(23kB)
strona główna

Clive Barker

 

 

 

Powrót z piekła

Przełożył: Paweł Kwiatkowski





 

Dla Mary

 

Chciałbym porozmawiać z duchem pradawnej kochanki

Zmarłej nim narodził się bóg miłości

John Donnę Bóstwo miłości

 

ROZDZIAŁ PIERWSZY

 

Frank tak bardzo zajęty był rozwiązywaniem zagadki, że nie usłyszał, kiedy zaczął bić dzwon. Kostka Lemarchanda była skonstruowana przez prawdziwego mistrza. Zagadka polegała na tym, że w żaden sposób nie można było dostać się do środka. Mówiono zaś Frankowi, że w środku kostki są cuda. Nie miał pojęcia, gdzie mogą być punkty nacisku na którejkolwiek z sześciu czarnych, lakierowanych ścian kostki. Wiedział tylko, że musi je wcisnąć, żeby zwolnić część tej trójwymiarowej laubzegi.

Frank widział już podobne zabawki głównie w Hongkongu. Były to przedmioty w chińskim stylu: metafizyka wtłoczona w kawałek drewna. W tym jednak przypadku Francuz nadał chińskiemu geniuszowi technicznemu nowy wymiar. Był to pokaz perwersyjnej logiki, całkowicie własnego autorstwa. Jeśli istniał system rozpracowania kostki, nie udało się Frankowi go odkryć. Dopiero po kilku godzinach wypełnionych próbami i błędami, efekt przyniosło prawidłowe ułożenie kciuków, środkowego i małego palca. Ledwie słyszalny trzask i wreszcie - zwycięstwo! Segment kostki wysunął się spoza pozostałych części.

Frank dokonał zatem dwóch odkryć.

Po pierwsze stwierdził, że wewnętrzne powierzchnie są doskonale wypolerowane. Zamazane, skrzywione odbicie twarzy Franka błyszczało na polakierowanej powierzchni. Drugim odkryciem była następująca konstatacja: Lemarchand, mistrz w konstruowaniu pozytywek, tak zbudował kostkę, że otwarcie jej uruchamiało mechanizm muzyczny. Kostka zaczęła wybrzdękiwać króciutką, banalną melodyjkę.

Zachęcony swoim sukcesem, Frank ze zdwojoną energią pracował nad kostką. Szybko znalazł miejsce, gdzie w wyżłobienie zachodziła naoliwiona zatyczka. To naprowadziło go na kolejne zawiłe elementy konstrukcji kostki. Krok po kroku, Frank obracając następną cząstkę kostki lub ją przesuwając - uruchamiał mechanizm odgrywający dalsze części muzycznej frazy. Kontrapunkt melodii rozwijał się, aż pierwotna linia melodyczna zagubiła się gdzieś w natłoku śpiewnych ozdobników.

W pewnej chwili dzwony zaczęły bić: monotonnie i ponuro. Frank jednak ich nie słyszał, a w każdym razie nie zdawał sobie z tego sprawy. Gdy zabawka była już prawie całkowicie zdemontowana, lustrzane wnętrze kostki rozstąpiło się, Frank zdał sobie sprawę, że żołądek podchodzi mu do gardła. Na dźwięk dzwonów.

Na chwilę oderwał się od pracy. Przypuszczał, że hałas dochodzi z ulicy, ale rychło oddalił to przypuszczenie. Zaczął pracować nad grającą kostką krótko przed północą. Od tego czasu minęło już kilka godzin. Frank nie postrzegł upływu czasu, ale nie potrafił nie wierzyć swojemu zegarkowi. Ale przecież w tym mieście nie było kościoła, w którym - bez względu na to, jak bardzo zdesperowani byliby jego wierni - biłyby dzwony o tej porze.

Nie. Odgłos dochodził raczej z daleka. Przenikał przez niewidzialne drzwi. To właśnie do otwarcia tych drzwi posłużyć miała kostka Lemarchanda. Wszystko, co obiecał Kircher sprzedając Frankowi kostkę, było zgodne z prawdą.

Frank znalazł się na progu innego świata - na skraju prowincji nieskończenie oddalonej od pokoju, w którym sądził, że się znajduje.

Nieskończenie daleko, ale mimo wszystko - nagle - bardzo blisko.

Ta myśl sprawiła, że oddech Franka przyśpieszył gwałtownie. Przewidywał ten moment dokładnie planował to swoiste „odsłonięcie kurtyny” każdą cząstką umysłu. Lada chwila tutaj będą. Ci, których Kircher nazywał Cenobitami. Teolodzy Obrządku Blizny, Wezwani oderwą się od swoich eksperymentów nad wyższymi stanami rozkoszy. Przybędą szczycąc się swym wiekiem wobec tego świata upadku i błędu.

Pracował nieprzerwanie przez cały ubiegły tydzień, by przygotować dla nich odpowiednie miejsce. Gołe podłogi zostały solidnie wyszorowane i obsypane płatkami kwiatów. Na zachodniej ścianie przygotował dla nich coś w rodzaju ołtarza. Aby zjednać sobie ich sympatie, ozdobił go różnymi darami. Kircher zapewniał go, że dary te ułatwią im odprawienie nabożeństw. Były tam kości, czekoladki, igły... Na lewo od ołtarza stał dzban wypełniony moczem - efekt siedmiodniowych zbiorów Franka. Mógł być potrzebny w razie, gdyby wymagali jakiegoś spontanicznego gestu samozbezczeszczenia. Po prawej, za radą Kirchera, Frank umieścił talerz wypełniony głowami gołębic.

Dopatrzył każdej części rytuału inwokacji. Żaden z kardynałów, marzących o papieskiej tiarze, nie byłby w tym pilniejszy.

Ale teraz, gdy odgłos dzwonu przybrał na sile i całkiem zagłuszył pozytywkę, Frank zląkł się.

- Za późno - wyszeptał do siebie licząc, że w ten sposób zdławi rosnący strach. Urządzenie Lemarchanda było jednak rozmontowane ostatni układ przekręcony. Nie było już czasu, ani na wymówki, ani na żal. Poza tym, czyż nie po to ryzykował życiem i zdrowiem, żeby umożliwić sobie dokonanie tego odkrycia? Nawet teraz droga do przyjemności stała otworem dla garstki ludzi, którzy o tych rozkoszach wiedzieli. Którzy znali tajemnice przyjemności, jakie na nowo mogły określić granice tego, co dostępne jest zmysłom. Poprzez poznanie tych sekretów Frank chciał wyzwolić się z otaczającego go błędnego koła pożądania, uwodzenia i zawodu - a więc od tego wszystkiego, od czego nie potrafił się uwolnić od późnej młodości.

Gdyby posiadł tę wiedzę, jego życie byłoby całkiem inne. Przecież nikt chyba nie może pozostać taki sam po przeżyciu głębi takiego uczucia.

Goła żarówka zwisająca ze środka sufitu przygasła i zaraz potem pojaśniała. I jeszcze raz pojaśniała i przygasła. Jaśniała i przygasała teraz w rytm odgłosów dzwonów, za każdym uderzeniem żarząc się mocniej. Między uderzeniami w pokoju zapadały całkowite ciemności. Tak, jakby świat, w którym egzystował przez dwadzieścia dziewięć lat, przestał istnieć. A potem dzwon odezwał się znowu. Żarówka jaśniała światłem tak silnym, że wydawało się nie do pomyślenia, by kiedykolwiek zamigotała. I przez kilka cennych sekund Frank znów stał w znajomym miejscu, a drzwi znów prowadziły po prostu na schody - w górę, w dół, na ulicę. Za oknami Frank mógłby już zobaczyć budzący się ranek, gdyby tylko miał chęć i siłę oderwać wcześniej umocowane zasłony. Z każdym odgłosem bicia dzwonów światło żarówki przybierało na sile. Widział wówczas urywane obrazy zmieniającego się otoczenia. Na wschodniej ścianie zarysowały się pęknięcia. Cegły momentalnie zaczęły wysuwać się spomiędzy spoin i wyskakiwać na boki. Równie ostro widział przestrzeń poza pokojem, skąd dobywał się hałas bijącego dzwonu. Przestrzeń wypełniały... ptaki. Olbrzymie kosy uwięzione w gwałtownej burzy. Tylko tyle mógł wyczuć. Tylko tyle wiedział o prowincji, z której przybywały hierofanty: zagubione, kruche, połamane rzeczy. Upadały i powstawały na nowo. Swoim strachem przepełniały ciemności.

Wkrótce ściany znów stały na swoim miejscu, a dzwon zamilkł. Żarówka zgasła. Tym razem zdawało się, że już na dobre.

Frank stał w ciemnościach. Milczał. Nawet gdyby pamiętał przygotowane słowa powitania, jego język nie byłby w stanie ich wypowiedzieć. Usta mu spierzchły. Znieruchomiały. Wtem oślepiło go światło. Tym razem biło od nich: od kwartetu Cenobitów. Ściana za nimi zasklepiła się. Cenobici zajęli pokój. Razem z nimi w pokoju pojawiały się i znikały fosforyzujące światła, niczym odbłyski rybich łusek w morskiej toni. Błękitne, zimne - bez uroku. Frank był zaskoczony, że nigdy dotąd nie zastanawiał się, jak wyglądają Cenobici. Jego wyobraźnia - bardzo twórcza, gdy chodziło o oszustwa i kradzieże - w tym przypadku zawiodła: umiejętność zobrazowania sobie tych ważnych bądź co bądź osób była poza zasięgiem jego możliwości. Nawet nie próbował.

Dlaczego jednak był tak zrozpaczony? Dlaczego bał się na nich spojrzeć? Czy to pokrywające każdy skrawek ich ciała blizny wywoływały jego przestrach? Ciała ich były ponakłuwane, poszatkowane, porozszarpywane i jakby potargane w popiele. Bił od nich zapach przypominający wanilię. Zapach był słodkawy, ale mimo to przebijał przezeń dobywający się z ich ciał odór. Światło nasiliło się, więc Frank mógł się im przyjrzeć dokładniej... Może z powodu tego światła zdawało mu się, że nie ujrzał nawet śladu radości czy choćby człowieczeństwa na ich okaleczonych twarzach. Tylko rozpacz i dziki głód. Frankowi zbierało się na wymioty.

- Co to za miasto? - zapytał jeden z czterech.

Jego płci prawie nie można było rozpoznać. Odzież, miejscami poprzyszywana do skóry, zasłaniała intymne części jego ciała. Absolutnie nic nie można było wywnioskować ani z brzmienia jego głosu, ani z przemyślnie zniekształconych rysów. Kiedy mówił, haki przekłuwające mu powieki poruszały zawiłą plątaninę łańcuchów przeprowadzonych przez skrawki ciała i kości. Ruch łańcuchów odsłaniał połyskujące mięśnie jego twarzy.

- Zadałem ci pytanie - powiedział przybysz. Frank nie odpowiedział. Nazwa miasta była ostatnią rzeczą, jaką potrafił sobie przypomnieć.

- Czy zrozumiałeś pytanie? - szorstko odezwała się postać obok. Jej głos, dla odmiany, był jasny i namiętny, jakby należał do urokliwej dziewczyny. Każdy skrawek jej twarzy był misternie wytatuowany. Siatka nakłuć na każdym skrzyżowaniu linii poziomych i pionowych przypięta była do kości czaszki. Podobny wzór pokrywał język przybysza.

- Czy ty w ogóle wiesz, kim my jesteśmy? -zapytała postać.

- Tak - wydukał wreszcie Frank. - Wiem.

Oczywiście, że wiedział. Spędził z Kircherem długie noce, zagłębiając się w aluzje wyławiane z dzienników Bolingbroke'a i Gillesa de Rais. Cała ludzkość wiedziała o Obrządku Blizny. On też.

Ale mimo to... oczekiwał czegoś innego. Oczekiwał jakiejś oznaki licznych wspaniałości, do których Cenobici mieli dostęp. Myślał, że przybędą z kobietą namaszczoną, skąpaną w mleku. Kobietą ogoloną i dość silną, by dokonać aktu miłości. Chciał kobiet wyperfumowanych, o udach drżących z niecierpliwości, by się rozewrzeć. Kobiet o pełnych pośladkach - takich, jakie uwielbiał. Czekał na westchnienia. Na omdlewające ciała spoczywające wśród kwiatów, niczym na miękkim kobiercu. Oczekiwał dziewiczych samic, których każdy zakamarek ciała był gotów do ekstazy na jego skinienie. Marzył o kobietach, których umiejętności wprawić by go mogły w osłupienie. Jeszcze, jeszcze - do niewyobrażalnej rozkoszy. Zapomniałby z chęcią o całym świecie w ramionach takiej kobiety. Żyłby namiętnością, zapomniałby o wzgardzie. Ale niestety. Ani kobiet, ani westchnień. Były tylko te bezpłciowe stwory o pofałdowanych ciałach.

Zabrał głos trzeci z przybyłych. Jego rysy gubiły się w bliznach - rany wiły się po całej twarzy. Pęcherze przesłaniały mu oczy, a wypowiadane słowa przypominały nieartykułowane mamrotanie. Usta były kompletnie zdeformowane.

- Czego chcesz? - zapytał Franka.

Przyjrzał się pytającemu z większą dokładnością i pewnością siebie niż dwóm poprzednim. Strach opuszczał go z każdą sekundą. Wizje zatrważających scen zza ściany odchodziły w niepamięć. Był sam na sam z tymi zgrzybiałymi typami. Z bijącym od nich smrodem, udziwnionymi odkształceniami. Z rzucającą się w oczy słabością. Obawiał się już tylko ataku mdłości.

- Kircher powiedział mi, że będzie tu was pięciu - powiedział Frank.

- Inżynier przybędzie tu, kiedy nadejdzie czas - padła odpowiedź. - Pytamy cię więc raz jeszcze: czego chcesz?

Frank uznał, że najlepiej będzie, jeśli odpowie im wprost.

- Chcę rozkoszy - odpowiedział. Kircher powiedział, że wiecie o rozkoszy wszystko.

- O tak. wiemy - odparł pierwszy z nich. -Wszystko, czegokolwiek pragnąłeś.

- Tak?

- Oczywiście. Oczywiście - gapił się na Franka nienaturalnie odsłoniętymi oczami. -A o czym marzyłeś? - zapytał.

Pytanie postawione prosto z mostu stropiło go. Jakże mogli oczekiwać, że Frank ubierze w słowa naturę fantazji tworzonych przez jego pożądanie? Szukał odpowiednich słów, kiedy jeden z nich powiedział:

- Ten świat... nie jesteś z niego zadowolony?

- Nie za bardzo - odpowiedział.

- Nie jesteś pierwszym, którego męczy trywialność tego świata - padła odpowiedź. - Byli i inni.

- Niewielu - dorzuciła pokryta siatką twarz.

- Prawda. W najlepszym razie garstka. Ale tylko nieliczni ośmielili się użyć Konfiguracji Lemarchanda. Byli to mężczyźni tacy jak ty. Spragnieni nowych możliwości. Tacy, którzy słyszeli o naszych umiejętnościach nie znanych w twoich okolicach.

- Oczekiwałem, że... - zaczął Frank.

- Wiemy, czegoś oczekiwał - Cenobita zripostował znienacka. - Rozumiemy aż za dobrze, o co chodzi w twoim szaleństwie. Nie ma w tym nic nowego.

Frank chrząknął.

- Więc - zaczął znowu - wiecie, o czym marzę. Tylko wy możecie dać mi tę rozkosz.

Twarz jednego z nich rozwarła się w uśmiechu, o ile można to tak nazwać. Jego usta wyglądały jak pysk pawiana.

- Nie taką rozkosz, o jakiej myślisz - brzmiała odpowiedź.

Frank chciał mu przerwać, ale stwór w uciszającym geście podniósł dłoń.

- My stawiamy warunki. Możesz stracić panowanie nad sobą - powiedział przybysz. - Warunki, których twoja wyobraźnia, choćby trawiona malaryczną gorączką, nigdy by nie przewidziała.

- ... tak?

- O tak. Z całą pewnością. Twoje najbardziej skrajne zboczenia są dziecinną zabawką w porównaniu z tym, czego możesz doświadczyć.

- Czy chcesz w nich wziąć udział? - zapytał drugi Cenobita.

Frank spojrzał na blizny i haki. Język skołowaciał mu na nowo.

- Czy chcesz tego?

Na zewnątrz, niemal na wyciągnięcie ręki, wkrótce będzie się budził dzień. Dzień po dniu obserwował z okna tego pokoju budzącą się ulicę. Pakował się w jeszcze jedną bezsensowną grę. Ale wiedział, że świat nie jest w stanie dać mu już niczego, co by go mogło podniecić. Wysiłek -owszem, tego mógł mieć w bród. Ale nie mogło być mowy o żadnej satysfakcji. Tylko pustka. Nagłe pożądanie i równie nagła obojętność. Już dawno zrezygnował z tego bezowocnego wysiłku. Droga do czegoś więcej wiedzie przez odczytywanie dziwnych znaków czynionych przez te stwory. Ceną jest tylko ambicja. Był gotów ją zapłacić.

- Pokażcie mi choć trochę - powiedział.

- Stamtąd nie ma już powrotu. Czy to rozumiesz?

- Pokażcie.

Cenobitom nie potrzeba było dalszych zachęt. Kurtyna poszła w górę. Frank usłyszał skrzypienie otwieranych drzwi. Zwrócił twarz w tę stronę. Świat za progiem zniknął. W tym miejscu panowały teraz te same, tchnące atmosferą grozy ciemności, z których wyszli członkowie Obrządku. Obejrzał się do tyłu, by Cenobitów poprosić o wytłumaczenie. Ale ich już tam nie było. Dowodem ich niedawnej obecności był jednak zmieniony wygląd pokoju. Z podłogi zniknęły płatki kwiatów. Wota dziękczynne na ścianach sczerniały, jakby od gorąca niewidocznego płomienia. Odór uderzył go w nozdrza z taką mocą, że bał się, iż zacznie krwawić.

Ale swąd spalenizny to tylko początek. Wkrótce głowa Franka tętniła niemal tuzinem innych zapachów. Perfumy, które poprzednio ledwo wyczuwał, teraz nagle przybrały na sile. Zapach kwiatów, farby na suficie i soków drzewa, z którego wykonane były deski podłogi. Wszystko to rozbrzmiewało mu w głowie.

Mógł nawet poczuć ciemność za drzwiami. Odurzał go smród setek tysięcy ptaków.

Zakrył ręką usta i nos, by powstrzymać ten istny atak zapachów, ale smród potu jego własnej dłoni przyprawił go o zawroty głowy. Chciało mu się wymiotować, lecz koniuszki nerwów na całym ciele zaczęły przekazywać do jego mózgu sprzeczne z sobą i coraz to nowe wrażenia.

Zdawało się, że czuje, jak pyłki kurzu gwałtownie zderzają się z jego skórą. Każdy oddech drażnił wargi. Od każdego mrugnięcia bolały go powieki. Żółć parzyła w gardle, a włókienko wczorajszego befsztyka, które utkwiło mu między zębami, przyprawiało o potworne bóle. Poczuł pieczenie, gdy mikroskopijnej wielkości kropelka tłuszczu spadła mu na język.

Uszy także odczuwały ze zwielokrotnioną wrażliwością. Głowę przepełniały tysiące dźwięków. Część z nich dobywała się z jego płuc. Powietrze wiejące mu przez bębenki przypominało huragan. Ruchy jelit rodziły serię przerażających szelestów. Były też i inne dźwięki, niezliczone hałasy napadające go ze wszystkich stron. Gniewne, podniesione głosy szeptały zaklęcia miłosne wrzaski i ryki, urywane piosenki i płacz.

Co to było? Świat? Poranne pobudki w tysiącach domów?

Frank nie potrafił wsłuchać się w te głosy. Kakofonia dźwięków uniemożliwiała jakąkolwiek analizę.

Ale było tam też coś gorszego. Oczy! O, Boże na niebiosach! Nigdy nie przypuszczał, że mogą być aż tak przerażające. On, który myślał, że nie ma takiej rzeczy pod słońcem, która mogłaby go przestraszyć. Frank aż zatoczył się! Wszędzie wizje!

Goły sufit stał się oniemiającą geografią śladów pędzla. Sploty nitek jego koszuli niosły niemożliwą do udźwignięcia groźbę.

Frank zauważył, że w rogu pokoju, na głowie gołębicy, drgnął jakiś okruch. Gołębia głowa mrugnęła do niego porozumiewawczo. O nie! Tego było za wiele! Za wiele!

Przerażony do granic wytrzymałości Frank zacisnął oczy. Ale wewnątrz było wszystkiego jeszcze więcej niż tam, gdzie mógł sięgnąć wzrokiem, gdy miał otwarte oczy. Gwałtowne uderzenie wspomnień poruszyło go do głębi. Widział, jak ssie mleko matki. Zakrztusił się. Czuł czyjeś ręce na sobie (czy była to bójka czy też braterski uścisk?). Uchwyt dusił go coraz bardziej i brutalniej. Krótkie muśnięcia wrażeń, wszystkie święte nakazy nakreślone doskonałą ręką na korze mózgowej łamały go siłą huraganu, powodując, że nie był w stanie o nich zapomnieć.

Czuł, że zaraz wybuchnie. Oczywiście świat poza jego głową - pokój, ptaki za drzwiami - nie był nawet w połowie tak przerażający, jak wspomnienia pod powiekami.

Lepiej będzie, jak otworzę oczy - pomyślał. Powieki jednak odmówiły mu posłuszeństwa nie mógł ich podnieść. Nie chciały się odkleić. Łzy, jakaś wydzielina, zaszyły je niczym igła z nitką.

Przypomniał sobie opowieści o Cenobitach: o hakach i łańcuchach. Czyżby poddali go już swoim chirurgicznym praktykom? A może na zawsze zamknęli przed nim świat dostępny wzrokowi i uwięzili pod powiekami? Skazali go na wieczne doświadczanie wspomnień...

W obawie o własne zdrowie zaczął błagać ich, choć nie był pewien, czy nadal są w zasięgu jego głosu:

- Dlaczego... - zapytał - dlaczego to robicie?

Echo słów obiło mu się o uszy, ale nie był w stanie tego usłyszeć. Zalewało go coraz więcej wrażeń. Przerażające wspomnienia z przeszłości.

Język zalały obrazy z dzieciństwa - mleko i wstyd. Stopniowo wśród wspomnień zaczęły dominować uczucia charakterystyczne dla wieku dojrzałego. Oto zobaczył siebie jako dorosłego mężczyznę. Miał wąsy i mocne ręce. Był silny i odważny.

Przyjemności wieku młodzieńczego owiane były magnetyzmem świeżości. Lecz w miarę jak przemijały, a delikatne wspomnienia traciły swoją moc, trzewia Franka przepełniały się coraz to mocniejszymi wrażeniami. I oto przyszły znowu. Drażniły go tym bardziej, że dotąd spoczywały gdzieś na dnie świadomości.

Czuł niewypowiedziany smak na końcu języka. Gorycz, to znów słodycz. Coś kwaśnego i słonego. Czuł piołun, odchody, włosy matki. Widział szybkość, słyszał tąpnięcia w głębinach morskich. Czuł ruch miejski, słyszał szum chmur na niebie. Gorąco plwocin parzyło go w policzek.

Wśród wizji pojawiały się też, oczywiście, kobiety.

Pełne podniecenia i wstydu pojawiały się przed oczami wnikając w jego zmysły. Porażały go kobiecym zapachem, dotykiem, smakiem.

Czuł się pobudzony bliskością tego haremu, mimo dziwnych okoliczności. Rozpiął rozporek spodni i zaczął drażnić członka. Chciał raczej pozbyć się nasienia i tym samym uwolnić się od potworów niż znaleźć w tym jakąkolwiek przyjemność. Nie do końca zdawał sobie z tego sprawę, choć raczej przeczuwał to, co się stało. W miarę jak jego męskość przybierała na długości, stawał się coraz bardziej żałosny. Ślepiec w pustym pokoju podniecony przywidzeniami. Ale do tortur podobny, nie przynoszący rozkoszy, orgazm wcale nie spowolnił nieubłaganych wizji. Kolana mu znieruchomiały. Upadł. Zawył z bólu upadłszy, ale nie rozczulał się nad sobą wobec nowej fali okropnych wspomnień.

Obrócił się na plecy i krzyczał. Krzyczał i błagał o koniec, ale ilość doznań tylko zwiększyła się. I rosła jeszcze bardziej z każdą jego prośbą o uwolnienie od wizji.

Błagania zamieniły się wnet w jeden dźwięk. Słowa i sens zostały wyparte przez panikę. Wydawało się, że udręka nigdy się nie skończy. Stracił już wszelką nadzieję. Liczył tylko na to, że uwolni go śmierć.

Kiedy, pogrążony w rozpaczy, sformułował resztką sił swoją ostatnią myśl, obłęd zatrzymał się. Wszystko zniknęło w mgnieniu oka. Bez śladu! Wizje, głosy, dotknięcia, smaki i zapachy. Został znienacka tego wszystkiego pozbawiony. Przez kilka sekund wątpił nawet, czy w ogóle jeszcze istnieje. Dwa uderzenia serca, trzy, cztery - przekonały go, że żyje.

Wraz z piątym uderzeniem otworzył oczy. W pokoju było pusto. Zniknęły gołębie łebki i dzban z uryną. Drzwi były zamknięte.

Usiadł, nabrawszy nieco animuszu. Ręce mu drżały bolała go głowa, przeguby i pęcherz.

Wtem przyciągnęło jego uwagę poruszenie w drugim końcu pokoju. W miejscu, gdzie przed chwilą było zupełnie pusto, siedziała jakaś postać. Był to czwarty Cenobita ten, który nic nie mówił i który nie pokazał nawet swojej twarzy. Teraz jednak nie wyglądał na potwora. Była to kobieta. Bez kaptura i bez krępujących więzów. Miała jakby szarą cerę, ale cała była lśniąca. Uwagę Franka przyciągnęły jej krwawe usta. Rozszerzone nogi odsłaniały pulchne podbrzusze. Siedziała na zwałach gnijących głów ludzkich i uśmiechała się zapraszająco.

Frank podniecił się tym niesamowitym połączeniem śmierci i seksu. Nie miał żadnych wątpliwości, że to ona osobiście zgładziła swe ofiary. Za jej paznokciami wciąż tkwiły resztki ludzkiej skóry. Co najmniej dwadzieścia powyrywanych języków pokrywało jej namaszczone uda. Języki chciały jakby w nią wejść. Był pewien, iż resztki mózgu spływające z uszu i nozdrzy głów są dowodem na to, że ofiary doprowadzone były do obłędu zanim stosunek seksualny, czy może zwykły pocałunek, odebrał im ostatnie tchnienie.

Kircher okłamał go - albo sam został wprowadzony w błąd. W powietrzu wisiała atmosfera rozkoszy, nie takiej jednak, do jakiej przywyknąć mógł zwykły śmiertelnik.

Otwierając kostkę Lemarchanda, Frank popełnił błąd. Potworny błąd!

- Ach! Więc wreszcie skończyłeś śnić - powiedziała przyglądając się Frankowi badawczo. - To dobrze.

Frank leżał na podłodze i ciężko dyszał. Języki zsunęły się z nogi, kiedy kobieta powstała.

- Teraz możemy zaczynać - powiedziała.

 

ROZDZIAŁ DRUGI

 

- Nie całkiem tego oczekiwałam - stwierdziła Julia.

Zapadał zmierzch. Kończył się zimny, jak na sierpień, dzień. Nie była to najlepsza pora na oglądanie domu, który tak długo stał pusty.

- Potrzeba tu dużo pracy - powiedział Rory. - Od śmierci babci stoi nietknięty. Jestem pewien, że ona nie brała się tutaj za nic.

- Czy dom należy teraz do ciebie?

- Do mnie i Franka. Przypadł nam obu w testamencie. Ale kiedy to mojego starszego brata widziano po raz ostatni?

Wzruszyła ramionami, jakby nie pamiętała. Ale przecież pamiętała doskonale. Było to na tydzień przed ich ślubem.

- Mówił mi ktoś, że był tu przez kilka dni zeszłego lata. Wykolejeniec. Ciągle gdzieś znika. W ogóle nie przejmuje się posiadłością.

- Ale co będzie, jak się wprowadzimy on się pojawi i upomni o swoje.

Spłacę go. Wezmę pożyczkę z banku i spłacę go. On na to pójdzie, zawsze brakuje mu gotówki.

Skinęła głową, ale nie wyglądała na przekonaną.

- Nie przejmuj się - powiedział. Podszedł do niej i objął ją.

- Ten dom jest nasz, laleczko. Możemy go pomalować, umeblować i wypieścić. Będzie nam tu jak w raju.

Spojrzał na jej twarz. Czasami, szczególnie gdy - tak jak teraz - miała wątpliwości, jej piękno niemal przerażało go.

- Zaufaj mi - powiedział z przekonaniem.

- Przecież ci ufam.

- No to w porządku. A więc w niedzielę wprowadzamy się.

 

* * *

Nadeszła wreszcie niedziela. Nawet w tej części miasta był to dzień Boży. Jeśli jednak właściciele tych wspaniałych domów i wypucowanych dzieci nie wierzyli w Boga, przestrzegali dnia wolnego. Zasłony w oknach nie były jeszcze odsunięte, gdy przyjechała ciężarówka Lewtona i zaczęto wyładunek. Kilku ciekawskich sąsiadów, pod pretekstem wyprowadzenia psa, przespacerowało się obok domu raz czy dwa. Nikt jednak nie próbował zagadywać świeżo przybyłych. Nikt też, oczywiście, nie zaofiarował się z pomocą przy przenoszeniu mebli. Niedziela nie była najlepszym dniem na uciążliwe prace.

Julia doglądała rozpakowywania, a Rory starał się zorganizować wyładunek ciężarówki. Lewton i Szalony Bob okazali się tu bardzo pomocni. Musieli zrobić cztery kursy, by przewieźć wszystkie graty z Alexandra Road. Pod koniec dnia jednak sporo klamotów zostało jeszcze w starym mieszkaniu.

Około drugiej po południu w progu pojawiła się Kirsty.

- Przyszłam zobaczyć, czy nie mogłabym w czymś pomóc - powiedziała. W jej przepraszającym głosie można było wyczuć wahanie.

- Lepiej wejdź do środka - odparła Julia i wróciła do dużego pokoju. Jego wnętrze przypominało pole bitwy. Zwycięstwo na nim przechylało się wyraźnie na stronę chaosu. Julia przeklinała pod nosem Rory'ego. To było w jego stylu. Zapraszać kogo się da do pomocy. Kirsty byłaby tu raczej zawadą. Jej marzycielski, wiecznie niezorganizowany sposób bycia nie wprawiał Julii w najlepszy nastrój.

- Co mogę robić? - zapytała Kirsty. - Rory powiedział, że...

- O tak - przerwała jej Julia. - Jestem pewna, że powiedział.

- A gdzie on teraz jest? To znaczy... Rory?

- Pojechał po kolejną partię rzeczy. Żeby jeszcze bardziej powiększyć ten bałagan.

- Aha.

Julia zmiękła jednak:

- Wiesz, to bardzo miło z twojej strony - powiedziała - że przyszłaś tutaj, ale nie sądzę, żeby było coś konkretnego do zrobienia dla ciebie.

Kirsty z lekka zaczerwieniła się. Może była rozmarzona, ale nie głupia.

- Aha, rozumiem - odparła. - Jesteś pewna? Czy nie mogłabym na przykład... to znaczy... może chcesz, żebym ci zrobiła kawy?

- Kawa! - zawołała Julia i zdała sobie sprawę, jak bardzo zaschło jej w gardle. - Tak - powiedziała - to świetny pomysł.

Oczywiście, parzenie kawy nie obyło się bez pomniejszych trudności. Nic, za co wzięła się Kirsty, nie mogło być całkowicie łatwe. Stała w kuchni i czekała, aż woda w małym rondlu zagotuje się. Samo odszukanie rondla zabrało jej dobry kwadrans. Myślała, że właściwie nie powinna tu była przychodzić. Julia zawsze patrzyła na nią jakoś tak dziwnie. Tak, jakby była zbita z tropu tym, że Kirsty nie została uduszona zaraz po przyjściu na świat. Teraz Rory poprosił ją, żeby pomogła im. A to było chyba wystarczające zaproszenie. Nie odrzuciłaby szansy zobaczenia jego uśmiechu nawet, gdyby miało jej w tym przeszkadzać sto Julii.

Ciężarówka przyjechała po dwudziestu pięciu minutach. W tym czasie obie kobiety wniosły sporo mebli. Wymieniły kilka zdawkowych uwag. Nie miały z sobą wiele wspólnego. Julia była słodka i piękna. Mężczyźni oglądali się za nią na ulicy. Kirsty tymczasem była nieciekawą dziewczyną. Z oczu mogła wykrzesać tyle piękna, ile Julii zdarzało się mimochodem. Już dawno odkryła, że życie nie było wobec niej sprawiedliwe. Ale dlaczego, skoro pogodziła się z tą prawdą, okoliczności jakby nadal starały się ją przekonywać do tego?

Ukradkiem obserwowała Julię przy pracy i wydawało się jej, że Julia po prostu nie potrafi nie być piękną. Każdy jej gest - odgarnięcie włosów z czoła wierzchem dłoni czy zdmuchnięcie kurzu z ulubionej filiżanki - wszystko to promieniało mimowolnym wdziękiem. Widząc to, Kirsty rozumiała psią niemal adorację Rory'ego dla Julii. A rozumiejąc to - rozpaczała tym bardziej.

Wszedł wreszcie, spocony i zasapany. Popołudniowe słońce grzało niemiłosiernie. Uśmiechnął się do niej, prezentując garnitur niezbyt równych zębów, którym kiedyś nie mogła wręcz się oprzeć.

- Cieszę się, że przyszłaś - powiedział.

- Z chęcią pomogę - odparła, ale on już - patrzył w inną stronę. Na Julię.

- No, jak leci?

- Odchodzę od zmysłów - powiedziała do niego.

- Zaraz będziesz mogła trochę odpocząć od swojej roboty - powiedział Rory. - Tym razem specjalnie w tym celu przywieźliśmy łóżko - zażartował i mrugnął do niej konspiracyjnie, ale Kirsty nie zareagowała.

- Czy mogę pomóc w rozładunku? - zaofiarowała się.

- Lewton i Bob już to robią - padła odpowiedź Rory'ego.

-Aha.

- Ale ozłociłbym tego, kto poratowałby mnie filiżanką herbaty.

- Herbaty jeszcze nie znalazłyśmy - powiedziała Julia.

- O, to może jest kawa?

- Tak - powiedziała Kirsty. - A tamci dwaj też coś będą chcieli?

- To samo, skarbie!

Kirsty wróciła do kuchni, nalała wody do rondelka i ustawiła go na ogniu. Słyszała, jak w korytarzu Rory kieruje wyładunkiem.

Na zewnątrz mężczyźni nieśli łóżko. Małżeńskie. Usiłowała nie dopuszczać do siebie wizji Rory'ego obejmującego Julię, ale nie mogła opędzić się od tego rodzaju wyobrażeń.

Wpatrywała się w wodę, ale widziała tylko bolesne obrazy ich wspólnej rozkoszy.

 

* * *

Podczas gdy pod domem trójka mężczyzn walczyła z opornym łóżkiem, Julia traciła zapał do pracy przy rozpakowywaniu. Według niej sytuacja przedstawiała się katastrofalnie. Wszystko tkwiło jeszcze w kartonach i skrzyniach po herbacie - do góry nogami. Musiała wyciągać absolutnie zbędne przedmioty, aby dostać się do rzeczy, bez których nie można się było obejść.

Kirsty, nie opuszczając swojego miejsca w kuchni, w milczeniu zmywała filiżanki po kawie.

Głośno już przeklinając, Julia zostawiła bałagan takim jaki był i wyszła przed dom na papierosa. Oparła się o otwarte na oścież drzwi i zaciągnęła się. Był dopiero dwudziesty pierwszy sierpnia, ale popołudniowe słońce nadawało otoczeniu specyficzny, zwiastujący jesień kolor.

Straciła rachubę czasu. Dzień przepłynął jej między palcami. Dzwony wzywały na wieczorne nabożeństwo. Bicie dzwonów rozpływało się falami po okolicy. Poczuła się bardzo swojsko. Przypomniała sobie dzieciństwo. Nie myślała o żadnym konkretnym dniu czy miejscu. Czuła się po prostu młodo, tajemniczo.

Nie była w kościele od dobrych czterech lat. Od dnia ślubu z Rory'm. Nastrój zepsuło wspomnienie tego dnia, albo raczej obietnic, które z sobą niósł, a które nie spełniły się. Zgasiła papierosa i wróciła do środka. Wewnątrz domu było jakoś ponuro w porównaniu z zalanym słońcem frontem. Nagle poczuła się zmęczona. Chciało się jej płakać.

Zanim mogli pójść spać, musieli jeszcze zmontować łóżko. Nie zdecydowali dotąd, gdzie będzie sypialnia. Postanowiła, że rozejrzy się teraz. Nie będzie przez to musiała wracać do dużego pokoju na parterze, gdzie krzątała się wiecznie rozżalona Kirsty.

Dzwony wciąż biły, gdy otwierała drzwi największego pokoju na piętrze. Z racji swoich rozmiarów wydawał się najodpowiedniejszym miejscem na sypialnię. Ale słońce nie dotarło do jego wnętrza. Rolety szczelnie przesłaniały okno. W pokoju panował lekki chłód. Przeszła po zaplamionej podłodze do okna. Spróbowała podnieść roletę, ale odkryła dziwną rzecz. Roleta przybita była do ramy, skutecznie izolując wnętrze pokoju od najmniejszych znaków życia pełnej słońca ulicy. Usiłowała pociągnąć roletę. Bez rezultatu. Ten, kto ją tak umocował, kimkolwiek by był, wykonał swoją robotę nadzwyczaj solidnie.

Tak czy owak, poprosi Rory'ego, kiedy wróci, żeby usunął gwoździe obcęgami. Odwróciła się od okna i nagle uświadomiła sobie, że bicie dzwonów wciąż wzywa wiernych. Czyżby dzisiaj nikt nie przyszedł na nabożeństwo?

Czy przynęta - w postaci obietnicy raju - nie była w wystarczająco zachęcający sposób przymocowana do księżego haczyka? Nie zastanawiała się nad tym zbyt serio. Ale dzwony biły w najlepsze, rezonując pomiędzy ścianami pokoju. Ręce i nogi obolałe ze zmęczenia zdawały się opadać same z siebie. W głowie tętniło jej niemiłosiernie.

Doszła do przekonania, że pokój jest okropny. Było tu nieświeżo. Zacienione ściany zdawały się jakieś lepkie. Mimo sporych rozmiarów pokoju postanowiła, że nie da się przekonać Rory'emu, aby tutaj znalazła się ich sypialnia. Niechże ten pokój zostanie pusty i niszczeje dalej.

Ruszyła do drzwi, ale już po kilku krokach kąty pokoju jakby zaskrzypiały. Nagle zatrzasnęły się drzwi. Nerwy Julii zadrgały. Była bliska szlochu.

Nie wpadła w płacz, ale powiedziała do siebie:

- Do diabła, co mi tam. - I nacisnęła klamkę. Przekręciła ją bez trudu (dlaczego niby miałaby mieć z tym kłopot?). Odetchnęła z ulgą i otwarła drzwi. Na schodach poczuła ciepło. Mieszkanie zalane było złotawym światłem popołudnia.

Zamknęła za sobą drzwi i z uśmiechem pełnym satysfakcji, której przyczyny nie mogła lub nie chciała dociekać, przekręciła klucz w zamku.

Kiedy puściła klucz, dzwony zamilkły.

 

* * *

- Ależ kochanie! Tamten pokój jest największy...

- Nie podoba mi się, Rory. Jest wilgotny. Możemy sobie urządzić sypialnię w tym pokoju z tyłu.

- Jeżeli to cholerne łóżko przejdzie przez drzwi.

- Oczywiście, że przejdzie. Dobrze o tym wiesz.

- Moim zdaniem tracimy najlepszy pokój -zaprotestował, choć zdawał sobie sprawę, że to już było fait accompli.

- Mama wie lepiej - zażartowała ucinając dyskusję. Ognikom w jej oczach daleko było jednak do matczynego ciepła.

 

ROZDZIAŁ TRZECI

 

Pory roku - jak kobieta i mężczyzna - tęsknią do siebie, w strachu przed własną nieskończonością.

Wiosna, jeżeli przedłuża się o tydzień względem kalendarza, zaczyna łaknąć lata, niezmiennie kończąc każdy dzień obietnicą. Lato z kolei wnet zaczyna pocić się z wysiłku, by zdobyć coś na ochłodę, a nawet najłagodniejsza jesień męczy się swoją elegancją i pragnie szybkiego i ostrego mrozu, który pozbawi ją płodności. Nawet zima - najsroższa pora, najbardziej nieprzejednana, szczególnie gdy w lutym sama dostaje gęsiej skórki - marzy o płomieniu, który ogrzałby ją. Wszystko przemija z czasem i szuka swego przeciwieństwa, by je przed sobą uchronić.

Sierpień zatem ustąpił wrześniowi i nikt przeciwko temu nie protestował.

Trzeba było nad tym nieźle popracować, ale w efekcie dom na Lodovico Street zaczął wyglądać bardziej gościnnie. Zdarzały się nawet wizyty sąsiadów, którzy po oszacowaniu nowych lokatorów bez przeszkód mogli im wyznać, jak bardzo są szczęśliwi, że numer 55 znów jest zamieszkały. Tylko jeden z nich wspomniał Franka twierdząc, że zeszłego lata mieszkał w tym domu przez parę tygodni jakiś typek. Sąsiad poczuł się odrobinę zakłopotany, gdy Rory poinformował go, że to jego brat był tym typkiem. Na szczęście zmieszanie pokrył bezgraniczny wdzięk i uroda Julii.

Rory rzadko wspominał Franka w czasie małżeństwa, mimo że przez całe dzieciństwo stanowili nierozłączną parę. Julia dowiedziała się o tym przy okazji zwierzeń po pijanemu, na jakiś miesiąc czy dwa przed ślubem. Rory, melancholijnie nastrojony, nieco dłużej rozwodził się wówczas o Franku. Żałował wówczas, że ich drogi rozeszły się, kiedy w przeszłość odeszła ich młodość. Coraz bardziej żałował, że nieokiełznany styl życia Franka był przyczyną zmartwień rodziców. Wyglądało na to, że kiedy już Frank, od wielkiego dzwonu, pojawiał się, przybywszy z jakiegoś odległego zakątka świata, gdzie akurat rzuciły go losy, zawsze sprawiał ból rodzicom. Rodzina była oburzona opowieściami o przygodach pachnących kryminałem, o dziwkach i drobnych kradzieżach. Ale bywało jeszcze gorzej, albo przynajmniej tak myślał Rory. Czasami Frank opowiadał o życiu w delirium, o pragnieniu przeżyć nie uwzględniających żadnych norm moralnych.

Julia nie do końca wiedziała, co właściwie rozbudziło w niej ciekawość. Mieszanina odrazy i niechęci czy też ton, w jaki wpadał Rory, opowiadając o Franku. Jakakolwiek była tego przyczyna, nie mogła oprzeć się palącej ciekawości o losy tego szaleńca.

I wówczas, na krótko przed ich ślubem, czarna owca pojawiła się. Frank we własnej osobie. Jego sprawy wówczas układały się nie najgorzej. Na palcach nosił złote pierścienie. Cerę miał lśniącą i opaloną. W niczym nie przypominał potwora z opowieści Rory'ego. Był pełen ogłady, niczym wypolerowany, szlachetny kamień. W okamgnieniu poddała się jego urokowi.

Rozpoczął się przedziwny okres. W miarę jak zbliżała się data ślubu, spostrzegała, że coraz mniej uwagi poświęca swemu przyszłemu mężowi. Jej myśli skupiały się coraz częściej na jego bracie. Nie do końca byli różni. Było coś wspólnego w ich głosach, swobodnym sposobie bycia, po czym można było poznać, że są rodzeństwem. Ale do zalet Rory'ego Frank wniósł coś, czego jego brat nigdy mieć nie będzie: piękny smutek, niemal godną rozpacz.

Być może nieuniknione było to, co się potem stało. Bez względu na to, jak bardzo opierałaby się swoim instynktom, mogła najwyżej opóźnić spełnienie ich wzajemnego uczucia. Przynajmniej tak usiłowała się przed sobą później tłumaczyć. Ale nawet wówczas, gdy już oskarżyła siebie samą, nadal przechowywała w głębi duszy, jak najcenniejszy skarb, wspomnienie ich pierwszego, a zarazem ostatniego, stosunku.

Kirsty była tego dnia w domu, też w związku z przygotowaniami do wesela. Przyjechał Frank, a telepatia, pojawiająca się wraz z uczuciem (i razem z nim potem blednąca), podpowiedziała Julii, że nadszedł już ten dzień. Zostawiła Kirsty z listą spraw do załatwienia i wzięła Franka na piętro pod pretekstem pokazania mu swej ślubnej sukni. Tak to właśnie pamiętała. On poprosił ją, żeby mu pokazać tę suknię. Julia założyła woalkę śmiejąc się na myśl o sobie w bieli. Frank zza jej pleców uniósł woalkę do góry. Julia zaczęła się śmiać. Śmiać i śmiać, jakby chciała sprawdzić siłę jego determinacji. Jej wesołość nie ostudziła go jednak wcale. Nie tracił czasu na miłe, ale zbyteczne pozory. Jej gładkie, miękkie wnętrze przyjęło wnet coś znacznie twardszego. Ich zespolenie, pod każdym względem, mimo jej przyzwolenia, pełne było agresji i bezceremonialności gwałtu.

Pamięć, oczywiście, polukrowała fakty. Julia w ciągu czterech lat od tamtego popołudnia często wspominała tamtą scenę. Teraz, gdy o tym myśli, traktuje sińce jak cenne trofea ich namiętności. Dawne łzy są teraz dla niej dowodem na prawdziwość jej uczuć do niego.

Następnego dnia Frank zniknął. Zwiał do Bangkoku albo na Wyspy Wielkanocne. Tam, gdzie nie musiał bać się żadnych długów. Wpadła w rozpacz nie mogła jednak na to nic poradzić. Jej rozpacz nie przeszła nie zauważona. Chociaż nigdy nie było o tym mowy, często zastanawiała się, czy ochłodzenie związku z Rory'm, które nastąpiło wkrótce, nie miało swych korzeni właśnie w tej jej rozpaczy. W rozpaczy i w tym, że myślała o Franku, gdy była w łóżku z jego bratem.

A teraz? Teraz, mimo zmiany domu i szansy na rozpoczęcie wszystkiego razem i od nowa, wszystko wydawało się w zmowie, by znów przypomnieć jej Franka.

To nie tylko paplanina sąsiada przywiodła jej go na myśl. Któregoś dnia, gdy samotnie rozpakowywała różne osobiste rzeczy, wpadło jej w ręce kilka albumów z fotografiami Rory'ego. Było tam sporo stosunkowo nowych zdjęć z ich wakacji w Atenach i z Malty. Ale znalazła też wiele zdjęć, których nigdy przedtem nie widziała. Być może Rory trzymał je przed nią w ukryciu. Zdjęcia rodzinne sprzed dziesiątków lat. Fotografia rodziców Rory'ego i Franka w dniu ślubu - czarno-biały wizerunek wypłowiał przez lata. Zdjęcia z chrztów, na których dumni rodzice chrzestni kołysali niemowlęta opatulone w rodzinne koronki.

I wreszcie zdjęcia obu braci. Patrzyli na nią wielkimi oczami bawiąc się razem w piaskownicy. W szkole - w strojach gimnastycznych, to znów w szkolnych mundurkach. A potem, jakby onieśmielenie pryszczatym wiekiem dojrzewania przerzedziło zasoby fotek. Aż do czasu, gdy z ropuchy wyłoniła się księżniczka już po stronie świata dorosłych.

Kiedy oglądała zdjęcia Franka w jaskrawych kolorach, błaznującego przed obiektywem aparatu, na policzki wystąpiły jej rumieńce. Zawsze był nieco ekshibicjonistycznym młodzieniaszkiem, tyle ile było trzeba być takim właśnie. Zawsze nosił się a la mode. Rory, w przeciwieństwie do niego, wyglądał nieciekawie. Zdawało się, że przyszłe drogi życiowe braci nakreślone były na tych właśnie portretach. Franka - jako uśmiechniętego, uwodzicielskiego kameleona, a Rory'ego -jako prawego obywatela.

Spakowała w końcu zdjęcia. Kiedy wstała, po zarumienionych policzkach potoczyły się łzy. Nie były to jednak łzy goryczy. Żal nie miałby najmniejszego sensu. Płakała z bezsilnej złości.

Wiedziała teraz z absolutną pewnością, kiedy właściwie złość na Rory'ego zaczęła gościć w jej sercu. Wtedy, gdy razem z Frankiem gniotła woalkę na łóżku, obsypywana jego pocałunkami.

 

* * *

Raz na jakiś czas zaglądała do pokoju na górze.

Jak dotąd nie urządzili się jeszcze na piętrze. Najpierw chcieli zrobić wszystko tam, gdzie życie miało bardziej publiczny charakter. Dlatego pokój ten pozostał nietknięty. Właściwie „nie przekroczony”, jeśli nie liczyć kilku jej wizyt.

Sama nie wiedziała, dlaczego tam chodzi. Nie miała też pojęcia, skąd biorą się przedziwne wrażenia opanowujące ją w pokoju. Było coś w tym ciemnym wnętrzu, co sprawiało, że czuła się tam bardziej wygodnie. Było to coś, czego obecności tam nie potrafiła sobie w żaden sposób wytłumaczyć - kawałek macicy. Macicy należącej do martwej kobiety.

Czasami, gdy Rory był w pracy, po prostu szła na górę i siadała w ciszy, nie myśląc o niczym. W każdym razie nie myślała o niczym, co można było ubrać w słowa.

Te wycieczki wywoływały w niej głębokie poczucie winy. Starała się trzymać z daleka od tego miejsca, gdy Rory był w domu. Ale nie zawsze było to możliwe. Czasami nogi same prowadziły ją po schodach do pokoju, choć wcale nie miała na to ochoty.

Stało się to w sobotę, w dzień krwi.

Przyglądała się, jak Rory, klęcząc na podłodze w kuchni, zeskrobuje farbę z drzwi. Nagle zdało się jej, że słyszy wezwanie dobiegające z pokoju. Zadowolona, że Rory na dobre przywiązany jest do roboty, weszła na piętro.

Było tu chłodniej niż zwykle. Ucieszyła się. Przyłożyła dłoń do ściany, a potem przeniosła oziębioną rękę na skroń.

- Bez sensu - zamruczała, myśląc o mężu pracującym na dole. Nie kochała go, a w każdym razie nie bardziej niż on ją (jeżeli nie brać pod uwagę bzika Rory'ego na punkcie piękna jej twarzy). Rory heblował świat dla siebie, podczas gdy ona cierpiała tutaj, w oddali i w osamotnieniu.

Podmuch wiatru uderzył w drzwi kuchenne na parterze. Usłyszała ich trzask.

Hałas przeszkodził Rory'emu w pracy i rozproszył jego uwagę. Szpachelka podskoczyła i wbiła się głęboko w kciuk jego lewej dłoni. Wrzasnął, kiedy pojawił się strumień ciemnej krwi. Szpachelka upadła na podłogę.

- Do jasnej cholery!

Słyszała, co stało się mężowi. Nie zrobiła jednak żadnego ruchu, by mu pomóc. Otrząsnąwszy się z mgiełki melancholii, która ją otoczyła, zdała sobie zbyt późno sprawę, że Rory wchodzi już po schodach. Zaczęła poszukiwać klucza, który byłby doskonałym pretekstem wyjaśniającym jej obecność na schodach.

Ale Rory stał już na progu. Przekroczył go i zmierzał w jej stronę. Lewą ręką trzymał zranioną dłoń. Krew tryskała z rany, sączyła się między palcami i ściekała po przedramieniu. Kapała z łokcia dodając nowe plamy na już i tak przybrudzonej podłodze.

- Co się stało? - zapytała.

- A jak myślisz? - powiedział przez zaciśnięte zęby. - Przeciąłem się.

Twarz i szyja Rory'ego przybrały siny kolor ściany. Widziała go już w takim stanie kiedyś, kiedy nieomal zemdlał na widok swojej własnej krwi.

- Zrób coś - wyrzucił z siebie nerwowo.

- Głęboko się przeciąłeś?

- Nie wiem - wydarł się na nią. - Nie chcę na to patrzeć!

Pomyślała sobie, że wygląda śmiesznie. Nie było jednak czasu na zagłębianie się W takie myśli.

Chwyciła jego krwawiącą dłoń i obejrzała ranę. Była dość spora i ciągle krwawiła. Z przecięcia spływała gęsta, ciemno zabarwiona krew.

- Myślę, że będzie lepiej, jeśli pojedziemy do szpitala - powiedziała.

- Możesz to czymś przewiązać? - zapytał tonem dalekim już od złości.

- Oczywiście. Muszę tylko wziąć czysty bandaż. Chodź!

- Nie - odparł, potrząsając przecząco głową. - Jeśli zrobię choć jeden krok - zemdleję.

- No to zostań tutaj i zaczekaj chwilę - uspokoiła go. - Wszystko będzie dobrze.

Julia bezskutecznie szukała jakichś bandaży w szafce w łazience, ale ostatecznie zdecydowała się rozedrzeć kilka swoich chusteczek do nosa i wróciła do pokoju. Rory opierał się o ścianę. Jego spocona twarz połyskiwała, a krew z ręki nieprzerwanie powiększała kałużę na podłodze. Czuła zapach krwi w powietrzu.

Uspokoiła go mówiąc, że nie umiera się od tak niegroźnej rany. Zabandażowała mu dłoń używając chusteczki, którą zawiązała w supełek. Powoli podprowadziła męża do schodów i sprowadziła na dół. Trząsł się jak osika. Krok po kroku, jak z małym dzieckiem, dotarła z Rory'm do samochodu.

W szpitalu musieli czekać prawie godzinę w kolejce osób nie wymagających natychmiastowej pomocy. Ostatecznie ranę obejrzano i zszyto. Julia miała kłopot z oceną, co w tym całym epizodzie było najbardziej komiczne: jego słabość czy ekstrawagancka, przesadnie wylewna wdzięczność za jej pomoc. Kiedy zaczął dziękować jej po raz kolejny, powiedziała, że nie oczekuje podziękowań, bo to naturalne, że mu pomaga. Było to zgodne z prawdą.

Nie chciała niczego, co mógłby jej dać, może z wyjątkiem swej nieobecności.

 

* * *

- Czy usunąłeś plamy z tego zawilgoconego pokoju? - zapytała go następnego dnia. Nazywali go tak od ich pierwszej niedzieli, chociaż nie było tam śladu grzyba, od podłogi po sufit.

Rory oderwał wzrok od gazety. Szare worki zwisały mu pod oczami. Nie spał za dobrze, był nieswój. Przecięty palec i nocne zmory o śmierci nie dawały mu spokoju. Ona, z drugiej strony, spała jak niemowlę.

- Co powiedziałaś? - zapytał.

- Podłoga - powtórzyła. - Na podłodze była krew. Wymyłeś podłogę, prawda?

Potrząsnął głową przecząco.

- Nie - odpowiedział po prostu i znowu zagłębił się w lekturze.

- No tak. Ja też nie - powiedziała. Uśmiechnął się do niej pobłażająco.

- Jesteś po prostu doskonałą hausfrau - powiedział. - Nawet nie wiesz, kiedy sprzątasz i czyścisz.

Temat był zamknięty. Z zadowoleniem stwierdził, że Julia już nie panuje nad tym, co robi.

Ona zaś miała przedziwne uczucie, że wkrótce ponownie popadnie w szaleństwo.

 

ROZDZIAŁ CZWARTY

 

Kirsty nienawidziła przyjęć. Zamiast szczerości - uśmiechy. Konieczność interpretowania wyrazu czyichś oczu. A co najgorsze - konieczność rozmowy. Nie miała nic do powiedzenia na żaden z tematów, którym ktokolwiek mógłby choć minimalnie zainteresować się. Widziała już zbyt wiele nie wierzących jej słowom oczu gapiących się poza nią. Poznała sztuczki pozwalające uwolnić się od towarzystwa nudziarza.

„Przepraszam na sekundkę, ale zdaje się, że widzę mojego księgowego” - aż po pijackie zwalanie się na podłogę.

Ale Rory nalegał, aby przyszła na parapetówkę. Obiecał jej, że będzie tylko kilkoro bliskich przyjaciół. Powiedziała „tak”, wiedząc, że odmowa pociągnie za sobą dobrze znany scenariusz. Zapamiętałe szorowanie podłóg w domu okraszone samooskarżeniami, przeklinaniem własnego tchórzostwa. No i obrazy słodkiej twarzy Rory'ego.

Party nie było taką udręką, jak się wnet okazało. Było tylko dziewięcioro gości in toto. Było jej to o tyle łatwiej znieść, że wszystkich z grubsza znała. Nikt nie oczekiwał, aby swoją osobą uświetniła wieczór. Miała tylko kłaniać się i uśmiechać, kiedy wypadało. A Rory, z ręką wciąż zabandażowaną, był w swoim najlepszym, pełnym szczerości bonhomie. Zdawało się jej nawet, że Neville, jeden z kumpli Rory'ego, mrugał do niej znacząco zza swoich okularów. Podejrzenie to sprawdziło się w środku przyjęcia, kiedy Neville przeniósł się w jej sąsiedztwo i zapytał, czy interesuje się hodowlą kotów. Powiedziała, że nie, ale zawsze pociągają ją nowe doświadczenia. Wydawał się uszczęśliwiony. Pod tym wątłym pretekstem poił ją likierem przez resztę wieczoru. Już o wpół do dwunastej nieźle szumiało jej w głowie, ale była szczęśliwa. Nawet najmniej śmieszne zdania wywoływały w niej ataki śmiechu gwałtowniejsze, niż gdyby poddawana była najbardziej wymyślnym łaskotkom.

Krótko po północy Julia powiedziała, że jest zmęczona i że chciałaby już pójść spać. Wszyscy odczytali to jako sugestię, by zakończyć imprezę, ale Rory nie chciał do tego dopuścić. Zerwał się i nim ktokolwiek zdążył zaprotestować, podolewał wszystkim gościom alkoholu. Kirsty była pewna, że zauważyła grymas niezadowolenia na twarzy Julii. Wkrótce jednak rozchmurzyła się, choć powieki szybko zaczęły jej opadać. W końcu raz jeszcze powiedziała dobranoc tłumacząc, że przygotowywanie pasztetu na wieczór tak ją zmęczyło, i poszła spać.

Ci, którzy są piękni i bez skazy, z łatwością przeżywają swoje szczęście. Ta prawda wydawała się Kirsty niepodważalna. Jednak dziś wieczorem alkohol sprawił, że zastanawiała się, czy nie zaślepiła jej zazdrość. Być może ci bez skazy są też na swój sposób smutni.

Jej skołowana głowa z trudem oddawała się takim rozważaniom i kiedy Rory zaczął opowiadać znany dowcip o jezuicie i gorylu, zakrztusiła się ze śmiechu, zanim Rory dotarł do pointy.

Na górze, Julia słyszała kolejny wybuch śmiechu. Rzeczywiście była zmęczona, jak twierdziła, ale to nie gotowanie tak ją wykończyło. Chciała uwolnić się od podpitych głupków, których Rory zaprosił na dzisiejszy wieczór. Kiedyś nazywała ich przyjaciółmi. W istocie byli pretensjonalnymi półgłówkami, opowiadającymi nudne dowcipy. Zabawiała ich przecież przez kilka godzin, ale miała już tego dosyć. Teraz chciała się ochłodzić i pobyć w ciemności.

Kiedy tylko otwarła drzwi nie zamieszkałego pokoju, zauważyła, że nie jest tu tak spokojnie jak poprzednio. Światło, padające z nie osłoniętej żarówki na korytarzu, oświetliło podłogę, na którą pociekła krew Rory'ego. Teraz deski podłogi były czyste, jakby je ktoś wyszorował. Poza zasięgiem światła z korytarza pokój tonął w mroku. Weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Zamek zatrzasnął się za nią.

Ciemność była nieprzenikniona. Radowało ją to. Wzrok jej zatopił się w mroku. Chłód ścian działał naprawdę kojąco.

Nagle, z drugiego końca pokoju, dobiegł ją jakiś odgłos.

Nie był głośniejszy niż szelest karaluchów biegających pod podłogą. Odgłos ustał po kilku sekundach. Wstrzymała oddech. Dźwięk pojawił się znowu. Tym razem wydawało się jej, że odgłosy mają swój rytm. Jakiś prymitywny kod.

Na dole goście śmiali się do rozpuku. Hałas rozbudził w niej gorycz. Czego by nie zrobiła, żeby uwolnić się od takiego towarzystwa?

Przełknęła ślinę i przemówiła do ciemności.

- Słyszę was - powiedziała nie mając pewności, dlaczego wypowiada te słowa, ani do kogo je kieruje.

Skrobanie karaluchów na chwilę ustało, a potem ze zdwojoną energią rozpoczęło się na nowo. Odsunęła się od drzwi i zbliżyła do miejsca, z którego dochodził odgłos. Trwał nadal, jakby ktoś ją wzywał.

Łatwo było zgubić drogę w ciemności. Dotarła do ściany szybciej, niż tego oczekiwała. Uniosła w górę ręce i zaczęła ocierać dłonie o gipsową powierzchnię. Ściana nie była jednakowo chłodna. Odnalazła miejsce, według jej kalkulacji gdzieś w połowie drogi między drzwiami a oknem, gdzie chłód był tak intensywny, że musiała oderwać ręce. Skrobanie ustało.

Przez chwilę niemal pływała w mroku i ciszy, zupełnie zdezorientowana. I wtedy coś poruszyło się bezpośrednio, przed nią. Było to chyba jednak złudzenie. Przecież nie mogła niczego zauważyć w ciemności. Ale następny widok zdumiał ją.

Ściana świeciła lub raczej coś płonęło za nią. Zimna iluminacja sprawiała, że cegły nabrały niematerialnego charakteru. Co więcej, wydawało się, że ściana się rozłazi jej segmenty przesuwają się i zmieniają swoje położenie jakby za dotknięciem magicznej różdżki. Naoliwione płaszczyzny rozsuwały się ustępując miejsca ukrytym skrzyniom, których ścianki z kolei zapadały się, odkrywając coraz to nowe kryjówki. Patrzyła jak zaczarowana. Nie mrugała oczami w obawie, że utraci choć cząstkę tego przedziwnego widowiska. Kawałki świata rozpadły się na jej oczach.

Wtedy, znienacka, gdzieś w tym skomplikowanym systemie przesuwających się fragmentów, zauważyła (albo zdawało się jej to) jakiś inny ruch. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że wstrzymywała oddech odkąd pokaz się rozpoczął. Zaczynała majaczyć. Usiłowała zrobić wydech, by następnie wciągnąć w płuca nową porcję świeżego powietrza, ale ciało nie stosowało się do tych prostych instrukcji. Gdzieś w jej wnętrznościach zapłonął ognik paniki. Hokus-pokus zatrzymał się teraz. Jedna jej część podziwiała dźwięki delikatnej muzyki dobywającej się ze ściany, ale pozostałą częścią „ja” walczyła ze strachem, który z wolna podchodził jej do gardła.

I znowu usiłowała zrobić wydech i wdech, ale czuła się, jakby jej ciało było martwe, a ona tylko z niego wyglądała na zewnątrz, niezdolna do oddychania, patrzenia, przełykania.

Widowisko rozsuwających się ścian dobiegło końca. Zobaczyła, jak coś przemknęło poprzez cegły - zbyt chropawe, by być tylko cieniem, ale też i zbyt materialne, by uznać je za zwid.

Był to człowiek albo coś, co kiedyś było człowiekiem. Jego ciało było porozdzierane na części i pozszywane znowu. Większości kawałków brakowało, albo też były powykręcane i sczerniałe, jakby popalone. Było w tej kupie kawałków oko, łypiące na nią złowieszczo. Był i pęcherz przyczepiony do kręgosłupa. Kręgi odarte z mięśni. Do tego jakieś trudne do dokładnego zidentyfikowania fragmenty ciała. Oto i cała postać. Ale mimo wszystko to coś żyło. Oko, mimo że umiejscowione w kupie zgnilizny, obserwowało Julię cal po calu, z góry na dół.

Nie czuła jednak w jego obecności strachu. Rzecz ta była znacznie słabsza od niej. Poruszyła się w swojej celi, żeby usadowić się odrobinę wygodniej. Ale było to nieosiągalne dla stworzenia, które nosiło swoje postrzępione nerwy na krwawiącym pałąku. Każde ułożenie ciała musiało przynosić ból. Julia wiedziała to na pewno. Zrobiło się jej żal tej istoty. A ze współczuciem przyszło rozładowanie napięcia. Odetchnęła głęboko, wsysając w siebie powiew życia. Odżył wreszcie złakniony tlenu mózg.

Kiedy Julia starała się nawdychać, ile tylko mogła, stwór przemówił. Dziura, rozwarłszy się gdzieś na odartej ze skóry głowie potwora, wydobyła z siebie jedno, bezdźwięczne niemal słowo.

Słowem tym było jej imię.

- Julia - usłyszała z przerażeniem.

 

* * *

Kirsty odstawiła swoją szklankę i spróbowała wstać.

- Dokąd idziesz? - zapytał ją Neville.

- A jak myślisz? Dokąd mogę iść? - odpowiedziała, z wysiłkiem opanowując rozluźniony alkoholem język.

- Czy mogę w czymś pomóc? - zagadnął Rory. Powieki mu się zamykały, a na twarzy malował się błogi wyraz upojenia.

- Jestem wyćwiczona w czynnościach domowych - odpowiedziała ni stąd, ni zowąd Kirsty, wzbudzając u zgromadzonych niepohamowany śmiech. Była zadowolona z siebie, jednak dowcip nie należał do jej silnych stron. Chwiejnym krokiem ruszyła w kierunku drzwi.

- To jest ostatni pokój na prawo, na końcu korytarza - poinformował ją Rory.

- Przecież wiem - powiedziała i wyszła z pokoju.

Nie przepadała za uczuciem zamroczenia alkoholem, ale dzisiaj czuła się w tym stanie świetnie. Nogi miała jak z waty, czuła się lekko. Być może jutro pożałuje tego, że bez oporów wlewała dziś w siebie alkohol. Ale do jutra było jeszcze sporo czasu. Jeśli chodzi o dzisiejszą noc, mogła nawet latać.

Odnalazła drogę do łazienki i ulżyła pęcherzowi. Potem spryskała twarz zimną wodą. Była gotowa, żeby rozpocząć drogę powrotną do pokoju.

Zrobiła trzy kroki wzdłuż korytarza, kiedy zdała sobie sprawę, że ktoś tam wyłączył światło, podczas gdy była w łazience. Ten sam ktoś stał teraz o kilka kroków od niej. Zatrzymała się.

- Cześć... - powiedziała. Czy to hodowca kotów poszedł za nią na górę w nadziei, że udowodni, iż jest facetem z jajami? - Czy to ty? - zapytała nie zdając sobie sprawy z bezowocności takiego formułowania pytania.

Odpowiedzi jednak nadal nie było. Poczuła się nieswojo.

- No przestań... - powiedziała lekkim tonem, licząc, że zamaskuje w ten sposób swój niepokój. - Kto tam jest?

- To ja - powiedziała Julia. Miała jednak dziwny głos. Gardłowy może płaczliwy.

- Czy dobrze się czujesz? - zapytała ją Kirsty. Żałowała, że nie może zobaczyć twarzy Julii.

Tak - padła odpowiedź. - Dlaczego miałabym czuć się źle?

Wypowiadając te kilka stów, Julia wzięła się w garść i zaczęła odgrywać rolę osoby beznamiętnej. Głos nabrał czystej barwy, podwyższył się.

- Jestem tylko trochę zmęczona - kontynuowała. - Zdaje się, że dobrze się tam na dole bawicie.

- Czy nie dajemy ci spać?

- Broń Boże! Nie - głos zaprzeczył - po prostu szłam właśnie do łazienki.

Zamilkła na chwilę i potem dodała:

- Wracaj na dół i bawcie się dobrze.

Teraz Kirsty posunęła się kilka metrów do przodu w stronę Julii. W ostatniej chwili Julia zeszła jej z drogi, unikając najdrobniejszego choćby kontaktu.

- Śpij dobrze - powiedziała Kirsty schodząc ze schodów.

Ale ze strony, gdzie tkwił cień, nie usłyszała już odpowiedzi.

 

* * *

Julia nie spała dobrze. Ani tej nocy, ani żadnej już następnej.

To, co widziała w pokoju na górze, co słyszała, i, w końcu, co czuła - wystarczyło, by już nigdy nie mogła zaznać spokoju. Zaczynała wierzyć w to, czego tam doświadczyła.

On tam był. Frank, brat Rory'ego tam był. W domu. Był tam teraz i przez cały czas, od dawna! Odcięty od świata, w którym żyła, oddychała, ale wystarczająco blisko, by utrzymywać wątły, żałosny kontakt. Pytania na ten temat kłębiły się w jej głowie. Julia nie mogła na nie znaleźć żadnej odpowiedzi. Człowiecze resztki w ścianie nie miały ani siły, ani czasu, by wyjaśnić swój stan.

Wszystko, co postać zdołała powiedzieć, zanim ściany zaczęły się na powrót zamykać, a tynk i farba znowu pokryły je, ograniczyło się do kilku z trudem wypowiedzianych słów:

- Julia. - A potem po prostu: - To ja, Frank.



dalej


strona główna początek książki
(23kB)