczy, o których nie mam pojęcia.

- Jesteś medium? Zapisałaś się do sekty i cię głodzą, żebyś miała lepsze wyniki?

- Nie jestem zagłodzona. Dbam o dietę. To ty należysz do sekty: reklamowców - wyrwałam mu się i wróciłam na recepcję. Wieczorem, wychodząc z roboty, zaszłam do jego pokoju. Siedział nad projektem oferty dla klienta.

- Miszką, zgaś światło i wracaj do domu. Wyśpij się. Z twojej pracy nic nie będzie. Facet splajtuje - mówiłam prawdę. Przynajmniej tak mi się wydawało. Mówienie prawdy daje spokojną pewność. Jest obowiązkiem uczciwych ludzi.

- Mhm - Miszką nie wierzył.

*

Szefowa wróciła z urlopu. Byłam pierwszą osobą, na którą trafiła. Otworzyły się drzwi windy i wyszła pachnąca, obrzmiała. Cofnęło ją na mój widok. Zmieniłam się przez ten miesiąc. Nie tak bardzo, jak chciałam, ale bliżej ideału.

Zostałam do niej wezwana po południu. W pokoju siedział już Miszka. Szefowa zaproponowała, żebym przeszła od jutra na recepcję wewnętrzną, do pokoju na zapleczu. Będę przyjmować wyjątkowo ważnych gości. Innymi słowy - awans. Zgodziłam się. Zamówiłam taksówkę do domu. Ludzie w autobusach gapią się na mnie. Wieczorem dzwonił Miszka. Pytał, czy dobrze się czuję. Ciekawiły go moje przeczucia co do jego akcji na giełdzie: sprzedać? Dokupić? Nie miałam żadnych przeczuć. Złościł się, że nie chcę mu pomóc. - Dzięki moim prośbom nie wyleciałaś z pracy - przechwalał się. Mówił, że szefowa chciała mnie natychmiast zwolnić. Recepcja jest wizytówką firmy. Podobno mój wygląd odstrasza klientów.

Za chuda? Patrzę w lustro i widzę dwie pyzy zamiast wystających kości policzkowych. Zazdrosna baba. Nic dziwnego, przy mojej figurze przypomina fokę. Zrobiło mi się niedobrze. Nie biorę już żadnych leków, witamin, świństw. Przeszłam na terapię naturalną. Poprawiam sobie humor, łykając własne hormony. Kiedy jest

mi bardzo wesoło, pluję do buteleczki. Przechowuję ją w zamrażalniku. Zdepresjonowana, rozcieńczam to wodą i łykam. Pomaga od razu. W ślinie jest serotonina - naturalny środek euforyzujący. Ślina jest sycąca. Łyżeczka z cukrem starcza na cały dzień. Ważę 40 kilogramów. Im jestem szczuplejsza, tym lepiej się czuję. Oblewa mnie fala szczęścia. W głowie rozbłyskuje światło, widzę kolorowe, trójwymiarowe obrazy. Świat znika.

*

W pracy mam własny pokój. Na końcu korytarza, cichy, przytulny. Przylega do niego toaleta tylko na mój użytek. Litry francuskiej wody mineralnej w codziennie zmienianym pojemniku. Szefowa przychodzi przed południem. Gawędzimy, podsuwa gazetę i prosi o moją opinię. Rysuję strzałki w górę albo w dół przy notowaniach giełdowych. To takie proste. Do wyboru trzy możliwości: hossa, bessa, marazm. Niekiedy gazetowe zdjęcia się ruszają i widzę, co będzie dalej. General, ściskając dłoń prezydenta, szykuje na niego zamach. Uśmiechnięty minister skoczy z okna. Jeśli nic nie przychodzi mi do głowy, wsłuchuję się w słowa. Robotnicy kuli ścianę w biurze obok. Sypał się tynk. To słowo brzmi właśnie tak, jakby miało zaraz odpaść. Tynk, tynk.

*

Lubię siedzieć w toalecie i sikać. Wsłuchiwać się w strumień, wysokość dźwięku. Zestrajać go z odgłosami gazów. Symfonia ciała. Wymyśliłam intymną kolekcję. Sikam do foremek na lód. Wkładam tam piórko, słomkę, patyczek, muchę. Zamrażam i mam bursztyny z zatopionymi śladami życia, okruchami przeszłości.

*

Zostałam do prawie czwartej nad ranem w biurze. Copywriterzy prosili o pomoc. Jutro oddają projekty. Miszka zaproponował mi zostawanie na noc w gabinecie. Sprowadzą łóżko, szafy. Lustro ma być na całą ścianę. W pokoju obok skończono remont, zainstalowano wannę i małe jacuzzi. Nie będę płaciła czynszu. Zaoszczędzę 300 dolarów miesięcznie. Kupię większy telewizor i kosmetyki nowej generacji z szyszynki płodu owcy. Zgodziłam się od razu.

*

Zadzwoniła Ela. Prosiła o radę, czy brać kredyt na samochód i urządzenie mieszkania. Czy jej mąż dostanie pracę w tej wielkiej produkcji amerykańsko-polskiej o życiu Pułaskiego? - Tak, tak, wiem. Kupiliście dom. On zniszczy wszystko dla jednego mebla. Jak to jakiego? Dla łóżka - nie mogłam jej oszukiwać. Mężuś znalazł sobie aktoreczkę. - Będziesz

szczęśliwa, gdy zrozumiesz, że chuj w erekcji to jedyny pion moralny faceta. Pewnie, że mogę tak mówić, przestań ryczeć. Wytrzyj nos i zajmij się dzieckiem. Nic nie zmądrzałaś? Oczywiście, ludzkość jest głupia, bo inteligencję dziedziczy się po matce. Daj mu piersi, bo kwili i nic nie słychać. No, coś ty? Kto ci naopowiadał, że uleczy mnie ludzkie mleko? Zadzwoń, jak poczujesz się lepiej. U mnie wszystko w porządku. U mamy? Wysyłam jej pół pensji. Dziewczyno, uspokój się. Masz przed sobą przyszłość, widzę ją jasno...

*

Reżyser dowiedział się od Ełki o moich jasnowidzeniach. Proponuje rolę w erotycznym horrorze o czarownicach Stos pacierzowy. Niech się wypcha. Teraz mam własny film, z główną rolą. Świetliste sceny przewijają się przez zamknięte oczy.

*

„Współczesna Wenus z Milo. Kobieca sylwetka bez rąk, z ponętnym wcięciem do objęcia i krągłościami. Zaspokaja pragnienia każdego. Demokratyczna bogini pożądania. Konsumpcyjna hurysa, tracąca dziewictwo po każdym odkapslowaniu" - nagrano na magnetofon mój opis butelki Coli. Przedmioty są ukrytym szyfrem. Niektórzy go odczytują. Rzeczy zawierają w sobie własną definicję. Mówię o tym z lekkości mego ciała i dyrektorzy działów przychodzą słuchać.

*

Nie dostaję od tygodnia gazet. Telewizor się zepsuł. Szefowa postanowiła wysłać mnie do Francji, do wypoczynkowego miasteczka Paradiso niedaleko Paryża. Tropik pod szkłem. Od rana sauna, masaże, dietetycy. Dwa tygodnie odpoczynku - porady wizażystek, fryzjer, kosmetyczka. Zasłużyłam na urlop. Pojedzie ze mną Miszka.

*

W samolocie rozdawano gazety, wzięłam pierwszą z brzegu. Wielki tytuł: Kasandra wolnego rynku i moje zdjęcie, które miało być w „Playboyu", a nie w czarno-białym szmatławcu. Zanim Miszka wrócił z toalety, przeczytałam... o sobie. Reżyser pod pozorem filmu o czarownicach chciał zrobić ukrytą kamerą dokument o nawiedzonej, zamkniętej w szklanym wieżowcu. Reporter gazety wykrył, że w budynku firmy reklamowej więziona jest anorektyczka. „Typowym objawem anoreksji (psychosomatycznej choroby dziewcząt z krajów zamożnych) - jest chorobliwe odchudzanie. Prowadzi ono do skrajnego wycieńczenia, a często przypadków śmierci głodowej. Chora miewa zaburzenia w percepcji ciała. Pojawiają się halucynacje. Są one skutkiem ubocznym poważnych zmian fizjologicznych. Dochody firmy reklamowej, wykorzystującej chorą dziewczynę, zwiększyły się pięciokrotnie w ciągu kwartału. Firma wygrywa również na giełdzie." Spytałam Miszkę, o co chodzi, czy to prawda?

- Prasa węszy za sensacją. Konkurencja nie może nam darować sukcesów - machnął ręką. - Jesteśmy zgranym zespołem. Wszyscy cię lubią. Tak dobrze się nam współpracuje, że niektórzy zamieszkali w pracy. Normalne. Wiesz, co nie jest normalne? Jedzenie w samolocie. Zobacz te plastikowe obrzydliwości - podsunął mi tackę glutów.

*

Ostatniego dnia w Paradiso dałam się unieść prądowi wody. Kilometrowa ślizgawka pomiędzy skałami. Wpadłam do basenu i wynurzyłam się z wizją. - Miszka! - krzyknęłam. Wbiegł w ubraniu do wody i wyniósł mnie na brzeg. - Miszka, wiem, jakie hasło wygra tegoroczny konkurs filmów reklamowych w Cannes!

Miszka wyjął mokry notes i leżąc przy mnie, szykował się do pisania. - Przestań. Ludzie pomyślą, że spisujesz moją ostatnią wolę.

Przeszliśmy do palmiarni. - Miszka! Co-ca-cola walczy z pepsi-colą. To wojna cieczy. Materia ściera się z materią pod każdą postacią. Taka jej natura. Wojna smarów na przykład. Margaryna walczy z masłem. Wygra pod sztandarem:

„Margaryna wchodzi bez masła". Tytuł nagrodzonego filmu: „Ostatnia kostka masła w Paryżu".

*

Po powrocie do Polski zastałam w biurze brata. Przyjechał z Berlina. Strasznie się stęsknił. Chce, żebyśmy znowu mieszkali razem. Nie mogłam z nim wyjść na miasto. Nie mam siły.

- Jesteś sama na tym świecie - wzruszył się. - Oni cię wykorzystują, głodzą. Z twoim talentem i moją pracowitością założymy najlepszą firmę. Rodzinną dynastię - przekonywał. Co mogłam mu poradzić?

- Nie płacz nade mną. Zastanów się nad sobą. Zlikwiduj swoją berlińską restaurację. Grill jest bez przyszłości. Za dużo szkodliwych tlenków i tłuszczu. Do tego choroby zwierząt. Czasy się zmieniają. Zainwestuj w przyszłość.

- Ale w co?

- Każda epoka ma swój gorset. Każdy musi go nosić, więc kupi. Gorsetem naszych czasów są prezerwatywy. I nie przetrzymuj dochodów, nie akumuluj. Katolicy nie są protestantami. Nie bądź kapitalistą, cierpiącym na zatwardzenie pieniądza. Kocham cię jak brata, i ty kochaj braci, siostry - inwestuj.

*

Szefowa zapytała, czy mam ochotę na spotkanie z księdzem.

- Kościół nie potrzebuje reklamy, potrzebuje miłości. Skoro jednak potrzebuje mnie, to ja potrzebuję go jeszcze bardziej. Niech wejdzie.

Ksiądz z mojej kieleckiej parafii - przysłał go brat. Przyniósł namaszczenie chorych. Wyprosił z pokoju szefową i Miszkę. - Czy chcesz się, córko, wyspowiadać?

Spowiadałam się krótko. Ksiądz był zadowolony z czystości mego życia i myśli.

- Widujesz, córko, anioły? - zdziwił się, gdy mu o tym wspomniałam.

- Tak, ojcze.

- Anioły są nosicielami nowin, czy coś ci przekazały?

- Wyjawiły, czemu stoją za człowiekiem, a nie przed nim.

- Tak?

- Bo łatwiej im kopać drania w tyłek niż ciągnąć za sobą przez całe życie.

- Fantazje, moja córko, fantazje.

- Powtarzam, co usłyszałam.

Ksiądz przeżegnał mnie krzyżem i wyszedł.

Opłatek schowałam na później, gdy będę miała apetyt.

*

Miszka jest niewierzący. - Masz wizje z mózgu, nie z duszy - mądrzył się. - Duszy nie ma. Zatruwasz się własnym organizmem

i majaczysz. Jakimś cudem te majaki są zgodne z rzeczywistością. Prawdopodobnie twój układ informacyjny nie bierze pod uwagę ograniczeń zdrowego rozsądku i dlatego w tym zwariowanym świecie zgadujesz w 70 procentach prawidłowe następstwa.

Został dzięki mnie zastępcą szefowej.

- Wierzysz w naukę? W ewolucję, i tak dalej?

- Co, miałaś wizje religijne?

- Może. Znam dowód na zawodność ewolucji. Jesteś tego najlepszym przykładem.

- Niby co? - Miszka zaniepokoił się. W końcu, jak wyliczył, trzy czwarte moich objawień się spełnia.

- Tyle kobiet ci ssało i nic. A według praw przystosowania naturalnego czubek twojego członka powinien wyewoluować w sutek.

Miszka przygniótł mnie gazetami. - Masz, przerabiaj makulaturę. - Wyszedł, trzaskając drzwiami. Boi się mojej zemsty za tamto sprzed roku. Mogę naopowiadać bzdur i uwierzą. Że zamierza zdradzić sekrety kampanii reklamowej innej firmie, że przynosi nam pecha.

*

Podłączyli wideo. Nagrywam wiadomości. Nie potrafię zapamiętać setek nazwisk, nazw. Przewiduję, gdzie polecą strzałki na giełdzie. Argentyńskie akcje w dół, chińskie bez zmian.

Fundusz powierniczy Zuch klapa całkowita, defraudacja. Uratuje go przekupny minister. Potem największy proces o korupcję. Wygra minister. Najpewniejszym rządem w Rosji byłby reżim wojskowy. Niestety, narzucono im demokrację, więc banki światowe, dbające o swoje utopione tam pieniądze, sfinansują wybory. Prezydentem zostanie szef paramilitarnej organizacji - mafioso Wąska.

Nocami oglądam filmy. Zamówiłam wszystkie z Marilyn Monroe. W Przystanku autobusowym, bawiąc się dwoma groszkami na talerzu, mówi do siedzącego przy barze faceta: „Z dwóch rzeczy jedna jest zawsze lepsza niż druga. Zawsze możesz wybrać." Czyż nie jest to najwdzięczniejszy opis wolnego rynku i reklamy? Oferuje wolność wyboru spośród dwóch identycznych groszków tylko dlatego, że jeden z nich zachwala piękna kobieta. Poza tym wrażenie identyczności dwóch groszków wynika z tego, że bidulki nie mogą ze sobą konkurować. Leżą na talerzu. Nie jestem głodna.

*

Myślałam o tym, co mnie spotkało. Ludzie się bogacą. Więcej kupują, więcej trawią -jedzenia, rzeczy, pieniędzy. Ktoś płaci za ten dobrobyt Polski. Ile jest podobnych mi dziewcząt? Wzdragających się przed nadmiarem i przesytem? U Żydów 36 ukrytych sprawiedliwych podtrzymuje istnienie świata. Bóg przez wzgląd na nich nie spuszcza na Ziemię ognia kary.

*

Marilyn czyta się tak samo, jak Merlin - ten czarownik z filmu o rycerzach Okrągłego Stołu. Znał przeszłość, bo był synem diabła. Przepowiadał przyszłość, gdyż jego matka była zakonnicą i Bóg się nad nim ulitował. Nade mną też.

*

Szefowa prosi o wymyślenie czegoś oryginalnego na kampanię nowych podpasek. Widzę tylko jedno rozwiązanie. Ogłosić prawdę. „Dziewczęta, kobiety! Nie dajcie się ogłupić. Wmawiają wam czystość pod warunkiem używania najnowszych wkładek i tampaxów. Żerują na waszym podświadomym pragnieniu czystości duszy, niesplamionego sumienia. Handlarze chcą, żebyście dostały cielesnej, materialistycznej obsesji zaplamionych spodni i sukienek. Zapomnicie wtedy o prawdziwej czystości duchowej."

*

Nie będę czytać gazet. Ani gapić w telewizor na ludziki, pomniejszone do wielkości rybek akwaryjnych. Żyją w swoim świecie za szkłem, puszczając bąbelki opinii, poglądów. Wyjęte na zewnątrz, do prawdziwego świata - zdychają. Tracąc popularność giną. Otwierając usta wypuszczają zamiast słów pustkę. Medialne larwy. Sączą z siebie w wywiadach wspomnienia, jak wyciskane wągry. Czyrak osobowości?

Najszczęśliwsza jestem nocą. Puste biuro. Nie śpię, zanurzam się we własnych myślach. Już nie wiem, co jest wizją, co mną. Mieszają się we mnie w jedno. W ciemnościach lekko świecę. Fosforyzująca poświata otacza moje smukłe kości. Dopiero teraz wiem, czym jest szczęście. Moje poprzednie życie było wulgarną bzdurą. Kobieta powinna być subtelna i uduchowiona. Nikogo nie potrzebuję, żywię się własną euforią. Medium to kanał. Medium jest rynsztokiem dla transcendencji, łączącym ciężki świat materii z eterycznym zaświatem. A jeśli jestem zwykłym kanałem, zamienionym w ściek? l z mych ust spływają medialne pomyje, którymi żywi się ten materialistyczny padół?

*

Szefowa przyniosła sukienkę od Diora i pudło kosmetyków. Sprezentowała mi też płaszcz od Armaniego.

- Może przejrzysz najnowsze tendencje mody? Zimno ci? Przyniosę drugi grzejnik - była troskliwa i naprawdę zaniepokojona. Nie czuję do niej dawnej złości. Uczucia mijają. Oddalają się ode mnie na podobieństwo ludzi, rzeczy. Widzę już tylko kontury, kolorowe plamy. Błogość samotności.

- Chcecie, żebym mówiła, co widzę w gazetach. Powiększacie specjalnie całe strony o gospodarce. Daremnie. Nic nie widzę, nie chcę widzieć. Są ciekawsze sprawy. Nie powiązane przyczyną z łatwym do odgadnięcia skutkiem. Chociażby tajemnica miłosierdzia, zagadka Trójcy Świętej czy praprzyczyna reinkarnacji. To, czego chcecie się dowiedzieć o giełdzie, krachu gospodarczym, jest zwykłym produktem przenikliwego intelektu. Mózg wydziela myśli. Każdy organ wydziela swoje śluzy: trzustka insulinę, żołądek kwasy, i warto się tym chwalić? - trzęsłam się z zimna. Mam dreszcze.

Szefowa nie zrozumiała. Usiadła na stołku u mych stóp. Niedowidzę, zdaje się, że kolana osunęły się jej na podłogę. Klęcząc, mówiła:

- Tu już nie chodzi o naszą firmę. Pomyśl o kraju. Ojczyzna bez twoich rad załamie się gospodarczo. Politycy są jak zwykle bezradni. Ty jesteś ratunkiem, do ciebie się zwracają miliony potrzebujących.

- Naród da sobie radę. To plemię zrośnięte strupami, bliznami. Sczepione ze sobą na zawsze pazurami. Zostawcie mnie w spokoju. Nie widzę liter. Jestem dobrą sekretarką i znam na pamięć klawiaturę. Chcę pisać swój pamiętnik.

l nie próbujcie mi wetknąć kroplówek, nawet gdy stracę tutejszą przytomność, bo rzucę klątwę na firmę.

*

Szefowa wyjechała na urlop. Miszka został bossem i moim dostawcą świata. Przynosi gazety, wodę, dietetyczne chrupki. Zagląda co godzinę, czy ruszyłam cokolwiek. Podchodzi na palcach sprawdzić, czy jeszcze oddycham.

Poprawia mi płaszcz od Armaniego, zsuwający się z ramion. Podkręca grzejnik. Sądzi, że zasnęłam. Nie otwieram oczu. Nie jedząc, nie pijąc, nie ruszając się, nie mam przemiany materii. Zastygam w absolutnym bezruchu. Pomaga mi to w koncentracji na jednej myśli. Ona wchłania inne. Absolut.

*

Pożegnałam się z Elą przez telefon. Pocieszałam ją: - Jestem już zdrowa. Wyleczyłam się z człowieczeństwa, Elka. Wyjdę za okno i gwiazda spadająca oświetli miasto.

 

 

LATIN LOYER

 

 

Rok śpiączki Josego kosztował opiekuńcze państwo szwedzkie trzy miliony koron. Dziesięć tysięcy dziennie, przesączanych z kieszeni podatnika w glukozę i krew, odżywiające zmartwiały mózg dwudziestodwuletniego Meksykanina. Ingrid, jego żona, podpisała zgodę na odłączenie aparatury. Dzisiaj dwie falujące, elektroniczne linie, śledzące puls i oddech pacjenta, rozejdą się na zawsze, w dwie proste równoległe, bez szans ponownego połączenia ciała i życia.

Życie Josego Tapasa miało być zwykłe. Od urodzenia po śmierć. Z jednym wątkiem, tkanym według tradycyjnego meksykańskiego wzoru: honor, makabra i tequila.

Z dzieciństwa mało pamiętał. Czasami zdawało mu się, że przeniosła go przez nie w ramionach matka. Kiedy podrósł, nie lubił siedzieć w domu. Włóczył się z chłopakami po przedmieściach rodzinnego El Paco. Szukali skarbu wśród kamiennych ruin indiańskich budowli. Jose wkładał palec w wąskie szczeliny i wodził wzdłuż rzeźbionych zawijasów: szponów ptaków, paszcz zdziczałych bogów, wyżerających ludzkie serca... Szczęśliwie docierał do końca ornamentu, skąd mógł wrócić do początku. Wierzył, że umie czytać azteckie znaki. Nie potrafił jeszcze odszyfrować liter drukowanych lub pisanych na papierze. Były zbyt misterne. Sylabizując je, słyszał głos ojca: „Be, Be, jak baran. Nie Pe, Pe, jak pacan!" Kamienne znaki nie miały jednej, trudnej do zapamiętania nazwy Ka albo Te. Opowiadały długie, zawiłe historie, za każdym razem inne.

Osiemnastoletni Jose zdał maturę i zapisał się na uniwersytet w stolicy. Wybrał filologię hiszpańską. Nie mając szczególnych talentów, doskonalił to, czego nauczył się w dzieciństwie - czytanie. Po studiach wróciłby na swą prowincję. Uczył w gimnazjum, ożenił się i tak jak ojciec-nauczyciel zostałby godnym szacunku hombre, ceniącym pamięć Emiliano Zapaty, dobry trunek i sjestę. Łatwą do przewidzenia przyszłość Josego poplątało spotkanie z Ingrid.

Dla niej każdy rok był sumiennym wypełnianiem obowiązków córki zamożnej, sztokholmskiej rodziny. Ingrid w odpowiednim czasie nauczyła się chodzić, mówić, łykać regularnie tabletki antykoncepcyjne i prowadzić samochód. Gimnazjum skończyła z wyróżnieniem. Małżeństwo, w które wplątała się na studiach - rozwodem. Nie myląc odtąd seksu z sentymentami, uniknęła dalszych pomyłek matrymonialnych. Jej kariera radcy handlowego przypominała sukcesy gospodarki szwedzkiej w latach osiemdziesiątych. Załamała się na początku roku 1990. Ingrid popadła w depresję. Zmuszała się do pracy, do bycia z ludźmi. W święta odwiedzała rodziców. Boże Narodzenie obchodzili po chrześcijańsku, śpiewając pod jodłą psalmy. Latem, w najkrótszą noc roku - Midsommar, tańczyli pogańsko wokół pala płodności, wbitego na łące przy letniej rezydencji. Podczas tej jasnej nocy, gdy słońce oświetla Ziemię spod horyzontu, Ingrid wyrwała się z łańcucha tancerek w białych sukniach i wiankach. Usiadła bosa na ziemi. Rozpłakała się jak mała dziewczynka. Lnianą suknię zaplamiła rozgnieciona, soczysta trawa, wianek zsunął się na nos. Ktoś podał jej szklankę wina, ktoś niezdarnie próbował ją przytulić. Nie starczyło mu sił i padł, mamrocząc skol. Ingrid ogarnął wstręt. Czym było jej trzydziestoośmioletnie życie? Pustką, urządzoną niby dom lalek: szykownymi mebelkami, samochodem w garażu, pracą, gdzie spotykała podobne, wypchane pieniędzmi lalki. Postanowiła wyjechać. W biurze podróży zachwalano egzotykę i komfort modnych plaż Acapulco. Miała nadzieję, że witalność Południa uleczy ją z melancholii.

W Meksyku za mackami żaru pełzały dziwaczne zwierzęta, wsysające ciepło. Tropikalne gorąco płynęło przezroczystą lawą. Ingrid snula się między plażą a hotelem. Upal podszczypywał jej obnażone uda, obmacywał piersi. Smarując kremem pomarszczoną skórę, łudziła się, że wysusza ją słońce, nie czas.

Znudzona hotelowym menu dla gringos, zaglądała do knajp, szukając prawdziwego meksykańskiego jedzenia. Nie przejmowała się wulgarnymi zaczepkami wąsatych facetów. W zaułku uliczki schodzącej do oceanu trafiła na knajpę, której jedyną ozdobą było olbrzymie okno. Ludzie za szybą poruszali się wolno w słoiku konfitury z lepkiej przestrzeni. Zanim podszedł kelner, Ingrid przeczytała dokładnie kartę. Nie chciała chili con carne. Miała ochotę na chili con sex. Ostry, pieprzny seks, przyprawiony latynosko-kiczowatymi sentymentami, z przystojnym kelnerem. Jego włosy, zaczesane do tyłu, połyskiwały tłustą czernią. Skórzane spodnie obciskały męskość. Nazywał się Jose. Studiował w Mexico City. Do Acapulco przyjechał na wakacje zarobić. Nie odważyłby się zaproponować randki tej białowłosej turystce. Onieśmielała go wyzywającą, egzotyczną urodą. Podając wino, starał się nie widzieć jej rozchylonych ud. Przytrzymała go za rękę.

- Wpadnij na drinka do „Cabany", o siódmej - szepnęła.

- With pleasure - przytaknął skwapliwie. Mężczyźni przy barze dostrzegli jej poufały gest.

- Leci na niego.

- Ma ze trzydziestkę, dziwka.

- Takie są lepsze od dziwek. Wszystko umieją, wszystko już robiły i chcą jeszcze.

Patrzyli za nią przez okno, oprawione w gipsowe kaktusy.

Było dokładnie tak, jak to sobie wymarzyła. Po drinku poszli na górę do jej pokoju. Chłopak pachniał słońcem i oceanem. Hucząca muzyka z dansingu i wino pite z butelki zmieniły ich miłosne muśnięcia w drapieżny taniec. Ingrid objęła go nogami, zarzuciła mu je na szyję. Opadła bezwolnie na poduszki, by w następnym takcie zmienić tempo. Jose po paru łykach wina znowu prowadził. Jego sprężyste ciało przebijało ją orgazmami.

Tej nocy Ingrid zapragnęła dziecka. „Mam 38 lat. Rok, dwa i może być za późno - obliczała w ciemnościach przy śpiącym Josem. - On jest nieziemsko przystojny. Oliwkowa skóra, prosty nos, najbielsze zęby, oczy na pół twarzy i ten słodko-okrutny uśmieszek. Mieszane dzieci są zdrowsze i ładniejsze. Jose mógłby przyjechać do Szwecji."

Na razie nie myślała o powrocie. Została miesiąc dłużej. Chłopak się zakochał. Nie znała takiej czułości i zwariowanych manier. Gdy powiedziała o ciąży, ukląkł przed nią i płakał, całując po brzuchu. Zawiózł do rodziców. Nie namawiali ich na zostanie w Meksyku. Skoro Jose skończy studia w Szwecji i zostanie el profesor w Europie... - Jego przodkowie też pochodzili z Europy - opowiadał Ingrid ojciec Josego. -Dlatego jest zdolny i wysoki. W jego żyłach płynie krew hiszpańskich grandów.

W Sztokholmie wzięli jesienią ślub. Krewni Ingrid oglądali z pobłażaniem młodego południowca.

- Dla Ingrid dobrze, wreszcie zdecydowała się na dziecko - pocieszali się rodzice.

Przez dom przewalił się tłum znajomych, ciekawych jej Latynosa, stukającego obcasami po parkietach. Przyjaciółki wpatrywały się w niego z nabożnym pożądaniem. Czterdziestoletnie, bogate kobiety, marzące o seksie z niezawodnym kochankiem. Jose był dla nich uroczy i niedostępny. Kochał Ingrid.

Nie najlepiej znosiła ciążę. Najpierw zadręczała się, czy dziecko będzie normalne. Później piekła ją zgaga, puchły nogi. Złościła się na Josego o przesłodzoną kawę, krzywo podsunięte pod obolałe plecy poduszki. Denerwowała się jego tępotą. Po trzech miesiącach kursu nie dawał sobie rady ze szwedzkim. Nadal rozmawiali po angielsku. Irytowało ją powtarzanie tych samych, najprostszych szwedzkich słów. Jose zamieniał je w nie istniejące w żadnym języku, chociaż przekonywająco brzmiące wyrazy.

- Jestem twoją Królową Śniegu - powiedziała mu Ingrid na pierwszym zimowym spacerze w parku. Zapamiętał: „Król-wą Śngu".

Dzieci turlały się w zaspach, zjeżdżały z górki na sankach. „Tak jest ze szwedzką wymową - pomyślał Jose. - Akcent wspina się z wysiłkiem pod szczyt i spycha słowa, żeby rozjechały się bezładnie, poprzewracały."

Nauka szwedzkiego była torturą. Nie słyszał, gdzie kończą się zdania, nie odróżniał dziwacznych samogłosek, przedrzeźniających a, u, e. „Mieć dwadzieścia lat i trafić na granicę swej wszechmocy, jest początkiem ułomności, zwanej dorosłością" - zanotował w zeszycie pośród wierszy o miłości i samotności.

Na starówce, w latynoskim barze „Chiquita", zaprzyjaźnił się z barmanem - chilijskim studentem historii. Claudio mieszkał w Szwecji od dawna i nie miał złudzeń: - Jose, trafiłeś do raju białowłosych aniołów. Przebogaty kraj, eksperymentalna probówka przyszłości. Światem będą rządzić kobiety, tu właśnie się to zaczyna.

Chcą wsadzać do więzienia klientów prostytutek. Niedługo bycie mężczyzną będzie tu przestępstwem. Nic dziwnego, skoro w ich języku „człowiek" - to ona. „Śmierć" - on. Kulturowy matriarchat. Kraj w kształcie zwisłego penisa! Mitycznym założycielem tego narodu nie był żaden bohater, ale pramatka Svea. Uważaj na siebie, bracie - perorował Claudio, przekrzykując salsę. - Kończą się walki systemów politycznych, władza mężczyzn...

Jose zgodził się na „wspólny poród". Będzie przy niej, jeżeli to takie ważne... Ingrid liczyła dni do końca męki. - Co ze słynnym instynktem macierzyńskim reklamowanym w podręcznikach dla ciężarnych? - martwiła się. - Wszystko w swoim czasie - pocieszała ją matka. - Zobaczysz maleństwo i zapomnisz o porodzie, o cierpieniach.

Po pierwszych skurczach, gdy odeszły wody, Jose zawiózł ją do szpitala. Heroicznie wkroczył do sali porodowej.

- Nie, Ingrid, nie potrafię! - rzucił się do wyjścia, gdy rozcinano jej krocze.

- Wracaj! To jest nasz poród! - jęknęła.

Urodziła po trzech godzinach. Pielęgniarka zawołała Josego. Do porodówki wjechał tradycyjny wózek z szampanem i szwedzką flagą. Szczęśliwa, uczesana i umalowana Ingrid przytulała dziecko. Na jego rączce zaciśnięto plastikową bransoletkę z napisem: „Dziewczynka Tapas".

Ingrid szybko znudziły pieluchy, przeciery, podgrzewane butelki. Wróciła do pracy. Dzieckiem zajmowała się niania. Gotowaniem i sprzątaniem - gosposia. Jose czytał książki, pisał wiersze. Woził na spacer kilkumiesięczną Sabinkę. Wysłuchiwał matczynych zachwytów podstarzałych biznesmenek i arystokratek, odwiedzających dom pod nieobecność Ingrid. Sprawdzały, czy robi postępy w szwedzkim. Pakowały mu palce w usta, układając wargi do wymowy a, o. Miał ochotę je polizać z litości albo pogryźć. Samiczy chichot tych kobiet był skomleniem o seks. Wychodziły, poprawiając żakiety i obciągając spódniczki, jakby je ktoś próbował z nich zedrzeć.

Któregoś wiosennego dnia wyrwał się wcześniej ze szkoły. Bolała go głowa. Wszyscy w klasie narzekali na wiosenne przeziębienia. Po drodze do domu kupił aspirynę. W ogrodzie sąsiadów stały sczepione ze sobą psy husky. Szkliste, niebieskie ślepia suki iskrzyły się niczym dwa kawałki lodu. Takie oczy miewała Ingrid. Nie pytał wtedy, co się stało. Omijała go wzrokiem, patrzyła w telewizor. Zmęczona, zamykała się w swoim pokoju.



dalej


strona główna
(23kB)